quote:
Op zaterdag 31 januari 2026 19:54 schreef Hetekip het volgende:Het leven voelt tegenwoordig als iets waar ik doorheen rol, zonder echt ergens tegenaan te knallen. Ja, ik knal tegen problemen aan, maar
ik heb geen vuur in mij. Geen doel, en ook geen wereldbeeld.
Mijn zingeving is compleet van de kaart.De mensen om mij heen doen allemaal aan smalltalk, praten over standaardonderwerpen en draaien dat script telkens af. Als je de diepte in gaan, houden ze afstand, als je behoefte hebt aan jezelf te uiten komen ze met de oplossingen, adviezen en ideeën.
Ondertussen loop ik vast op het script dat bij het volwassen zijn hoort. Werk, eten, plannen maken, doen alsof je het druk hebt.
Ik leef een leeg bestaan, ik ga naar werk, kom thuis en dan wacht ik tot de volgende dat. In het weekend zit ik vooral en doe ik niks. Maar dit is absoluut niet wat ik wilde, of waar ik aan dacht toen ik jonger was.
Ik walg van mezelf als ik op het werk ben, dat klote kut steriele rolletje dat ik maar zit te spelen daar. Er is wel eens wat drama, of een beetje van roddels wat het leuk maakt, maar alles zit binnen die veilige lijntjes en al die dingen lijken alsof ze al voorgepland zijn. Ik walg gewoon van mezelf op het kut werk. Dat vieze kut rolletje.
En als ik naar vroeger kijk, besef ik me dat het leven ook best wel magertjes was. Nostalgie is altijd mooier in mijn hoofd dan dat het daadwerkelijk was.
Het breekt mij op: het is verschrikkelijk. Er is geen grote pijn, ook geen tragedie, maar het leven heeft mij met en met gewoon kapot gemaakt. En ik kan niemand als schuldige aanwijzen. Het leven is onverschillig, en haalt haar schouders op. En dat stoort mij ook, er is niets waar ik mijn woede naartoe kan uiten, behalve mezelf.
Ik voel me een outsider die op werk er tussen moet passen, en ik wil dat niet meer.
En zo loop ik maar rond met een beetje zelfbedrog, een beetje humor, en steeds lagere verwachtingen van hoe diep gesprekken, mensen en momenten echt gaan.
Ik kom steeds meer tot de conclusie dat ik niet weet waar ik voor leef.
Ik heb een paar dingen dik gemaakt, omdat je dit wel zelf in de hand hebt.
Als ik het lees en voor je invul dan voelt het alsof je op dit moment leeft om te werken terwijl je werk kut voelt. Was vroeger ook school hetgene dat je leven en rooster bepaalde?
Begin eens met te werken om te leven. Je werk moet wel redelijk leuk en zinvol zijn om het vol te houden, maar dat is het ook wel. Je moet de energie halen in het leven buiten je werk. Begin met hobby's, neem een side job. Doe iets buitenom werk.
Ik spreek uit ervaring als ik vertel dat als je niets doet buitenom werk, omdat je bijvoorbeeld moe voelt of geen puf meer hebt dat je een neerwaartse spiraal terecht komt waarbij je helemaal niets meer doet behalve werken en slapen. Je weet in de weekenden ook gewoon niet meer wat je moet doen met je leven. Nu zit je daar al redelijk in. Een depressie / burn out / bore out / etc ligt zo snel op de loer.
Ga wat doen naast je werk, het hoeft serieus in het begin maar 5 min te zijn. Iets waarop je aan het eind van de avond kan denken: wauw ik heb iets bereikt en datgene dat je bereikt hebt, kan heel klein zijn. Bijvoorbeeld (voorbeelden uit eigen leven) ik heb mijn jurk uitgetekend, toch weer 50 blz uit mijn boek gelezen, kastje geschilderd, fijne tekening gemaakt, kamer van mijn Sims huis ingericht.
U snapt het hoeft niet moeilijk te zijn.
Wees ook trots op wat je bereikt buiten je werk om, accepteer jezelf. Het volwassen leven lijkt saai, maar juist niet al die emotionele diepte en hoogtepunten ervaren, ervaar ik juist als iets positiefs van het ouder worden.
We leven niet allemaal in een soap serie.
Ik gooi er nog een cliché in: het leven is een groot feest je moet alleen wel zelf de slingers ophangen. Deze cliché niet heel letterlijk nemen (het leven is niet een groot feest), maar wat je hieruit wel kan meenemen is dat je zelf wel ervoor moet zorgen dat het leven leuk is.
En zingeving aan je leven? Doelen geven aan je leven? Geef die dan. Hoeft niet grootst wat we altijd wijs gemaakt worden, mag ook klein. Voorbeelden uit mijn eigen leven: een huis en baan hebben in een bepaalde vorm zodat ik mijn kinderwens van een eigen hond in werking kan laten treden. Duurde jaren, maar ik heb het nu wel. Maar ook "gelukkig zijn" (ja tussen haakjes, want wat is gelukkig zijn?) is een doel / zingeving van mijn leven, na al die jaren dat ik depressies belandde. En dat "gelukkig zijn" betekent voor mij dan dankbaar en gelukkig zijn met wat je hebt, kleine dingen in het leven, etc. Maar ook dingen willen veranderen als die je op de langer termijn ongelukkiger zouden maken en dat kun je heel rationeel benaderen.
Voor de rest is het jouw leven, moet jij weten wat je doet. De wereld is mooier omdat jij bestaat. Het leven is niet altijd 100% leuk.