R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Mensen die zoveel gepest zijn, dat is gewoon bijna een levenslang trauma. Wat ik hier tussen de regels door lees.
Je nog steeds niet veilig voelen in groepen. Je continu afvragen wat anderen van je vinden. Vertrouwen in jezelf en je omgeving kwijt. En er zit ook een stuk schaamte over jezelf in.
Ik vind het oprecht heel erg dat mensen in hun jeugd zo beschadigd zijn. Om wat? Om niets.
Je nog steeds niet veilig voelen in groepen. Je continu afvragen wat anderen van je vinden. Vertrouwen in jezelf en je omgeving kwijt. En er zit ook een stuk schaamte over jezelf in.
Ik vind het oprecht heel erg dat mensen in hun jeugd zo beschadigd zijn. Om wat? Om niets.
I am not omniscient, but I know a lot.
- Goethe, “Faust”
- Goethe, “Faust”
Ik vind het lastig begrijp te kweken voor de pestersquote:Op zondag 1 februari 2026 00:33 schreef Simpel-Zat het volgende:
[..]
Ik praat het ook niet goed hè kerel, jouw pesters waren ook jong en dom net als ik dat was (en jij wss ook, alleen aan de andere kant van de medaille). Vind het echt kut voor je wat je is aangedaan. Hoop dat je nieuwe levensinstelling je nog krachtiger maakt dan je pesters.
Ze hebben een flink deel van mijn leven verziekt
Heb ik alle begrip voor. Weleens met een vroegere pester in gesprek gegaan? Zou dat helpen?quote:
[..]
Ik vind het lastig begrijp te kweken voor de pesters
Ze hebben een flink deel van mijn leven verziekt
Jij bent niet verantwoordelijk voor hun gedrag hè. Laat ze lekker in de stront zakken. Nul begrip voor dat soort mensen.quote:
[..]
Ik vind het lastig begrijp te kweken voor de pesters
Ze hebben een flink deel van mijn leven verziekt
Beter je leven leiden met mensen die wel een positieve invloed op je hebben. Waar je gelukkig van wordt.
I am not omniscient, but I know a lot.
- Goethe, “Faust”
- Goethe, “Faust”
Misschien wel maar ik heb er nooit meer eentje gezien uit die tijdquote:
[..]
Heb ik alle begrip voor. Weleens met een vroegere pester in gesprek gegaan? Zou dat helpen?
Nee om haantjesgedrag inderdaad. Ik probeer vanuit de andere kant een klein beetje duiding te geven. Dat daar geen waardering of begrip voor is kan ik heel goed begrijpen. En als je schijt hebt aan of ik het wel of niet begrijp snap ik dat ook heel goed. Ik zou maar wat graag willen dat ik mn slachtoffers kon terugbetalen, heb ook veel ellende in mijn leven erna gehad, vaak gedacht, wat zouden ze hier van genoten hebben. En terecht. Ik besefte me direct na de middelbare school WEL wat ik anderen heb aangedaan. Vond het mooi dat mijn excuses door sommigen werden geaccepteerd, maar dat maakt het nog lang niet goed. Dat weet ik.quote:Op zondag 1 februari 2026 00:34 schreef capricia het volgende:
Mensen die zoveel gepest zijn, dat is gewoon bijna een levenslang trauma. Wat ik hier tussen de regels door lees.
Je nog steeds niet veilig voelen in groepen. Je continu afvragen wat anderen van je vinden. Vertrouwen in je omgeving kwijt. En er zit ook een stuk schaamte over jezelf in.
Ik vind het oprecht heel erg dat mensen in hun jeugd zo beschadigd zijn. Om wat? Om niets.
Je hoopt altijd stiekem dat ze dood zijn.quote:
[..]
Misschien wel maar ik heb er nooit meer eentje gezien uit die tijd
“A wizard is never late, nor is he early .He arrives precisely when he means to.”
Daarmee bevestig je mijn punt dat je het dus grotendeels zelf in de hand hebt.quote:
En ja ik ben dus gepest op meerdere plekken
En dat is iets wat me helaas voor een gedeelte gevormd of vervormd tot de persoon die ik nu ben
Pas de laatste paar jaar lijk ik dit patroon te veranderen door assertiever te zijn en meer schijt te hebben wat mensen van me vinden
blablablabla
Wat kun je daar als kind aan doen?quote:
[..]
Daarmee bevestig je mijn punt dat je het dus grotendeels zelf in de hand hebt.
Het maakt je alleen onzeker dear waardoor je nog meer geleden wordt
Het is een cirkel waar heel lastig uit te komen valt zeker als kind omdat je het niet snapt vaak
Als volwassen kun je terug kijken en denken ja dat had ik anders kunnen of moeten doen in die tijd maar dan is het al te laat
Dat is te gemakkelijkquote:
[..]
Je hoopt altijd stiekem dat ze dood zijn.
Nee echt een kut leven moeten ze hebben,
Heb door dit alles op mijn 18 een inzinking gehad en daarna jaren lange opname. Geen opleiding kunnen afmaken en het gros van mijn volwassen jaren tot nu toe zat ik in instellingen.quote:
[..]
Wat een ontzettend heftig verhaal. Heel veel waardering dat je dit opgeschreven hebt hier.
Ik lees heel veel afwijzing. Van je peers, van je ouders.
Kan me zo voorstellen dat dit een deuk in vertrouwen voor de rest van je leven geeft. Vertrouwen in jezelf en in anderen.
Nu ik iets ouder ben en ook verhuist ben van de stad van oorsprong heb ik aan mijzelf kunnen werken. Ben stabieler tegenwoordig, kan meer aan en heb veel meer zelfvertrouwen.
Anderen vertrouwen blijft een ding, ik doe veel liever alles zelf dan dat ik iemand meeneem. Iemand vertelde me ooit dattie het dapper vond dat ik zelf naar de bioscoop ging. Voor mij was dat een gek compliment, in mijn leven is het juist dapper om iemand mee te nemen, alleen ben ik veel veiliger.
Ik ben er nog lang niet hoor, ik heb ups en downs, laatste tijd bijvoorbeeld veel paniekaanvallen die me uit het niks ineens gebeuren. Niet prettig.
Door dit alles merk ik dat ik nooit echt ergens helemaal bijhoor, ik zonder me vaak af op plekken en doe mijn eigen ding. Tijdens familiebijeenkomsten bijvoorbeeld ben ik soms ineens pleite en later in de moestuin te vinden, maar gelukkig heb ik inmiddels zon leven dat nagenoeg iedereen dat accepteert.
Ik voel me ook wel gezegend om wat ik nu wel heb, en heb een leven wat ik me nooit had kunnen voorstellen.
Scholen/jongeren blijven een angstpunt voor me, maar tegenwoordig kan ik er wel langs fietsen. Soms krijg ik nog wel eens rare dingen naar mijn hoofd door die kinderen, ik werd laatst voor hoer uitgemaakt bij het kruispunt hier maar dat maakt me niet zo bang meer. Wel jammer dat het nog steeds zo gaat, en ik hoop dat de meisjes die in de klas van die jongens zitten met rust worden gelaten
Twiddel
Ik heb pesters gehad die zo verlaten van empathie waren dat ik me nu als volwassene, en ook gelet op het gedrag van sommige pubers tegenwoordig, afvraag of sommige pubers tussen ~13 en ~19 jaar voor een tijdje gewoon sociopathisch worden als onderdeel van hun hormonen ofzo.quote:
[..]
Pesters zelf hebben een kwaardaardig karakter. Wat hun de wind in de zeilen geeft zijn de meelopers, zoals ik het zag op school. Je hebt vaak twee "leiders" die bewust de confrontatie zoeken en daarom heen zit een groepje dommeriken die meelopen. Zonder die meelopers zijn die leiders nergens. Als je zo'n leider neerhoekt en meelopers verdedigen niet, isoleer je hem uit de groep en worden ze zielig.
Wat ik dus ook meemaakte is dat dat groepje dus ook niet serieus was op school, maar waarschijnlijk thuis wel werden afgerekend op hun cijfers. Ik was de beste van de klas en toen begonnen ze me te dwingen om briefjes met antwoorden bij schriftelijke overhoringen en repetities naar ze door te geven. Toen ze vroegen of ik voor hun mijn huiswerk wilde kopiëren met een ander handschrift, trok ik de stoute schoenen aan door ze geld te vragen en verdorie ze betaalden ook nog. En toen werd het stil met het pesten. Wel eens meegemaakt met werkstukken dat de leraar opmerkte: Het valt me wel op dat het niveau van sommigen in de klas merkbaar is gestegen. Hij bedoelde dat beschuldigend, hij had volgens mij door dat het niet hun eigen werk was. Dat huiswerk maken voor anderen was trouwens geen straf. Het kwam me aanwaaien en ik verdiende er best een aardig centje mee.
Niet alle kinderen, maar ik heb het idee dat een deel van de kinderen dit gedrag vertonen en als je geluk hebt draaien ze bij wanneer hun puberteit voltooid is.
Twiddel
Jij bent geen kind meer.quote:
[..]
Wat kun je daar als kind aan doen?
Het maakt je alleen onzeker dear waardoor je nog meer geleden wordt
Het is een cirkel waar heel lastig uit te komen valt zeker als kind omdat je het niet snapt vaak
Als volwassen kun je terug kijken en denken ja dat had ik anders kunnen of moeten doen in die tijd maar dan is het al te laat
blablablabla
Nee nu niet meerquote:
Ik heb het over toen ik kind was
Dan kom je in een cirkel waar lastig uit te komen valt, praat dan ook over eind jaren 70 en de jaren 80 waarin pesten geen issue was op scholen, er werd gewoon niet naar gekeken
[ Bericht 0% gewijzigd door Cupfighter op 01-02-2026 12:35:03 ]
Ik kan je vertellen dat volwassenen zeker ook nog gepest worden hoor. Ik heb vrijwilligerswerk gedaan met verstandelijk gehandicapten, ggz patiënten en in bejaardenhuizen en overal is het.quote:
Echt overal.
Wel overal iets verschillend. De verstandelijk gehandicapten pesten meestal de minst sociaal handige bewoner. De ggz patiënten pesten vaak de bewoner die volledig in een psychose zit of sociaal heel slecht is en de bejaarden willen het nog wel eens over een klasse boeg gooien.
Ik heb ook gehoord dat pest cultuur ook veel op de werkvloer gebeurd, van kantoren tot ziekenhuizen.
Twiddel
Dit klopt en dat heb ik zelf ook mee gemaaktquote:
[..]
Ik kan je vertellen dat volwassenen zeker ook nog gepest worden hoor. Ik heb vrijwilligerswerk gedaan met verstandelijk gehandicapten, ggz patiënten en in bejaardenhuizen en overal is het.
Echt overal.
Wel overal iets verschillend. De verstandelijk gehandicapten pesten meestal de minst sociaal handige bewoner. De ggz patiënten pesten vaak de bewoner die volledig in een psychose zit of sociaal heel slecht is en de bejaarden willen het nog wel eens over een klasse boeg gooien.
Ik heb ook gehoord dat pest cultuur ook veel op de werkvloer gebeurd, van kantoren tot ziekenhuizen.
Je bent onzeker geworden door pesterijen en dat werkt als volwassenen vaak gewoon door wat een aanleiding kan zijn om weer gepest te worden
Het is me in sommige situaties wel gelukt eruit te komen
Bijvoorbeeld in een magazijn, uitladen vsn containers met monitoren, ik was to slow volgens een Amerikasnde collega en daar bleef hij maar mee etterren
Ik werd boos en ging over mijn grenzen harder werken en werd de snelste met uitladen en die kerel dissident om in zijn gedrag en werd zelfs sociaal tegen mij en we zijn uiteindelijk fijne collega’s geworden, met volwassen is dat vaak toch wat beter op te lossen als met kinderen onder elkaar
Dat harde werken is uiteindelijk ook de strategie geworden bij andere bedrijven waar ik daarna gewerkt heb en is nu een uiteindelijk een valkuil geworden
Mag ook.quote:
[..]
Dat is te gemakkelijk
Nee echt een kut leven moeten ze hebben,
“A wizard is never late, nor is he early .He arrives precisely when he means to.”
Tussen soorten mensen waarvan normaal gesproken aan wordt genomen dat ze heel erg aardig zijn, gebeurt het idd ook.quote:
[..]
Ik heb ook gehoord dat pest cultuur ook veel op de werkvloer gebeurd, van kantoren tot ziekenhuizen.
Het vriendelijke beeld dat ik ooit had van mensen die in de kinderopvang en andere sociale sectoren werken, is al lang aan gort. Dat is slechts de buitenkant. Veel mensen in die hoek zou je zelfs geraffineerd kunnen noemen qua sociale uitsluiting en zulke dingen, júist geholpen door hun goede sociale antennes.
Ik denk niet dat pesten uit te roeien is, en gewoon een deel is van wat mensen in de basis een soort van dieren maakt. Wat meer ontwikkeld weliswaar.
Ik denk zelfs dat het met name in de zorgsector gebeurt.
Veel mensen daar vinden zichzelf heel empathisch, omdat ze zorgbehoevende mensen zielig vinden en zelf de behoefte hebben om iets voor hen te willen betekenen. Als ze zelf een traantje laten omdat een ander in een rotsituatie zit of ze ervaren een warm gevoel in hun hartje omdat de zorgbehoevenden dankbaar lijken te zijn voor hun inzet ... wordt hun overtuiging bevestigt.
Maar dan nog kunnen dit hele nare narcistische mensen zijn. Denk bijvoorbeeld aan de verpleegster die tegen een bejaard persoon heel hard praat op een kinderlijk toontje, ook als die persoon noch doof noch dement is. En al zou het wel zo zijn, het is dan nog heel respectloos om wie dan ook zo te behandelen.
Wie met psychische zorg te maken heeft gehad, herkent wellicht dat behandelaars en met name begeleiders zich achter een rol lijken te verschuilen. Ze lijken een moedercomplex te hebben of ze willen zonodig jouw vriend zijn. Ik heb ook vaak meegemaakt dat ze bijvoorbeeld aanbieden om voor mij een telefoontje te plegen naar één of andere instantie als ze merkten dat ik dat zelf moeilijk vond ... en vervolgens heel erg benadrukten dat ze mijn begeleider waren. Als ik vervolgens aangaf dat vernederend te vinden, kreeg ik een reactie terug dat het niet nodig was om mij beschaamd te voelen, want zoveel mensen hebben begeleiding nodig en daarvoor hoefde ik mij niet te schamen bla bla bla. Ik trapte er nog in ook. Vele jaren liet ik het over mij heenkomen, want ik voelde mij afhankelijk van hun hulp om van hen te leren hoe ik zelfstandig voor mezelf kan zorgen. Het voelde gelukkig nooit goed en daardoor was er altijd iets in mij wat zich daartegen verzette. Met als gevolg dat ik werd uitgemaakt voor narcistisch, want ik zou mij te goed voelen tegenover de mensen die dagbesteding voor "mensen met een psychische kwetsbaarheid" accepteren. Ik voelde mij niet zozeer daarvoor te goed. Ik was alleen altijd bang dat als ik dat zou doen, ik daar nooit meer uit kan komen.
Ik heb door schade en schande moeten leren begrijpen dat grenzen stellen zo ontzettend belangrijk is. Ook dat zolang je met welke sociale contacten dan ook te maken hebt, je van iedereen kan verwachten dat ze jouw persoonlijke grenzen overtreden. Je kan het die mensen niet kwalijk nemen als je naar hen niet duidelijk genoeg bent wat die grenzen zijn. Ook belangrijk is dat je erbij vertelt wat de consequenties zijn als zij jouw grenzen overtreden, bijvoorbeeld "Als jij elke keer op het laatste moment afzegt, kan ik niet meer met jou afspreken. Ik vind het niet leuk om elke keer tijd voor jou vrij te maken en vervolgens heb je altijd een excuus als reden om mij elke keer te laten zitten!". Mensen maken allemaal weleens fouten, echter je gaat dan wel merken wie wel respect heeft voor jouw grenzen en wie juist degenen zijn die daar elke keer overheen proberen te gaan en/of de situatie verdraaien om jou je schuldig en verantwoordelijk te laten voelen voor wat zij hebben aangericht.
Je hoeft niet persé iemand op zijn bek te slaan om jezelf te bewijzen dat jij niet met jou wilt laten spotten. (Reken er overigens op dat dat tegen jou gebruikt kan worden.) Het enige wat je eigenlijk hoeft te doen, is alleen aandacht geven aan degenen die iets constructiefs toevoegen aan jouw leven en de rest negeren.
Als dat negeren niet lukt omdat ze elke keer op de juiste knoppen weten te drukken om bij jou de reactie uit te lokken die zij van jou willen zien, kan je nog altijd een spiegel voorhouden. Bijvoorbeeld "Je voelt je nu waarschijnlijk sterker als ik door mij zo te kleineren. Vind je het leuk? Als jij later in een bejaardenhuis zit en je wordt op dezelfde manier behandeld als zoals je nu tegen mij doet, dan zal jij je klote daaronder voelen. Als je mij niet wilt respecteren, laat mij dan gewoon met rust en maak jezelf niet belachelijk met dat kinderachtige pestgedrag van jou!"
Wees erop voorbereid overigens dat die persoon goed kan bluffen en kan verbergen dat hij/zij zich geraakt voelt door jouw reactie. Maar het kan niet anders dan dat je daarmee de juiste snaar hebt geraakt. Hij/zij weet voortaan dat als hij/zij jou lastigvalt, jij zou kunnen reageren daarop door ze met zichzelf te confronteren. Het hele doel van pesten is eigen fouten/onzekerheden projecteren op anderen en ze kiezen slachtoffers uit waarvan ze verwachten dat die dat toelaten.
Mensen die oprecht sterk zijn, verspillen hun energie niet door het leven van anderen te verwoesten, maar gebruiken hun energie om van hun eigen leven het beste te maken.
Het helpt misschien door te beseffen dat pesters hoe dan ook de consequenties gaan aanvaarden van hetgeen wat ze hebben aangericht. Kijk bijvoorbeeld naar Trump. Als hij met zijn macht de wereld kapot wilt maken, maakt hij daarmee ook zichzelf ongelukkiger. Hij heeft nu nog steeds als president de kans om iets te doen waardoor hij later in de geschiedenisboeken bekend zal staan als een persoon die iets constructiefs heeft bijgedragen voor de VS en de wereld. Maar ik verwacht niet dat dat gebeurt.
Veel mensen daar vinden zichzelf heel empathisch, omdat ze zorgbehoevende mensen zielig vinden en zelf de behoefte hebben om iets voor hen te willen betekenen. Als ze zelf een traantje laten omdat een ander in een rotsituatie zit of ze ervaren een warm gevoel in hun hartje omdat de zorgbehoevenden dankbaar lijken te zijn voor hun inzet ... wordt hun overtuiging bevestigt.
Maar dan nog kunnen dit hele nare narcistische mensen zijn. Denk bijvoorbeeld aan de verpleegster die tegen een bejaard persoon heel hard praat op een kinderlijk toontje, ook als die persoon noch doof noch dement is. En al zou het wel zo zijn, het is dan nog heel respectloos om wie dan ook zo te behandelen.
Wie met psychische zorg te maken heeft gehad, herkent wellicht dat behandelaars en met name begeleiders zich achter een rol lijken te verschuilen. Ze lijken een moedercomplex te hebben of ze willen zonodig jouw vriend zijn. Ik heb ook vaak meegemaakt dat ze bijvoorbeeld aanbieden om voor mij een telefoontje te plegen naar één of andere instantie als ze merkten dat ik dat zelf moeilijk vond ... en vervolgens heel erg benadrukten dat ze mijn begeleider waren. Als ik vervolgens aangaf dat vernederend te vinden, kreeg ik een reactie terug dat het niet nodig was om mij beschaamd te voelen, want zoveel mensen hebben begeleiding nodig en daarvoor hoefde ik mij niet te schamen bla bla bla. Ik trapte er nog in ook. Vele jaren liet ik het over mij heenkomen, want ik voelde mij afhankelijk van hun hulp om van hen te leren hoe ik zelfstandig voor mezelf kan zorgen. Het voelde gelukkig nooit goed en daardoor was er altijd iets in mij wat zich daartegen verzette. Met als gevolg dat ik werd uitgemaakt voor narcistisch, want ik zou mij te goed voelen tegenover de mensen die dagbesteding voor "mensen met een psychische kwetsbaarheid" accepteren. Ik voelde mij niet zozeer daarvoor te goed. Ik was alleen altijd bang dat als ik dat zou doen, ik daar nooit meer uit kan komen.
Ik heb door schade en schande moeten leren begrijpen dat grenzen stellen zo ontzettend belangrijk is. Ook dat zolang je met welke sociale contacten dan ook te maken hebt, je van iedereen kan verwachten dat ze jouw persoonlijke grenzen overtreden. Je kan het die mensen niet kwalijk nemen als je naar hen niet duidelijk genoeg bent wat die grenzen zijn. Ook belangrijk is dat je erbij vertelt wat de consequenties zijn als zij jouw grenzen overtreden, bijvoorbeeld "Als jij elke keer op het laatste moment afzegt, kan ik niet meer met jou afspreken. Ik vind het niet leuk om elke keer tijd voor jou vrij te maken en vervolgens heb je altijd een excuus als reden om mij elke keer te laten zitten!". Mensen maken allemaal weleens fouten, echter je gaat dan wel merken wie wel respect heeft voor jouw grenzen en wie juist degenen zijn die daar elke keer overheen proberen te gaan en/of de situatie verdraaien om jou je schuldig en verantwoordelijk te laten voelen voor wat zij hebben aangericht.
Je hoeft niet persé iemand op zijn bek te slaan om jezelf te bewijzen dat jij niet met jou wilt laten spotten. (Reken er overigens op dat dat tegen jou gebruikt kan worden.) Het enige wat je eigenlijk hoeft te doen, is alleen aandacht geven aan degenen die iets constructiefs toevoegen aan jouw leven en de rest negeren.
Als dat negeren niet lukt omdat ze elke keer op de juiste knoppen weten te drukken om bij jou de reactie uit te lokken die zij van jou willen zien, kan je nog altijd een spiegel voorhouden. Bijvoorbeeld "Je voelt je nu waarschijnlijk sterker als ik door mij zo te kleineren. Vind je het leuk? Als jij later in een bejaardenhuis zit en je wordt op dezelfde manier behandeld als zoals je nu tegen mij doet, dan zal jij je klote daaronder voelen. Als je mij niet wilt respecteren, laat mij dan gewoon met rust en maak jezelf niet belachelijk met dat kinderachtige pestgedrag van jou!"
Wees erop voorbereid overigens dat die persoon goed kan bluffen en kan verbergen dat hij/zij zich geraakt voelt door jouw reactie. Maar het kan niet anders dan dat je daarmee de juiste snaar hebt geraakt. Hij/zij weet voortaan dat als hij/zij jou lastigvalt, jij zou kunnen reageren daarop door ze met zichzelf te confronteren. Het hele doel van pesten is eigen fouten/onzekerheden projecteren op anderen en ze kiezen slachtoffers uit waarvan ze verwachten dat die dat toelaten.
Mensen die oprecht sterk zijn, verspillen hun energie niet door het leven van anderen te verwoesten, maar gebruiken hun energie om van hun eigen leven het beste te maken.
Het helpt misschien door te beseffen dat pesters hoe dan ook de consequenties gaan aanvaarden van hetgeen wat ze hebben aangericht. Kijk bijvoorbeeld naar Trump. Als hij met zijn macht de wereld kapot wilt maken, maakt hij daarmee ook zichzelf ongelukkiger. Hij heeft nu nog steeds als president de kans om iets te doen waardoor hij later in de geschiedenisboeken bekend zal staan als een persoon die iets constructiefs heeft bijgedragen voor de VS en de wereld. Maar ik verwacht niet dat dat gebeurt.
Slachtoffer van pesten, basisschool en middelbaar. 12 jaar lang. Voor mij was het de hel. Hoorde bijna nergens bij. Met lood in je schoenen naar school. School deed er ook niks aan, dat stoorde me nog het meeste. Blijkbaar was ik een makkelijk doelwit. Op dat moment zat ik wel diep in een dal ja. Je voelt je zo alleen. Het veranderde toen ik met een nieuwe bijbaan bij de Efteling begon. Ik werd vrijwel meteen geaccepteerd. Werd gevraagd of ik na het werk wat mee ging drinken en zo. Uitgenodigd worden op feesten. Ik wist niet wat me overkwam. Dat is voor mij een keerpunt geweest. Ik werd veel extraverter en durfde meer. Alsof ik een nieuwe training sociaal leven had gekregen. Het voelde echt goed.quote:
Ik moet bekennen dat ik geinspireerd raakte door een ander topic wat gesloten is.Ik heb er zelf een wat andere kijk op overigens.
Ik ben benieuwd hoe mensen hier er weleens vanuit een objectief standpunt over hebben nagedacht. Dus niet om de pesters noch slachtoffers te veroordelen of beoordelen. Maar meer waarom pestgedrag op zich een onderdeel is van hoe mensen sociaal met elkaar omgaan.
Had jij vroeger in jouw jeugd mensen gepest? Was je daarbij de aanvoerder die de rest van de groep probeerde op te stoken? Of was je een meeloper en liet jij je opstoken? Hoe ervaarde je dat toen? Was jij je bewust wat je bij het slachtoffer kon aanrichten of had je daarover de neiging om het effect van pestgedrag te bagatelliseren? Ging jij er anders over denken of het anders ervaren toen je wat ouder werd?
Was jij slachtoffer van pestgedrag? Hoe ervaarde jij dat? Hoe keek je daardoor naar jezelf en naar anderen? Begreep je waarom je werd gepest of juist niet? Heeft het pesten jou emotioneel beschadigd? Heeft het ook toch iets constructiefs kunnen bijdragen in jouw persoonlijke ontwikkeling?
Het kan ook zijn dat jij altijd iemand was geweest die zich daarbuiten hield. Hoe beleefde jij het dan als jouw klasgenoten de pik op iemand hadden? Hield jij je er altijd buiten of nam je het weleens op voor het slachtoffer? Of zei je soms tegen klasgenoten waarmee jij bevriend was die zich wel schuldig maakten aan pestgedrag iets van "Joh, dat moet je eigenlijk niet doen" of "Ik vind het wel rot dat iedereen de pik heeft op hem/haar". Staat jou nog iets bij hoe daarop werd gereageerd?
Soms denk ik wel eens terug aan vroeger. Ik berust me in de wetenschap dat ik het ondanks die 12 jaar hel het goed voor elkaar heb. Onlangs voor de 2e keer een huis gekocht, woon samen en heb een erg leuke baan met ditto collega's. Zoek ik wraak of iets? Geen idee. Ik weet wel dat ik het in veel gevallen nu beter voor elkaar heb dan de pesters. Een soort morele overwinning
"They are rage. Brutal, without mercy. But you.... You will be worse. Rip and tear, until it is done!"
"Omae wa mou shindeiru."
"All we know is... he's called The Stig!"
"Omae wa mou shindeiru."
"All we know is... he's called The Stig!"
Ik werd gepest, maar ik pakte ze toch altijd op de één of andere manier terug.
Ik heb trouwens zelf een hekel aan mensen die een zeikpaal nodig hebben. Is voor mij een teken van zwakzinnigheid.
Ik heb trouwens zelf een hekel aan mensen die een zeikpaal nodig hebben. Is voor mij een teken van zwakzinnigheid.
Mijn ervaring is dat de meeste pestkoppen dit op de werkvloer nog steeds doen. Zeker als er daar een kliek is die al 10+ samenwerkt, treiteren ze nieuwelingen die ze niet mogen gewoon weg
Hun weten ook niet beter, ze komen daar al hun hele leven mee weg
Hun weten ook niet beter, ze komen daar al hun hele leven mee weg
Dat moet een leidinggevende toch ook opvallen?quote:
Mijn ervaring is dat de meeste pestkoppen dit op de werkvloer nog steeds doen. Zeker als er daar een kliek is die al 10+ samenwerkt, treiteren ze nieuwelingen die ze niet mogen gewoon weg
Vooral onder volwassenen is pesten heel subtiel.quote:
[..]
Dat moet een leidinggevende toch ook opvallen?
Als een baas op de werkvloer komt kijken hoe het gaat en hij hoort de ene werknemer tegen de ander zeggen "Sandra, wat zit jouw haar leuk vandaag!" of "Jeroen, hoe gaat het nou tussen jou en Iris?" zal de baas denken dat het er gemoedelijk aan toe gaat. Ze kletsen misschien wat teveel en dat gaat ten koste van de productiviteit, echter als daardoor de sfeer onder de mensen erg goed is, hoeft hij zich in ieder geval geen zorgen te maken dat zijn werknemers gebukt gaan onder stress. En wat zeurt hij nou over productiviteit; hij wil zelf ook werken op een plek waar iedereen gemoedelijk met elkaar omgaat.
En toch kunnen die onschuldig lijkende opmerkingen enorm diep steken. Met name omdat zowel pesters als slachtoffers heel alert zijn en ogen in hun achterhoofd lijken te hebben om de omgeving in de gaten te houden. Het slachtoffer weet dat hij of zij door de baas als stoorzender gezien wordt als hij/zij negatief reageert op in eerste instantie positief lijkende opmerkingen en zal niks laten merken en alle emoties onder de kurk proberen te houden. Het kost enorm veel energie om jezelf groot te houden en toneel te spelen dat alles goed gaat.
En nu heb ik het over goede leidinggevenden. Het komt regelmatig voor dat leidinggevenden er zelf ook aan pestgedrag meedoen, of ze zijn erg naief of ze hebben zelf issues waardoor ze zelf degenen zijn die een ongezonde werksfeer creeren.
Er zijn ook nog veel mensen die hierom zelfmoord plegen.quote:
Mensen die zoveel gepest zijn, dat is gewoon bijna een levenslang trauma. Wat ik hier tussen de regels door lees.
Je nog steeds niet veilig voelen in groepen. Je continu afvragen wat anderen van je vinden. Vertrouwen in jezelf en je omgeving kwijt. En er zit ook een stuk schaamte over jezelf in.
Ik vind het oprecht heel erg dat mensen in hun jeugd zo beschadigd zijn. Om wat? Om niets.
|
|
