Omdat je beseft wat er mis is, heeft praten geen zin. De psycholoog is dan niet de juiste invalshoek. Want je hoofd en denken wordt alleen maar meer geactiveerd.quote:Op dinsdag 2 juni 2026 21:52 schreef Masberum het volgende:
Nou ja ik heb wat gesprekken met een psycholoog gehad maar dat heeft niet geholpen. Therapie misschien wel maar van alles wat ik tot nu toe heb meegemaakt heeft praten nooit een verschil gemaakt omdat ik wel besef wat er gaande is, wat er mis is etc.
Wat bedoel je met deze zin? Ik interpreteer het als dat je blij zal zijn als je leven over is. Klopt deze interpretatie?quote:Op maandag 1 juni 2026 21:10 schreef Masberum het volgende:
Volgens mij is het niet een zelfverdedigingsmechanisme dat ik dat nu een stuk minder sterk ervaar, meer dat ik nu op de helft van mijn leven ben als ik wat mazzel heb.
Pardon?quote:Op dinsdag 2 juni 2026 21:35 schreef Masberum het volgende:
Voor het eerst daarover gehoord en wat over gelezen nu. Klote man
Ik begrijp dat je dat denkt (veel mensen volgens mij). Zelf ervaar ik dat wat anders. Ik zeg trouwens niet dat het me niks deed, ik vond het wel naar dat ze nog een tijdje moest lijden juist. Een persoon zei ook dat ik eigenlijk op dat moment al zat te rouwen terwijl ze nog leefde. Maar de dood zelf.. die persoon merkt er niks meer van, ze was al wel wat ouder, dat maakt voor mij ook uit.quote:Op woensdag 3 juni 2026 00:32 schreef FrancoBolli het volgende:
[..]
Ik vind het wel vrij cru dat het overlijden van je eigen moeder je helemaal niks doet (vooropgesteld dat je bij leven geen haat-nijd verhouding had).
Nee daar niet van gehoord, maar op wikipedia lees ik het volgende "Voor de effectiviteit van haptonomie bestaat weinig klinisch-wetenschappelijk bewijs". Dan haak ik zelf persoonlijk meestal af (misschien voorbarig)quote:Op woensdag 3 juni 2026 06:08 schreef FrequentieHouder het volgende:
[..]
Omdat je beseft wat er mis is, heeft praten geen zin. De psycholoog is dan niet de juiste invalshoek. Want je hoofd en denken wordt alleen maar meer geactiveerd.
Waarschijnlijk is lichaamsgerichte therapie de juiste. Ken je haptonomie? De haptonoom gebruikt het lichaam als invalshoek.
Nou ik voel me eigenlijk hetzelfde als gister en de dagen ervoor. Ik voel me niet kwetsbaar om eerlijk te zijn. Open zijn en antwoorden op vragen heb ik nooit echt moeite mee volgens mij, ook niet als het ongunstig voor mij is.quote:Op woensdag 3 juni 2026 06:19 schreef FrequentieHouder het volgende:
Hoe voel je je nu je dit topic hebt geopend? Lukt het je om je gevoel te beschrijven?
Ik kan me voorstellen dat je je kwetsbaar voelt.
Je schreef in je OP dat je vroeger wel haat hebt gevoelt. Dat is een heftige emotie. Is het ok als ik daar wat over vraag? Kun je je herinneren waar je haat naar voelde?
Heb je naast dit moment, vroeger wel eens geprobeerd om te stoppen met alcohol drinken? Wat gebeurde er als je een tijdje niet dronk? Wat ervaarde je dan?
Nee, je interpretatie is logisch, maar ik bedoelde het juist omgekeerd. Ik ben rond de 40, dus als dit de helft van mijn leven is dan wordt ik iets van 80, dat zou wat mazzel zijn. Ik verwacht dat mijn levensjaren al flink verminderd zijn.quote:Op woensdag 3 juni 2026 07:10 schreef FrequentieHouder het volgende:
[..]
Wat bedoel je met deze zin? Ik interpreteer het als dat je blij zal zijn als je leven over is. Klopt deze interpretatie?
Ja zou altijd kunnen, nooit een officiële test gedaan. Maar ik heb een kennis die autisme heeft en daar kan ik me helemaal niet in herkennen. En ja ik weet dat het een spectrum is, zelf altijd gedacht dat ik wat het tegenovergestelde van autisme zou hebben als het iets zou zijn. Ik heb over heel veel zaken zo luchtig gedacht, niet echt de drang gehad voor structuur etc.quote:
Nee ik bedoelde dus klote voor jou dat je dat hebt. Niet dat je een klote man bentquote:
Ik lasquote:Op woensdag 3 juni 2026 18:22 schreef Masberum het volgende:
Ik zeg trouwens niet dat het me niks deed, ik vond het wel naar dat ze nog een tijdje moest lijden juist. Een persoon zei ook dat ik eigenlijk op dat moment al zat te rouwen terwijl ze nog leefde. Maar de dood zelf.. die persoon merkt er niks meer van
Da's toch een heel andere versie, als je het ook over "tijdens de begrafenis" en "doen alsof" hebt.quote:Op maandag 1 juni 2026 21:10 schreef Masberum het volgende:
Als iemand sterft, mijn moeder bijvoorbeeld, dan deed dat me weinig tot niks. Ik doe wel enigszins alsof omdat het wat nuttig is om niet als een emotieloze klojo over te komen tijdens de begrafenis o.a.
Ik denk dat je beperkte emoties kunt voelen/ ervaren.quote:Op maandag 1 juni 2026 21:10 schreef Masberum het volgende:
ik ben vooral benieuwd wat mensen denken.
Hier een korte beschrijving.
Ik denk dat ik emotioneel oppervlakkig ben.
Haptonomie helpt veel mensen. Je lijkt iemand te zijn die vooral de wetenschap volgt. Dat is een beetje extra een belemmering voor je, denk ik.quote:Op woensdag 3 juni 2026 18:22 schreef Masberum het volgende:
Nee daar niet van gehoord, maar op wikipedia lees ik het volgende "Voor de effectiviteit van haptonomie bestaat weinig klinisch-wetenschappelijk bewijs". Dan haak ik zelf persoonlijk meestal af (misschien voorbarig)
Heb je er last van dat je zo bent? Je kunt jezelf maar beter accepteren zoals je bent. Sowieso is excessieve emotie bij mannen iets wat ons door het feminisme en de media is aangepraat. Veel mannen voelen zich zoals jij en dat is heel normaal denk ik.quote:Op maandag 1 juni 2026 21:10 schreef Masberum het volgende:
Ik vraag me dit soms wel af. Ik ga ook geen weerwoord geven, ik ben vooral benieuwd wat mensen denken.
Hier een korte beschrijving.
Ik denk dat ik emotioneel oppervlakkig ben. Als iemand sterft, mijn moeder bijvoorbeeld, dan deed dat me weinig tot niks. Ik doe wel enigszins alsof omdat het wat nuttig is om niet als een emotieloze klojo over te komen tijdens de begrafenis o.a.
Ik heb wel emotie. Vroeger weet ik nog wel dat ik vooral wel haat had en ook wel verdrietig kon zijn. Volgens mij is het niet een zelfverdedigingsmechanisme dat ik dat nu een stuk minder sterk ervaar, meer dat ik nu op de helft van mijn leven ben als ik wat mazzel heb.
Iets als verdriet vanwege het stoppen van een relatie heb ik nooit ervaren van wat mij bijstaat. Vriendinnen en vriendschappen wat dat betreft hetzelfde. Ik ben alcoholverslaafd, nu sinds 6 maanden ongeveer daar serieus mee bezig, nu op dit moment ook gewoon nuchter voor als dat uitmaakt. Maar het hele leven voelt voor mij wat leeg of ik nu gedronken heb of niet, een soort carrousel.
Vroeger wel wat pech gehad in mijn jeugd vind ik. Maar zelf heb ik dat nooit als reden gezien of aangedragen. Volgens mij ben ik gewoon wat ontspoord door mijn denkwijzes, te gemakkelijk denken.
Wie heeft het over excessief?quote:Op donderdag 4 juni 2026 04:16 schreef TAmaru het volgende:
[..]
Heb je er last van dat je zo bent? Je kunt jezelf maar beter accepteren zoals je bent. Sowieso is excessieve emotie bij mannen iets wat ons door het feminisme en de media is aangepraat. Veel mannen voelen zich zoals jij en dat is heel normaal denk ik.
Zelf ervaar ik weinig emoties, maar ik stuur daar ook niet meer op aan. Ik vind het prettiger om te leven met weinig emoties.
Het kan best zijn dat het per tijdsgewricht en cultuur verschilt. Dat is ook heel menselijk. De menselijke cultuur en ook emoties zijn zeer verschillend door de geschiedenis heen. Ook wat mensen precies emotioneert.quote:Op donderdag 4 juni 2026 07:45 schreef Lenny77 het volgende:
[..]
Wie heeft het over excessief?
Oh en ik denk dat het eerder andersom is. Het patriarchale heeft het emotionele er uit geklopt.
Emoties maken menselijk.
Maar wat heeft toen dan jouw emotionele fase gecultiveerd? Of was je dit toch een beetje van nature en heb je jezelf er vanaf geholpen?quote:Op donderdag 4 juni 2026 07:47 schreef TAmaru het volgende:
[..]
Het kan best zijn dat het per tijdsgewricht en cultuur verschilt. Dat is ook heel menselijk. De menselijke cultuur en ook emoties zijn zeer verschillend door de geschiedenis heen. Ook wat mensen precies emotioneert.
Ik denk wel dat mannen van nature minder contact hebben met die emoties omdat mannen goed moeten kunnen functioneren onder zware stress. Dan passen emoties meestal niet zo. Ik denk ook dat het beter is om het niet te veel te cultiveren. Ik heb zelf wel gehad dat ik emotioneler was en daar werd ik echt niet gelukkiger van. Het leven voelt nu soms wel leeg aan, maar dat is iets wat ik accepteer.
Kwam wel van nature op ja. Misschien in combinatie met het cultiveren door middel van heel bewust mijn gevoel opzoeken met meditatie en introspectie. Maar op zo'n manier kun je niet leven vind ik. Ik was een mentaal wrak toen. En altijd op en neer qua gevoel en humeur. Nu ben ik veel stabieler en rustiger. Het leven heeft wel een dimensie verloren, maar voorheen was het ook niet te doen.quote:Op donderdag 4 juni 2026 08:14 schreef Lenny77 het volgende:
[..]
Maar wat heeft toen dan jouw emotionele fase gecultiveerd? Of was je dit toch een beetje van nature en heb je jezelf er vanaf geholpen?
Maar dan bestonden die emoties wel bij jou, die waren er niet door het feminisme ingedrild.quote:Op donderdag 4 juni 2026 08:21 schreef TAmaru het volgende:
[..]
Kwam wel van nature op ja. Misschien in combinatie met het cultiveren door middel van heel bewust mijn gevoel opzoeken met meditatie en introspectie. Maar op zo'n manier kun je niet leven vind ik. Ik was een mentaal wrak toen. En altijd op en neer qua gevoel en humeur. Nu ben ik veel stabieler en rustiger. Het leven heeft wel een dimensie verloren, maar voorheen was het ook niet te doen.
Ik denk dat het leven je gewoon zo maakt. Gestrande relaties, teleurstellingen etc. Maar ik ga er niets meer aan doen, vind het wel prima zo.
Gezien de grote invloed van vrouwen in mijn opvoeding, ook met feministische inslag en zeer gericht op emoties en gevoel, zie ik dit toch wel als een sterke mogelijkheid.quote:Op donderdag 4 juni 2026 08:26 schreef Lenny77 het volgende:
[..]
Maar dan bestonden die emoties wel bij jou, die waren er niet door het feminisme ingedrild.
Dat bedoelde ik te zeggen met het verbergen of vermijden van emoties die bijna iedereen in een bepaalde mate heeft maar dat die er eerder uitgehaald worden door het stoer te moeten zijn als man.
Ik vraag me eigenlijk zelfs af of je een van nature weinig emotionele persoon naar een emotioneel wrak kan transformeren? Andersom is namelijk prima mogelijk zoals jij ook al schreef hier.
En ja, natuurlijk is het onzin dat iedereen maar een jankend hoopje ellende moet zijn. Daar hoeven we niet naartoe te evolueren.
Ja dat zou natuurlijk kunnen. Maar ergens denk ik dat dit ook al een beetje in je aard ligt. Wordt dit dan nog eens zwaar gemotiveerd dan kan de expressie waarschijnlijk wel sterker worden.quote:Op donderdag 4 juni 2026 08:28 schreef TAmaru het volgende:
[..]
Gezien de grote invloed van vrouwen in mijn opvoeding, ook met feministische inslag en zeer gericht op emoties en gevoel, zie ik dit toch wel als een sterke mogelijkheid.
kijkende naar de titel: "Heb ik een stoornis of ben ik een uitzondering?" ... wat _wil_ je nu precies horen? Dat mensen zich uitgebreid over jou gaan uitlaten, je aandacht geven, misschien zelfs een pseudo-diagnose (wat eigenlijk niemand _kan_ doen hier)?quote:Op maandag 1 juni 2026 21:10 schreef Masberum het volgende:
Ik vraag me dit soms wel af. Ik ga ook geen weerwoord geven, ik ben vooral benieuwd wat mensen denken.
Ik heb een impuls om te willen veranderen. Daarom drink ik ook soms dagenlang geen alcohol tegenwoordig. Maar dat betekent niet dat het volgen van wetenschappelijk geaccepteerde hulp een belemmering is. Zelfs als er een placebo effect zou zijn voor het volgen van iets spiritueels zou dat bij mij niet werken.quote:Op donderdag 4 juni 2026 02:42 schreef FrequentieHouder het volgende:
[..]
Haptonomie helpt veel mensen. Je lijkt iemand te zijn die vooral de wetenschap volgt. Dat is een beetje extra een belemmering voor je, denk ik.
Ik weet dat je dit nu niet zal kiezen maar houd deze therapie in gedachten wellicht voor de toekomst, als je wel een impuls krijgt om iets te willen veranderen. Want het hoofd en denkbeelden kunnen voor dominantie zorgen waardoor andere vlakken (emotie en ervaring en beleving) beperkt worden.
Dank je voor je reactie. Ik besef me nu dat ik best tevreden met mezelf kan zijn en de minpunten die ik heb wat meer in perspectief moet zien en loslatenquote:
Ja begrijp ik.quote:Op donderdag 4 juni 2026 20:33 schreef Masberum het volgende:
[..] Maar jammer genoeg kan ik niet zover gaan. Dat zou net zoiets zijn als dat ik me neerleg bij het bestaan van een God terwijl ik daar compleet niet in geloof.. ter voorbeeld
Vermoedelijk ligt het wel deels in mijn aard. Maar waarom heb ik dan nu juist zo weinig emoties? Ik denk zeker dat de opvoeding al van vroegs af aan een rol kan spelen.quote:Op donderdag 4 juni 2026 08:50 schreef Lenny77 het volgende:
[..]
Ja dat zou natuurlijk kunnen. Maar ergens denk ik dat dit ook al een beetje in je aard ligt. Wordt dit dan nog eens zwaar gemotiveerd dan kan de expressie waarschijnlijk wel sterker worden.
Verharding/afsluiting door de dingen die je onderweg hebt meegemaakt? Zelfbescherming?quote:Op vrijdag 5 juni 2026 03:39 schreef TAmaru het volgende:
[..]
Vermoedelijk ligt het wel deels in mijn aard. Maar waarom heb ik dan nu juist zo weinig emoties? Ik denk zeker dat de opvoeding al van vroegs af aan een rol kan spelen.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |