Het gaat slecht

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 11:58 schreef epicbeardman het volgende:
TS is zo'n voorbeeld van een meid die te veel op internet zit en bij voorkeur Reddit, de site die velen hersenspoelt en depressief maakt.

Zeker ook helemaal getrained om goden zoals Trump en Elon te haten. Brainwashed. Lekker hele dag doomscrollen, over paar maanden is ze lesbisch of gaat ze zelf een man worden via transforming.

Sure, een vrouw kan geen eigen mening hebben, die neemt alleen klakkeloos dingem over. Beetje zoals redpill?

Veel mensen begrijpen hoogbegaafdheid niet. Het dominante beeld is dat hoogbegaafde mensen het alleen maar makkelijk hebben. Dat hun schoolcarrière vanzelf gaat. Dat ze weinig hoeven te doen en toch hoge cijfers halen. Dat ze klassen overslaan, jong gaan studeren, meerdere masters halen en dat het er op papier allemaal fantastisch uitziet.

Wat mensen missen, is de andere kant. Het voortdurende gevoel van niet goed genoeg zijn. Van er niet bij horen. Van anderen niet begrijpen en zelf niet begrepen worden. Dat is ook waarom hoogbegaafde vrouwen met trauma zo vaak gemisdiagnosticeerd worden met autisme. Autisme komt voort uit rigiditeit en het niet begrijpen van sociale signalen. Hoogbegaafdheid zit juist vaak in het te snel zien van patronen, het eerder herkennen van waar het schuurt, en in politieke onhandigheid. Veel hoogbegaafde mensen hebben een sterk moreel kompas en willen dat dingen eerlijk verlopen.

Jarenlang ging ik er te naïef van uit dat het benoemen van problemen escalatie zou voorkomen. Dat het gezien zou worden als professioneel. Dat ik gewaardeerd zou worden omdat ik mijn werk serieus neem. Maar in omgevingen die structureel onveilig zijn, waar geweld of grensoverschrijdend gedrag speelt, wil management vaak niet dat je dat benoemt. Ze willen dat het onder het tapijt verdwijnt. Dáár zit de schuring.

Het probleem is niet dat ik mijn werk niet goed uitvoer. Niet dat mijn resultaten slecht zijn. Niet dat ik voortdurend conflicten heb. Het probleem is dat ik dingen benoem die niet goed gaan, juist omdat ik weet dat ik er anders later alsnog verantwoordelijk voor word gehouden. Tegelijkertijd wordt er van mij verwacht dat ik problemen oplos die niet binnen mijn mandaat liggen. Structurele gedragsproblematiek die al jaren speelt, waarvoor ik opeens de eigenaar word gemaakt. Soms zelfs terwijl ik op het moment dat het gedrag ontstond niet eens aanwezig was op de werkplek.

Ik word binnengehaald als oplossing. Als redder. Jarenlang lukt het een organisatie niet om iets te doen. Dan nemen ze iemand aan met universitaire scholing en ervaring, en die moet het ineens allemaal oplossen. En zodra ik basale vragen stel, over inwerken, over processen, over wie waarvoor verantwoordelijk is, word ik neergezet als te intens. Als iemand die te veel vraagt. Terwijl anderen eindeloos fouten mogen maken zonder consequenties. Anderen mogen lage resultaten halen. Anderen mogen escaleren. Maar bij mij is de eerste probleemsignalering al voldoende om te zeggen dat ik niet kan managen.

Meerdere coaches hebben expliciet gezegd dat het niet aan mijn werkpraktijk ligt. Dat mijn resultaten en mijn professionaliteit op orde zijn. Wat mij struikelt, is politieke positionering. Het gebrek aan politieke sensitiviteit. Dingen benoemen zoals ze zijn, zonder spelletjes, zonder framing, zonder omwegen. Dat is precies waar veel hoogbegaafde mensen op vastlopen.
Ik zie politieke spelletjes als kinderachtig. Als puberaal. Niet omdat ik bot ben of onbeleefd. Niet omdat ik mensen in hun gezicht dom noem of hun werk afbrand. Maar omdat ik een sterk moreel kompas heb. Ik vind het niet oké als zaken structureel schade veroorzaken en vervolgens worden weggemoffeld.

In relaties zie ik exact hetzelfde patroon. Ik geloofde mannen te lang op hun woord. Ik gaf te snel mijn kaarten weg. Ik was vanaf het begin duidelijk over exclusiviteit en verwachtte dat ook terug. Mannen zeiden dat ze dat wilden, om zich vervolgens terug te trekken zodra ze hadden gekregen wat ze nodig hadden. Ik heb financieel geïnvesteerd in mannen. Schulden afbetaald. Hen geholpen hun leven op orde te krijgen. Waardering kreeg ik daar niet voor. Ik werd gezien als instrument.

Mijn hoogbegaafdheid speelt daarin een grote rol. Ik ben snel. Ik ben secuur. Ik werk hard. Ik heb een extreem hoge werkethiek. En ik hang mijn identiteit sterk op aan mijn werk. Dat maakt mij de perfecte persoon om uitgebuit te worden, zowel relationeel als professioneel.

Hoogbegaafdheid is niet alleen het beeld van een briljant wonderkind met een glanzende wetenschapscarrière. Ik ben niet briljant. Ik heb een IQ ergens tussen de 130 en 140. Ik ben geen raketgeleerde. Ik ben te hoogbegaafd om moeiteloos in de gemiddelde maatschappij te passen, maar niet hoogbegaafd genoeg om als uitzonderlijk talent te worden gezien.

Daardoor voel ik me eigenlijk altijd anders. Elke dag. Er zijn dingen die andere mensen prikkelen en fascineren die ik nooit heb begrepen. Bungeejumpen. Drugsgebruik. De nieuwjaarsduik. Dat soort sensatie zegt mij niets. En dat is maar een klein voorbeeld. Op de basisschool had ik geen vriendinnen. Pas op het VWO kreeg ik voor het eerst echte vrienden, omdat ik daar mensen ontmoette die een beetje op mij leken.

Dit is waarom hoogbegaafdheid geen walhalla is. Het is een voortdurende spagaat tussen te veel zien en te weinig ruimte krijgen. Tussen verantwoordelijkheid dragen en nooit echt erkend worden. Tussen moreel handelen en afgerekend worden op het ontbreken van politieke spelvaardigheid.

[ Bericht 0% gewijzigd door Ansa op 02-01-2026 12:24:49 ]

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 12:06 schreef Lenny77 het volgende:

[..]
Nu lees je bovenstaande post eens terug en stel jezelf de vraag nog eens hoe het komt dat je overal tegen dezelfde muur aanloopt.

Jij kent mij niet. Je weet niet in welke wereld ik mij bevind, of ik neurodivers ben of misschien ook wel hb?

Maar ok.. ik trek mijn handen ook terug.

Het is nog niet jouw tijd om te veranderen. Je zit nog niet op het punt in de zelfreflectie stadia waar verandering mogelijk is. Jij zit nog in de stampende, beledigende kinderlijke fase.

Succes met de komende tijd!

Omdat ik nu pas het politieke plaatje zie. Geen enkele therapeut legde het me uit.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 12:36 schreef Groepfunder het volgende:

[..]
Hoogbegaafdheid is een deel van je, maar het definieert niet je zijn. Je lijkt alles dat je overkomt op je hoogbegaafdheid te willen afschuiven en daarmee buiten jezelf te willen plaatsen. Maar jij bent meer dan jouw neurodiversiteit. Het kleurt je mogelijkheden en onmogelijkheden, maar jij bent toch (veel) meer dan alleen dat? Wie is Ansa? Die hoogbegaafdheid is een deel van je, maar wie of wat ben jij nog meer? Waar word je blij van? Wat wil je bereiken? Wie wil jij voor jezelf zijn? En voor anderen?

Volgens mij ben je stiekem diep van binnen gewoon een leuk mens, maar lig je ontzettend overhoop met jezelf. Hier schijnt de zon nu even. Ik hoop bij jou ook. Trek je jas en handschoenen aan, zet een muts op en ga een stukje lopen. Ook als je geen zin hebt. Desnoods met als doel ergens een kop warme chocolademelk te gaan drinken. Waarom niet?

Het defineert me niet maar ik kan mijn hersens niet veranderen. Ik kan niet minder zien, minder voelen, minder verbanden trekken en minder voorspellen wat anderen nog niet zien. Ik kan niet ineens volledig erbijhoren.

Ik geniet echt wel van kleine dingen maar nu herstelkende van een operatie met complicaties en daarom steeds online.

Ansa is iemand die van koken en eten, muziek, taal, kunst en games houdt. Ansa houdt van dieren, is loyaal en heeft alles over voor haar vrienden. Ansa houdt van zwarte humor en absurdisme.


Idk, klinkt toch gek zo.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 12:36 schreef Bart2002 het volgende:

[..]
Het is mij niet helemaal duidelijk vanuit de context of je dit niet- of juist wel doet. Maar het wel vinden en wel of niet zeggen is beide niet echt constructief.

Ook is het (mij) niet duidelijk voor wat voor werk je precies aangenomen wordt. Is dat troubleshooter, de nieuwe bezem of wat? In dat geval zit je dan echt op de verkeerde plek lijkt me.
[..]
Ook dit natuurlijk nooit doen.

Niet. Maar bijvoorbeeld: gedrag loopt al jaren uit de hand, ver voor ik er kwam werken. Ik signaleer en krijg er de schuld van. Om me te verdedigen maak ik een uitgebreide analyse over waar het schuurt. Management ziet het als bedreiging en kritiek op hen en gaat framen. Ik paniek en ga nog meer uitleggen omdat ik tot nu toe nooit geleerd had dat degene die uitlegt schuldig lijkt.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 12:53 schreef Bart2002 het volgende:

[..]
Ja zoveel had ik begrepen. Maar wat is jouw functie in deze, wordt je geacht problemen te signaleren, ben je daarvoor aangenomen? En is het zo dat je zeker gelijk hebt en het management daarom raar gaat doen of zie je de dingen misschien ook niet helemaal zuiver. Dat valt niet uit te sluiten natuurlijk.M.a.w. in welke zin denk je de waarheid in pacht te hebben en dat "les autres" het fout zien. Zo hoeft het natuurlijk niet te zijn in het echt.

Ik heb veel verantwoordelijkheid en weinig mandaat.

En de anderen zien het niet fout. Ze denken aan hun eigen hachje, de korte termijn, en vegen zaken liever onder het tapijt.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 13:05 schreef r_one het volgende:

[..]
Daar hebben heel veel managers last van. Ze zien dit als persoonlijk falen (wat het misschien ook wel is) en dan komt er iemand kijken die het beter weet en ook nog eens akelig precies onderbouwt. Vinden ze niet leuk.

Klopt, maar ik doe het uit angst om weer geframed te worden. Pas nu zue ik dat dit juist de oorzaak is. Ik blijf bij mijn volgende baan stil. Alleen weet ik niet wat ik zeg als er weer van mij wordt verwacht gedrag van een ander te veranderen zonder mandaat.

Bijvoorbeeld: persoon A is enorm oppositioneel. Vaste, logische regels worden niet geaccepteerd en persoon A gaat frontaal in de aanval en wordt verwijderd. Weigert herstelgesprekken etc. Management zegt dan dat gedrag van A mijn schuld is en ik A niet kan blijven verwijderen, terwijl A al jaren aan dossier heeft voor soortgelijk gedrag. Maar het ligt aan mijn band. Vervolgens escaleert A elders, maar die persoon wordt gespaard. Ik heb nu maar besloten om geen casussen meer te bespreken, stil te zijn in de lunchpauze, en als management dan nog wil framen alleen procedureel te vragen om mandaat.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 12:06 schreef r_one het volgende:

[..]
Misschien dan tóch het advies ter harte nemen en Reddit niet als helende of ondersteunende bron zien (lees: er gewoon wegblijven).

Ja, ik zit nu teveel in het manosphere/femicide algoritme.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 13:18 schreef Bart2002 het volgende:

[..]
Is dat een nee? Om de dingen in perspectief te zien mag je best iets informatiever zijn wat mij betreft.

Ik DM.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 13:03 schreef Hetekip het volgende:
Als ik uit eigen ervaring mag spreken. Het gaat er ook om hoe je je leven inricht. Ik ben ook 'anders' dan de meeste. Ik merkte al vrij vlot dat ik mega ging vastlopen wanneer ik regulier werk op een kantoor zou gaan doen.

Toen ik dat heb vastgesteld ben ik een nieuwe studie gaan doen, en heb ik werk gepakt waarbij mijn anders zijn past.

Als ik het zo lees dat je andere wil helpen, loyaal bent en uitgebreide hobby's hebt van muziek, taal, kunst etc. Dan denk ik, waarom ga je klooien met werk waarin je met machtsstrijd en zo zit.

Muziek/drama/creatief therapeut in de zorg lijkt mij dan een beroep dat voldoening geeft waarin je geen machtsstrijd hebt.

Nu zeg ik niet dat je dat moet doen, maar ik denk dat de maatschappij niet gaat meebuigen. Of je moet je aanpassen en in de maat lopen, of je moet een plek vinden waar dat niet hoeft.

Ik ben bang dat er voor mensen die anders zijn niks anders op zit.

In mijn huidige werk loop ik ook nog tegen veel dingen aan. Mijn eerste baan heb ik na een half jaar moeten opzeggen, op zoek naar wat anders. Nu werk binnen een organisatie wat bij mij past. En zelfs dat gaat soms moeilijk, de wereld gaat zich helaas niet aan ons aanpassen.

Ik werk niet op kantoor. Ook gedaan, was al helemaal niks. ZZP is te onveilig voor mij, zeker gezien jaren van ziekte. Ik heb ook geen skill waar ik echt rond mee kan komen, taalcursussen geven is een verzadigde markt bijvoorbeeld.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 13:41 schreef Groepfunder het volgende:

[..]
Dat laatste kun je inderdaad niet, maar jij kunt wel bepalen hoe jij ermee om wilt gaan. Daarvoor hoef je niet minder te zien, minder te voelen, of minder snel verbanden te leggen. Dat kan allemaal niet. Waar jij wél invloed op hebt, is hoe je daar vervolgens mee omgaat. Daar ligt de sleutel.

In een eerder topic heb jij wel eens het voorbeeld van een vergadering gebruikt. Toen schreef je dat jij vaak bij de aanvang van de vergadering al weet wat de uitkomst zal zijn of zou moeten zijn. Dan heb jij drie opties:
1. Je kapot ergeren over het geleuter. Dat kost jou energie, draagt niets bij aan het team en verzwakt jouw positie.
2. Je reikt meteen de optimale oplossing aan. Omdat de anderen nog niet zover zijn, zal die oplossing niet worden geaccepteerd. Kortom: dit leidt tot frustratie bij jezelf en bij de toehoorders en verzwakt jouw positie.
3. Je probeert te ontspannen. Je luistert en beperkt je tot het stellen van een enkele vraag (die anderen helpt om tot jouw conclusie te komen). Het voelt als tijdsverspilling, maar dit is vaak echt de beste keuze. Iedereen die wat wil zeggen heeft iets kunnen zeggen. Gevolg: mensen voelen zich gehoord. De oplossing komt langzaam in zicht. Gevolg: meer mensen zien in dat de oplossing de juiste is. Minder weerstand. Ja, 't kost tijd. Ja, 't had allemaal veel sneller gekund. Maar een vergadering gaat niet alleen over het vinden van de oplossing. En zolang jij niet de voorzitter van de vergadering bent, heb je de orde van de vergadering sowieso niet in de hand. Dus: zit de rit uit.

Ook de suggestie van @:Hetekip lijkt me nuttig. Probeer te bedenken waar jouw kwaliteit liggen en probeer daarmee aan de slag te gaan. Je zult van tijd tot tijd tegen die hoogbegaafdheid blijven aanlopen. Maar als jij daarmee kunt leren omgaan, wordt het leven eenvoudiger. Nu lijk je er vooral tegen te vechten. Terwijl jij intelligent genoeg bent om te weten dat dit je niets gaat opleveren. Niets dan verdriet, woede en frustratie. Geloof me, dat heb ik ook heel lang gedaan.

Dat is vaak het probleem niet eens. Het probleem us binnengehaald worden. als redder en afgestraft worden op menselijkheid

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 13:45 schreef Bart2002 het volgende:
Ik kan (en mag hopelijk) de extra info zo samenvatten: Ansa heeft een zwaar beroep (iets met mensen) en zij heeft in hoge mate te maken met de problematiek op de werkvloer, signaleert dat maar heeft er eigenlijk geen echte invloed op. Dat is frustrerend. En je moet oppassen dat je zelf niet psychisch ten onder gaat aan die dynamiek. Wat wel het geval blijkt. Mogelijk moet je dan "gewoon" weg uit die sferen omdat je het doorgaans toch niet kunt "winnen". Je ziet dat vaak ook met klokkenluiders: de boodschapper wordt verketterd.

Persoonlijk heb ik dit ook meegemaakt in het verleden en mijn conclusie was om volledig te stoppen met het bemoeien met bedrijfspolitiek omdat ik beet op graniet doorgaans. Verspilde moeite en Paarlen voor de Zwijnen.

Ja, en ondanks twee masters lukt een functie in beleid en advies niet, wel uitgenodigd, maar nooit aangenomen want geen ervaring. Tijdelijk hbo-niveau kantoorwerk gedaan, zware bore out en zwaar onderbetaald.