Hoe het wel moet

De kern van veel maatschappelijke ellende is dat we onze cultuur, familie, geschiedenis en onderlinge verantwoordelijkheid hebben ingeruild voor liberalisme: individualisme, vrijblijvendheid en a race to the bottom. We zouden vrijer en gelijkwaardiger zijn dan ooit, maar tegelijk krijgen we steeds minder kinderen, raken mensen massaal gestrest of depressief en brokkelt elk vertrouwen in instituties af. Het werkt dus niet.

En men ziet het heus wel. Alleen wil men er niets aan doen, want dan moet je toegeven dat we al jaren de verkeerde kant op lopen. Dus modderen we door.

Vroeger was niet alles beter, maar er was wel meer samenhang. Meer familie. Meer verenigingsleven. Meer betrokkenheid van opa’s, oma’s, buren, vrienden en kennissen. Meer warmte, meer veiligheid, meer houvast. In mijn jeugd groeiden we op tussen meerdere vaders en moeders.

Nu moet iedereen het zelf uitzoeken. Relaties staan onder druk, gezinnen staan onder druk, en mannen en vrouwen worden allebei de rat race in gejaagd. Ondertussen leven we in een cultuur van verleiding, gemak en instant gratification. Veel mannen zijn geen kerels meer, maar grote kinderen. Veel vrouwen denken ook vooral in eisen, prikkels en “ik heb hier geen zin in”. En nee, girl bosses maken het ook niet makkelijker.

Wil je als Nederland overleven en iets van de Nederlandse cultuur bewaren, dan zul je terug moeten naar een model met stabiele families en twee of meer kinderen. Minder ideologie, meer realiteitszin. Minder “hoe het zou moeten”, meer “hoe het werkt”. Hou op met neerkijken op moeders en zet ze juist in de schijnwerpers. Zorg dat ze zich veilig voelen. Zorg dat ze niet alles alleen hoeven te dragen, niet overal op hoeven te beknibbelen en niet verzuipen in rotklusjes. Mevrouw Lyrebird en ik hebben onze kinderen helemaal zelf opgevoed (day care in Australie was te duur), dus ik weet dat de eerste jaren met kinderen zwaar genoeg zijn.

Kinderen zijn trouwens geweldig, maar ze vragen wel kruim. Je moet er tijd en aandacht insteken. Als mensen om zich heen vooral slechte relaties en ontspoorde koters zien, dan is het logisch dat ze afhaken.

Daarom kun je ook abortus niet los zien van het grotere plaatje. De echte vraag is: blijven we alles individualiseren, zodat ieder mens het maar zelf moet uitzoeken, of gaan we weer leven als een samenleving? Als een stel onverwacht een kind extra krijgt en in de knel komt, dan hoort de omgeving bij te springen. Dat doe je gewoon.

Ik heb hier al een paar keer dat Asterix-en-Obelix-plaatje gepost van het dorp aan tafel, en daar zit precies de kern. We moeten terug naar wat de Engelsen community noemen. Niet dat kale “gemeenschap”, maar een leven waarin vaders meer thuis zijn, opa’s en oma’s meedraaien, ooms en tantes opletten en kinderen gewoon veilig buiten kunnen spelen tussen vriendjes en vriendinnetjes. Minder ieder voor zich. Meer samen.

AI en robotisering kunnen daar best bij helpen. Mooi, laat een hoop zinloos werk maar verdwijnen. Misschien komt er dan weer ruimte voor dingen die er echt toe doen: gezin, rust, opvoeding, familie, gemeenschap. Maar dat vraagt wel een mentaliteitsverandering. Minder ik, ik, ik. Minder telefoon. Minder ego. Meer verantwoordelijkheid.

We hoeven niet letterlijk terug naar 1970. Maar wel terug naar het besef dat mensen niet gemaakt zijn om als losse atomen langs elkaar heen te leven.

Minder, maar beter.



[ Bericht 2% gewijzigd door Lyrebird op 10-03-2026 22:20:28 ]

quote:

Op dinsdag 10 maart 2026 22:27 schreef KvanG het volgende:
Welk ideologisch middelpunt stel je voor om deze visie te bewerkstelligen, TS?

Communisme natuurlijk!

Nee, alle gekheid.. dit is vooral iets waar we samen uit moeten komen, iets dat we ook samen met familie, vrienden en kennissen kunnen doen. Ik ben zelf al een tijdje bezig om gelijkgestemden te vinden zodat onze kinderen samen op kunnen groeien. Maar vooral: dat onze kinderen als ze er aan toe zijn kinderen kunnen krijgen in een omgeving die daar op gericht is met opa's en oma's, ooms, tantes, vrienden en collega's die staan te springen om mee te helpen. Begrijp me goed, je wil niet dat ze deur plat lopen na de bevalling, maar dat je altijd op anderen kunt rekenen als het nodig is.

quote:

Op donderdag 12 maart 2026 19:36 schreef Hexagon het volgende:
Ik denk dat ouders hun kinderen eens wat minder moeten micromanagen.

Fair enough..

Maar daarmee los je dit probleem niet op. In mijn eigen omgeving waren er weinig ouders die hun kinderen aan het micromanagen waren, maar dit heeft niet geresulteerd in grote gezinnen. Van de andere kant zie ik bij mijn Koreaanse schoonfamilie dat daar juist wel wordt gemicromanaged, en dat leidt uiteindelijk idd tot hele kleine gezinnen.

quote:

Op donderdag 12 maart 2026 19:57 schreef EttovanBelgie het volgende:
Nederlanders moeten vooral weer eens wat meer interesse in hun eigen geschiedenis, afkomst en voorouders gaan hebben

Goed punt. Terugkijkend hebben we bij geschiedenisles niks geleerd over onze eigen geschiedenis, en daar kan best een agenda achter hebben gezeten: verbreek de band van jongeren met het verleden, met onze tradities, en het is gemakkelijker om mensen van buiten in te passen. Britse YouTubers zoals Landeur en Carl Benjamin hebben daar wel wat verstandigs over te zeggen.

Door met een Nederlandse vlag te zwaaien verhoog je misschien de Nederlandse saamhorigheid, maar verloochen je de multiculturele droom.

quote:

Op donderdag 12 maart 2026 21:37 schreef Bluesdude het volgende:

[..]
Ja joh.... die woke-mensen met hun agenda doen al eeuwenlang de Nedrlandse geschiedens verbergen.
Zo leerden we niks over slavernij, kolonialisme en dat Nederland een wereldrijk was,althans zich dat verbeeldde

Ik heb daar bij geschiedenis inderdaad helemaal niks over geleerd op het VWO. Amerikaanse revolutie, WO2, dat was het wel zo'n beetje. Het kan goed zijn er op andere scholen meer aandacht aan is besteed.