Groep D mag vandaag ook weer verder, en verrassend is eigenlijk het tijdstip van deze wedstrijd. Niet bepaald primetime in Amerika en diep in de nacht in Australië. Je vraagt je af waarom hiervoor is gekozen, eerlijk gezegd. Je had bijvoorbeeld ook Schotland - Marokko als eerste kunnen zetten, of Turkije een wedstrijd op een mooie tijd kunnen gunnen. Enfin, dat gebeurt dus niet.
Ook verrassend is dat deze wedstrijd tussen twee winnaars gaat. Dat hadden we van Amerika misschien wel verwacht, die hebben een degelijke selectie. Het zogenaamd stugge Paraguay bleek toch wat minder stug dan verwacht en slikte 3 goals in een kansloze eerste helft, waarmee het verschil gemaakt was. Spits Balogun scoorde er 2. Wel waren er zorgen om Pulisic, hopelijk is de sterspeler van het elftal er vandaag bij voor de Amerikanen.
Bij de VS was alleen het aantal goals verrassend, bij Australië zagen we een overwinning toch niet direct aankomen. Een elftal met veel spelers bij kleine clubs of zelfs in de eigen Australische competitie tegen Turkije, een redelijk gebalanceerd elftal met een paar sterspelers. Dan verwacht je een overwinning van Turkije. Pakte anders uit. Australië was dodelijk effectief met 2 goals uit 2 serieuze kansen en verdedigde gedisciplineerd. Metcalfe is wel een leuk spelertje, ook verdiend dat die de tweede mocht maken.
Hierdoor lijkt dit zelfs een mogelijk duel om groepswinst. Hier winnen geeft (bij niet al te zware nummers 3) waarschijnlijk een relatief makkelijk pad in de KO-fase, dus dat is wel heel interessant. Met 2 overwinningen ben je met het huidige format ook wel zeker door, dat is ook lekker. Van de andere kant zijn beide landen met een puntje ook wel door, zeker Australië zal daar wel mee kunnen leven.
Vier keer eerder speelden de landen tegen elkaar, altijd vriendschappelijk. Australië won de eerste ontmoeting met 1-0 in 1992, in 1998 was er een doelpuntloos gelijkspel. De twee meest recente ontmoetingen: 3-1 en 2-1. Die laatste was vorig jaar, een goede generale. Op het Lumen field in Seattle zal dit de tweede wedstrijd van dit toernooi worden, na België - Egypte. Het is maar druk in al die stadions.
Ik ben een man met een onverklaarbare fascinatie voor capuchons. Ze zijn mijn tweede huid—altijd om me heen, altijd vertrouwd. Ik draag ze niet alleen, ik lééf erin. Het voelt magisch als iemand er zachtjes aan trekt, een speels moment vol onverwachte connectie. En als mijn capuchon ergens blijft haken? Pure vreugde! Een klein avontuur in het alledaagse, alsof de wereld me even vasthoudt. Capuchons en ik? Een onafscheidelijk duo