Menszijn in deze samenleving en tijd. En exit

quote:

Op zondag 26 april 2026 10:54 schreef Panterjong het volgende:

[..]
Het is zo vaag dat het altijd klopt. Tenenkrommend.

Wat meneer M., moderator van F&L, doet, is een mix van Jungiaanse psychologie (schaduw, animus/anima) en spirituele filosofie (Jihad Al'nafs). Zijn boodschap is kort gezegd: "je bent niet gevangen in het systeem, je bent gevangen in je eigen overtuigingen en ego". Dit is een uiterst gevaarlijk uitgangspunt in deze context want de kern van zijn standpunt is dat de frustraties van @Hetekip niet voortkomen uit de maatschappij maar uit het feit dat hij nog hecht aan concepten zoals 'succes', 'bezit' of 'toekomstperspectief'. Als je die behoeften van je ego loslaat, verdwijnt het lijden. Door te zeggen dat alles een strijd met het "ego" is, maakt hij de structurele problemen (zoals geen huis kunnen krijgen of schulden hebben) bijna onbelangrijk.

En dat de "Darknight of the soul". Dat is een waardevol psychologisch model maar in verkeerde handen een gevaarlijk politiek instrument. Het is nuttig om te begrijpen dat een crisis kan leiden tot wijsheid. Maar laten we niet vergeten: als je geen dak boven je hoofd hebt of vastzit in een onmenselijk systeem dan is dat geen "spirituele beproeving" die je in je brein kunt oplossen. Het is een fysieke noodzaak. De 'donkere nacht' mag er zijn maar het moet geen excuus worden voor acceptatie van een situatie die objectief onrechtvaardig is. Mensen hebben naast spirituele groei ook gewoon een plek nodig om te slapen en een systeem dat hen niet als gereedschap gebruikt.

"Erst kommt das Fressen, dann kommt die Moral" ~ Bertold Brecht

Meneer M. gebruikt dus onbewezen, spirituele concepten om echte, materiële problemen te negeren of te relativeren. Hij biedt een manier om innerlijke rust te vinden in een chaotische wereld maar hij biedt geen oplossing voor de structurele problemen waar Hetekip over klaagt. Het is als iemand die dorst heeft de les lezen over de "illusie van water". Het is dus weer het oude liedje met "onze" spiritueel wegbereider van F&L.

Het probleem is een beetje dat van mensen wordt verwacht dat ze door blijven leven in een systeem dat intussen ver afgedreven is van wat de politieke motor achter dat systeem had moeten produceren.

De geschiedenis is dan ook simpelweg een machtsstrijd: een klein groepje mensen dat zelf beter wil worden van de tijd en energie van de grotere groep.

Wetgeving die individuele rechten beschermde, een vrije economie mogelijk maakte en dergelijke kon die situatie tijdelijk verbeteren.

Intussen is datzelfde systeem uitgehold. Het bestaat nog wel op papier, maar in werkelijkheid zijn we weer terug bij een situatie waarin een kleine groep het veel te veel voor het zeggen heeft. Zij zijn nu machtiger dan ooit, omdat de politieke façade de indruk blijft geven dat er sprake is van 'democratie'.

quote:

Op zondag 26 april 2026 19:52 schreef EsserS het volgende:

[..]
Wat meneer M., moderator van F&L, doet, is een mix van Jungiaanse psychologie (schaduw, animus/anima) en spirituele filosofie (Jihad Al'nafs). Zijn boodschap is kort gezegd: "je bent niet gevangen in het systeem, je bent gevangen in je eigen overtuigingen en ego". Dit is een uiterst gevaarlijk uitgangspunt in deze context want de kern van zijn standpunt is dat de frustraties van @:Hetekip niet voortkomen uit de maatschappij maar uit het feit dat hij nog hecht aan concepten zoals 'succes', 'bezit' of 'toekomstperspectief'. Als je die behoeften van je ego loslaat, verdwijnt het lijden. Door te zeggen dat alles een strijd met het "ego" is, maakt hij de structurele problemen (zoals geen huis kunnen krijgen of schulden hebben) bijna onbelangrijk.

En dat de "Darknight of the soul". Dat is een waardevol psychologisch model maar in verkeerde handen een gevaarlijk politiek instrument. Het is nuttig om te begrijpen dat een crisis kan leiden tot wijsheid. Maar laten we niet vergeten: als je geen dak boven je hoofd hebt of vastzit in een onmenselijk systeem dan is dat geen "spirituele beproeving" die je in je brein kunt oplossen. Het is een fysieke noodzaak. De 'donkere nacht' mag er zijn maar het moet geen excuus worden voor acceptatie van een situatie die objectief onrechtvaardig is. Mensen hebben naast spirituele groei ook gewoon een plek nodig om te slapen en een systeem dat hen niet als gereedschap gebruikt.

"Erst kommt das Fressen, dann kommt die Moral" ~ Bertold Brecht

Meneer M. gebruikt dus onbewezen, spirituele concepten om echte, materiële problemen te negeren of te relativeren. Hij biedt een manier om innerlijke rust te vinden in een chaotische wereld maar hij biedt geen oplossing voor de structurele problemen waar Hetekip over klaagt. Het is als iemand die dorst heeft de les lezen over de "illusie van water". Het is dus weer het oude liedje met "onze" spiritueel wegbereider van F&L.

Dark night of the soul komt wel heel erg overeen met wat ik getracht heb in woorden te gieten in het paas topic en dat is naar mijn mening geen actie waar we bewust op aan kunnen sturen. Het gebeurt en aangezien het een naam heeft zullen meer mensen vroeg of laat tot een dergelijk inzicht gekomen zijn. Ooit werd me eens verteld dat het een overlevingsmechanisme is, misschien is dat dan wel zo.

quote:

Op zondag 26 april 2026 20:12 schreef Ali_Kannibali het volgende:
Het probleem is een beetje dat van mensen wordt verwacht dat ze door blijven leven in een systeem dat intussen ver afgedreven is van wat de politieke motor achter dat systeem had moeten produceren.

De geschiedenis is dan ook simpelweg een machtsstrijd: een klein groepje mensen dat zelf beter wil worden van de tijd en energie van de grotere groep.

Wetgeving die individuele rechten beschermde, een vrije economie mogelijk maakte en dergelijke kon die situatie tijdelijk verbeteren.

Intussen is datzelfde systeem uitgehold. Het bestaat nog wel op papier, maar in werkelijkheid zijn we weer terug bij een situatie waarin een kleine groep het veel te veel voor het zeggen heeft. Zij zijn nu machtiger dan ooit, omdat de politieke façade de indruk blijft geven dat er sprake is van 'democratie'.

Aha, de kloof tussen de officiële democratische belofte en de kille, technocratische realiteit. Het is inderdaad een machtsstrijd waarbij de 'laag bovenop' de middelen monopoliseert.

Maar ...... misschien zijn we niet alleen slachtoffer van een machtsbeluste elite maar ook van systeem-inertie. Onze moderne maatschappij is zo’n monsterlijke machine geworden van bureaucratie, algoritmen, juridische kaders en internationale verdragen dat niemand, zelfs de machthebbers niet, er nog echt de controle over heeft. Het systeem draait op de automatische piloot waarbij groei en behoud van het eigen mechanisme het enige doel zijn geworden. Als je het zo bekijkt, is de vijand niet alleen een groep mensen ("zij"), maar de complexiteit zelf. We hebben een wereld gecreëerd waarin menselijke maat onmogelijk is, simpelweg omdat het systeem te groot is voor het menselijk brein. Zelfs als je de elite vandaag zou vervangen door nieuwe mensen is de kans groot dat ze in exact dezelfde bureaucratische mal worden gegoten. Het is dus misschien niet zozeer een complot maar een vervreemding van het oorspronkelijke doel. We zijn niet meer de bestuurders van de wagen. We zitten vast in de achterbak terwijl de wagen uit zichzelf (en vaak de afgrond in) rijdt.

De vraag is dus (aan jou?): is het inderdaad nog een kwestie van 'macht grijpen door een groep' of is de machtsstructuur inmiddels zo gedecentraliseerd en abstract geworden dat er eigenlijk geen 'meester' meer aan het roer staat?

Je kunt altijd nog op een onbewoond eiland of in de natuur ver van de bewoonde wereld gaan vertoeven. Al met al denk ik dat het een stuk minder comfortabel zal zijn. De overheid en de samenleving, nee het is niet altijd geweldig, soms zelf absurd of walgelijk. Ik denk echter als je een tijdje die comfort gaat verliezen in de onbewoonde wereld, dat je zult zien wat het daarentegen wel biedt. Wellicht meer dan je je ooit hebt gerealiseerd. En ook daar heb je verplichtingen als je wil leven... of je kunt gaan liggen, je omdraaien en sterven. Do or die.

quote:

Op zondag 26 april 2026 17:47 schreef Mijk het volgende:

[..]
Of omdathet gewoon sluitend is als je weet waar je tegen aankijkt. Voral dat laatste is een probleem, de hoek vanuit waar je naar dit kijkt bepaalt of je het ziet of niet.

[ afbeelding ]

Welkom in de wereld van de mystagogie. Je bent al aardig op weg naar Utopia. Je beklimt de ladder. Daar is waar men denkt dat Valhalla is. Maar nu gaat het erom om te doorzien dat de weg om verder te gaan 1 grote kakofonische chaos is dat komt door het conflict tussen misère en geluk, ying en yang. In je brein. Laat de mystagoog toe je een duwtje in je rug te geven. Draag de last not on your own. Capture de invloed op je hormoonhuishouding. Zo ga je de echte organised noise doorzien. In Baggisme noemen ze dat Think, battle against the brij van spaghetti. Omarm het collectief. Bij Star Trek zijn dat the Borg, die bedoel ik niet. Dat zijn de bad guys. Maar je bent niet alleen.

quote:

Op zondag 26 april 2026 17:47 schreef Mijk het volgende:

[..]
Of omdathet gewoon sluitend is als je weet waar je tegen aankijkt. Voral dat laatste is een probleem, de hoek vanuit waar je naar dit kijkt bepaalt of je het ziet of niet.

[ afbeelding ]

Ik zie het.

quote:

Op zondag 26 april 2026 20:37 schreef EsserS het volgende:

[..]
Aha, de kloof tussen de officiële democratische belofte en de kille, technocratische realiteit. Het is inderdaad een machtsstrijd waarbij de 'laag bovenop' de middelen monopoliseert.

Maar ...... misschien zijn we niet alleen slachtoffer van een machtsbeluste elite maar ook van systeem-inertie. Onze moderne maatschappij is zo’n monsterlijke machine geworden van bureaucratie, algoritmen, juridische kaders en internationale verdragen dat niemand, zelfs de machthebbers niet, er nog echt de controle over heeft. Het systeem draait op de automatische piloot waarbij groei en behoud van het eigen mechanisme het enige doel zijn geworden. Als je het zo bekijkt, is de vijand niet alleen een groep mensen ("zij"), maar de complexiteit zelf. We hebben een wereld gecreëerd waarin menselijke maat onmogelijk is, simpelweg omdat het systeem te groot is voor het menselijk brein. Zelfs als je de elite vandaag zou vervangen door nieuwe mensen is de kans groot dat ze in exact dezelfde bureaucratische mal worden gegoten. Het is dus misschien niet zozeer een complot maar een vervreemding van het oorspronkelijke doel. We zijn niet meer de bestuurders van de wagen. We zitten vast in de achterbak terwijl de wagen uit zichzelf (en vaak de afgrond in) rijdt.

De vraag is dus (aan jou?): is het inderdaad nog een kwestie van 'macht grijpen door een groep' of is de machtsstructuur inmiddels zo gedecentraliseerd en abstract geworden dat er eigenlijk geen 'meester' meer aan het roer staat?

Uiteindelijk is de ware macht in jezelf: je brein, je geest. Je kunt gevangen zit in een systeem, maar geestelijk vrij blijven. Daarom is het ieders verantwoordelijkheid om zijn eigen geest zo ver door te ontwikkelen, dat die vrij en trouw aan zichzelf blijft, ongeacht het systeem eromheen. Dan leef je wel in de wereld, maar je bent niet van de wereld. En dan is de invloed van het systeem ook aanzienlijk kleiner. Als genoeg mensen dat zouden doen, zouden de grote machten hun macht ook verliezen, omdat ze de zwakheden van de massa niet meer kunnen uitbuiten.

quote:

Op zondag 26 april 2026 22:50 schreef Ali_Kannibali het volgende:

[..]
Uiteindelijk is de ware macht in jezelf: je brein, je geest. Je kunt gevangen zit in een systeem, maar geestelijk vrij blijven. Daarom is het ieders verantwoordelijkheid om zijn eigen geest zo ver door te ontwikkelen, dat die vrij en trouw aan zichzelf blijft, ongeacht het systeem eromheen. Dan leef je wel in de wereld, maar je bent niet van de wereld. En dan is de invloed van het systeem ook aanzienlijk kleiner. Als genoeg mensen dat zouden doen, zouden de grote machten hun macht ook verliezen, omdat ze de zwakheden van de massa niet meer kunnen uitbuiten.

Hier ben ik het natuurlijk heel erg mee eens. Maar de grote vraag (lees: twistpunt) is dan nog steeds: HOE DAN?

quote:

Op zondag 26 april 2026 22:20 schreef Panterjong het volgende:

[..]
Welkom in de wereld van de mystagogie. Je bent al aardig op weg naar Utopia. Je beklimt de ladder. Daar is waar men denkt dat Valhalla is. Maar nu gaat het erom om te doorzien dat de weg om verder te gaan 1 grote kakofonische chaos is dat komt door het conflict tussen misère en geluk, ying en yang. In je brein. Laat de mystagoog toe je een duwtje in je rug te geven. Draag de last not on your own. Capture de invloed op je hormoonhuishouding. Zo ga je de echte organised noise doorzien. In Baggisme noemen ze dat Think, battle against the brij van spaghetti. Omarm het collectief. Bij Star Trek zijn dat the Borg, die bedoel ik niet. Dat zijn de bad guys. Maar je bent niet alleen.

quote:

Op zondag 26 april 2026 22:10 schreef Cockwhale het volgende:
Je kunt altijd nog op een onbewoond eiland of in de natuur ver van de bewoonde wereld gaan vertoeven. Al met al denk ik dat het een stuk minder comfortabel zal zijn. De overheid en de samenleving, nee het is niet altijd geweldig, soms zelf absurd of walgelijk. Ik denk echter als je een tijdje die comfort gaat verliezen in de onbewoonde wereld, dat je zult zien wat het daarentegen wel biedt. Wellicht meer dan je je ooit hebt gerealiseerd. En ook daar heb je verplichtingen als je wil leven... of je kunt gaan liggen, je omdraaien en sterven. Do or die.

Eens. De keuze voor het systeem is vaak een ruil voor comfort en de natuur laat zien dat overleven overal een keiharde 'do or die'-strijd is. Je zegt terecht dat onze kritiek op de maatschappij vaak flink verstomt zodra we geconfronteerd worden met de rauwe realiteit van pure zelfredzaamheid.

Toch vraag ik me af of de keuze echt alleen tussen 'het systeem' of 'het onbewoonde eiland' ligt. Is er niet een derde weg mogelijk? Misschien is de echte uitdaging niet om de beschaving de rug toe te keren maar om juist binnen de randen van onze maatschappij menselijke ruimtes te creëren die minder kil zijn. In de wildernis vecht je tegen de elementen maar in onze maatschappij vechten we vaak tegen de systemen die we zelf gebouwd hebben. Misschien is ons grootste probleem niet dat we moeten 'overleven' maar dat we vergeten zijn hoe we samen een gemeenschap kunnen vormen die niet puur op winst of efficiëntie drijft. Het alternatief voor het systeem is dan niet de eenzaamheid van de natuur maar een vorm van radicale nabijheid met anderen. Het gaat erom dat we de menselijke maat herstellen in de straten waar we nu al wonen, in plaats van te vluchten naar een plek waar we alleen nog maar met de natuur hoeven te overleggen.

Uiteindelijk zijn we in Nederland een slaaf van de overheid. We hebben een systeem waarin vrijwel alles in onze levens (verplicht) door de overheid wordt geregeld: educatie, zorg, pensioen, werk, mobiliteit, woningbouw en ga zomaar door. Je ziet hoe dat de volksaard heeft veranderd en de samenleving uiteindelijk collectief gestrest en depressief maakt. Door het sociale systeem worden we in een keurslijf gedwongen, waarbij we hard werken, heel veel belasting over alles betalen, alles duur is en we uiteindelijk weinig overhouden: ook geen ruimte voor individualiteit. Zelfs verhuizen is nauwelijks meer mogelijk.

Tegelijkertijd zien we om ons heen de mensen die in leven worden gehouden van ons belastinggeld. Die mensen hebben trouwens ook geen fijn leven, want leven van overheidsgeld maakt uiteindelijk ook niet gelukkig. Maar het doet pijn om telkens te zien wat er met ons belastinggeld gebeurt.

quote:

Op maandag 27 april 2026 07:18 schreef EsserS het volgende:

[..]
Eens. De keuze voor het systeem is vaak een ruil voor comfort en de natuur laat zien dat overleven overal een keiharde 'do or die'-strijd is. Je zegt terecht dat onze kritiek op de maatschappij vaak flink verstomt zodra we geconfronteerd worden met de rauwe realiteit van pure zelfredzaamheid.

Toch vraag ik me af of de keuze echt alleen tussen 'het systeem' of 'het onbewoonde eiland' ligt. Is er niet een derde weg mogelijk? Misschien is de echte uitdaging niet om de beschaving de rug toe te keren maar om juist binnen de randen van onze maatschappij menselijke ruimtes te creëren die minder kil zijn. In de wildernis vecht je tegen de elementen maar in onze maatschappij vechten we vaak tegen de systemen die we zelf gebouwd hebben. Misschien is ons grootste probleem niet dat we moeten 'overleven' maar dat we vergeten zijn hoe we samen een gemeenschap kunnen vormen die niet puur op winst of efficiëntie drijft. Het alternatief voor het systeem is dan niet de eenzaamheid van de natuur maar een vorm van radicale nabijheid met anderen. Het gaat erom dat we de menselijke maat herstellen in de straten waar we nu al wonen, in plaats van te vluchten naar een plek waar we alleen nog maar met de natuur hoeven te overleggen.

Zeker zijn er tussenwegen te bedenken, als het om manieren van leven gaat. Ik denk echter dat TS wereldbeeld wat relativering kan gebruiken. Zelfs als je volledig in "het systeem" blijft, zijn er meer dan voldoende vrijheden voor ontwikkeling, zelfontplooiing, en het maken van keuzes.

Ik denk dat TS het meer bij zichzelf en zijn directe omgeving moet houden, minder wat o.a. de media bericht over alle shit die overal en nergens plaatsvindt, en daarbij zichzelf de vraag stellen 'wat zou IK graag willen'. Waar verlang ik naar? Wat vind ik interessant? Wat zijn mijn kernwaarden, en daar zijn leven op inrichten. En als het nog niet bestaat, het - of de benodigheden/voorwaarden - creëren.

quote:

Op maandag 27 april 2026 07:32 schreef TAmaru het volgende:
Uiteindelijk zijn we in Nederland een slaaf van de overheid. We hebben een systeem waarin vrijwel alles in onze levens (verplicht) door de overheid wordt geregeld: educatie, zorg, pensioen, werk, mobiliteit, woningbouw en ga zomaar door. Je ziet hoe dat de volksaard heeft veranderd en de samenleving uiteindelijk collectief gestrest en depressief maakt. Door het sociale systeem worden we in een keurslijf gedwongen, waarbij we hard werken, heel veel belasting over alles betalen, alles duur is en we uiteindelijk weinig overhouden: ook geen ruimte voor individualiteit. Zelfs verhuizen is nauwelijks meer mogelijk.

Tegelijkertijd zien we om ons heen de mensen die in leven worden gehouden van ons belastinggeld. Die mensen hebben trouwens ook geen fijn leven, want leven van overheidsgeld maakt uiteindelijk ook niet gelukkig. Maar het doet pijn om telkens te zien wat er met ons belastinggeld gebeurt.

Ik snap wel wat je bedoelt, het gevoel dat je als een radertje in een grote machine leeft en dat al je harde werken in 'het systeem' verdwijnt,. Dit knelt. Toch denk ik dat de vergelijking met 'slavernij' voorbijgaat aan waar dat systeem eigenlijk voor bedoeld is. Is het niet zo dat we met die belastingen ook een fundament van stabiliteit kopen? Zonder dat collectieve vangnet ben je pas écht vogelvrij als je ziek wordt of tegenvallers hebt. Het échte probleem is misschien niet dat de overheid dingen regelt maar hoe ze dat doet: afstandelijk, bureaucratisch en zonder oog voor de menselijke maat.

Ik denk dus niet dat we minder overheid nodig hebben maar een overheid die weer luistert naar mensen in plaats van alleen naar regels, cijfers en efficiency-tirannen. Het is geen kwestie van 'alles afschaffen of slaaf zijn' maar van zoeken naar een manier waarop die gezamenlijke verantwoordelijkheid ons weer gaat steunen in plaats van verstikken. Misschien zit de uitweg niet in het verbreken van het contract maar in het opnieuw onderhandelen over de menselijkheid ervan.

quote:

Op maandag 27 april 2026 10:21 schreef EsserS het volgende:

[..]
Ik snap wel wat je bedoelt, het gevoel dat je als een radertje in een grote machine leeft en dat al je harde werken in 'het systeem' verdwijnt,. Dit knelt. Toch denk ik dat de vergelijking met 'slavernij' voorbijgaat aan waar dat systeem eigenlijk voor bedoeld is. Is het niet zo dat we met die belastingen ook een fundament van stabiliteit kopen? Zonder dat collectieve vangnet ben je pas écht vogelvrij als je ziek wordt of tegenvallers hebt. Het échte probleem is misschien niet dat de overheid dingen regelt maar hoe ze dat doet: afstandelijk, bureaucratisch en zonder oog voor de menselijke maat.

Ik denk dus niet dat we minder overheid nodig hebben maar een overheid die weer luistert naar mensen in plaats van alleen naar regels, cijfers en efficiency-tirannen. Het is geen kwestie van 'alles afschaffen of slaaf zijn' maar van zoeken naar een manier waarop die gezamenlijke verantwoordelijkheid ons weer gaat steunen in plaats van verstikken. Misschien zit de uitweg niet in het verbreken van het contract maar in het opnieuw onderhandelen over de menselijkheid ervan.

Ik noem het slavernij, omdat het systeem mijns inziens een vorm van diefstal is van ons belastinggeld, en dus ook een vorm van gedwongen tewerkstelling. We kunnen er niet aan voorbij dat miljoenen mensen, waaronder ambtenaren, kunstenaars, werkelozen, zieken, immigranten, etc. leven van belastinggeld dat door anderen in de samenleving is verdiend. Dat systeem wordt ook bewust zo in stand gehouden.

De overheid is natuurlijk per definitie niet menselijk, omdat het geen mens ís en werkt met een vorm van dwang. Ik denk dat je het met me eens zult zijn dat als die dwang (met mogelijke opsluiting tot straf) er niet was, dat dan heel weinig mensen belasting zouden betalen. Belasting betalen gebeurt vrijwel nooit vrijwillig. Ook kan de overheid niet goed luisteren naar de bevolking, want de bevolking wil nooit één ding en de overheid zelf heeft ook geen oren om te luisteren.

Verder is het zonder collectief vangnet ook heel goed mogelijk voor mensen om bewust te kiezen voor private vormen van een vangnet, zoals een private verzekering tegen arbeidsongeschiktheid, werkeloosheid of wat dan ook. Op het moment dat je meer dingen zult moeten regelen met andere mensen omdat de overheid er niet meer tussen komt, zal de menselijkheid ook weer terug de samenleving in komen.

quote:

Op maandag 27 april 2026 07:04 schreef EsserS het volgende:

[..]
Hier ben ik het natuurlijk heel erg mee eens. Maar de grote vraag (lees: twistpunt) is dan nog steeds: HOE DAN?

Als je oké bent met jezelf, wie je bent, je emoties, je overtuigingen, als je weet wie je bent en waar je voor staat, dan ben je niet op zoek. Je bent dan compleet. Dus als er dan bijvoorbeeld een Jehova getuige aanbelt, je ondervoede kinderen op televisie ziet, naar emotionele muziek luistert, etcetera, dan raakt dat je tot op zekere hoogte/diepte, maar niet te ver. Want je bent oké, dus je voelt niet de drang om er iets mee te doen. En dan heeft dus niks of niemand macht over je. Niet op je menszijn. Je moet nog steeds eten, dus je zal nog steeds wat van je energie moeten ruilen met anderen, maar je laat je wat minder meeslepen en bent beter in je eigen grenzen bewaren zonder dat het veel energie kost.
Het hoe dan: verantwoordelijkheid nemen voor je eigen bestaan. Niemand is je iets verschuldigd. Je creëert je eigen ik.

Goed verhaal, lekker kort, het leven op aarde is natuurlijk best wel kut. Er zijn veel echt mooie dingen om voor te leven (liefde, muziek, koffie, eten, drinken, vriendschap) maar het valt niet mee om in deze wereld het menselijk lichaam te onderhouden. Ik vind het wel de moeite waard.

quote:

Op maandag 27 april 2026 07:04 schreef EsserS het volgende:

[..]
Hier ben ik het natuurlijk heel erg mee eens. Maar de grote vraag (lees: twistpunt) is dan nog steeds: HOE DAN?

Door trouw aan God te blijven.

quote:

Op maandag 27 april 2026 11:46 schreef Ali_Kannibali het volgende:

[..]
Door trouw aan God te blijven.

Ok, dat is jouw overtuiging. Niks mis mee maar dankuwel...

quote:

Op maandag 27 april 2026 11:46 schreef Ali_Kannibali het volgende:

[..]
Door trouw aan God te blijven.

Is die God dan in jou of buiten jezelf?

quote:

Op maandag 27 april 2026 11:49 schreef EsserS het volgende:

[..]
Ok, dat is jouw overtuiging. Niks mis mee maar dankuwel...

Dat is wat mij betreft de enige oplossing, omdat de zwakten van de mens die worden uitgebruit het resultaat zijn van weg zijn van God:

- Angst voor de dood
- Geloof dat dit leven het enige is dat je hebt
- Geloven dat de wet van de jungle heerst, en dat je dus alles moet doen voor je eigen overleving en op niets of niemand anders kunt rekenen
- Verslavingen aan middelen, vermaak, sex

Enzovoorts.

Als je al die dingen los kunt laten, kan niemand ook geen grip meer op je krijgen: je wordt soeverein. Niet als in de clichéversie die je sinds corona hoort, maar in de zin dat je niet tegen jezelf hoeft in te gaan, en niet ultiem afhankelijk bent van andere mensen.

quote:

Op maandag 27 april 2026 11:51 schreef Poerewaaier het volgende:

[..]
Is die God dan in jou of buiten jezelf?

Beide. Als je die in jezelf laat leven, heb je ook de kracht om die zwakheden te overwinnen, verleidingen te weerstaan, en dus vrij te blijven.

quote:

Op maandag 27 april 2026 10:46 schreef Poerewaaier het volgende:
Als je oké bent met jezelf, wie je bent, je emoties, je overtuigingen, als je weet wie je bent en waar je voor staat, dan ben je niet op zoek. Je bent dan compleet. Dus als er dan bijvoorbeeld een Jehova getuige aanbelt, je ondervoede kinderen op televisie ziet, naar emotionele muziek luistert, etcetera, dan raakt dat je tot op zekere hoogte/diepte, maar niet te ver. Want je bent oké, dus je voelt niet de drang om er iets mee te doen. En dan heeft dus niks of niemand macht over je. Niet op je menszijn. Je moet nog steeds eten, dus je zal nog steeds wat van je energie moeten ruilen met anderen, maar je laat je wat minder meeslepen en bent beter in je eigen grenzen bewaren zonder dat het veel energie kost.
Het hoe dan: verantwoordelijkheid nemen voor je eigen bestaan. Niemand is je iets verschuldigd. Je creëert je eigen ik.

Goed verhaal, lekker kort, het leven op aarde is natuurlijk best wel kut. Er zijn veel echt mooie dingen om voor te leven (liefde, muziek, koffie, eten, drinken, vriendschap) maar het valt niet mee om in deze wereld het menselijk lichaam te onderhouden. Ik vind het wel de moeite waard.

Mooi! Je beschrijft eigenlijk een staat van innerlijke soevereiniteit: als je echt weet wie je bent en je eigen fundament hebt gebouwd, word je inderdaad minder de speelbal van de chaos om je heen. Die 'totale acceptatie' van jezelf werkt dan als een soort schild waardoor de wereld wel aan je trekt maar niet meer aan je eisen kan zitten. En je hebt gelijk: dat 'onderhoud' van ons mens-zijn is in deze wereld een pittige dagtaak maar de kleine dingen, die muziek, die koffie, maken die strijd het inderdaad meer dan waard.

Toch vraag ik me bij dat idee van 'niet geraakt worden' af of er ook een keerzijde is. Als we onszelf zo stevig verankeren dat externe ellende ons niet meer in de kern raakt, verliezen we dan niet ook een beetje ons vermogen tot echte verbinding? Misschien is de kunst niet om onaantastbaar te worden maar om wél diep geraakt te worden door de wereld, en daardoor in beweging te komen, zonder dat we onszelf daarin kwijtraken. In plaats van "het raakt me niet meer", zou je ook kunnen zeggen: "het raakt me diep, maar het bepaalt me niet." Zo behoud je je empathie en je menselijkheid terwijl je wel de regie over je eigen 'ik' houdt. Wat denk je? Is een beetje 'geraakt worden' niet juist wat ons menselijk maakt, ook al is dat soms vermoeiend?

quote:

Op maandag 27 april 2026 11:54 schreef Ali_Kannibali het volgende:

[..]
Beide. Als je die in jezelf laat leven, heb je ook de kracht om die zwakheden te overwinnen, verleidingen te weerstaan, en dus vrij te blijven.

En wie ben jij dan? Als God ook in je leeft, ben je dan God? Ben je dan Goddelijk?
Ik ben zo vrij om dit te vragen omdat jij en ik er volgens mij niet zo heel verschillend instaan, alleen dat het woord God bij veel mensen veel verschillende en heftige dingen oproept en ook gebruikt wordt door mensen die er juist macht mee uitoefenen. Daarom vermijd ik het woord God meestal, alhoewel ik er voor mezelf geen moeite mee heb.

quote:

Op maandag 27 april 2026 12:00 schreef EsserS het volgende:

[..]
Mooi! Je beschrijft eigenlijk een staat van innerlijke soevereiniteit: als je echt weet wie je bent en je eigen fundament hebt gebouwd, word je inderdaad minder de speelbal van de chaos om je heen. Die 'totale acceptatie' van jezelf werkt dan als een soort schild waardoor de wereld wel aan je trekt maar niet meer aan je eisen kan zitten. En je hebt gelijk: dat 'onderhoud' van ons mens-zijn is in deze wereld een pittige dagtaak maar de kleine dingen, die muziek, die koffie, maken die strijd het inderdaad meer dan waard.

Toch vraag ik me bij dat idee van 'niet geraakt worden' af of er ook een keerzijde is. Als we onszelf zo stevig verankeren dat externe ellende ons niet meer in de kern raakt, verliezen we dan niet ook een beetje ons vermogen tot echte verbinding? Misschien is de kunst niet om onaantastbaar te worden maar om wél diep geraakt te worden door de wereld, en daardoor in beweging te komen, zonder dat we onszelf daarin kwijtraken. In plaats van "het raakt me niet meer", zou je ook kunnen zeggen: "het raakt me diep, maar het bepaalt me niet." Zo behoud je je empathie en je menselijkheid terwijl je wel de regie over je eigen 'ik' houdt. Wat denk je? Is een beetje 'geraakt worden' niet juist wat ons menselijk maakt, ook al is dat soms vermoeiend?

Ja! Met als diepe wetenschap dat hoe diep iets mij ook raakt, hoe diep ik me ook laat raken, ik er niet aan onderdoor kan gaan. Omdat ik oké ben.

quote:

Op zaterdag 25 april 2026 10:10 schreef Hetekip het volgende:
Als een maatschappij mensen geen toekomst meer kan bieden, moet het dan niet ook een uitweg bieden?

Enne, niet doen hoor, maar de maatschappij hoeft helemaal niks, je kan gewoon een zak over je hoofd trekken.
Ik zou liever zien dat je jouw protestuitingen tegen de maatschappij op een kunstzinnigere manier uit. Beschouw de rest van je leven als reservetijd: ga af en toe flink vies schijten op het gemeentehuis, spuit wat graffiti, ga masturberen voor het torentje van Jetten.
Neem het wat minder serieus, dat is wat ik bedoel te zeggen.