Ik probeer nu al een heel topic lang duidelijk te maken dat er bij mij drie zaken structureel spelen.
De eerste zaak is dat ik in een vakgebied werk waar heel veel tekorten zijn. Het is een vakgebied waar je ook moeilijk uitkomt en waar mensen structureel last hebben van extreem veel stress, grote druk vanuit buitenaf en enorme werkdruk. In dit vakgebied bestaan er heel veel werkgevers die hun boel gewoon niet op orde hebben. Dat is vaak het merendeel tegenwoordig, zeker na coronatijd. Er zijn enkele wetgevingen doorgevoerd die het moeilijker maken om structurele problematiek bij de correcte instanties neer te leggen. Dat maakt dat de onveiligheid op de werkvloer en binnen teams vaak nog groter is dan gemiddeld.
Maar ik heb hetzelfde ook al meegemaakt in het bedrijfsleven, voornamelijk bij sales en recruitment, wat ik heb gedaan in de tussentijd. Waardoor er ook heel veel ego’s zijn en mensen zijn die willen winnen over de rug van anderen. Dus aan de ene kant heb ik gewerkt in een vakgebied dat structureel mentaal en fysiek onveilig kan zijn. Aan de andere kant heb ik gewerkt bij vakgebieden waar er heel veel competitiedrang is. Een wit voetje halen bij de baas terwijl je de ander naar beneden trapt. Anderen naaien terwijl het bedrijf winst maakt.
Het lukt me niet om uit mijn vakgebied te komen, tenzij ik dit soort competitieve salesfuncties wil gaan doen. Dat vind ik bijna nog erger dan het vakgebied waar ik in heb gewerkt, omdat ik daar moreel tegen ben.
Dan twee. In deze organisaties is er vanwege het structureel tekort vaak ook wanhoop binnen teams. Mensen worden niet aangenomen op fit, maar simpelweg: hebben ze de juiste diploma’s, dan hebben ze eindelijk iemand gevonden die alles wel even komt oplossen. In een gezond vakgebied wordt er ook gekeken naar je persoonlijkheid. Wie ben jij? Pas jij wel bij de organisatie? Ben jij iemand die goed kan landen in het team? Op mijn vakgebied zijn ze al dankbaar dat iemand met een diploma en ervaring überhaupt solliciteert. Mensen worden ad hoc aangenomen, bijna niet ingewerkt, en komen er vrij snel achter dat managers en het team gelogen hebben over de werkelijke oorzaak van bijvoorbeeld het weggaan van jouw voorganger. Er is daar ontzettend veel verloop, ontzettend veel vriendjespolitiek en eigenlijk heb ik nooit in een vakgebied gewerkt waar dat niet is. Ik zou willen dat ik bijvoorbeeld ICT kon doen, maar ik heb daar absoluut geen enkel talent voor. Ik ben absoluut niet cijfermatig en helaas zit ik op dit moment gewoon vast in mijn tak van sport.
Drie. Ik ben iemand die, zoals ik al aangegeven heb, enorm veel angst heb om niet te presteren. Liefde was bij mij thuis voorwaardelijk en ik heb altijd het idee dat ik waardering en veiligheid moet verdienen door harder te werken dan alle anderen. Ik heb nu begrepen in dit topic dat dit ook anderen tegen een zere been stoot. Zij denken: ik moet nu mijn werk ook gaan doen, en dat is waarom zij gaan saboteren. Terwijl ik alleen maar denk: ik moet mijn werk goed doen.
Op het moment dat ik echter in een toxische omgeving kom, waarbij de achtergrond al dusdanig verziekt is dat er meerdere mensen zijn uitgevallen en ik word aangenomen als oplossing, dan is zelfs mijn allerbeste inzet niet goed genoeg. Want zodra ik signaleer dat ik niet verder kan, word ik alweer geframed als: jij kan ook niet managen, jij kan je werk dus ook niet aan, jij bent net als al die anderen. Maar ja, al die anderen konden waarschijnlijk ook prima managen, maar het systeem werkt liever naar een ander dan naar zichzelf. En daar zit het probleem.
Dit zorgt er ook voor dat ik steeds onzekerder word. Bij elke nieuwe baan ben ik alweer bang om geframed te worden en bleef ik mezelf tot nu toe de hele tijd uitleggen, omdat ik dacht: ik leg het gewoon niet goed genoeg uit. Maar het feit dat ik steeds uitleg, dat ik er steeds over begin, dat is hetgeen wat mij saboteert.
En het is mij nooit verteld, ook niet in de therapieën die ik heb gedaan. Geen enkele coach heeft mij dit verteld. De eerste die mij dit heeft verteld, was toen ik iets las over organisatiepsychologie en machtspsychologie. En toen heb ik inderdaad aan ChatGPT gevraagd om mij het uit te leggen en mijn kaartjes voorgelegd, waarna mij eindelijk duidelijk werd dat dit is wat er speelde en het nooit mijn praktijk was.
Dus ik heb tien jaar lang cursussen gevolgd, boeken gelezen, continu dezelfde informatie gekregen, continu dezelfde zaken opnieuw uitgevoerd, van coaches gehoord dat dat gewoon prima ging, en dan toch schuldig gemaakt door managers voor zogenaamd niet kunnen managen, onzeker zijn en niet goed in mijn vel zitten. En ja, instabiliteit, zoals zij dat noemen.
Terwijl mijn instabiliteit kwam uit continue frustratie met dit management, omdat ze elke week andere eisen stelden. De ene keer ging het te snel, dan ging het weer te langzaam. De ene keer was het te veel, paste ik dat aan, was het weer te weinig. Het was nooit goed. Moving goalposts.
In relaties ervaar ik eigenlijk bijna hetzelfde. Ik ben iemand die na meerdere agressieve partners en vreemdgangers ontzettend bang is om weer misbruikt te worden. Dus ik ga extra hard werken, ik geef meteen loyaliteit, meteen monogamie. Ik denk: als ik meer geef dan al die anderen, kiest die voor mij, want er is geen andere manier dat iemand voor mij kiest als ik niet meer geef dan de rest. En dan word ik weer misbruikt.
▼ Advertentie door Refinery89
• zaterdag 3 januari 2026 @ 20:26 • 297 •
Groepfunder
0s.gif Op zaterdag 3 januari 2026 20:12 schreef Ansa het volgende:
Casussen uit de praktijk, o.a. rondom veiligheid, falen zorgsysteem, SES etc.
Ik hoop niet dat je privacygevoelige voorbeelden in ChatGPT gooit om te vragen daar een publieksvriendelijke samenvatting van te schrijven. OpenAI bewaart alles wat jij erin stopt. En je weet niet wat OpenAI daar op termijn mee gaat doen. Het enige wat je weet is dat het een commercieel bedrijf is dat op de een of andere manier geld wil verdienen aan jouw data en (straks) jouw afhankelijkheid van ChatGPT. Met het naleven van de AVG heeft het natuurlijks niks te maken.
• zaterdag 3 januari 2026 @ 20:28 • 298 •
Ansa
1s.gif Op zaterdag 3 januari 2026 20:23 schreef Lospedrosa het volgende:
[..]
Misschien moet je eens met wat anders bezig zijn dan met jezelf?
Hobby, de wereld redden, de grootste pannenkoek bakken ooit, de nieuwe woordvoerder voor Trump worden. Alles beter dan maar thuis zitten nadenken over JEZELF
Zolang ik van baan naar baan hop, niet verlengd word, en geen stabiele basis heb ben ik in constante staat van paniek. Dat niemand me nog aanneemt en ik in de Bijstand moet, dat ik mijn huis kwijtraak. Een koophuis krijg ik alleen met vast contract. En vast krijg ik alleen als ik dit fix. Het is letterlijk existentiele angst, geen dagboekgeklaag.