Gescheiden Ouders - Wie nog meer? Praat gerust mee.

quote:

Op maandag 13 juli 2026 08:15 schreef MissButterflyy het volgende:

[..]
Bij jonge kinderen of volwassen kinderen?

1 van 9 en 1 van 13. Het gaat om die van 13 jaar, dochter die extreem aan het puberen is en thuis niet meer komt opdagen. De afgelopen maanden steeds minder en nu helemaal niet meer.

quote:

Op maandag 13 juli 2026 08:10 schreef Troel het volgende:
Check. Maar hier liep het anders dan je zou verwachten.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Elke rechtszaak??? Dat klinkt niet heel relaxed .......

quote:

Op maandag 13 juli 2026 12:09 schreef matspontius het volgende:

[..]
1 van 9 en 1 van 13. Het gaat om die van 13 jaar, dochter die extreem aan het puberen is en thuis niet meer komt opdagen. De afgelopen maanden steeds minder en nu helemaal niet meer.

Dat klinkt als een ongelooflijk moeilijke en pijnlijke situatie. Ik hoop oprecht dat er op een dag weer ruimte ontstaat voor contact. Veel sterkte.

quote:

Op maandag 13 juli 2026 12:09 schreef matspontius het volgende:

[..]
1 van 9 en 1 van 13. Het gaat om die van 13 jaar, dochter die extreem aan het puberen is en thuis niet meer komt opdagen. De afgelopen maanden steeds minder en nu helemaal niet meer.

Ik snap hem niet helemaal. Wat bedoel je met 'thuis niet meer komt opdagen'? Is het dan niet gewoon een rebelerende puber die wegloopt? Ouderverstoting is toch iets anders?

quote:

Op maandag 13 juli 2026 12:55 schreef miss_sly het volgende:

[..]
Ik snap hem niet helemaal. Wat bedoel je met 'thuis niet meer komt opdagen'? Is het dan niet gewoon een rebelerende puber die wegloopt? Ouderverstoting is toch iets anders?

Eens, maar dit kan uiteindelijk wel leiden tot helemaal geen contact meer. Dit is een glijdende schaal van maandenlang steeds minder bij mij thuis zijn tot nu sinds een maand helemaal niet meer. Zonder enig aanwiisbare reden of oorzaak. Ja, hevig puberen - dat zal. Maar de omgangsregeling uit het oudersschapsplan wordt nu niet meer nagekomen en de ex doet echt geen enkele moeite om dit wel na te leven.

Mijn ex-vrouw heeft persoonlijksheidstoornissen (lees: extreme stemmingswisselingen, eetstoornis, laag zelfbeeld, duidelijk narcistische kenmerken, extreme achterdocht, etc.). Daarvoor is ze in het verleden behandeld bij de GGZ. Ik krijg steeds meer de indruk dat manipulatie en druk vanuit de kant van de ex zeker van invloed is op dit proces. Verder merk ik in mijn omgeving dat gezamenlijke kennissen anders tegen mij doen en in sommige gevallen mij zelfs negeren - dat is opvallend want ik kan mij geen reden bedenken waarom dit plaatsvindt.

Afijn, niet een hele prettige situatie en ik ga duidelijk maken dat ik dit langer accepteer en dat de omgangsregeling nagekomen moet worden.

quote:

Op maandag 13 juli 2026 13:16 schreef matspontius het volgende:

[..]
Eens, maar dit kan uiteindelijk wel leiden tot helemaal geen contact meer. Dit is een glijdende schaal van maandenlang steeds minder bij mij thuis zijn tot nu sinds een maand helemaal niet meer. Zonder enig aanwiisbare reden of oorzaak. Ja, hevig puberen - dat zal. Maar de omgangsregeling uit het oudersschapsplan wordt nu niet meer nagekomen en de ex doet echt geen enkele moeite om dit wel na te leven.

Mijn ex-vrouw heeft persoonlijksheidstoornissen (lees: extreme stemmingswisselingen, eetstoornis, laag zelfbeeld, duidelijk narcistische kenmerken, extreme achterdocht, etc.). Daarvoor is ze in het verleden behandeld bij de GGZ. Ik krijg steeds meer de indruk dat manipulatie en druk vanuit de kant van de ex zeker van invloed is op dit proces. Verder merk ik in mijn omgeving dat gezamenlijke kennissen anders tegen mij doen en in sommige gevallen mij zelfs negeren - dat is opvallend want ik kan mij geen reden bedenken waarom dit plaatsvindt.

Afijn, niet een hele prettige situatie en ik ga duidelijk maken dat ik dit langer accepteer en dat de omgangsregeling nagekomen moet worden.

Maar wat je nu zegt, is een ander verhaal.
Als je het hebt over 'thuis komen' lijkt het net of je het over één thuis hebt. Dat is weglopen.
Als er twee thuizen zijn, en een kind niet meer naar één van die huizen gaat, heb je een heel andere situatie inderdaad.

Toch zou ik wel een beetje uitkijken hoe je communiceert dat je het niet langer accepteert en de omgangsregeling moet worden nagekomen. Een kind van 13 heeft zelf ook wat inbreng tegenwoordig, toch? En niet geheel onterecht. Met heel hard spelen ga je geen betere relatie met je kind krijgen, vrees ik. Je zou eens bij kennissen kunnen vragen wat de reden is van hun gewijzigde gedrag, dan krijg je misschien ook wat inzicht in het waarom van het gedrag van je kind.

quote:

Op maandag 13 juli 2026 13:16 schreef matspontius het volgende:

[..]
Eens, maar dit kan uiteindelijk wel leiden tot helemaal geen contact meer. Dit is een glijdende schaal van maandenlang steeds minder bij mij thuis zijn tot nu sinds een maand helemaal niet meer. Zonder enig aanwiisbare reden of oorzaak. Ja, hevig puberen - dat zal. Maar de omgangsregeling uit het oudersschapsplan wordt nu niet meer nagekomen en de ex doet echt geen enkele moeite om dit wel na te leven.

Mijn ex-vrouw heeft persoonlijksheidstoornissen (lees: extreme stemmingswisselingen, eetstoornis, laag zelfbeeld, duidelijk narcistische kenmerken, extreme achterdocht, etc.). Daarvoor is ze in het verleden behandeld bij de GGZ. Ik krijg steeds meer de indruk dat manipulatie en druk vanuit de kant van de ex zeker van invloed is op dit proces. Verder merk ik in mijn omgeving dat gezamenlijke kennissen anders tegen mij doen en in sommige gevallen mij zelfs negeren - dat is opvallend want ik kan mij geen reden bedenken waarom dit plaatsvindt.

Afijn, niet een hele prettige situatie en ik ga duidelijk maken dat ik dit langer accepteer en dat de omgangsregeling nagekomen moet worden.

Dit is heel erg vervelend. Herkenbaar trouwens, behalve dan dat het over mij werd gezegd Zeker als de puberteit er is, is een omgangsregeling lastig. Ik heb op een gegeven moment mijn ex laten weten dat ik geen zin meer had om een huilend kind in een auto te proppen en dat dat zijn verantwoordelijkheid zou worden.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Ex wilde die moeite niet doen en het lag allemaal aan mij. Ik hoopte altijd maar dat mijn ex kon indenken hoe naar het was om een kind op die manier mee te moeten geven. Nu wil ik absoluut niet zeggen dat jij zo bent als mijn ex, maar wellicht eens vragen of het duidelijk is wat de reden is waarom? Want als het iets is wat jij aan kunt passen, daar sta je daar ongetwijfeld voor open en is het probleem misschien wel opgelost.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

*meld

Al 10jaar officieel gescheiden, maar daarna nog een paar jaar gelat.
Nu 3,5jaar echt uit elkaar en sindsdien enkel ellende.

In een poging om mij af te persen voor meer alimentatie(meer betalen of ik laat het co-ouderschap aanpassen naar een weekendregeling) niks dan ellende en hebben we 1 zitting gehad en visite van de raad.
Gelukkig staat nu vast dat ik niks verkeerd doe en ook het co-ouderschap word niet aangepast.

Bij moeder worden ik en mijn vriendin wel altijd slecht weggezet en niks is goed. Gelukkig is dit ook door de raad op papier gezet.

Moeder woont al vanaf de dag dat we uitelkaar zijn met iemand anders samen. Die vent mag zn eigen kinderen niet zien, maar probeert vooral met mijn zoon de grote papa uit te hangen.
Ex en hij hebben nu samen een zoontje. Alles draait nu om dat kind, ook als mijn kinderen bij mij zijn en ze WhatsApp oid word er nooit gevraagd hoe het gaat ofzo. Enkel en alleen foto's van dat kind en wat hij nou weer heeft gedaan.

In oktober komt de 2e zitting, ik ben benieuwd! Er komt een definitieve alimentatie berekening, ik heb gevraagd om nog 1 kind bij mij in te schrijven en er komt een officiële beslissing over het co-ouderschap.

Dit alles vreet echt energie, ik ben kapot door die onzin. Gelukkig is de band met mn kinderen heel goed, maar mn ex probeert me echt kapot te maken. Ze heeft zelfs 3x geklaagd bij mn werkgever.

quote:

Op maandag 13 juli 2026 13:16 schreef matspontius het volgende:

[..]
Eens, maar dit kan uiteindelijk wel leiden tot helemaal geen contact meer. Dit is een glijdende schaal van maandenlang steeds minder bij mij thuis zijn tot nu sinds een maand helemaal niet meer. Zonder enig aanwiisbare reden of oorzaak. Ja, hevig puberen - dat zal. Maar de omgangsregeling uit het oudersschapsplan wordt nu niet meer nagekomen en de ex doet echt geen enkele moeite om dit wel na te leven.

Mijn ex-vrouw heeft persoonlijksheidstoornissen (lees: extreme stemmingswisselingen, eetstoornis, laag zelfbeeld, duidelijk narcistische kenmerken, extreme achterdocht, etc.). Daarvoor is ze in het verleden behandeld bij de GGZ. Ik krijg steeds meer de indruk dat manipulatie en druk vanuit de kant van de ex zeker van invloed is op dit proces. Verder merk ik in mijn omgeving dat gezamenlijke kennissen anders tegen mij doen en in sommige gevallen mij zelfs negeren - dat is opvallend want ik kan mij geen reden bedenken waarom dit plaatsvindt.

Afijn, niet een hele prettige situatie en ik ga duidelijk maken dat ik dit langer accepteer en dat de omgangsregeling nagekomen moet worden.

Wat is de meerwaarde je ex hier zo af te schilderen? Je dochter kwam eerst blijkbaar wel.

quote:

Op maandag 13 juli 2026 15:29 schreef Bouke-p het volgende:
*meld

Al 10jaar officieel gescheiden, maar daarna nog een paar jaar gelat.
Nu 3,5jaar echt uit elkaar en sindsdien enkel ellende.

In een poging om mij af te persen voor meer alimentatie(meer betalen of ik laat het co-ouderschap aanpassen naar een weekendregeling) niks dan ellende en hebben we 1 zitting gehad en visite van de raad.
Gelukkig staat nu vast dat ik niks verkeerd doe en ook het co-ouderschap word niet aangepast.

Bij moeder worden ik en mijn vriendin wel altijd slecht weggezet en niks is goed. Gelukkig is dit ook door de raad op papier gezet.

Moeder woont al vanaf de dag dat we uitelkaar zijn met iemand anders samen. Die vent mag zn eigen kinderen niet zien, maar probeert vooral met mijn zoon de grote papa uit te hangen.
Ex en hij hebben nu samen een zoontje. Alles draait nu om dat kind, ook als mijn kinderen bij mij zijn en ze WhatsApp oid word er nooit gevraagd hoe het gaat ofzo. Enkel en alleen foto's van dat kind en wat hij nou weer heeft gedaan.

In oktober komt de 2e zitting, ik ben benieuwd! Er komt een definitieve alimentatie berekening, ik heb gevraagd om nog 1 kind bij mij in te schrijven en er komt een officiële beslissing over het co-ouderschap.

Dit alles vreet echt energie, ik ben kapot door die onzin. Gelukkig is de band met mn kinderen heel goed, maar mn ex probeert me echt kapot te maken. Ze heeft zelfs 3x geklaagd bij mn werkgever.

3,5 jaar al gescheiden en nog steeds zittingen? Poeh, dat is een lange lijdensweg. Op een gegeven moment zei mijn advocaat; geef maar toe, vooral financieel want dan ben je eindelijk van dat zeikwijf af. Ja, raad opgevolgd en hij had gelijk. Hij sprak uit jarenlange ervaring.

Die diepgaande rancune bij mensen is ziekelijk inderdaad - zouden ze daar nou happy van worden vraag ik me af?

quote:

Op maandag 13 juli 2026 16:21 schreef matspontius het volgende:

[..]
3,5 jaar al gescheiden en nog steeds zittingen? Poeh, dat is een lange lijdensweg. Op een gegeven moment zei mijn advocaat; geef maar toe, vooral financieel want dan ben je eindelijk van dat zeikwijf af. Ja, raad opgevolgd en hij had gelijk. Hij sprak uit jarenlange ervaring.

Die diepgaande rancune bij mensen is ziekelijk inderdaad - zouden ze daar nou happy van worden vraag ik me af?

Ik hoop dat ze er gelukkig van worden. Want anders werden we er allebei diep ongelukkig van.

quote:

Op maandag 13 juli 2026 16:21 schreef matspontius het volgende:

[..]
3,5 jaar al gescheiden en nog steeds zittingen? Poeh, dat is een lange lijdensweg. Op een gegeven moment zei mijn advocaat; geef maar toe, vooral financieel want dan ben je eindelijk van dat zeikwijf af. Ja, raad opgevolgd en hij had gelijk. Hij sprak uit jarenlange ervaring.

Die diepgaande rancune bij mensen is ziekelijk inderdaad - zouden ze daar nou happy van worden vraag ik me af?

10 jaar gescheiden, maar dat moest toen vooral omdat we dachten dat lat nog wel zou werken.

De laatste jaren samen waren al kut, ze is een paar x vreemd gegaan en dat ze nog op dezelfde dag van de breuk samenwoont zegt ook wel wat.
Ze is vooral jaloers op mij. Ik heb keihard gewerkt, de baan gekregen die ik altijd wou, nieuwe relatie en sinds een jaar wonen we samen in een behoorlijk groot huis.
Zij zit in een sociale huurwoningen en werkt niet(ze heeft de "diagnose" adhd, ja echt "diagnose').

We hebben nu inmiddels 3x een traject gehad bij 3 instanties om een ouderschapsplan te maken. Of ze tekent gewoon niet op moment van tekenen, of ze stormt krijsend weg.

Ik ben er inmiddels echt klaar mee, maar ik gok dat dit gekut nog 13jaar duurt(jongste is 5).

Mijn inzet is nu paralel solo ouderschap.

quote:

Op maandag 13 juli 2026 19:28 schreef Bouke-p het volgende:

[..]
10 jaar gescheiden, maar dat moest toen vooral omdat we dachten dat lat nog wel zou werken.

De laatste jaren samen waren al kut, ze is een paar x vreemd gegaan en dat ze nog op dezelfde dag van de breuk samenwoont zegt ook wel wat.
Ze is vooral jaloers op mij. Ik heb keihard gewerkt, de baan gekregen die ik altijd wou, nieuwe relatie en sinds een jaar wonen we samen in een behoorlijk groot huis.
Zij zit in een sociale huurwoningen en werkt niet(ze heeft de "diagnose" adhd, ja echt "diagnose').

We hebben nu inmiddels 3x een traject gehad bij 3 instanties om een ouderschapsplan te maken. Of ze tekent gewoon niet op moment van tekenen, of ze stormt krijsend weg.

Ik ben er inmiddels echt klaar mee, maar ik gok dat dit gekut nog 13jaar duurt(jongste is 5).

Mijn inzet is nu paralel solo ouderschap.

Jaaaaren geleden werd onze scheiding gewoon uitgesproken zonder ouderschapsplan, ook al was dat wel verplicht. De rechter zag ik heel goed in dat nooit zo komen. Dus het was de rechter die besloot wat de omgangsregeling was, wat de vakanties waren, noem maar op. Dat is waarschijnlijk ook niet waar ze op zit te wachten, zeker niet als zij al diverse keren uit het gesprek is gestapt... Misschien kan iemand van de hulpverlening haar daar op wijzen.

Overigens zal ik maar niet zeggen hoe lang wij zittingen gehad hebben, want voor 3,5 jaar zou ik getekend hebben!!!


_{Overigens snap ik neit zo goed wat je bedoelt met "diagnose". Er zijn zat mensen met die diagnose die wel gewoon werken, dus ik hoop dat je het niet denigrerend bedoelde, (maar alleen haar eigen doen en laten zo noemt) want het hebben van is niet altijd even makkelijk.}

Ik ken haar vrij goed en ze gebruikt het als excuus om zielig te zijn en haar idiote gedrag goed te praten. Ze noemt het ook altijd haar diagnose.

Wij hebben wel een ouderschapsplan van 10 jaar geleden, maar dat wou mevrouw aanpassen. En daar waar ik vroeger een beetje te makkelijk mee ging in haar nukken zeg ik nu gewoon nee als ik het er niet mee eens ben.

Met het risico op meelezen kan ik helaas niet alles hier posten.

Heren, wat een treurnis en ellende!!!! Ik dacht dat ik een lastige scheiding achter de rug had maar het kan nog vele malen erger zie ik.

Mijn ex was echt alleen maar op zo veel mogelijk geld uit en mijn advocaat en ik hebben toen, omwille van de kinderen, maar toegegeven, zodat de zaak afgesloten kon worden. Ondanks dat ik wist dat ze loog als de neten.

Uitgekocht, huis behouden en strak oudersschapsplan opgesteld. Klaar!

[ Bericht 0% gewijzigd door matspontius op 14-07-2026 12:21:32 ]

quote:

Op maandag 13 juli 2026 12:55 schreef miss_sly het volgende:

[..]
Ik snap hem niet helemaal. Wat bedoel je met 'thuis niet meer komt opdagen'? Is het dan niet gewoon een rebelerende puber die wegloopt? Ouderverstoting is toch iets anders?

Dit kan wel het resultaat zijn van. Maar goed, dat is aan de hand van de summiere informatie en een kant van het verhaal niet te beoordelen.

Mijn ouders besloten op mijn 15e uit elkaar te gaan, ruim 30 jaar geleden. Beste keuze voor zowel mijn moeder als mijn vader. Al heeft mijn vader heel wat jaren de slachtofferrol aangenomen wat niet nodig was.

Mijn moeder is hertrouwd met een hele lieve man die zijn best heeft gedaan in mijn laatste jaren van in huis wonen wat niet altijd gemakkelijk was.. Plus opeens samengesteld gezin met wel 5 kinderen (3+2 extra).

M'n vader heeft na mijn moeder echt een leuke vrouw ontmoet met 2 dochters, na een jaar of 7 is deze relatie ook uit gegaan want mijn vader kon geen diepgang vinden ofzo. Nu is hij getrouwd met een vrouw zonder kinderen en genieten van elkaars samen zijn.

Had graag gezien dat m'n vader nog met de vorige vrouw was, die gaf veel meer leven in de brouwerij maar tja smaken verschillen.

Het is nu goed zo, heb goed contact met m'n pa en ja zeker ook met mijn moeder <3

Ik neem ze niets meer kwalijk anders dan dat ik af en toe tegen m'n pa moet zeggen dat hij moet kappen met zeuren.

quote:

Op maandag 13 juli 2026 19:28 schreef Bouke-p het volgende:

[..]
10 jaar gescheiden, maar dat moest toen vooral omdat we dachten dat lat nog wel zou werken.

De laatste jaren samen waren al kut, ze is een paar x vreemd gegaan en dat ze nog op dezelfde dag van de breuk samenwoont zegt ook wel wat.
Ze is vooral jaloers op mij. Ik heb keihard gewerkt, de baan gekregen die ik altijd wou, nieuwe relatie en sinds een jaar wonen we samen in een behoorlijk groot huis.
Zij zit in een sociale huurwoningen en werkt niet(ze heeft de "diagnose" adhd, ja echt "diagnose').

We hebben nu inmiddels 3x een traject gehad bij 3 instanties om een ouderschapsplan te maken. Of ze tekent gewoon niet op moment van tekenen, of ze stormt krijsend weg.

Ik ben er inmiddels echt klaar mee, maar ik gok dat dit gekut nog 13jaar duurt(jongste is 5).

Mijn inzet is nu paralel solo ouderschap.

Dat heb ik ook gehad dat traineren van het ouderschapsplan. Heel medewerkend altijd, maar als puntje bij paaltje kwam haalde ze alles uit de kast om te voorkomen dat er iets definitiefs op papier kwam. Ik vond de mensen van de hulpverlening daar heel naief in.

Uiteindelijk heeft de rechter er een klap op gegeven. Zij heeft ons kind nu een weekend in de twee weken. Ze mag met hem bellen als hij hier is en ik informeer haar over wat nodig is, maar verder houd ik contact zo kort en beperkt mogelijk.

Ze probeert nog wel te freewheelen met de omgangsregeling, maar dat houd ik heel kort. Discussies ga ik ook niet meer aan en als ze er toch een begint, dan kap ik die direct af.

Ook discussies over opvoedingsverschillen ga ik uit de weg. Zolang er geen direct gevaar is, maar gewoon choose your battles. Dus ja, dan eet hij maar een keer in de twee weken als maaltijd enkel McDonald's, alleen kipnuggets of als middageten een zak chips. En dan krijgt hij maar een keer in de twee weken veel te veel schermtijd. Als ze bij afspraken voor hem niet op komt dagen, dan zeg ik er ook niks meer over. Het zal allemaal wel. Als ze op komt draven, dan is dat haar goed recht. En als ze niet op komt draven ook en gaat de afspraak ook wel door.

Daar eindeloos over daar blijven vitten zal uiteindelijk veel schadelijker voor hem zijn (en vermoeiender voor iedereen) dan die paar dagen teveel schermtijd of niet geweldig eten.

quote:

Op dinsdag 14 juli 2026 12:23 schreef Chandler het volgende:
Mijn ouders besloten op mijn 15e uit elkaar te gaan, ruim 30 jaar geleden. Beste keuze voor zowel mijn moeder als mijn vader. Al heeft mijn vader heel wat jaren de slachtofferrol aangenomen wat niet nodig was.

Mijn moeder is hertrouwd met een hele lieve man die zijn best heeft gedaan in mijn laatste jaren van in huis wonen wat niet altijd gemakkelijk was.. Plus opeens samengesteld gezin met wel 5 kinderen (3+2 extra).

M'n vader heeft na mijn moeder echt een leuke vrouw ontmoet met 2 dochters, na een jaar of 7 is deze relatie ook uit gegaan want mijn vader kon geen diepgang vinden ofzo. Nu is hij getrouwd met een vrouw zonder kinderen en genieten van elkaars samen zijn.

Had graag gezien dat m'n vader nog met de vorige vrouw was, die gaf veel meer leven in de brouwerij maar tja smaken verschillen.

Het is nu goed zo, heb goed contact met m'n pa en ja zeker ook met mijn moeder <3

Ik neem ze niets meer kwalijk anders dan dat ik af en toe tegen m'n pa moet zeggen dat hij moet kappen met zeuren.

Dat doe je goed Wrok leidt nergens toe!

quote:

Op donderdag 16 juli 2026 07:55 schreef Halcon het volgende:

[..]
Dat heb ik ook gehad dat traineren van het ouderschapsplan. Heel medewerkend altijd, maar als puntje bij paaltje kwam haalde ze alles uit de kast om te voorkomen dat er iets definitiefs op papier kwam. Ik vond de mensen van de hulpverlening daar heel naief in.

Uiteindelijk heeft de rechter er een klap op gegeven. Zij heeft ons kind nu een weekend in de twee weken. Ze mag met hem bellen als hij hier is en ik informeer haar over wat nodig is, maar verder houd ik contact zo kort en beperkt mogelijk.

Ze probeert nog wel te freewheelen met de omgangsregeling, maar dat houd ik heel kort. Discussies ga ik ook niet meer aan en als ze er toch een begint, dan kap ik die direct af.

Ook discussies over opvoedingsverschillen ga ik uit de weg. Zolang er geen direct gevaar is, maar gewoon choose your battles. Dus ja, dan eet hij maar een keer in de twee weken als maaltijd enkel McDonald's, alleen kipnuggets of als middageten een zak chips. En dan krijgt hij maar een keer in de twee weken veel te veel schermtijd. Als ze bij afspraken voor hem niet op komt dagen, dan zeg ik er ook niks meer over. Het zal allemaal wel. Als ze op komt draven, dan is dat haar goed recht. En als ze niet op komt draven ook en gaat de afspraak ook wel door.

Daar eindeloos over daar blijven vitten zal uiteindelijk veel schadelijker voor hem zijn (en vermoeiender voor iedereen) dan die paar dagen teveel schermtijd of niet geweldig eten.

Wat is er met jouw ex? Meestal is de omgangsregeling andersom en ziet de vader de kinderen veel minder dan de moeder. Hier ook een co-ouderschap met 50% ieder, door mij strak opgesteld - waar de ex zich nu steeds minder aan houd en afspraken niet nakomt. Berichten van mijn kant hierover wordt gewoon genegeerd. Ik maak me ook niet druk om futiliteiten maar er zijn wel grenzen die gerespecteerd moeten worden.

quote:

Op zaterdag 18 juli 2026 12:56 schreef matspontius het volgende:

[..]
Dat doe je goed Wrok leidt nergens toe!

Absoluut niet idd! Daar hebben we dan ook niets aan.. dus daar doen we niets mee...

Blij dat ik beide nog in mijn leven heb al weet ik zeker dat ik mijn moeder niet lang meer om mij heen zal hebben (terminaal kanker) dus nu nog maar even extra genieten van haar!

quote:

Op zaterdag 18 juli 2026 14:49 schreef Chandler het volgende:

[..]
Absoluut niet idd! Daar hebben we dan ook niets aan.. dus daar doen we niets mee...

Blij dat ik beide nog in mijn leven heb al weet ik zeker dat ik mijn moeder niet lang meer om mij heen zal hebben (terminaal kanker) dus nu nog maar even extra genieten van haar!

Ach, dat is uitermate triest om te horen. Inderdaad, focussen op de goede tijd die je nog rest met haar.

[ Bericht 0% gewijzigd door matspontius op 18-07-2026 23:28:22 ]

quote:

Op zaterdag 18 juli 2026 13:00 schreef matspontius het volgende:

[..]
Wat is er met jouw ex? Meestal is de omgangsregeling andersom en ziet de vader de kinderen veel minder dan de moeder. Hier ook een co-ouderschap met 50% ieder, door mij strak opgesteld - waar de ex zich nu steeds minder aan houd en afspraken niet nakomt. Berichten van mijn kant hierover wordt gewoon genegeerd. Ik maak me ook niet druk om futiliteiten maar er zijn wel grenzen die gerespecteerd moeten worden.

Druk met werken, weinig geduld voor hem, etc. Praktisch was dit al de regeling en rechter heeft daar eigenlijk niet veel meer aan veranderd. Ze heeft er een halve dag bij gehad.

Tussendoor nog een wissel is teveel gedoe en te intensief voor de kleine.

Ik vind het prima zo. Ze komt de regeling na, waardoor er eindelijk wat stabiliteit is voor hem.

quote:

Op donderdag 16 juli 2026 07:55 schreef Halcon het volgende:

[..]
...
Ik vond de mensen van de hulpverlening daar heel naief in.

...

Echt hè? Na een jaar ellende heb ik ze een keer een overzicht laten zien. Van de 26 afspraken had hij zich er 1 keer aan gehouden en dat was per ongeluk. Ik merkte ook dat ze de rek bij mij gingen zoeken want met hem was geen land te bezeilen. Dan deed hij even alsof hij meewerkte maar als er getekend of gehandeld moest worden weigerde hij, al dan niet met een emotionele uitbarsting. En dan was hun "oplossing" of ik dan ook niet dit of dat.

Dan kwamen ze bijvoorbeeld met dat het voor hem heel moeilijk was om de kinderen bij mij thuis (waar hij uit gezet was met een huisverbod door zijn eigen gedrag) op te halen, dus of ik ze dan niet altijd kon halen of brengen. En dan moest dat maar onder mijn werktijd want dat kwam hem beter uit dus of ik dan niet minder of buiten kantoortijden kon gaan werken. Tuurlijk, ik ga wel minder verdienen en in de avond mensen aan archiefstukken helpen. Dan gaat het hele bedrijf toch overwerken 's avonds? Ik bedoel, ander kon hij niet aan de wodka!

Door die houding van de jeugdhulpverlening gaat de intieme terreur gewoon door soms. Onze mediator daar zei op een gegeven moment letterlijk tegen mij "Hij is wel zijn huis kwijt, hè?" alsof hij slachtoffer was in plaats van dader.