Het gaat slecht

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 10:23 schreef Lospedrosa het volgende:
Dit is ook niet te helpen.

Dan reageer je niet.

[ Bericht % gewijzigd door yvonne op 02-01-2026 11:45:13 ]

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 11:11 schreef Lenny77 het volgende:
Stap 1 op FOK!: realiseren dat acties gevolgen hebben en de users de maanden van getroll en beledigingen niet vergeten in 1 topic. Ze zullen best openstaan voor verandering en zelfs willen helpen, maar je hebt tegen heel wat schenen gestampt. Nu zal je even door de zelfgemaakte modder moeten kruipen.

Stap 2: stop met je hb te benoemen, het helpt je geen stap verder en geeft anderen het idee dat je hun te min vindt. Dit laatste heb je trouwens ook meermaals benoemd en anderen mee neergesabeld. Niemand houdt van een stoefer. En al helemaal geen stoefer die denkt het beter te weten maar meermaals bewijst er zelf helemaal niets van te bakken.


Stap 3: je bent wie je wil zijn. Ga je volgende werk dus in als een gewone meid. Je zal de oplossingsrol niet krijgen dan. Moei je niet met die zaken, het is niet jouw probleem. Doe je werk gewoon.
Als je trouwens op het werk nog maar enigszins praat zoals hier dan gaan de stekels op bij veel mensen.

Stap 4 (eigenlijk stap 1): stop in godsnaam met lezen op Reddit of waar dan ook over relatie verhalen. Ook dit helpt je allesbehalve. Ja bitchen krijgen goede mannen en smeerlappen goede vrouwen. De overgrote groep relaties zijn echter gewoon goed. Maar jij zit in een verziekte fuik. Mannen zijn helemaal niet zo slecht als dat jij de hele tijd denkt. Besef dat jouw gedachten even verknipt zijn als jouw gehate tate incels. En kruip daar uit, ga andere dingen lezen die je goed doen voelen, leer nieuwe dingen.
Zorg sowieso eerst maar eens dat je zelf sterk in je schoenen staat. En dan komt die relatie wel waar je wel goed in thuis hoort. Je moet niet alles doen in een relatie, mannen vragen daar niet om, ze willen niet gered worden door een ander.

Ik denk dat een grote reset nodig is en daar heb je nu de tijd voor.

Mijn hb is een groot deel van wie ik ben. Het is een handicap. Iemand met adhd en autisme is net zo neurodivers en het kleurt alles.

JIJ voelt je daar minderwaarsig bij. Ik weiger mezelf kleiner te maken hierbij. Een hoog iq is niet alleen maar feest. Dat jij zegt dat ik maar normaal moet doen zegt me dat jij geen flikker snapt van neurodiversiteit.

Verder is er niks van bakken niet wat er speelt, en benoem ik zaken omdat ik er anders op word afgerekend. Dat zeg ik ook duidelijk.


Mijn " haat" richting mannen komt door meerdere relaties en dates met mensen die vreemdgingen en mishandelden, niet door Reddit. Reddit herinnert me er slechts aan.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 11:58 schreef epicbeardman het volgende:
TS is zo'n voorbeeld van een meid die te veel op internet zit en bij voorkeur Reddit, de site die velen hersenspoelt en depressief maakt.

Zeker ook helemaal getrained om goden zoals Trump en Elon te haten. Brainwashed. Lekker hele dag doomscrollen, over paar maanden is ze lesbisch of gaat ze zelf een man worden via transforming.

Sure, een vrouw kan geen eigen mening hebben, die neemt alleen klakkeloos dingem over. Beetje zoals redpill?

Veel mensen begrijpen hoogbegaafdheid niet. Het dominante beeld is dat hoogbegaafde mensen het alleen maar makkelijk hebben. Dat hun schoolcarrière vanzelf gaat. Dat ze weinig hoeven te doen en toch hoge cijfers halen. Dat ze klassen overslaan, jong gaan studeren, meerdere masters halen en dat het er op papier allemaal fantastisch uitziet.

Wat mensen missen, is de andere kant. Het voortdurende gevoel van niet goed genoeg zijn. Van er niet bij horen. Van anderen niet begrijpen en zelf niet begrepen worden. Dat is ook waarom hoogbegaafde vrouwen met trauma zo vaak gemisdiagnosticeerd worden met autisme. Autisme komt voort uit rigiditeit en het niet begrijpen van sociale signalen. Hoogbegaafdheid zit juist vaak in het te snel zien van patronen, het eerder herkennen van waar het schuurt, en in politieke onhandigheid. Veel hoogbegaafde mensen hebben een sterk moreel kompas en willen dat dingen eerlijk verlopen.

Jarenlang ging ik er te naïef van uit dat het benoemen van problemen escalatie zou voorkomen. Dat het gezien zou worden als professioneel. Dat ik gewaardeerd zou worden omdat ik mijn werk serieus neem. Maar in omgevingen die structureel onveilig zijn, waar geweld of grensoverschrijdend gedrag speelt, wil management vaak niet dat je dat benoemt. Ze willen dat het onder het tapijt verdwijnt. Dáár zit de schuring.

Het probleem is niet dat ik mijn werk niet goed uitvoer. Niet dat mijn resultaten slecht zijn. Niet dat ik voortdurend conflicten heb. Het probleem is dat ik dingen benoem die niet goed gaan, juist omdat ik weet dat ik er anders later alsnog verantwoordelijk voor word gehouden. Tegelijkertijd wordt er van mij verwacht dat ik problemen oplos die niet binnen mijn mandaat liggen. Structurele gedragsproblematiek die al jaren speelt, waarvoor ik opeens de eigenaar word gemaakt. Soms zelfs terwijl ik op het moment dat het gedrag ontstond niet eens aanwezig was op de werkplek.

Ik word binnengehaald als oplossing. Als redder. Jarenlang lukt het een organisatie niet om iets te doen. Dan nemen ze iemand aan met universitaire scholing en ervaring, en die moet het ineens allemaal oplossen. En zodra ik basale vragen stel, over inwerken, over processen, over wie waarvoor verantwoordelijk is, word ik neergezet als te intens. Als iemand die te veel vraagt. Terwijl anderen eindeloos fouten mogen maken zonder consequenties. Anderen mogen lage resultaten halen. Anderen mogen escaleren. Maar bij mij is de eerste probleemsignalering al voldoende om te zeggen dat ik niet kan managen.

Meerdere coaches hebben expliciet gezegd dat het niet aan mijn werkpraktijk ligt. Dat mijn resultaten en mijn professionaliteit op orde zijn. Wat mij struikelt, is politieke positionering. Het gebrek aan politieke sensitiviteit. Dingen benoemen zoals ze zijn, zonder spelletjes, zonder framing, zonder omwegen. Dat is precies waar veel hoogbegaafde mensen op vastlopen.
Ik zie politieke spelletjes als kinderachtig. Als puberaal. Niet omdat ik bot ben of onbeleefd. Niet omdat ik mensen in hun gezicht dom noem of hun werk afbrand. Maar omdat ik een sterk moreel kompas heb. Ik vind het niet oké als zaken structureel schade veroorzaken en vervolgens worden weggemoffeld.

In relaties zie ik exact hetzelfde patroon. Ik geloofde mannen te lang op hun woord. Ik gaf te snel mijn kaarten weg. Ik was vanaf het begin duidelijk over exclusiviteit en verwachtte dat ook terug. Mannen zeiden dat ze dat wilden, om zich vervolgens terug te trekken zodra ze hadden gekregen wat ze nodig hadden. Ik heb financieel geïnvesteerd in mannen. Schulden afbetaald. Hen geholpen hun leven op orde te krijgen. Waardering kreeg ik daar niet voor. Ik werd gezien als instrument.

Mijn hoogbegaafdheid speelt daarin een grote rol. Ik ben snel. Ik ben secuur. Ik werk hard. Ik heb een extreem hoge werkethiek. En ik hang mijn identiteit sterk op aan mijn werk. Dat maakt mij de perfecte persoon om uitgebuit te worden, zowel relationeel als professioneel.

Hoogbegaafdheid is niet alleen het beeld van een briljant wonderkind met een glanzende wetenschapscarrière. Ik ben niet briljant. Ik heb een IQ ergens tussen de 130 en 140. Ik ben geen raketgeleerde. Ik ben te hoogbegaafd om moeiteloos in de gemiddelde maatschappij te passen, maar niet hoogbegaafd genoeg om als uitzonderlijk talent te worden gezien.

Daardoor voel ik me eigenlijk altijd anders. Elke dag. Er zijn dingen die andere mensen prikkelen en fascineren die ik nooit heb begrepen. Bungeejumpen. Drugsgebruik. De nieuwjaarsduik. Dat soort sensatie zegt mij niets. En dat is maar een klein voorbeeld. Op de basisschool had ik geen vriendinnen. Pas op het VWO kreeg ik voor het eerst echte vrienden, omdat ik daar mensen ontmoette die een beetje op mij leken.

Dit is waarom hoogbegaafdheid geen walhalla is. Het is een voortdurende spagaat tussen te veel zien en te weinig ruimte krijgen. Tussen verantwoordelijkheid dragen en nooit echt erkend worden. Tussen moreel handelen en afgerekend worden op het ontbreken van politieke spelvaardigheid.

[ Bericht 0% gewijzigd door Ansa op 02-01-2026 12:24:49 ]

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 12:06 schreef Lenny77 het volgende:

[..]
Nu lees je bovenstaande post eens terug en stel jezelf de vraag nog eens hoe het komt dat je overal tegen dezelfde muur aanloopt.

Jij kent mij niet. Je weet niet in welke wereld ik mij bevind, of ik neurodivers ben of misschien ook wel hb?

Maar ok.. ik trek mijn handen ook terug.

Het is nog niet jouw tijd om te veranderen. Je zit nog niet op het punt in de zelfreflectie stadia waar verandering mogelijk is. Jij zit nog in de stampende, beledigende kinderlijke fase.

Succes met de komende tijd!

Omdat ik nu pas het politieke plaatje zie. Geen enkele therapeut legde het me uit.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 12:36 schreef Groepfunder het volgende:

[..]
Hoogbegaafdheid is een deel van je, maar het definieert niet je zijn. Je lijkt alles dat je overkomt op je hoogbegaafdheid te willen afschuiven en daarmee buiten jezelf te willen plaatsen. Maar jij bent meer dan jouw neurodiversiteit. Het kleurt je mogelijkheden en onmogelijkheden, maar jij bent toch (veel) meer dan alleen dat? Wie is Ansa? Die hoogbegaafdheid is een deel van je, maar wie of wat ben jij nog meer? Waar word je blij van? Wat wil je bereiken? Wie wil jij voor jezelf zijn? En voor anderen?

Volgens mij ben je stiekem diep van binnen gewoon een leuk mens, maar lig je ontzettend overhoop met jezelf. Hier schijnt de zon nu even. Ik hoop bij jou ook. Trek je jas en handschoenen aan, zet een muts op en ga een stukje lopen. Ook als je geen zin hebt. Desnoods met als doel ergens een kop warme chocolademelk te gaan drinken. Waarom niet?

Het defineert me niet maar ik kan mijn hersens niet veranderen. Ik kan niet minder zien, minder voelen, minder verbanden trekken en minder voorspellen wat anderen nog niet zien. Ik kan niet ineens volledig erbijhoren.

Ik geniet echt wel van kleine dingen maar nu herstelkende van een operatie met complicaties en daarom steeds online.

Ansa is iemand die van koken en eten, muziek, taal, kunst en games houdt. Ansa houdt van dieren, is loyaal en heeft alles over voor haar vrienden. Ansa houdt van zwarte humor en absurdisme.


Idk, klinkt toch gek zo.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 12:36 schreef Bart2002 het volgende:

[..]
Het is mij niet helemaal duidelijk vanuit de context of je dit niet- of juist wel doet. Maar het wel vinden en wel of niet zeggen is beide niet echt constructief.

Ook is het (mij) niet duidelijk voor wat voor werk je precies aangenomen wordt. Is dat troubleshooter, de nieuwe bezem of wat? In dat geval zit je dan echt op de verkeerde plek lijkt me.
[..]
Ook dit natuurlijk nooit doen.

Niet. Maar bijvoorbeeld: gedrag loopt al jaren uit de hand, ver voor ik er kwam werken. Ik signaleer en krijg er de schuld van. Om me te verdedigen maak ik een uitgebreide analyse over waar het schuurt. Management ziet het als bedreiging en kritiek op hen en gaat framen. Ik paniek en ga nog meer uitleggen omdat ik tot nu toe nooit geleerd had dat degene die uitlegt schuldig lijkt.