quote:
Op vrijdag 28 februari 2025 19:44 schreef Tele6 het volgende:@:vlindertje89 jouw intro klinkt ELLENDIG en ik zou hartstikke afgehaakt zijn dus wat dapper dat je het geprobeerd hebt.
(Ik hield de intro van m'n studie al niet eens vol)
Doorzettingsvermogen had ik wel, ja

al had ik het in die situatie misschien liever niet gehad. Ik ben in de eerste week (buitenweek) al een keer bijna gestopt omdat ik zo naar huis wilde, ik miste mijn ouders en mijn broertje en zelfs mijn hamster

maar dat was een dag voor we naar de binnenweek zouden gaan dus de 'leiding' vertelde dat en vroeg of ik niet dan dat nog wilde proberen, en als dat ook niet beviel kon ik altijd alsnog stoppen. De binnenweek was redelijk okay (per 2-3 verdeeld over uvsv huizen, dus geen bedleegloperij meer enzo), dus wel afgemaakt. En het hele eerste jaar heb ik gehoopt dat het nog leuk zou worden, het heeft een jaar geduurd voor ik kon accepteren dat als dat nu nog steeds niet zo was, dat ook echt niet meer ging gebeuren.
Toen we klaar waren met de ontgroening ben ik HEEL hard huilend mn ouders in de armen gevallen die waren opgetrommeld om me op te halen (iedereens ouders, niet alleen mijne haha). Die wisten ook echt niet wat ze overkwam, ik had nog nooit ook maar iets van heimwee oid gehad. Ik ging vanaf m'n 10e in mn eentje een week op kamp waar ik niemand kende en dat vond ik heerlijk. Maar ik neem uvsv niks kwalijk, het was echt de combinatie van een aantal gebeurtenissen daarin plus gedrag vd de mede-aspirantleden plus mijn kwetsbaarheid, plus een jaarclub met weinig begrip die het voor mij tot een begin van narigheid maakte. Toen ik ziek werd bleef ik vaak na college tot jaarclubeten wachten en na een half uur eten voelde ik me dan zo beroerd dat ik weer naar huis ging, en kreeg dan alleen maar gezeik waarom ik al weg ging enzo, terwijl ze wisten dat ik ziek was. Als ik een fijne steunende jaarclub had gehad, was dat denk ik juist 'helend' geweest en was het niet zo uit de hand gelopen, ipv dat het nu juist nog wat naars erbij was. Maar ik snap wel ook heel goed waarom andere mensen het er wél heel erg naar hun zin kunnen hebben. En to be fair: er waren ook leuke momenten in de ontgroening, we gingen bv een ochtend appeltaart bakken met ouderen in een zorginstelling voor mensen met dementie

waar ook een meneer bij zat die banketbakker was geweest die ons steeds aanwijzingen gaf (waar we niet naar luisterden, want als het aan hem gelegen had dan had er helemaal geen suiker in gezeten haha). Dat was echt een heel leuke ochtend
Wat betreft verjaardag zou ik voor de ander denk ik een kaartje en reep chocola oid halen. Wel een aardigheidje, maar zou er niet veel geld aan uitgeven want je kent 'r nauwelijks.
[ Bericht 4% gewijzigd door vlindertje89 op 28-02-2025 20:34:24 ]