Het Blok 2026 – Week 2: De olifant plant in de kamerJe neemt een vervallen pand, een paar kluskoppels (ervaring niet nodig) die het binnen een aantal weken moeten omtoveren tot verkoopbare appartementen, en je zet er een cameraploeg op. Koppel er een te winnen geldbedrag aan waar een derderangs BN'er nog niet eens zijn bed voor uit komt en je hebt dé klusrealityshow van Nederland. Dit is: Het Blok 2026.Vorige week vroeg ik mij af waarom er geen stortkoker of bouwlift kon worden gefikst. Deze week kwam het antwoord: daar moet een vergunning voor worden aangevraagd. Waarom dat dan niet gedaan is (en voor het afzetten met hekwerk, het openbaar plaatsen van een puincontainer en mobiele toiletten wel) bleef onbeantwoord. Een beetje ervaren reality-tv-kijker snapt ook wel dat dit zorgt voor extra content om zo’n reeks mee te vullen, maar het was nergens voor nodig: de kluskoppels zorgen eigenhandig voor het nodige drama. Je hoeft ze alleen maar een deadline te geven en de chaos is niet te overzien.
Zei ik vorige week nou dat Marloes en Patrick zomaar eens de stille winnaars van dit seizoen konden zijn? Sorry, dat neem ik terug, want buiten hun heitje voor een karweitje tot een goed einde brengen komt er werkelijk niks uit hun handen. Patrick staat erbij en kijkt naar hoe ingehuurde klushulpen zich het leplazarus staan te werken en Marloes schittert vooral door afwezigheid. En áls er al iets uit hun handen komt is het verkeerd opgemeten bouwmateriaal of de nodige excuses omdat ze door onkunde achterlopen op schema. Máár: ze zijn “slow starters, dus dat komt nog wel goed”. Kan iemand ze vertellen dat er nog maar 10 weken te gaan zijn?
Sonja en haar Brave Hendrik lijken mij wel eenzaam als ze geen familie, vrienden of oud-collega’s kunnen inschakelen voor extra helpende handjes en volledig afhankelijk zijn van ingehuurde klushulpen. Nu mogen ze van geluk spreken dat ze klushulpen hebben, want alleen al bij het puinruimen stort Sonja volledig in, die overigens (evenals haar eega) geen kluservaring heeft (Brave Hendrik weet niet eens hoe de afstandsbediening van de tv werkt) en bovendien aangeeft te hebben onderschat “hoe zwaar Het Blok is”. Ik vraag me dan altijd af of ze het programma überhaupt eens hebben gevolgd en wat hun beweegreden is geweest om zich aan te melden.
Flower (Bianca) en Power (Silvio) doen ook echt alles om maar niet aan verbouwen te hoeven beginnen, zoals met witte salie door het pand gaan om het geestelijk te reinigen, met een loeizwaar tapijt komen aanvliegen zonder er iets mee te kunnen, de huwelijksverjaardag van een ander kluskoppel vieren, of wilde ideeën spuien die niet passen in de bouwplannen. En dan in janken uitbarsten dat het niet zo gaat als ze verwacht hadden

“Maar als iedereen zou zijn zoals wij zijn, dan is het toch veel leuker?” Ehhhh, als dat je insteek is ga je de wedstrijd niet winnen natuurlijk. Sowieso schat ik die kans vrij klein in. Daar gaat zo’n op de gipsplaten geplakte collectie stenen en een compleet bos aan kamerplanten in de slaapkamer niks aan veranderen.
Kim en Jim lijken de handdoek ook al in de ring te gooien als de deurpost niet in de juiste maat is (hoe dan?), ze niet op tijd in het Blok-pand aanwezig waren voor een Ikea-levering (hoe dan?) en hun heitje voor een karweitje hebben afgezegd omdat ze te druk waren met, eh… naar de Praxis gaan voor een totáál niet-gescript sponsormomentje? Hoe dan?! En dat terwijl het ze zo voorspoedig leek te gaan, hoewel dat ook weer te danken is aan ingehuurde klushulpen. Verder zijn ze net zo saai als hun stylingkeuzes (sad beige en zwart), dus veel meer valt er niet over te melden. Of jawel: “Het enige dat dit programma doet is het je moeilijk maken.” Oftewel: nog zo’n koppel wat niet nadacht toen ze zich opgaven.
Steffie be like: “Laten we gezamenlijk bij elkaar leggen voor het kopen van een klusbus, veel handiger en goedkoper dan er een huren!”
Ook Steffie: “We hebben gekeken op internet en een busje gehuurd. We dachten: dat is veel gemakkelijker dan die auto die we met z’n allen gekocht hebben.”
Nu heeft ze ergens een goed punt, want de gezamenlijke klusbus levert tot nu toe elk seizoen gezeik op, vooral op gebied van de planning. Maar het is wel heel typerend dat ze eerst zelf voorstelt om 2400 euro uit te geven aan een gezamenlijke klusbus om er vervolgens alsnog eentje te huren. Alsof ze als circusdirecteur een tent koopt en dan voor de voorstellingen een andere huurt.
Gregor is trouwens ook een mooi exemplaar door te beweren dat hij de technische bouwvoorschriften aandachtig gelezen heeft en vervolgens het plafond in de slaapkamer eerst volstouwt met de onjuiste isolatie en verkeerde studs. Tja, als hij dat nou direct goed had gedaan had hij niet met een chagrijnig gezicht tot op de grond in het buurthuis zijn heitje voor een karweitje hoeven doen, wat overigens ook niet geheel tot een goed einde is gebracht. Maar ach, de vierhonderd euro die ermee verdiend is is voor hem niet belangrijk, hij wil liever “kwaliteit leveren” in hun Blok-appartement. Waarmee ik vervelende flashbacks krijg naar een zeer onsympathiek kluskoppel van vorig seizoen…

Het is een kleine stap van het verspreiden van het Woord van God en liefdadigheid naar dat van de sponsors van Het Blok, aangezien Menno en Jacky door de makers blijkbaar zijn gebombardeerd als het sponsorkoppel van dit seizoen. In één en dezelfde week mogen zij voor zowel het kijken van een instructiefilmpje van de Praxis als het bestellen van raamdecoratie bij Velux een zéér spontaan gesprekje opvoeren. En dan was er ook nog drie minuten zendtijd voor een kerel van Warp Systems om te vertellen hoe de vloerverwarming gelegd moet worden. Je zou bijna denken dat het programma gesponsord wordt…
Tante Til (Lotty) en Onkel X (Frank) doen intussen niet graag aan sponsoring, blijkt wel als hij slinks opmerkt dat het niet nodig is om mee in te leggen voor een eventuele kraan die de vele bouwmaterialen naar boven kan takelen (want ineens kon dát wel). Als die er immers staat kunnen hun spullen makkelijk mee worden genomen zonder daar een cent voor te betalen! Nee, liever geven ze het geld aan andere dingen uit, zoals 1060 euro voor een foeilelijke poef. Waarom zou ik niet gek opkijken als het uit haar eigen stylingwinkel komt, waar een even foeilelijke stoel te koop is voor het schappelijke bedrag van 3000 euro? Verder tettert zij half Crooswijk doof met haar oneindige enthousiasme en zorgt hij nog even voor kortsluiting in het buurthuis. En dan wordt Tante Til als klap op de vuurpijl nog beheerder van de fietsenstalling die vanaf volgende week als opslagruimte moet gaan fungeren. Ik pak alvast de oordopjes…
Verder schittert Dennis weer door zijn kenmerkende afwezigheid, wordt het stylingadvies van Daan in de wind geslagen en is aannemer Ray er om er te zijn, inclusief zijn eeuwige dooddoener “we denken niet in problemen, we denken in oplossingen”. Benieuwd of hij er binnen een paar weken nog zo over denkt als de helft van de appartementen niet verkoopklaar is en hij moet redden wat er te redden valt. Gokje: dat is niet op te lossen met wat kamerplanten.