De slechtste krant van Nederland: Telegraaf meest onbetrouwbaar nieuws

quote:

Telegraaf tekent protest aan tegen ‘feitenvrije column’ in Volkskrant

Hoofdredacteur Kamran Ullah van De Telegraaf vindt dat Sander Schimmelpenninck aanzet tot polarisatie - ‘waar ook meteen dreigementen aan hangen’ - met zijn recente Volkskrant-column waarin hij stelt dat Wierd Duk moet worden aangesproken ‘op de manier waarop hij online extremisme aanjaagt’.
Laatste wijziging: 1 augustus 2024, 12:57

In dezelfde column trekt hij de integriteit van twee Telegraaf-journalisten in twijfel en verwijt hij de krant ‘corrupte’ verslaggeving.
Ullah tekent protest aan tegen deze aantijgingen en heeft contact opgenomen met de hoofdredactie van de Volkskrant.

In Schimmelpennincks column van 22 juli met de kop ‘Mensen als Geert Wilders en Wierd Duk moeten worden aangesproken op de manier waarop zij online extremisme aanjagen’ noemt hij Duk ‘Telegraaf-propagandist’ en ‘fanatiek twitteraar, met een tijdlijn vol moslimhaat’.

Algemeen hoofdredacteur Kamran Ullah van De Telegraaf vindt deze kwalificaties not done, zo valt op te maken uit de jongste aflevering van de podcast Telegraafkwartier.

‘Voor Schimmelpenninck zijn Wierd Duk en De Telegraaf een soort obsessie’

‘Voor Schimmelpenninck zijn Wierd Duk en De Telegraaf een soort obsessie. Ik kan me voorstellen dat die columns het ook goed doen. En dat dit ook de reden is voor de Volkskrant om dat op die manier te blijven afdrukken. Want ik zag zelfs dat in de kop op de website - op de homepage van de Volkskrant - een hele dag lang de naam van Wierd Duk wordt getoond. Wij werken hier met data-analyses en zijn ook (net als de Volkskrant, red.) continu aan het kijken wat de beste kop van het verhaal kan zijn, want je wil uiteindelijk zoveel mogelijk mensen in het verhaal trekken. Daar baseer je je kop op - naast journalistieke afwegingen.

Maar hieruit maak ik op dat het dus ook gewoon een verdienmodel is. Alleen het gaat wel over de rug van journalisten, want ik vind het gevaarlijk als we op deze manier journalisten van andere media met naam en toenaam benoemen. Omdat er ook meteen dreigementen aan hangen. In een gepolariseerde land is dat wat er gebeurt. Je zegt richting je eigen achterban: die is fout, en diegene krijgt vervolgens dus ook bagger over zich heen. Daar teken ik echt protest tegen aan.’

Ullah zegt hierover contact te hebben gehad met de hoofdredactie van de Volkskrant. ‘Ik heb mijn mening laten horen en ik heb ook de andere kant gehoord.’

Over hoe die andere kant erover denkt wil Ullah ‘niet uitweiden’.

Het heeft te maken met de vrijheid van de columnist, niet met een verdienmodel.

Adjunct-hoofdredacteur Chris Buur van de Volkskrant wil er wel iets over zeggen: ‘We kunnen elkaar vinden in de constatering dat je, over het algemeen gesproken, niet te veel op de persoon moet schrijven. Tegelijk staat het columnisten vrij om scherpe kritiek te verwoorden, dat heeft met vrijheid van de columnist te maken, niet met een verdienmodel.’

quote:

Op maandag 6 april 2026 11:23 schreef Black_Baron het volgende:

[..]
Wat heeft het blad De Misthoorn van 15 november 1941, getiteld "Jodenplaag in Amsterdam" met de Telegraaf te maken?

quote:

Op maandag 6 april 2026 11:27 schreef Black_Baron het volgende:
https://www.knack.be/fact(...)-krant-de-telegraaf/
[..]

quote:

De beschuldiging dat De Telegraaf racistisch is, is een onderwerp van maatschappelijk debat en hangt vaak samen met de uitgesproken rechtse, populistische koers van de krant, met name in opiniestukken en verslaggeving over immigratie en islam.

quote:

Op maandag 6 april 2026 11:45 schreef Opnaarutrecht het volgende:
Na meer dan tien jaar in de journalistiek te hebben gewerkt valt op dat de kwaliteit van nieuwsvoorziening in algemene zin behoorlijk op orde is. Basisprincipes als hoor en wederhoor, feitelijke verslaggeving en snelheid worden doorgaans goed toegepast. Toch wordt een structurele zwakte zichtbaar zodra onderwerpen complexer en specialistischer worden: redacties missen regelmatig diepgaande inhoudelijke kennis. Dat gebrek werkt door in de manier waarop nieuws wordt geselecteerd, geduid en gepresenteerd.

Deze tekortkoming wordt bijzonder zichtbaar in de Nederlandse berichtgeving over het Israëlisch-Palestijnse conflict na 7 oktober 2023.

Gebrek aan strategische en geopolitieke context

Een eerste probleem is dat cruciale context onvoldoende wordt meegenomen. De aanval van 7 oktober vormt een uitzonderlijke gebeurtenis in schaal en impact. In veel berichtgeving wordt echter onvoldoende benadrukt dat geen enkel land een dergelijke aanval zonder militaire reactie zou laten passeren. Daarmee ontbreekt een fundamenteel referentiekader voor het handelen van Israël: de logica van zelfverdediging zoals die in internationale verhoudingen breed wordt erkend.

Daarnaast blijft de rol van Iran vaak onderbelicht. Het conflict wordt regelmatig gepresenteerd als een relatief geïsoleerde confrontatie tussen Israël en Palestijnse actoren, terwijl Iran via verschillende proxies een structurele en actieve rol speelt in het onder druk zetten van Israël. Door deze bredere geopolitieke dimensie niet consequent mee te nemen, ontstaat een versmald beeld van de aard en dynamiek van het conflict.

Framing van militair optreden

Een tweede punt van kritiek betreft de manier waarop het Israëlische militaire optreden wordt geframed. In veel berichtgeving ontstaat impliciet of expliciet de suggestie dat Israël willekeurig of “lukraak” bombardeert. Die voorstelling van zaken doet geen recht aan de complexiteit van militaire operaties, waarbij – los van de discussie over proportionaliteit – sprake is van strategische doelstellingen en afwegingen.

Dit betekent niet dat kritiek op het handelen van de Israëlische regering onterecht is. Integendeel, politieke besluitvorming in Israël is onderwerp van legitiem debat en kent ook intern stevige tegenstellingen. Het bestaan van controversiële of omstreden beleidskeuzes neemt echter niet weg dat Israël als staat opereert binnen een veiligheidscontext waarin het zich geconfronteerd ziet met voortdurende dreiging en aanvallen.

De rol van journalistieke routines

De vraag is hoe deze vertekeningen ontstaan. Een belangrijk deel van de verklaring ligt in journalistieke routines. Nieuwsredacties werken onder hoge tijdsdruk en zijn vaak generalistisch georganiseerd. Specialistische kennis van geopolitiek, militaire strategie of regionale machtsverhoudingen is daardoor niet altijd voldoende aanwezig of wordt niet structureel ingezet.

Daarbij komt dat nieuwslogica de nadruk legt op directe impact, zoals slachtoffers en zichtbare schade. Dat zijn begrijpelijkerwijs belangrijke elementen, maar ze verdringen vaker de diepere context waarin gebeurtenissen moeten worden geplaatst. Het gevolg is een verschuiving van analyse naar incidentgerichte verslaggeving.

Conclusie

De Nederlandse berichtgeving over het Israëlisch-Palestijnse conflict laat zien hoe gebrek aan inhoudelijke expertise kan leiden tot een incompleet en soms scheef beeld van de werkelijkheid. Niet zozeer door feitelijke onjuistheden, maar door het ontbreken van cruciale context en door eenzijdige framing.

Een betere balans vraagt niet per se om meer opinie, maar om meer kennis: van geschiedenis, geopolitiek en militaire realiteit. Pas dan kan journalistiek haar kernfunctie volledig vervullen: het bieden van een zo compleet en nauwkeurig mogelijk beeld van complexe gebeurtenissen.