De kern van veel maatschappelijke ellende is dat we onze cultuur, familie, geschiedenis en onderlinge verantwoordelijkheid hebben ingeruild voor
liberalisme: individualisme, vrijblijvendheid en
a race to the bottom. We zouden vrijer en gelijkwaardiger zijn dan ooit, maar tegelijk krijgen we steeds minder kinderen, raken mensen massaal gestrest of depressief en brokkelt elk vertrouwen in instituties af. Het werkt dus niet.
En men ziet het heus wel. Alleen wil men er niets aan doen, want dan moet je toegeven dat we al jaren de verkeerde kant op lopen. Dus modderen we door.
Vroeger was niet alles beter, maar er was wel meer samenhang. Meer familie. Meer verenigingsleven. Meer betrokkenheid van opa’s, oma’s, buren, vrienden en kennissen. Meer warmte, meer veiligheid, meer houvast. In mijn jeugd groeiden we op tussen meerdere vaders en moeders.
Nu moet iedereen het zelf uitzoeken. Relaties staan onder druk, gezinnen staan onder druk, en mannen en vrouwen worden allebei de rat race in gejaagd. Ondertussen leven we in een cultuur van verleiding, gemak en instant gratification. Veel mannen zijn geen kerels meer, maar grote kinderen. Veel vrouwen denken ook vooral in eisen, prikkels en “ik heb hier geen zin in”. En nee, girl bosses maken het ook niet makkelijker.
Wil je als Nederland overleven en iets van de Nederlandse cultuur bewaren, dan zul je terug moeten naar een model met stabiele families en twee of meer kinderen. Minder ideologie, meer realiteitszin. Minder “hoe het zou moeten”, meer “hoe het werkt”. Hou op met neerkijken op moeders en zet ze juist in de schijnwerpers. Zorg dat ze zich veilig voelen. Zorg dat ze niet alles alleen hoeven te dragen, niet overal op hoeven te beknibbelen en niet verzuipen in rotklusjes. Mevrouw Lyrebird en ik hebben onze kinderen helemaal zelf opgevoed (day care in Australie was te duur), dus ik weet dat de eerste jaren met kinderen zwaar genoeg zijn.
Kinderen zijn trouwens geweldig, maar ze vragen wel kruim. Je moet er tijd en aandacht insteken. Als mensen om zich heen vooral slechte relaties en ontspoorde koters zien, dan is het logisch dat ze afhaken.
Daarom kun je ook abortus niet los zien van het grotere plaatje. De echte vraag is: blijven we alles individualiseren, zodat ieder mens het maar zelf moet uitzoeken, of gaan we weer leven als een samenleving? Als een stel onverwacht een kind extra krijgt en in de knel komt, dan hoort de omgeving bij te springen. Dat doe je gewoon.
Ik heb hier al een paar keer dat Asterix-en-Obelix-plaatje gepost van het dorp aan tafel, en daar zit precies de kern. We moeten terug naar wat de Engelsen
community noemen. Niet dat kale “gemeenschap”, maar een leven waarin vaders meer thuis zijn, opa’s en oma’s meedraaien, ooms en tantes opletten en kinderen gewoon veilig buiten kunnen spelen tussen vriendjes en vriendinnetjes. Minder ieder voor zich. Meer samen.
AI en robotisering kunnen daar best bij helpen. Mooi, laat een hoop zinloos werk maar verdwijnen. Misschien komt er dan weer ruimte voor dingen die er echt toe doen: gezin, rust, opvoeding, familie, gemeenschap. Maar dat vraagt wel een mentaliteitsverandering. Minder ik, ik, ik. Minder telefoon. Minder ego. Meer verantwoordelijkheid.
We hoeven niet letterlijk terug naar 1970. Maar wel terug naar het besef dat mensen niet gemaakt zijn om als losse atomen langs elkaar heen te leven.
Minder, maar beter.
[ Bericht 2% gewijzigd door Lyrebird op 10-03-2026 22:20:28 ]
Good intentions and tender feelings may do credit to those who possess them, but they often lead to ineffective — or positively destructive — policies ... Kevin D. Williamson