F&L Filosofie & Levensbeschouwing
Een plek om te discussiëren over filosofische vragen, filosofen, religieuze vraagstukken of religie en levensbeschouwing in het algemeen.
Ik ben een mens, maar voel mij geen mens. Mijn identiteit is verdwenen; mensen haasten zich doelloos heen en weer. We worden in leven gehouden en worden gedwongen onze eigen gifbeker leeg te drinken. God is weg; we geloven niet meer. We geloven in onze eigen maakbaarheid, maar juist de maatschappij verhindert ons onszelf te vormen. De belastinginners en de staat houden ons waar zij ons willen hebben.
Ondertussen worden we dus instrumenteel gebruikt, we zullen moeten werken en moeten meedoen in het sociale systeem. Uit het leven stappen wordt als een taboe gezien, maar tegelijkertijd wordt de bandbreedte van een toekomstperspectief steeds smaller. Huisvestiging, bestaanszekerheid en ook het opbouwen van een leven worden steeds moeilijker.
Is het een noodzakelijk kwaad dat we als mensen instrumenteel worden gebruikt, en overheden ons eigenlijk nodig hebben als bijen in een kolonie.
In het Romeinse rijk kon je als je geen slaaf/soldaat/crimineel was, naar de senaat waar je kon uitleggen waarom je niet meer wilde leven, je kreeg dan gif, om een menswaardige dood tegenmoet te gaan.
In onze huidige maatschappij, vinden mensen zo'n pil van Drion maar niks, maar er wordt wel heel hard aan de tafelpoten gezaagd van het bestaansrecht. Als een maatschappij mensen geen toekomst meer kan bieden, moet het dan niet ook een uitweg bieden?
Ondertussen worden we dus instrumenteel gebruikt, we zullen moeten werken en moeten meedoen in het sociale systeem. Uit het leven stappen wordt als een taboe gezien, maar tegelijkertijd wordt de bandbreedte van een toekomstperspectief steeds smaller. Huisvestiging, bestaanszekerheid en ook het opbouwen van een leven worden steeds moeilijker.
Is het een noodzakelijk kwaad dat we als mensen instrumenteel worden gebruikt, en overheden ons eigenlijk nodig hebben als bijen in een kolonie.
In het Romeinse rijk kon je als je geen slaaf/soldaat/crimineel was, naar de senaat waar je kon uitleggen waarom je niet meer wilde leven, je kreeg dan gif, om een menswaardige dood tegenmoet te gaan.
In onze huidige maatschappij, vinden mensen zo'n pil van Drion maar niks, maar er wordt wel heel hard aan de tafelpoten gezaagd van het bestaansrecht. Als een maatschappij mensen geen toekomst meer kan bieden, moet het dan niet ook een uitweg bieden?
Solly is retrench, hy hoort dit gister by sy baas
Vanaand gaan hy hom dronk suip en dan sy breins uitblaas
Vanaand gaan hy hom dronk suip en dan sy breins uitblaas
Tja, dit is een indringend existentiële aanklacht tegen de moderne, technocratische samenleving. Ik denk dat je de spijker op z'n kop slaat want veel mensen worstelen met dat gevoel van een radertje in een machine in plaats van mens zijn. De 'beloofde vrijheid' voelt vaak als een keurslijf als de basis wankelt.
Maar de tekst is weer heftig, een verwijzing naar zelfmoord. NIET DOEN!
Maar de tekst is weer heftig, een verwijzing naar zelfmoord. NIET DOEN!
In Data We Trust
Je bent 'vrii' maar wat is vrijheid? Ik zit vanaf mijn geboorte opgesloten in een taal systeem. Nu heeft het land waar ik geboren ben een verdrag met andere landen, maar daar spreken ze ook andere talen. Ik had dus moeten kiezen voordat ik überhaupt mijn eerste woorden kon spreken wat onmogelijk is.quote:Op zaterdag 25 april 2026 11:14 schreef Jahr00n het volgende:
Je kan toch lekker naar een land verhuizen waar je precies kunt leven zoals je zelf wil?
Verder heeft Nederland verdragen met andere landen, maar stel dat ik het Nederlands en het Engels machtig was geworden. Dan zou ik naar geen enkel land kunnen gaan.
Het VK, Amerika en ook Australië hebben geen verdrag met Nederland. Je kan daar niet zomaar gaan wonen. Niet dat ik het wil, maar dit is het probleem, we zijn niet vrij we zijn opgesloten en waarom leven we zoals we doen. Voor onszelf, of om het systeem te laten voortbestaan?
Solly is retrench, hy hoort dit gister by sy baas
Vanaand gaan hy hom dronk suip en dan sy breins uitblaas
Vanaand gaan hy hom dronk suip en dan sy breins uitblaas
Natuurlijk is dat laatste heftig, maar in de Romeinse tijd was dat normaal. Als jij goeie redenen had. Ik zeg niet ik wil dood, ik zeg wel, ik zie geen toekomst in dit systeem.quote:
Tja, dit is een indringend existentiële aanklacht tegen de moderne, technocratische samenleving. Ik denk dat je de spijker op z'n kop slaat want veel mensen worstelen met dat gevoel van een radertje in een machine in plaats van mens zijn. De 'beloofde vrijheid' voelt vaak als een keurslijf als de basis wankelt.
Maar de tekst is weer heftig, een verwijzing naar zelfmoord. NIET DOEN!
Solly is retrench, hy hoort dit gister by sy baas
Vanaand gaan hy hom dronk suip en dan sy breins uitblaas
Vanaand gaan hy hom dronk suip en dan sy breins uitblaas
Helder, dank voor die nuance. Je hebt gelijk: kritiek op een systeem dat je geen toekomstperspectief biedt, is iets heel anders dan een suïcideverzoek. Wat je eigenlijk aankaart is het verlies aan autonomie en waardigheid in onze huidige structuur. Dat is een wezenlijk punt dat helaas vaak wordt platgeslagen of verkeerd begrepen zodra mensen de grenzen van ons maatschappelijk systeem ter discussie stellen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf niet het gevoel heb dat ik wordt 'platgedrukt door het systeem' maar dat wil niet zeggen dat dat voor andere mensen ook zo is.quote:
Tja, dit is een indringend existentiële aanklacht tegen de moderne, technocratische samenleving. Ik denk dat je de spijker op z'n kop slaat want veel mensen worstelen met dat gevoel van een radertje in een machine in plaats van mens zijn. De 'beloofde vrijheid' voelt vaak als een keurslijf als de basis wankelt.
Maar de tekst is weer heftig, een verwijzing naar zelfmoord. NIET DOEN!
In Data We Trust
Het is misschien ook een generatie dingetje, ik merk dat oudere generaties er wat minder last van hebben. Als ik kijk naar mijn zussen, die nog een huis konden kopen in de goede tijd en zo, die hebben ogenschijnlijk hele andere problemen dan ik dat heb. Waar het voor hun normaal was om een huis te kopen en aan kinderen te beginnen met een partner, is dat voor mij die 5 jaar later komt, allemaal al geen zekerheid meer.quote:
[..]
Helder, dank voor die nuance. Je hebt gelijk: kritiek op een systeem dat je geen toekomstperspectief biedt, is iets heel anders dan een suïcideverzoek. Wat je eigenlijk aankaart is het verlies aan autonomie en waardigheid in onze huidige structuur. Dat is een wezenlijk punt dat helaas vaak wordt platgeslagen of verkeerd begrepen zodra mensen de grenzen van ons maatschappelijk systeem ter discussie stellen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf niet het gevoel heb dat ik wordt 'platgedrukt door het systeem' maar dat wil niet zeggen dat dat voor andere mensen ook zo is.
En dan het gevoel dat het systeem je gewoon met je rug tegen de muur zet, en probleem op probleem gooit. Je hebt nog geen woning of kan er geen veroorloven en wordt nu al bestookt met: 'gasprijzen gaan omhoog.' En zo gaat het maar door, en door en door.
De vraag is; als mijn leven bevorderlijk is voor de maatschappij, ik werk en draag belasting af. Wat doet die maatschappij terug voor mijn geluk, of hoe houden ze mij in die cirkel. En ik zeg ze doen dan dwangmatig... Ze zouden mij niet willen helpen, met het uitstappen uit het systeem, maar willen het ook niet zo inrichten dat het wel leefbaar wordt.
Vervreemding neemt alsmaar toe, maar de maatschappij doet niets. Terwijl de primaire behoefte in het geding staan en er dan weer een boodschap volgt als in dat we zuinig met water moeten omgaan en zonder water kunnen komen te zitten in de toekomst. Maar ik kan niet eens een plek om te wonen veroorloven, moet ik me hier nu ook nog zorgen om gaan maken?
Je toekomst wordt gewoon geslacht in het slachthuis, en je mag toekijken en moet maar doorleven ook al hebben ze je toekomst afgeslacht. Je moet doorleven, dan heb je maar geen toekomst.
Solly is retrench, hy hoort dit gister by sy baas
Vanaand gaan hy hom dronk suip en dan sy breins uitblaas
Vanaand gaan hy hom dronk suip en dan sy breins uitblaas
Tja, ik ben nog van de tijd toen JF. Kennedy zei:quote:
[..]
Het is misschien ook een generatie dingetje, ik merk dat oudere generaties er wat minder last van hebben. Als ik kijk naar mijn zussen, die nog een huis konden kopen in de goede tijd en zo, die hebben ogenschijnlijk hele andere problemen dan ik dat heb. Waar het voor hun normaal was om een huis te kopen en aan kinderen te beginnen met een partner, is dat voor mij die 5 jaar later komt, allemaal al geen zekerheid meer.
En dan het gevoel dat het systeem je gewoon met je rug tegen de muur zet, en probleem op probleem gooit. Je hebt nog geen woning of kan er geen veroorloven en wordt nu al bestookt met: 'gasprijzen gaan omhoog.' En zo gaat het maar door, en door en door.
De vraag is; als mijn leven bevorderlijk is voor de maatschappij, ik werk en draag belasting af. Wat doet die maatschappij terug voor mijn geluk, of hoe houden ze mij in die cirkel. En ik zeg ze doen dan dwangmatig... Ze zouden mij niet willen helpen, met het uitstappen uit het systeem, maar willen het ook niet zo inrichten dat het wel leefbaar wordt.
Vervreemding neemt alsmaar toe, maar de maatschappij doet niets. Terwijl de primaire behoefte in het geding staan en er dan weer een boodschap volgt als in dat we zuinig met water moeten omgaan en zonder water kunnen komen te zitten in de toekomst. Maar ik kan niet eens een plek om te wonen veroorloven, moet ik me hier nu ook nog zorgen om gaan maken?
Je toekomst wordt gewoon geslacht in het slachthuis, en je mag toekijken en moet maar doorleven ook al hebben ze je toekomst afgeslacht. Je moet doorleven, dan heb je maar geen toekomst.
Bekijk deze YouTube-video
Maar de jeugd/jongeren van nu mogen zich terecht afvragen of zij ooit hun wensen en verlangens vervuld zien worden. Ik denk dat ik en mijn generatie ontzettend veel mazzel hebben gehad.
[ Bericht 0% gewijzigd door EsserS op 25-04-2026 12:37:45 ]
In Data We Trust
Ik snap dat van Kennedy, maar ergens is dat weer het instrumenteel behandelen van de mensen. Vraag niet wat je land voor jou kan doen, maar neem verantwoordelijkheid en neem het zelf op.quote:
[..]
Tja, ik ben nog van de tijd toen JF. Kennedy zei:
Bekijk deze YouTube-video
Maar de jeugd/jongeren van nu mogen zich terecht afvragen of zij ooit hun wensen en verlangens vervuld zien worden. Ik denk dat ik en mijn generatie ontzettend veel mazzel hebben gehad.
Maar je zit wel vast in een land met spelregels, banken met spelregels en zo maar door. Dus ze zeggen eigenlijk, trek jezelf uit het systeem terwijl je vastzit in dat systeem.
Het enige dat ik zou kunnen doen is op een of andere manier een succesvolle youtuber worden of zo, een bedrijf starten of iets dergelijks. Maar een gewoon pad waarbij je gaat werken voor een baas, dat werkt niet. Maar dat vertellen ze je niet als je naar school moet, dat zeggen ze niet wanneer je je opleiding gaat volgen. Daar kom je achter wanneer je je diploma hebt en gaat werken.
En ik snap best dat je zelf verantwoordelijkheid moet nemen en stappen moet zetten, maar er zijn ook zoveel dingen waar ik geen invloed op heb maar de overheid wel. Neem nu het bewoonbaar maken van vakantieparken. Ik zou wel een huisje op een vakantiepark kunnen betalen met een hypotheek... Maar ja... Dat mag niet.
Dus dat hele verhaal waarbij een overheid de verantwoordelijkheid bij de inwoners legt maar zelf niets doet, terwijl zij het probleem wel creëren, dat is eigenlijk ethisch niet correct. Je vraagt iemand zichzelf op te offeren voor een groter doel. Maar de overheid kan ook niet uitleggen wat dat grotere doel is, een betere samenleving? Een samenleving waar niemand wat verwacht van een overheid?
Solly is retrench, hy hoort dit gister by sy baas
Vanaand gaan hy hom dronk suip en dan sy breins uitblaas
Vanaand gaan hy hom dronk suip en dan sy breins uitblaas
Je raakt precies de kern: die 'Kennedy-filosofie' voelt als pure gaslighting als de regels van het spel je de ruimte ontnemen om überhaupt mee te doen, zoals bij die vakantieparken. Het voelt als een systeem dat je vastzet in een 'werk-voor-een-baas'-mal die voor velen simpelweg niet meer past. Toch vraag ik me af of we nog moeten wachten op de overheid voor dat 'grotere doel'. Misschien is de essentie van onze tijd juist dat de overheid het niet meer kan uitleggen en dat de macht ligt in het besef dat we het systeem niet langer nodig hebben om betekenis te creëren. De frustratie die jij voelt, is een krachtig signaal. Er is een groeiende beweging van mensen die de verouderde regels niet meer accepteren en zelf alternatieven opzoeken. Misschien is de uitweg niet om 'binnen' het systeem te slagen maar om met diezelfde autonomie de muren van het systeem op te zoeken en, waar mogelijk, gezamenlijk te verleggen. Niet voor het 'grote doel' van de staat maar voor onze eigen menselijke maat.quote:
Ik snap dat van Kennedy, maar ergens is dat weer het instrumenteel behandelen van de mensen. Vraag niet wat je land voor jou kan doen, maar neem verantwoordelijkheid en neem het zelf op.
Maar je zit wel vast in een land met spelregels, banken met spelregels en zo maar door. Dus ze zeggen eigenlijk, trek jezelf uit het systeem terwijl je vastzit in dat systeem.
Het enige dat ik zou kunnen doen is op een of andere manier een succesvolle youtuber worden of zo, een bedrijf starten of iets dergelijks. Maar een gewoon pad waarbij je gaat werken voor een baas, dat werkt niet. Maar dat vertellen ze je niet als je naar school moet, dat zeggen ze niet wanneer je je opleiding gaat volgen. Daar kom je achter wanneer je je diploma hebt en gaat werken.
En ik snap best dat je zelf verantwoordelijkheid moet nemen en stappen moet zetten, maar er zijn ook zoveel dingen waar ik geen invloed op heb maar de overheid wel. Neem nu het bewoonbaar maken van vakantieparken. Ik zou wel een huisje op een vakantiepark kunnen betalen met een hypotheek... Maar ja... Dat mag niet.
Dus dat hele verhaal waarbij een overheid de verantwoordelijkheid bij de inwoners legt maar zelf niets doet, terwijl zij het probleem wel creëren, dat is eigenlijk ethisch niet correct. Je vraagt iemand zichzelf op te offeren voor een groter doel. Maar de overheid kan ook niet uitleggen wat dat grotere doel is, een betere samenleving? Een samenleving waar niemand wat verwacht van een overheid?
Maar aan de andere kant .........
Zonder een vorm van collectief bewustzijn veranderen we in een stel losse atomen die alleen nog naar hun eigenbelang kijken en dat is ook een recept voor een kille, eenzame samenleving. Het probleem is misschien niet dat we als collectief functioneren maar waarin we tegenwoordig collectief geloven. Nu is dat collectief vooral gericht op economische groei en productiviteit, die 'bijenkorf' waar jij het over had. Dat voelt als een van buiten opgelegde plicht.
Misschien ligt de uitweg niet in totale isolatie maar in het creëren van nieuwe, organische collectieven. Groepen die niet draaien om economische output maar om menselijke waarde en onderlinge zorg. Een soort 'tegen-collectief', zeg maar. Waar je elkaar helpt om de starre regels van het systeem te omzeilen of te herdefiniëren, in plaats van jezelf erin te verliezen. Het collectief is dan geen instrument van de overheid meer maar een vangnet van de mensen zelf. Zou dat niet het echte "nieuwe" bewustzijn kunnen zijn?
In Data We Trust
Het systeem niet meer nodig hebben, klinkt alsof je het aan de kant kan zetten, maar dat gaat niet je zit erin gevangen. Het gaat hier ook niet zo zeer om het creëren van betekenis. Volgens Roy Baumeister zijn er een aantal dingen belangrijk voor het creëren van betekenis.quote:
[..]
Je raakt precies de kern: die 'Kennedy-filosofie' voelt als pure gaslighting als de regels van het spel je de ruimte ontnemen om überhaupt mee te doen, zoals bij die vakantieparken. Het voelt als een systeem dat je vastzet in een 'werk-voor-een-baas'-mal die voor velen simpelweg niet meer past. Toch vraag ik me af of we nog moeten wachten op de overheid voor dat 'grotere doel'. Misschien is de essentie van onze tijd juist dat de overheid het niet meer kan uitleggen en dat de macht ligt in het besef dat we het systeem niet langer nodig hebben om betekenis te creëren. De frustratie die jij voelt, is een krachtig signaal. Er is een groeiende beweging van mensen die de verouderde regels niet meer accepteren en zelf alternatieven opzoeken. Misschien is de uitweg niet om 'binnen' het systeem te slagen maar om met diezelfde autonomie de muren van het systeem op te zoeken en, waar mogelijk, gezamenlijk te verleggen. Niet voor het 'grote doel' van de staat maar voor onze eigen menselijke maat.
Maar aan de andere kant .........
Zonder een vorm van collectief bewustzijn veranderen we in een stel losse atomen die alleen nog naar hun eigenbelang kijken en dat is ook een recept voor een kille, eenzame samenleving. Het probleem is misschien niet dat we als collectief functioneren maar waarin we tegenwoordig collectief geloven. Nu is dat collectief vooral gericht op economische groei en productiviteit, die 'bijenkorf' waar jij het over had. Dat voelt als een van buiten opgelegde plicht.
Misschien ligt de uitweg niet in totale isolatie maar in het creëren van nieuwe, organische collectieven. Groepen die niet draaien om economische output maar om menselijke waarde en onderlinge zorg. Een soort 'tegen-collectief', zeg maar. Waar je elkaar helpt om de starre regels van het systeem te omzeilen of te herdefiniëren, in plaats van jezelf erin te verliezen. Het collectief is dan geen instrument van de overheid meer maar een vangnet van de mensen zelf. Zou dat niet het echte "nieuwe" bewustzijn kunnen zijn?
Volgens Baumeister moet er een doel zijn, of het gevoel van een doel, Iets wat je nu doet dat jou kan verbinden met de toekomst. Ook rechtvaardiging is belangrijk, dat wat ik doe is goed en juist. Ik hoef mij niet te verstoppen, en kan het open en bloot doen. Ook moet je het gevoel kunnen hebben dat wat je doet het verschil maakt. Mijn handelingen maken het verschil. Ten slot gaat het om waardering en waarde, ik maak het verschil ik doe iets wat ertoe doet.
Hoge prijzen van bijvoorbeeld een onbetaalbare woning roept het gevoel op dat het geen zin heeft. Er valt niks te halen in de toekomst, er komt frustratie, machteloosheid en verlies van controle. Hardwerken en sparen heeft ook geen zin meer, het voelt dan toch zinloos. Wanneer je financieel iets niet geregeld krijgt, wat generaties voor jou wel konden, krijg je ook nog een gevoel dat je tekortschiet dit tast je gevoel van eigenwaarde aan. En ook waardering en waarde schieten er bij in...
Voor Baumeister zou waarde creëren dan ook betekenen het heft in eigen hand te nemen en de hele maatschappij te herschrijven. Je kan niet even een alternatief vinden, want ook in het alternatief zit je nog vast in deze cyclus. Je kunt naar de grenzen van het systeem gaan zoeken, maar dat zal geen deuren openen.
Wanneer je betekenis wil ervaren zal er wel een basis moeten liggen, waar je op kunt bouwen, wanneer je niet eens tot die basis kunt komen, en een nieuw collectief moet vormen... Dan sta je voor een hele andere uitdagingen waar je mensen mee moet krijgen, maar ook dan ga je elkaar weer instrumenteel gebruiken. Eigenlijk zeg je dan: 'het lijkt mij niet in mijn eentje, misschien als we onze krachten bundelen en een comune beginnen...' Maar je gebruikt elkaar dan instrumenteel om alsnog een plekje om te kunnen wonen/overleven te bemachtigen. Je kan dan wel zeggen dat dit collectief niet uit is op winst, maar toch ben je elkaar aan het gebruiken en zit je nog vast binnen het systeem.
Je kan jezelf dus niet herdefinïeren, omdat je dan nog altijd oppereert vanuit het oude systeem. Iedereen die iets toevoegt komt samen, en die gebundelde kracht vormt iets, maar dat is nog steeds een soort participatie systeem waarbij we vooral elkaar nodig hebben vanwege het financiële aspect. Ook al zeggen we dat het daar niet om gaat.
Je kan je ook er bij afvragen of dat dan een ethische oplossing is. Mensen instrumenteel gebruiken is ethisch discutabel.
Solly is retrench, hy hoort dit gister by sy baas
Vanaand gaan hy hom dronk suip en dan sy breins uitblaas
Vanaand gaan hy hom dronk suip en dan sy breins uitblaas
Mooi. ff over nadenken. Ik kom er vandaag of morgen op terug.quote:
[..]
Het systeem niet meer nodig hebben, klinkt alsof je het aan de kant kan zetten, maar dat gaat niet je zit erin gevangen. Het gaat hier ook niet zo zeer om het creëren van betekenis. Volgens Roy Baumeister zijn er een aantal dingen belangrijk voor het creëren van betekenis.
Volgens Baumeister moet er een doel zijn, of het gevoel van een doel, Iets wat je nu doet dat jou kan verbinden met de toekomst. Ook rechtvaardiging is belangrijk, dat wat ik doe is goed en juist. Ik hoef mij niet te verstoppen, en kan het open en bloot doen. Ook moet je het gevoel kunnen hebben dat wat je doet het verschil maakt. Mijn handelingen maken het verschil. Ten slot gaat het om waardering en waarde, ik maak het verschil ik doe iets wat ertoe doet.
Hoge prijzen van bijvoorbeeld een onbetaalbare woning roept het gevoel op dat het geen zin heeft. Er valt niks te halen in de toekomst, er komt frustratie, machteloosheid en verlies van controle. Hardwerken en sparen heeft ook geen zin meer, het voelt dan toch zinloos. Wanneer je financieel iets niet geregeld krijgt, wat generaties voor jou wel konden, krijg je ook nog een gevoel dat je tekortschiet dit tast je gevoel van eigenwaarde aan. En ook waardering en waarde schieten er bij in...
Voor Baumeister zou waarde creëren dan ook betekenen het heft in eigen hand te nemen en de hele maatschappij te herschrijven. Je kan niet even een alternatief vinden, want ook in het alternatief zit je nog vast in deze cyclus. Je kunt naar de grenzen van het systeem gaan zoeken, maar dat zal geen deuren openen.
Wanneer je betekenis wil ervaren zal er wel een basis moeten liggen, waar je op kunt bouwen, wanneer je niet eens tot die basis kunt komen, en een nieuw collectief moet vormen... Dan sta je voor een hele andere uitdagingen waar je mensen mee moet krijgen, maar ook dan ga je elkaar weer instrumenteel gebruiken. Eigenlijk zeg je dan: 'het lijkt mij niet in mijn eentje, misschien als we onze krachten bundelen en een comune beginnen...' Maar je gebruikt elkaar dan instrumenteel om alsnog een plekje om te kunnen wonen/overleven te bemachtigen. Je kan dan wel zeggen dat dit collectief niet uit is op winst, maar toch ben je elkaar aan het gebruiken en zit je nog vast binnen het systeem.
Je kan jezelf dus niet herdefinïeren, omdat je dan nog altijd oppereert vanuit het oude systeem. Iedereen die iets toevoegt komt samen, en die gebundelde kracht vormt iets, maar dat is nog steeds een soort participatie systeem waarbij we vooral elkaar nodig hebben vanwege het financiële aspect. Ook al zeggen we dat het daar niet om gaat.
Je kan je ook er bij afvragen of dat dan een ethische oplossing is. Mensen instrumenteel gebruiken is ethisch discutabel.
In Data We Trust
Als je nu eerst eens gaat uitzoeken wat jij precies wil.quote:
[..]
Je bent 'vrii' maar wat is vrijheid? Ik zit vanaf mijn geboorte opgesloten in een taal systeem. Nu heeft het land waar ik geboren ben een verdrag met andere landen, maar daar spreken ze ook andere talen. Ik had dus moeten kiezen voordat ik überhaupt mijn eerste woorden kon spreken wat onmogelijk is.
Verder heeft Nederland verdragen met andere landen, maar stel dat ik het Nederlands en het Engels machtig was geworden. Dan zou ik naar geen enkel land kunnen gaan.
Het VK, Amerika en ook Australië hebben geen verdrag met Nederland. Je kan daar niet zomaar gaan wonen. Niet dat ik het wil, maar dit is het probleem, we zijn niet vrij we zijn opgesloten en waarom leven we zoals we doen. Voor onszelf, of om het systeem te laten voortbestaan?
Ja, het risico dat elk 'alternatief' onvermijdelijk weer een transactionele vorm aanneemt waardoor we elkaar (ondanks goede bedoelingen) als middelen blijven zien. Dat is inderdaad de 'gouden kooi' van de huidige "systeemlogica". Toch zit er een nuance in het verschil tussen 'instrumentalisering' en 'wederkerigheid'. De overheid of de markt gebruikt ons instrumenteel als een middel tot een doel (productiviteit, economische groei). Dat is een eenzijdige relatie waarin jij vervangbaar bent. Een ander perspectief is dat menselijke relaties fundamenteel anders zijn omdat ze wederkerig zijn. Wanneer je krachten bundelt met anderen, is dat niet per se 'gebruiken' maar 'samen-zijn'. Misschien is de valkuil hier dat we 'samenwerken voor overleving' verwarren met 'gebruiken voor eigenbelang'. In een gezonde relatie (vriendschap, gemeenschap) ben je geen radertje maar een bondgenoot. Het doel is dan niet de output maar de relatie zelf.quote:
[..]
Het systeem niet meer nodig hebben, klinkt alsof je het aan de kant kan zetten, maar dat gaat niet je zit erin gevangen. Het gaat hier ook niet zo zeer om het creëren van betekenis. Volgens Roy Baumeister zijn er een aantal dingen belangrijk voor het creëren van betekenis.
Volgens Baumeister moet er een doel zijn, of het gevoel van een doel, Iets wat je nu doet dat jou kan verbinden met de toekomst. Ook rechtvaardiging is belangrijk, dat wat ik doe is goed en juist. Ik hoef mij niet te verstoppen, en kan het open en bloot doen. Ook moet je het gevoel kunnen hebben dat wat je doet het verschil maakt. Mijn handelingen maken het verschil. Ten slot gaat het om waardering en waarde, ik maak het verschil ik doe iets wat ertoe doet.
Hoge prijzen van bijvoorbeeld een onbetaalbare woning roept het gevoel op dat het geen zin heeft. Er valt niks te halen in de toekomst, er komt frustratie, machteloosheid en verlies van controle. Hardwerken en sparen heeft ook geen zin meer, het voelt dan toch zinloos. Wanneer je financieel iets niet geregeld krijgt, wat generaties voor jou wel konden, krijg je ook nog een gevoel dat je tekortschiet dit tast je gevoel van eigenwaarde aan. En ook waardering en waarde schieten er bij in...
Voor Baumeister zou waarde creëren dan ook betekenen het heft in eigen hand te nemen en de hele maatschappij te herschrijven. Je kan niet even een alternatief vinden, want ook in het alternatief zit je nog vast in deze cyclus. Je kunt naar de grenzen van het systeem gaan zoeken, maar dat zal geen deuren openen.
Wanneer je betekenis wil ervaren zal er wel een basis moeten liggen, waar je op kunt bouwen, wanneer je niet eens tot die basis kunt komen, en een nieuw collectief moet vormen... Dan sta je voor een hele andere uitdagingen waar je mensen mee moet krijgen, maar ook dan ga je elkaar weer instrumenteel gebruiken. Eigenlijk zeg je dan: 'het lijkt mij niet in mijn eentje, misschien als we onze krachten bundelen en een comune beginnen...' Maar je gebruikt elkaar dan instrumenteel om alsnog een plekje om te kunnen wonen/overleven te bemachtigen. Je kan dan wel zeggen dat dit collectief niet uit is op winst, maar toch ben je elkaar aan het gebruiken en zit je nog vast binnen het systeem.
Je kan jezelf dus niet herdefinïeren, omdat je dan nog altijd oppereert vanuit het oude systeem. Iedereen die iets toevoegt komt samen, en die gebundelde kracht vormt iets, maar dat is nog steeds een soort participatie systeem waarbij we vooral elkaar nodig hebben vanwege het financiële aspect. Ook al zeggen we dat het daar niet om gaat.
Je kan je ook er bij afvragen of dat dan een ethische oplossing is. Mensen instrumenteel gebruiken is ethisch discutabel.
Misschien is de uitweg niet om het systeem te 'herschrijven' of er volledig uit te stappen, want dat lukt inderdaad niet, maar om binnen de kieren van dat systeem ruimtes te creëren waar die transactionele logica even wordt gepauzeerd. Misschien is het enige verzet dat ons nog rest niet het 'winnen' van het systeem maar het weigeren om die utilitaristische logica toe te laten in de manier waarop we naar elkaar kijken. Is de "kwaliteit van je mens-zijn" niet juist te vinden in de momenten waarop je besluit dat de ander geen middel is ongeacht het systeem dat je tot het tegendeel dwingt? De "kwaliteit van mens-zijn" is geen doelstelling of resultaat waar je moet komen maar een voortdurende rebellie. Het is het besluit om, ondanks de druk van het systeem, de menselijke waardigheid van jezelf en de ander heilig te verklaren. Dat is de enige plek waar de overheid of het systeem geen macht over heeft: je innerlijke houding tegenover je medemens. Dit heb ik niet verzonnen maar de grote denker Immanuel Kant.
Kant maakt een cruciaal onderscheid tussen prijs en waardigheid. Dingen en instrumenten hebben een prijs. Als ze kapotgaan of niet meer werken, vervang je ze door iets anders. Dat is de "instrumentele" wereld waar jij zo tegen strijdt. Mensen hebben geen prijs maar waardigheid. Dat betekent dat een mens nooit louter als "gereedschap" voor een ander doel (zoals economische groei of systeembehoud) mag worden ingezet.
In Data We Trust
Wat is de mens? Op deze planeet waar het alleen maar gaat om het recht van de sterkste?
De mens: een naakt, haarloos, hulpeloos wezen.
Deze mens; hij kan niks. Hij kan niet rennen, niet vliegen, niet zwemmen.
De mens: een naakt, haarloos, hulpeloos wezen.
Deze mens; hij kan niks. Hij kan niet rennen, niet vliegen, niet zwemmen.
Heerlijk, lekker cynisch. Daar houd ik van. Maar kijk je niet naar de verkeerde kant van de medaille? Juist omdat we fysiek zo 'hulpeloos' zijn, geen klauwen, geen vleugels, geen vacht, zijn we gedwongen om de meest aanpasbare wezens op aarde te worden. Dat we niet 'klaar' ter wereld komen, is geen gebrek, maar onze grootste kracht: het dwingt ons om te leren, uit te vinden en vooral: samen te werken.quote:
Wat is de mens? Op deze planeet waar het alleen maar gaat om het recht van de sterkste?
De mens: een naakt, haarloos, hulpeloos wezen.
Deze mens; hij kan niks. Hij kan niet rennen, niet vliegen, niet zwemmen.
We domineren de planeet niet door brute kracht maar door ons vermogen om verhalen te vertellen, technologie te bouwen en voor elkaar te zorgen. Dat we fysiek kwetsbaar zijn, is de reden dat we cultuur, kunst en zorg hebben uitgevonden. Misschien is de mens wel het enige wezen dat 'het recht van de sterkste' kan overstijgen door keuzes te maken die niet alleen over overleven gaan maar over betekenis. We zijn geen mislukte dieren. We zijn de eerste wezens die hun eigen omgeving bewust vormgeven. Wees dus trots op je mens-zijn!
In Data We Trust
Wij hebben zelf de overheid ook nodig.quote:Op zaterdag 25 april 2026 10:10 schreef Hetekip het volgende:
Ik ben een mens, maar voel mij geen mens. Mijn identiteit is verdwenen; mensen haasten zich doelloos heen en weer. We worden in leven gehouden en worden gedwongen onze eigen gifbeker leeg te drinken. God is weg; we geloven niet meer. We geloven in onze eigen maakbaarheid, maar juist de maatschappij verhindert ons onszelf te vormen. De belastinginners en de staat houden ons waar zij ons willen hebben.
Ondertussen worden we dus instrumenteel gebruikt, we zullen moeten werken en moeten meedoen in het sociale systeem. Uit het leven stappen wordt als een taboe gezien, maar tegelijkertijd wordt de bandbreedte van een toekomstperspectief steeds smaller. Huisvestiging, bestaanszekerheid en ook het opbouwen van een leven worden steeds moeilijker.
Is het een noodzakelijk kwaad dat we als mensen instrumenteel worden gebruikt, en overheden ons eigenlijk nodig hebben als bijen in een kolonie.
In het Romeinse rijk kon je als je geen slaaf/soldaat/crimineel was, naar de senaat waar je kon uitleggen waarom je niet meer wilde leven, je kreeg dan gif, om een menswaardige dood tegenmoet te gaan.
In onze huidige maatschappij, vinden mensen zo'n pil van Drion maar niks, maar er wordt wel heel hard aan de tafelpoten gezaagd van het bestaansrecht. Als een maatschappij mensen geen toekomst meer kan bieden, moet het dan niet ook een uitweg bieden?
Maar vond Nederland zelf ook erg beknellend geworden. De balans is zoek. En het wordt alleen maar erger.
Ik ben verhuisd naar Noorwegen. Hier is het geen Valhalla. Maar er is balans. Je krijgt ongeveer net zo veel terug van de overheid als dat je geeft. Dan heb ik er vrede mee om m'n steentje bij te dragen.
In Nederland doen ze allemaal zo moeilijk. Regelgeving, onderwijs, sociale vangnet, gezondheidszorg, rekening bij de burger leggen of bij de kleine ondernemer, ziektekostenverzekering, opvang asielzoekers. Zo maar wat dingen die hier beter gaan. Minder krampachtig.
Dus misschien een tip voor je, denk eens aan Noorwegen. Het was voor ons echt niet altijd makkelijk. Maar het gevoel dat je beschrijft en dat ik hier en daar in meer of mindere mate herken is weggevallen. Ik voel me een vrijer mens.
[ Bericht 0% gewijzigd door Panterjong op 26-04-2026 08:16:57 ]
Rest your mind in distant wilderness
Take your time and concentrate on it
Take a stand and make your hand a fist
We got a reason to resist
Take your time and concentrate on it
Take a stand and make your hand a fist
We got a reason to resist
Als dat zo was dan hadden we niet overleefd maar we zijn begiftigd met een prima stel hersens, naast het instinctieve zijn we ook in staat te leren en redeneren, We zijn in staat tot logisch nadenken en communiceren waardoor we ideeën kunnen overbrengen en bespreken. We bouwen beschavingen waar weer cultuur uit voort vloeit en rechtsorde.quote:
Wat is de mens? Op deze planeet waar het alleen maar gaat om het recht van de sterkste?
De mens: een naakt, haarloos, hulpeloos wezen.
Deze mens; hij kan niks. Hij kan niet rennen, niet vliegen, niet zwemmen.
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
Ooit was er een veel gehoorde slogan, 'De maatschappij, dat zijn wij', dat is altijd zo geweest en daar zit ook een stukje solidariteit bij in de vorm van een bijdrage dat belasting heet. Daardoor is er blauw op straat, gaan de kinderen naar school, word het vuil netjes opgehaald en de straten geveegd, kan iedereen gebruik maken van een vangnet wanneer nodig en hebben we een goede gezondheidszorg en rechtsgang. De staat is ook niet iets tegenover de burger, we hebben tenslotte iedere vier jaar verkiezingen waarbij we middels onze stem de richting kunnen bepalen. Bovendien laten we ons horen als we het ergens massaal niet mee eens zijn door protest wat kan zorgen voor bijsturing.
Werken is een noodzakelijk kwaad, om ons in ons dagelijkse behoeften te voorzien zullen er boeren moeten zijn, bouwvakkers, geneeskundigen, afvalverwerkers, stratenmakers, bakkers, beveiligers, leraren enzoverder.
Ooit sprak ik een collega die op zijn zachts gezegd niet blij was met zijn baan en zei tegen hem, 'je hoeft dit niet te doen' of in ieder geval niet altijd, wat houdt je tegen om voor een opleiding te gaan, te werken aan beter wat ook meer aansluit bij wat je graag doet. Precies dat heeft hij dus ook gedaan want enkele weken later had hij een leerwerkplek in de installatietechniek gevonden en had zijn ontslag ingediend. Dit is wel dik 20 jaar geleden maar volgens mij is dat nog steeds mogelijk. Als werk een plicht word zonder voldoening dan zuigt het ons helemaal leeg maar wanneer geen plicht is en we er voldoening uithalen hebben we zeeën aan energie.
Werken is een noodzakelijk kwaad, om ons in ons dagelijkse behoeften te voorzien zullen er boeren moeten zijn, bouwvakkers, geneeskundigen, afvalverwerkers, stratenmakers, bakkers, beveiligers, leraren enzoverder.
Ooit sprak ik een collega die op zijn zachts gezegd niet blij was met zijn baan en zei tegen hem, 'je hoeft dit niet te doen' of in ieder geval niet altijd, wat houdt je tegen om voor een opleiding te gaan, te werken aan beter wat ook meer aansluit bij wat je graag doet. Precies dat heeft hij dus ook gedaan want enkele weken later had hij een leerwerkplek in de installatietechniek gevonden en had zijn ontslag ingediend. Dit is wel dik 20 jaar geleden maar volgens mij is dat nog steeds mogelijk. Als werk een plicht word zonder voldoening dan zuigt het ons helemaal leeg maar wanneer geen plicht is en we er voldoening uithalen hebben we zeeën aan energie.
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
Welkom in Dark night of the Soul... je doorziet t systeem (collective ego), dat is wat men denkt dat "the matrix is"... Maar nu gaat t erom om te doorzien dat t leven 1 grote oase van rust is door het conflict tussen ego/shadow, animus/anima te stoppen in je brein. De échte matrix is om nu het individuele Ego te gaan doorzien. In Islam noemen ze dit Jihad Al'nafs, battle against the self. Conquer the Ego.quote:
Ik ben een mens, maar voel mij geen mens. Mijn identiteit is verdwenen; mensen haasten zich doelloos heen en weer. We worden in leven gehouden en worden gedwongen onze eigen gifbeker leeg te drinken. God is weg; we geloven niet meer. We geloven in onze eigen maakbaarheid, maar juist de maatschappij verhindert ons onszelf te vormen. De belastinginners en de staat houden ons waar zij ons willen hebben.
Ondertussen worden we dus instrumenteel gebruikt, we zullen moeten werken en moeten meedoen in het sociale systeem. Uit het leven stappen wordt als een taboe gezien, maar tegelijkertijd wordt de bandbreedte van een toekomstperspectief steeds smaller. Huisvestiging, bestaanszekerheid en ook het opbouwen van een leven worden steeds moeilijker.
Is het een noodzakelijk kwaad dat we als mensen instrumenteel worden gebruikt, en overheden ons eigenlijk nodig hebben als bijen in een kolonie.
In het Romeinse rijk kon je als je geen slaaf/soldaat/crimineel was, naar de senaat waar je kon uitleggen waarom je niet meer wilde leven, je kreeg dan gif, om een menswaardige dood tegenmoet te gaan.
In onze huidige maatschappij, vinden mensen zo'n pil van Drion maar niks, maar er wordt wel heel hard aan de tafelpoten gezaagd van het bestaansrecht. Als een maatschappij mensen geen toekomst meer kan bieden, moet het dan niet ook een uitweg bieden?
GL.
As above, so below.
Het is zo vaag dat het altijd klopt. Tenenkrommend.quote:
Rest your mind in distant wilderness
Take your time and concentrate on it
Take a stand and make your hand a fist
We got a reason to resist
Take your time and concentrate on it
Take a stand and make your hand a fist
We got a reason to resist
Of omdathet gewoon sluitend is als je weet waar je tegen aankijkt. Voral dat laatste is een probleem, de hoek vanuit waar je naar dit kijkt bepaalt of je het ziet of niet.quote:
[..]
Het is zo vaag dat het altijd klopt. Tenenkrommend.
As above, so below.
|
|
