De waarheid over de Islam, het Christendom, nieuw deel

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 09:31 schreef Beathoven het volgende:

[..]
Maar die krachten van de natuur:

- Vele pestuitbraken
- Aardbevingen
- verwoestende blikseminslag
- Meteoren
- Bedorven voedsel
- Kinderziektes en sterfte
- Gebrek aan hygiene en sterfte
- wiegendood
- Kanker
- Wilde dieren die s'nachts toesloegen

Is wel allemaal gerelateerd tot een kans op sterfte. En er stierf nogal eens iemand in die tijden. Men vierde dat kinderen een bepaalde leeftijd hadden gehaald omdat ze daarvoor statistisch gezien 'enorm' vaak het loodje legden. Pas ergens rond de introductie van de moderne zorg en vaccinaties loopt ineens de wereldbevolking explosief op tot heden, waar we daarvoor soms op z'n best "stabiliteit" en op z'n slechtst hele afnames zien door de pest.

De overlevingsdrang van mens en dier is ingebakken.

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 10:38 schreef hoatzin het volgende:

[..]
De overlevingsdrang van mens en dier is ingebakken.

Ja, maar de mens kon niet voorbij aan de dood die toen veel frequenter op de loer lag. Als je een kind verliest is het niet de overlevingsdrang van jezelf of zoiets vaags als 'de mensheid' waar een cirkel om wordt gezet. Als in zulke tijden ook wetenschap, veiligheid en medische zorg nog minder tot niet van kwaliteit zijn en je aderlaten hebt tegen zo'n beetje alles, dan kun je je er bij neerleggen of moet het maar met een illusie. Ik zou als ik met de huidige kennis in de afgelopen eeuwen stap stellen dat ik 'hoop' dat het allemaal meevalt, maar 'aan de goden overgeleverd zijn' staat ook synoniem met omringd zijn met prutsers. En men prutste nogal wat af, in de ene regio en tijdsbeeld meer dan de andere.

[ Bericht 7% gewijzigd door Beathoven op 16-01-2025 10:50:56 ]

quote:

Op woensdag 15 januari 2025 20:54 schreef blomke het volgende:

[..]
Gristenen zijn ook niet (geen haar) beter.

Die Gristenen die ik ken(de) hebben vaak zoiets van: "god zorgt ervoor, dus ik wacht maar af".
Of: "ik laat het maar over me heen komen". Of: "we vertrouwen op de here, dus het zal wel goed komen".

Ja, dat haalt je de koekoek. Je gaat maar lekker aan het werk en zelf de kost verdienen.

Dat is nogal generaliserend, vind je niet? Sommige Gristenen gedragen zich beter en zijn volwassener dan sommige niet-Gristenen, en andersom. We zijn individuen, jezelf een label opplakken of jezelf ergens mee identifieren verandert niet meteen hoe je bent.

Wat voor mij het verschil maakt, is dat God ons daadwerkelijk kan veranderen op een manier die we zelf niet kunnen, omdat God groter en sterker is dan onze menselijke natuur.

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 09:03 schreef Haushofer het volgende:

[..]
Dat klopt. Je hebt geen garanties. Dus in die zin is het woord "erkennen" inderdaad misplaatst; "omarmen" zou beter zijn. En dat is ook wat ik bedoel: je kunt je leven lang zoeken naar die bodem, en je kunt pretenderen dat je die bodem hebt gevonden zodat je alles wat niet in je straatje past kunt indelen en veroordelen, maar het levert alleen maar schijnzekerheid op. Het zegt, denk ik, niets over de werkelijkheid, maar over ons onvermogen om die bodemloosheid te omarmen.

Het is een levenskunst om die onzekerheid te omarmen en niet in extremen te vervallen. Die extremen zeggen niets over de aard van God en de werkelijkheid, maar de aard van de mens.
[..]
Ja. Ik geloof niet in een almachtige God. Als je dat wel gelooft, is het geen denkfout; dat is de crux van het probleem van het kwaad. Dan heb je hele gekunstelde "verklaringen" nodig waarom er zoveel leed in de wereld is en wat de aard van die Goddelijke moraal precies is (Eutyphro's vragen omtrent de goddelijke vroomheid).

Ik denk ook dat het een denkfout is om al het goede in de wereld aan God toe te schrijven.
[..]

Daar ken ik nog een aardig boek over.

Maar dat omarmen van die bodemloosheid, is nu juist ook wat je in het Christelijke geloof aangemoedigd wordt om te doen. Ik had op een gegeven moment geen geld meer, en ben toen 3 maanden in wezen dakloos geweest. Ik had nog wel naar huis kunnen gaan, maar wilde dat niet. Mijn situatie was dat ik een rugtas had met mijn bezittingen (dus letterlijk kampeerspullen om te overleven), en that's it. Daarmee ging ik op avontuur. Dat was beangstigend, maar ook iets wat ik eigenlijk wilde ervaren, omdat ik wilde weten dat ik werkelijk op God kan vertrouwen als het tot zo ver komt. Op een gegeven moment heb ik dus ook echt een keuze gemaakt om te vertrouwen dat God doet wat ik lees in de bijbel dat Hij doet, namelijk voor ons zorgen. Ik ben toen na veel wikken, wegen en bidden een onbekend pad ingeslagen en heb losgelaten. Dat heeft tot fantastische ervaringen geleid, waarin ik inderdaad zag dat God voor je zorgt als je op hem vertrouwt. Heel veel gelovigen hebben hetzelfde ervaren, en dat soort ervaringen zijn gewoon ontzettend overtuigend als je ze zelf meemaakt. Werkelijk alles viel op zijn plek.

Dus ik geloof ook wel dat er onzekerheid in het leven is, immers weet je niet wat er morgen gaat gebeuren. Maar toch heb je de zekerheid dat God alles onder controle heeft, en dat 'voor hen die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen namelijk die overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn.". Uiteindelijk gaat het er in dit leven niet om dat we alles hebben, dat we altijd gelukkig zijn, of dat alles loopt zoals wij willen. God is geïnteresseerd in het karakter dat wij opbouwen, of wij in staat zijn om Hem te vertrouwen en gehoorzamen ongeacht de omstandigheden, wat het leven ook op ons afstuurt. Dat is een pad vol uitdagingen en vaak ook leed, maar net zoals we metaal puur maken in een hete oven, worden wij als mensen steeds puurder gemaakt door middel van beproevingen.

Wat in mijn ervaringen steeds naar voren is gekomen, is dat alleen God echt puur is. Jij ziet dat anders, dat moet je zelf weten, maar ik weet dat wat ik ervaren heb volledig overeenkomt met de beschrijving van God en het geloof in de bijbel. Ik kan die twee niet los van elkaar zien, ze sluiten perfect op elkaar aan, geen enkel argument kan mij overtuigen van het tegendeel, omdat ik precies weet wat ik heb ervaren, waarvoor ik heb gebeden, wat de effecten zijn geweest, enzovoorts. Voor mij is dus het probleem jouw ongeloof en onbegrip van bepaalde zaken, niet dat mijn ervaringen niet overeenkomen met wat we in de bijbel kunnen lezen over God. Die 'sporen van God' waar ik het dan ook over heb, gaan veel verder dan waar jij aan denkt, ik kan dat allemaal niet beschrijven, dan zit ik hier weer letterlijk hele epistels erover te schrijven. Maar het punt is dat als je God blijft vertrouwen in moeilijke situaties en ervoor kiest om door te blijven zetten, dit blijvende veranderingen teweegbrengt die ervoor zorgen dat je steeds meer op één lijn zit met Jezus Christus, en dat is het uiteindelijke doel.

[ Bericht 2% gewijzigd door Ali_Kannibali op 16-01-2025 15:23:22 ]

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 15:16 schreef Ali_Kannibali het volgende:

[..]
Maar dat omarmen van die bodemloosheid, is nu juist ook wat je in het Christelijke geloof aangemoedigd wordt om te doen. Ik had op een gegeven moment geen geld meer, en ben toen 3 maanden in wezen dakloos geweest. Ik had nog wel naar huis kunnen gaan, maar wilde dat niet. Mijn situatie was dat ik een rugtas had met al mijn bezittingen, en that's it. Dat was beangstigend, maar ook iets wat ik eigenlijk wilde ervaren, omdat ik wilde weten dat ik werkelijk op God kan vertrouwen als het tot zo ver komt. Op een gegeven moment heb ik dus ook echt een keuze gemaakt om te vertrouwen dat God doet wat ik lees in de bijbel dat Hij doet, namelijk voor ons zorgen. Ik ben toen na veel wikken, wegen en bidden een onbekend pad ingeslagen en heb losgelaten. Dat heeft tot fantastische ervaringen geleid, waarin ik inderdaad zag dat God voor je zorgt als je op hem vertrouwt. Heel veel gelovigen hebben hetzelfde ervaren, en dat soort ervaringen zijn gewoon ontzettend overtuigend als je ze zelf meemaakt.

Dus ik geloof ook wel dat er onzekerheid in het leven is, immers weet je niet wat er morgen gaat gebeuren. Maar toch heb je de zekerheid dat God alles onder controle heeft, en dat 'voor hen die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen namelijk die overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn.". Uiteindelijk gaat het er in dit leven niet om dat we alles hebben, dat we altijd gelukkig zijn, of dat alles loopt zoals wij willen. God is geïnteresseerd in het karakter dat wij opbouwen, of wij in staat zijn om Hem te vertrouwen en gehoorzamen ongeacht de omstandigheden, wat het leven ook op ons afstuurt. Dat is een pad vol uitdagingen en vaak ook leed, maar net zoals we metaal puur maken in een hete oven, worden wij als mensen steeds puurder gemaakt door middel van beproevingen.

Wat in mijn ervaringen steeds naar voren is gekomen, is dat alleen God echt puur is. Jij ziet dat anders, dat moet je zelf weten, maar ik weet dat wat ik ervaren heb volledig overeenkomt met de beschrijving van het geloof in de bijbel. Ik kan die twee niet los van elkaar zien, ze sluiten perfect op elkaar aan. Voor mij is dus het probleem jouw ongeloof en onbegrip van bepaalde zaken, niet dat mijn ervaringen niet overeenkomen met wat we in de bijbel kunnen lezen.

Je zegt kort samengevat "vertrouw op God en hij zorgt voor je". Wat bedoel je daar precies mee? Hoe manifesteert zich dat? Ik bedoel ik ken genoeg goedbedoelende vrome christenen/gelovigen die allerlei vormen van ellende meemaken.

Niet anders dan bij niet-gelovigen.

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 15:07 schreef Ali_Kannibali het volgende:
Sommige Gristenen gedragen zich beter en zijn volwassener dan sommige niet-Gristenen, en andersom. We zijn individuen, jezelf een label opplakken of jezelf ergens mee identifieren verandert niet meteen hoe je bent.

Laten we dan de Standaard Deviatie en de gemiddelde nemen over een groep van 10⁴ gristenen en idem 10⁴ niet-gristenen. Zijn dan de gemm. en de SD verschillend tussen die 2 groepen?

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 15:16 schreef Ali_Kannibali het volgende:
Die 'sporen van God' waar ik het dan ook over heb, gaan veel verder dan waar jij aan denkt, ik kan dat allemaal niet beschrijven, dan zit ik hier weer letterlijk hele epistels erover te schrijven. Maar het punt is dat als je God blijft vertrouwen in moeilijke situaties en ervoor kiest om door te blijven zetten, dit blijvende veranderingen teweegbrengt die ervoor zorgen dat je steeds meer op één lijn zit met Jezus Christus, en dat is het uiteindelijke doel.

Wij hebben twee ervaringen "gezamelijk"; niet in tijd, maar wel in emotionele/mentale/psychische impact. Maar het is mij nog steeds niet duidelijk wat je daarbij nou hebt ervaren van het opperwezen.

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 15:20 schreef hoatzin het volgende:

[..]
Je zegt kort samengevat "vertrouw op God en hij zorgt voor je". Wat bedoel je daar precies mee? Hoe manifesteert zich dat? Ik bedoel ik ken genoeg goedbedoelende vrome christenen/gelovigen die allerlei vormen van ellende meemaken.

Niet anders dan bij niet-gelovigen.

Ik heb ook allerlei vormen van ellende meegemaakt, dat heb ik hierboven al beschreven. Dus dat bedoel ik daar niet mee. Als Christen ontsnap je niet ineens aan alle moeilijkheden van het leven.

Dus wat ik wil zeggen is dat God je niet in de steek laat. Hoewel het soms best moeilijk kan zijn, laat God je niet om je geld bedelen, of verhongeren, of wat dan ook. Er is altijd wel een weg waarop je wordt geholpen, oftewel je ontvangt hulp, of je krijgt een kans, of mensen trekken spontaan geld uit de muur terwijl ze geen idee hebben dat je het nodig hebt. Dat heb ik zelf ook meegemaakt.

Maar ziek worden en doodgaan in dit leven, dat overkomt gewoon iedereen natuurlijk.

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 15:26 schreef blomke het volgende:

[..]
Wij hebben twee ervaringen "gezamelijk"; niet in tijd, maar wel in emotionele/mentale/psychische impact. Maar het is mij nog steeds niet duidelijk wat je daarbij nou hebt ervaren van het opperwezen.

Ik heb net als jou ook heus wel geworsteld, en heb veel woede en bitterheid ervaren, omdat het ook gewoon niet leuk is, het is pijnlijk, je zit aan de grond, zelfs gevangen in je eigen lichaam, vooral met cPTSS. Ik heb daar ook echt fysieke problemen aan overgehouden, met mijn geheugen, woede-uitbarstingen, het gevoel dat je in je lichaam 'zweeft', paniekaanvallen, triggers waardoor ik ineens op tilt kon slaan of exploderen, enorme, explosieve stress, geen rust kunnen vinden, niet kunnen ontspannen, constant opgejaagd gevoel, constant over je schouders kijken, 'angst' voor autoriteiten, een maagzweer, spijsverteringsproblemen over het algemeen, gewichtstoename, gedrag van je mishandelaars nadoen alsof je erdoor gehersenspoeld bent en haast niet meer anders kan, niets meer voelen, zelfmoordgedachten, enzovoorts enzovoorts. Dat is niet leuk, verre van. Vooral niet omdat niemand van buiten iets ziet, je lijkt volstrekt normaal. Dan krijg je al gauw de indruk dat mensen denken dat je je aanstelt als je ergens over wilt praten. Maar van binnen is er van alles mis. Mijn bazen waren ook echt narcistische sociopaten, heel charmant naar de buitenwereld, maar als je alleen met ze was werden het weer duivels. Ik denk ook serieus dat een van hen een pedofiel was (het was ook een weeshuis). Dat heb ik nog nooit van iemand gedacht, maar toen ik deze man voor het eerst ontmoette, schoot die gedachte ineens in mijn hoofd. Dat was heel raar. Zijn latere gedrag leek daar ook op te wijzen, al heb ik het nooit hard kunnen maken. Wel heb ik met een andere collega gesignaleerd dat er rare dingen gebeurden, maar helaas heeft dat niet tot veel veranderingen geleid.

Toch is dat in zekere zin goed geweest, omdat ik ook niet van plan was om over me heen te laten lopen. Deze mensen incarneerden in wezen alle negatieve dingen die ik daarvoor al had ervaren, of dat nu van mijn eigen ouders was, of mensen die me gepest hebben, of wat dan ook. De valse identiteit die ik had opgebouwd werd daardoor afgebroken, ik besefte dat alleen God goed is en in mijn kan doen wat ik eigenlijk wil doen, maar niet kan doen, en daardoor heb ik geleerd om meer op Hem te vertrouwen dan op mijzelf, zoals Jezus zegt: zonder mij kun je niets doen. Dit is essentieel om als Christen vooruit te komen, je kunt niet op jezelf blijven vertrouwen, je bent immers een stervend lichaam aangetast door zonde, en daaruit kan nooit de puurheid voortkomen die God van ons eist. Ik vrees eerlijk gezegd dat velen bezwijken onder dit soort beproevingen en ze niet eens accepteren. Maar dan kun je ook niet groeien.

Toch heb ik uiteraard soms vreselijke bitterheid ervaren over hoe dit mijn leven veranderd aangetast heeft. Ik had ook gewoon andere ambities en dromen, en uiteindelijk is het een pad van tranen geworden. Maar in dat tranendal vind je uiteindelijk wel de schat die God is, je moet blijven doorzetten, je kunt niet opgeven. En zelfs als jij opgeeft, dan geeft God nog niet op, die volgt ons altijd, die blijft altijd aan ons hesje trekken en roept ons op om terug te komen. Daarom hebben wij nu ook dit gesprek. God laat ons niet zomaar vallen, zelfs als wij ervoor kiezen om weg te lopen.

Verder heeft me deze ervaring ook sterker gemaakt, omdat ik beter grenzen kan stellen. Velen van ons leren niet om van onszelf te houden, om onze grenzen te articuleren, om op een gezonde manier voor onszelf op te komen en assertief te zijn. Velen kampen met hechtingsproblemen en andere dingen die scheefgegroeid zijn, later voor problemen in relaties zorgen, en die vervolgens weer aan de kinderen worden overgedragen. Dit is het simpele resultaat van het feit dat er afstand is tussen mens en God. Maar als kind van God ontvang je die liefde weer, en leer je dus ook om een gezonder beeld van jezelf en anderen te krijgen, en de problemen van het leven te navigeren, zonder excessen. Ook dat is heel veel waard. Het is een groeiproces waarin je steeds meer leert handelen in overeenstemming met de wil van God. Maar dat levert ook vaak strijd op.

[ Bericht 2% gewijzigd door Ali_Kannibali op 16-01-2025 16:12:46 ]

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 15:53 schreef Ali_Kannibali het volgende:

[..]
Ik heb ook allerlei vormen van ellende meegemaakt, dat heb ik hierboven al beschreven. Dus dat bedoel ik daar niet mee. Als Christen ontsnap je niet ineens aan alle moeilijkheden van het leven.

Dus wat ik wil zeggen is dat God je niet in de steek laat. Hoewel het soms best moeilijk kan zijn, laat God je niet om je geld bedelen, of verhongeren, of wat dan ook. Er is altijd wel een weg waarop je wordt geholpen, oftewel je ontvangt hulp, of je krijgt een kans, of mensen trekken spontaan geld uit de muur terwijl ze geen idee hebben dat je het nodig hebt. Dat heb ik zelf ook meegemaakt.

Maar ziek worden en doodgaan in dit leven, dat overkomt gewoon iedereen natuurlijk.

Het is mooi dat je dit denkt maar ook bij mensen die niet op God vertrouwen gebeuren dit soort dingen. Dit is in het verleden uitgebreid onderzocht in Amerika (waar anders?) en er blijkt geen significant verschil te zijn in wat mensen meemaken in hun leven, ongeacht of ze nu geloven (vertrouwen op God) of niet. Het is ook niet zo dat gelovigen gelukkiger zijn of zo. Geluk is subjectief en kan door verschillende factoren worden beïnvloed, zoals persoonlijke ervaringen, relaties, en levensomstandigheden. Ongeacht je geloof.

Mooie posts hierboven @Ali_Kannibali . Bedankt voor het delen.

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 16:04 schreef Ali_Kannibali het volgende:

[..]
Ik heb net als jou ook heus wel geworsteld, en heb veel woede en bitterheid ervaren, omdat het ook gewoon niet leuk is, het is pijnlijk, je zit aan de grond, zelfs gevangen in je eigen lichaam, vooral met cPTSS. Ik heb daar ook echt fysieke problemen aan overgehouden, met mijn geheugen, woede-uitbarstingen, het gevoel dat je in je lichaam 'zweeft', paniekaanvallen, triggers waardoor ik ineens op tilt kon slaan of exploderen, enorme, explosieve stress, geen rust kunnen vinden, niet kunnen ontspannen, constant opgejaagd gevoel, constant over je schouders kijken, 'angst' voor autoriteiten, een maagzweer, spijsverteringsproblemen over het algemeen, gewichtstoename, gedrag van je mishandelaars nadoen alsof je erdoor gehersenspoeld bent en haast niet meer anders kan, niets meer voelen, zelfmoordgedachten, enzovoorts enzovoorts. Dat is niet leuk, verre van. Vooral niet omdat niemand van buiten iets ziet, je lijkt volstrekt normaal. Dan krijg je al gauw de indruk dat mensen denken dat je je aanstelt als je ergens over wilt praten. Maar van binnen is er van alles mis. Mijn bazen waren ook echt narcistische sociopaten, heel charmant naar de buitenwereld, maar als je alleen met ze was werden het weer duivels. Ik denk ook serieus dat een van hen een pedofiel was (het was ook een weeshuis). Dat heb ik nog nooit van iemand gedacht, maar toen ik deze man voor het eerst ontmoette, schoot die gedachte ineens in mijn hoofd. Dat was heel raar. Zijn latere gedrag leek daar ook op te wijzen, al heb ik het nooit hard kunnen maken. Wel heb ik met een andere collega gesignaleerd dat er rare dingen gebeurden, maar helaas heeft dat niet tot veel veranderingen geleid.

Toch is dat in zekere zin goed geweest, omdat ik ook niet van plan was om over me heen te laten lopen. Deze mensen incarneerden in wezen alle negatieve dingen die ik daarvoor al had ervaren, of dat nu van mijn eigen ouders was, of mensen die me gepest hebben, of wat dan ook. De valse identiteit die ik had opgebouwd werd daardoor afgebroken, ik besefte dat alleen God goed is en in mijn kan doen wat ik eigenlijk wil doen, maar niet kan doen, en daardoor heb ik geleerd om meer op Hem te vertrouwen dan op mijzelf, zoals Jezus zegt: zonder mij kun je niets doen. Dit is essentieel om als Christen vooruit te komen, je kunt niet op jezelf blijven vertrouwen, je bent immers een stervend lichaam aangetast door zonde, en daaruit kan nooit de puurheid voortkomen die God van ons eist. Ik vrees eerlijk gezegd dat velen bezwijken onder dit soort beproevingen en ze niet eens accepteren. Maar dan kun je ook niet groeien.

Toch heb ik uiteraard soms vreselijke bitterheid ervaren over hoe dit mijn leven veranderd aangetast heeft. Ik had ook gewoon andere ambities en dromen, en uiteindelijk is het een pad van tranen geworden. Maar in dat tranendal vind je uiteindelijk wel de schat die God is, je moet blijven doorzetten, je kunt niet opgeven. En zelfs als jij opgeeft, dan geeft God nog niet op, die volgt ons altijd, die blijft altijd aan ons hesje trekken en roept ons op om terug te komen. Daarom hebben wij nu ook dit gesprek. God laat ons niet zomaar vallen, zelfs als wij ervoor kiezen om weg te lopen.

Verder heeft me deze ervaring ook sterker gemaakt, omdat ik beter grenzen kan stellen. Velen van ons leren niet om van onszelf te houden, om onze grenzen te articuleren, om op een gezonde manier voor onszelf op te komen en assertief te zijn. Velen kampen met hechtingsproblemen en andere dingen die scheefgegroeid zijn, later voor problemen in relaties zorgen, en die vervolgens weer aan de kinderen worden overgedragen. Dit is het simpele resultaat van het feit dat er afstand is tussen mens en God. Maar als kind van God ontvang je die liefde weer, en leer je dus ook om een gezonder beeld van jezelf en anderen te krijgen, en de problemen van het leven te navigeren, zonder excessen. Ook dat is heel veel waard. Het is een groeiproces waarin je steeds meer leert handelen in overeenstemming met de wil van God. Maar dat levert ook vaak strijd op.

Weet je wel welk Bijbelvers mij het meest bijstaat uit mij n "Struggle-for-Life" tijden?

Sefanja 3: 17 De HEER, je God, zal in je midden zijn,
Hij is de held die je bevrijdt.
Hij zal vol blijdschap zijn, verheugd over jou,
in zijn liefde zal Hij zwijgen,
in zijn vreugde zal Hij over je jubelen.

Inderdaad..."Hij zweeg"

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 15:16 schreef Ali_Kannibali het volgende:

[..]
Maar dat omarmen van die bodemloosheid, is nu juist ook wat je in het Christelijke geloof aangemoedigd wordt om te doen. Ik had op een gegeven moment geen geld meer, en ben toen 3 maanden in wezen dakloos geweest. Ik had nog wel naar huis kunnen gaan, maar wilde dat niet. Mijn situatie was dat ik een rugtas had met mijn bezittingen (dus letterlijk kampeerspullen om te overleven), en that's it. Daarmee ging ik op avontuur. Dat was beangstigend, maar ook iets wat ik eigenlijk wilde ervaren, omdat ik wilde weten dat ik werkelijk op God kan vertrouwen als het tot zo ver komt. Op een gegeven moment heb ik dus ook echt een keuze gemaakt om te vertrouwen dat God doet wat ik lees in de bijbel dat Hij doet, namelijk voor ons zorgen. Ik ben toen na veel wikken, wegen en bidden een onbekend pad ingeslagen en heb losgelaten. Dat heeft tot fantastische ervaringen geleid, waarin ik inderdaad zag dat God voor je zorgt als je op hem vertrouwt. Heel veel gelovigen hebben hetzelfde ervaren, en dat soort ervaringen zijn gewoon ontzettend overtuigend als je ze zelf meemaakt. Werkelijk alles viel op zijn plek.

Maar dat is alles behalve een bodemloosheid omarmen; dat is je vertrouwen leggen in een metafysica en na een dergelijke ervaring concluderen dat je metafysica klopt.

Als jij nu de enige persoon op deze aardbol zou zijn, zou dat geen gekke conclusie zijn... totdat je jouw ervaring naast die van andere soortgelijke ervaringen van andere mensen gaat leggen die tot totaal andere conclusies komen. Dus je verhaal is mooi, maar verre van uniek.

Bovendien tuig je vervolgens een enorm theoretisch raamwerk op tsjokvol analytische theologische argumenten en complotideeën, en ontken je allerlei gevestigde wetenschap om dat raamwerk maar overeind te houden. Dat staat mijlenver weg van de "bodemloosheid" zoals ik die bedoel.

Er is natuurlijk niks mis met vertrouwen op ideeën, maar het is geen weten. En als dat geveinsde "weten" vervolgens betekent dat je in de naam van God alles wat maar enigszins afwijkt van je ideeën demoniseert en verkettert, dan kun je wat mij betreft niet verder van die "bodemloosheid" staan zoals ik die bedoel.

quote:

Wat in mijn ervaringen steeds naar voren is gekomen, is dat alleen God echt puur is. Jij ziet dat anders, dat moet je zelf weten, maar ik weet dat wat ik ervaren heb volledig overeenkomt met de beschrijving van God en het geloof in de bijbel.

Zoals je zelf al zei:

quote:

Op woensdag 15 januari 2025 15:28 schreef Ali_Kannibali het volgende:

[..]
Dit veronderstelt weten. Maar zoveel zekerheid heb je niet.

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 16:14 schreef hoatzin het volgende:

[..]
Het is mooi dat je dit denkt maar ook bij mensen die niet op God vertrouwen gebeuren dit soort dingen. Dit is in het verleden uitgebreid onderzocht in Amerika (waar anders?) en er blijkt geen significant verschil te zijn in wat mensen meemaken in hun leven, ongeacht of ze nu geloven (vertrouwen op God) of niet. Het is ook niet zo dat gelovigen gelukkiger zijn of zo. Geluk is subjectief en kan door verschillende factoren worden beïnvloed, zoals persoonlijke ervaringen, relaties, en levensomstandigheden. Ongeacht je geloof.

Volgens mij is de meest bepalende factor in ons geluk de mate waarin we relaties hebben met andere mensen. Die relaties bepalen ons welzijn. En dat is natuurlijk wel iets dat kerkgemeenschappen hebben: ze bieden een gelaagde groep mensen aan die vergelijkbare spirituele opvattingen hebben. Daarin zijn geloofsgemeenschappen toch wel uniek.

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 16:14 schreef hoatzin het volgende:

[..]
Het is mooi dat je dit denkt maar ook bij mensen die niet op God vertrouwen gebeuren dit soort dingen. Dit is in het verleden uitgebreid onderzocht in Amerika (waar anders?) en er blijkt geen significant verschil te zijn in wat mensen meemaken in hun leven, ongeacht of ze nu geloven (vertrouwen op God) of niet. Het is ook niet zo dat gelovigen gelukkiger zijn of zo. Geluk is subjectief en kan door verschillende factoren worden beïnvloed, zoals persoonlijke ervaringen, relaties, en levensomstandigheden. Ongeacht je geloof.

Tja, is dat verrassend?

45zodat u kinderen zult zijn van uw Vader, Die in de hemelen is, want Hij laat Zijn zon opgaan over slechte en goede mensen, en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen.

Dat is nou juist het hele punt van het Christelijke geloof ten opzichte van andere geloven. Het gaat er niet om dat jij eerst iets goeds moet doen voordat God iets goeds voor jou terugdoet, maar dat God bewogen door liefde, genade en compassie goede dingen voor ons doet, zelfs als wij zelf geen goede dingen doen, hem ontkennen, of wat dan ook. God is niet afhankelijk van wat wij doen, dan zouden wij zelf god zijn. God doet dingen naargelang zijn wil, en als dat voor mensen zorgen is waar Hij van houdt en die Hem toevallig nog niet kennen, nog niet in Hem geloven, of iets anders, dan is dat Gods vrije keuze om dat te doen. God waakt over ons allemaal. Maar wat als je je nu bewust bent van die levende God, die dat soort dingen doet? Dat Hij degene is die alles in Zijn handen heeft? En die een plan heeft om de mens te verlossen van het leed en de dood hier? Dan kun je ervoor kiezen om daaraan mee te werken, en dat is een privilege. Ook kun je dan altijd op Hem vertrouwen, wat er ook gebeurt. Want pas dan ben je werkelijk geaard in de realiteit waarin je leeft. Je weet waar je vandaan komt, en je weet waar je naartoe gaat.

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 16:39 schreef Haushofer het volgende:

[..]
Volgens mij is de meest bepalende factor in ons geluk de mate waarin we relaties hebben met andere mensen. Die relaties bepalen ons welzijn. En dat is natuurlijk wel iets dat kerkgemeenschappen hebben: ze bieden een gelaagde groep mensen aan die vergelijkbare spirituele opvattingen hebben. Daarin zijn geloofsgemeenschappen toch wel uniek.

Dit is natuurlijk zeker zo. Een kerk (die goed functioneert) is als een familie. Mijn ervaring is ook dat als mensen werkelijk gevuld zijn met de geest, ze elkaar ook gewoon begrijpen en op dezelfde lijn zitten, en dan maakt het niet uit in welke cultuur of welk land je bent. Dat is iets heel bijzonders, en als buitenstaander kun je dat niet ervaren, omdat je diezelfde geest niet hebt.

Verder is mijn ervaring dat het geloof ook echt wel kan helpen voor andere mensen die zelf niet eens gelovig zijn. Simpelweg hen met de liefde behandelen die ze nodig hebben, een vriendelijk woord, een vriendelijk gebaar, een woord van waardering voor de dingen die ze goed proberen te doen, een verzachtend woord als ze erg perfectionistisch of kritisch op zichzelf zijn, mensen helpen om elkaar beter te begrijpen, een arm om iemand heenslaan om ze te steunen, luisteren, enzovoorts enzoovorts. Ik heb allemala ervaren dat de liefde van God op die manier ook kan doorwerken in het leven van de mensen om je heen, want God wil Zijn liefde via Zijn kinderen met anderen delen. Wij zijn bedoeld als Gods handen en voeten, Zijn mond, als instrumenten die overal liefde en leven verspreiden. Dat is het geloof in de praktijk.

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 16:53 schreef Ali_Kannibali het volgende:

[..]
Tja, is dat verrassend?

45zodat u kinderen zult zijn van uw Vader, Die in de hemelen is, want Hij laat Zijn zon opgaan over slechte en goede mensen, en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen.

Dat is nou juist het hele punt van het Christelijke geloof ten opzichte van andere geloven. Het gaat er niet om dat jij eerst iets goeds moet doen voordat God iets goeds voor jou terugdoet, maar dat God bewogen door liefde, genade en compassie goede dingen voor ons doet, zelfs als wij zelf geen goede dingen doen, hem ontkennen, of wat dan ook. God is niet afhankelijk van wat wij doen, dan zouden wij zelf god zijn. God doet dingen naargelang zijn wil, en als dat voor mensen zorgen is waar Hij van houdt en die Hem toevallig nog niet kennen, nog niet in Hem geloven, of iets anders, dan is dat Gods vrije keuze om dat te doen. God waakt over ons allemaal. Maar wat als je je nu bewust bent van die levende God, die dat soort dingen doet? Dat Hij degene is die alles in Zijn handen heeft? En die een plan heeft om de mens te verlossen van het leed en de dood hier? Dan kun je ervoor kiezen om daaraan mee te werken, en dat is een privilege. Ook kun je dan altijd op Hem vertrouwen, wat er ook gebeurt. Want pas dan ben je werkelijk geaard in de realiteit waarin je leeft. Je weet waar je vandaan komt, en je weet waar je naartoe gaat.

Om maar een cru voorbeeld te geven: vannacht is er hier om de hoek een huis compleet afgebrand. Vanochtend is de bewoner, een aardige vent, in de puinhopen gevonden met zijn hond in zijn armen. Deze man was erg gelovig (ik meen Chr Geref), zijn facebookprofiel staat vol met "vertrouw op God" berichten.

Men vermoedt suïcide.

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 17:00 schreef hoatzin het volgende:

[..]
Om maar een cru voorbeeld te geven: vannacht is er hier om de hoek een huis compleet afgebrand. Vanochtend is de bewoner, een aardige vent, in de puinhopen gevonden met zijn hond in zijn armen. Deze man was erg gelovig (ik meen Chr Geref), zijn facebookprofiel staat vol met "vertrouw op God" berichten.

Men vermoed suïcide.

Dat zou erg triest zijn. Ik kan daar verder natuurlijk niets over zeggen. Het leven is vaak ook gewoon kut, om het ook maar cru te zeggen. Het is een lijdensweg, voor iedereen op zijn eigen manier. En ik vrees ook dat dat de komende tijd niet beter gaat worden. Maar daarom is het zo belangrijk om de hoop die we wel kunnen hebben ook onder de aandacht te brengen, en die hoop is in Jezus Christus en de wereld die Hij voor hierna voorbereidt. Dat is werkelijk de enige reden waarom ik hier mijn 'epistels' schrijf, het is een poging om het compleet vertekende beeld dat velen van de bijbel en het geloof hebben om te draaien in meer begrip en om te zien dat er meer in het leven is dan wat ons dag in dag uit, van geboorte tot graf, wordt voorgeschoteld.

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 16:34 schreef Haushofer het volgende:

[..]
Maar dat is alles behalve een bodemloosheid omarmen; dat is je vertrouwen leggen in een metafysica en na een dergelijke ervaring concluderen dat je metafysica klopt.

Als jij nu de enige persoon op deze aardbol zou zijn, zou dat geen gekke conclusie zijn... totdat je jouw ervaring naast die van andere soortgelijke ervaringen van andere mensen gaat leggen die tot totaal andere conclusies komen. Dus je verhaal is mooi, maar verre van uniek.

Bovendien tuig je vervolgens een enorm theoretisch raamwerk op tsjokvol analytische theologische argumenten en complotideeën, en ontken je allerlei gevestigde wetenschap om dat raamwerk maar overeind te houden. Dat staat mijlenver weg van de "bodemloosheid" zoals ik die bedoel.

Er is natuurlijk niks mis met vertrouwen op ideeën, maar het is geen weten. En als dat geveinsde "weten" vervolgens betekent dat je in de naam van God alles wat maar enigszins afwijkt van je ideeën demoniseert en verkettert, dan kun je wat mij betreft niet verder van die "bodemloosheid" staan zoals ik die bedoel.
[..]
Zoals je zelf al zei:
[..]

Nee, ik ben hier niet mee eens. Je maakt altijd een karikatuur van hoe ik tot mijn denkbeelden kom, plakt er maar wat labels als 'complottheorie' en 'peusowetenschap' op, en daar blijft het bij. Ik weet wat ik geloof en waarom ik het geloof, en ik heb er geen enkele moeite mee om mijn ideeën goed te onderbouwen. Dat ik daarmee vaak tegen de stroom inga, dat boeit me totaal niet, en het is ook geen indicatie voor de waarheid van mijn ideeën, dat is een onjuiste aanname.

Hoewel we inderdaad niet 100% kunnen weten, is bij mij wel alle twijfel weggenomen. Maar dat komt dus ook omdat ik de proef op de som heb genomen, en God aan den lijve ervaren heb als betrouwbaar. Ik hoop dat je dit zelf ooit ook nog een keer mag ervaren.

Ook ik heb mijn fair share aan narigheid gehad. Genoeg om suïcide pogingen te doen, genoeg om meerdere keren in de kliniek te belanden en genoeg om een leven lang aan de medicatie te zitten.

En ook ik dacht dat dat ik steun had van God.. Zag het aanslaan van de medicatie als een gunst van God en dat ik schijnbaar die ellende nodig had om meer op hem te vertrouwen.

Echter.. waarom was dat meerdere keren nodig? Waarom knapte niet gelovigen ook gewoon op.. Waarom waren er wel heel veel medepatiënten trouwens gelovig..

Angst was een groot gedeelte van mijn problemen, angst die onder andere gevoed werd door het Christendom. Sterker nog mijn geloof was altijd gestoeld op angst voor die hel..

Dat ik nog leefde, kwam niet doordat God naast me stond, maar puur en alleen uit angst voor straf voor die zelfmoord.

Met het leren dealen met mijn psychische stoornissen begon ik de angst onder controle te krijgen plus de dempende werking van medicatie. Ik durfde nu ZELF na te denken. Durfde buiten die Bijbel te kijken. Het stellen van vragen en het lezen van allerlei literatuur verdween mijn angst voor de hel.. Ik zag mezelf als Remonstrant (al heb ik me nooit laten overschrijven) en langzaam kwam ook het idee dat er wel eens helemaal niets kon zijn.

Tevens ging ik meer en meer beseffen dat veel theologie van de verschillende religies ook mensen gewoon ziek maakt, angstig maakt en depressief maakt. De kliniek waar ik in behandeling was, had ook een begeleider met een theologische achtergrond in dienst. De beste man had volgens mij zelfs preek bevoegdheid binnen (en dat is helemaal een gok) de PKN.

Deze man liet me precies zien hoe het cherry picken werkte door lui zoals Ali. Hoe men maar bleef volhouden dat de Bijbel volmaakt zou zijn, terwijl dat theologisch gewoon niet meer te houden was. Waardoor predikanten recht ging praten wat krom is.

Ook werden mijn ogen geopend voor iets wat de gereformeerde en protestante (in theorie is dat natuurlijk hetzelfe) graag binnen de muren van de kerk houden.. Of nog beter.. binnen de muren van de pastorie...

Seksueel misbruik.. Nadat ik ervoor uitkwam dat ik misbruikt was, kwam mijn moeder er ook voor uit.. En mijn broertjes en mede patiënten. Waarbij de RKK het schijnbaar normaal was onder de voorgangers.. Is het bij de Refo's en gelieerde sektes gewoon een dingetje in de huiselijke sfeer.

En ze gaan er net zo schandalig mee om als toen bij de RKK.

- Geen aangifte, want dat geeft zo'n gezeur.
- Als slachtoffer is het "vergeven van" wel heel belangrijk
- Als je niet kan vergeven ben je dus eigenlijk niet wedergeboren en heb je waarschijnlijk je hart verhardt
- Zwanger? Dan vond je het nog lekker ook.. Want anders was je niet zwanger geworden.

En dit speelt ook bij al die "sektes" zoals jehova's, zevende dag adventisten en de mormonen. En maar afgeven op de Paapse man die aan de kinderen zit...

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 17:02 schreef Ali_Kannibali het volgende:

[..]
Dat zou erg triest zijn. Ik kan daar verder natuurlijk niets over zeggen. Het leven is vaak ook gewoon kut, om het ook maar cru te zeggen. Het is een lijdensweg, voor iedereen op zijn eigen manier. En ik vrees ook dat dat de komende tijd niet beter gaat worden. Maar daarom is het zo belangrijk om de hoop die we wel kunnen hebben ook onder de aandacht te brengen, en die hoop is in Jezus Christus en de wereld die Hij voor hierna voorbereidt. Dat is werkelijk de enige reden waarom ik hier mijn 'epistels' schrijf, het is een poging om het compleet vertekende beeld dat velen van de bijbel en het geloof hebben om te draaien in meer begrip en om te zien dat er meer in het leven is dan wat ons dag in dag uit, van geboorte tot graf, wordt voorgeschoteld.

Het begrip heb ik wel Ali, ik ben christelijk opgevoed. Ik geloof alleen niet meer. Dat is geen keuze geweest, dat is er in geslopen.

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 16:53 schreef Ali_Kannibali het volgende:

[..]
Tja, is dat verrassend?

45zodat u kinderen zult zijn van uw Vader, Die in de hemelen is, want Hij laat Zijn zon opgaan over slechte en goede mensen, en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen.

Dat is nou juist het hele punt van het Christelijke geloof ten opzichte van andere geloven. Het gaat er niet om dat jij eerst iets goeds moet doen voordat God iets goeds voor jou terugdoet, maar dat God bewogen door liefde, genade en compassie goede dingen voor ons doet, zelfs als wij zelf geen goede dingen doen, hem ontkennen, of wat dan ook. God is niet afhankelijk van wat wij doen, dan zouden wij zelf god zijn. God doet dingen naargelang zijn wil, en als dat voor mensen zorgen is waar Hij van houdt en die Hem toevallig nog niet kennen, nog niet in Hem geloven, of iets anders, dan is dat Gods vrije keuze om dat te doen. God waakt over ons allemaal. Maar wat als je je nu bewust bent van die levende God, die dat soort dingen doet? Dat Hij degene is die alles in Zijn handen heeft? En die een plan heeft om de mens te verlossen van het leed en de dood hier? Dan kun je ervoor kiezen om daaraan mee te werken, en dat is een privilege. Ook kun je dan altijd op Hem vertrouwen, wat er ook gebeurt. Want pas dan ben je werkelijk geaard in de realiteit waarin je leeft. Je weet waar je vandaan komt, en je weet waar je naartoe gaat.

Inderdaad. Dit doet me denken aan iemand die mij vertelde dat sinds hij is gaan geloven hij allerlei mooie dingen of kleine wonderen, toevalligheden, meemaakte waaruit voor hem bleek dat God met hem was.

Ik vertelde hem dat het niet kwam omdat hij is gaan geloven. Dat wat hij meemaakte ook vóór zijn geloof plaatsvond, alleen was hij er niet bewust van, en dat het ook meegemaakt werd door mensen die niet geloofden. Het is alleen dat God zijn bewustzijn verruimt heeft door zijn geloof, waardoor hij die mooie dingen, die kleine wonderen, gunsten, "toevalligheden", opeens in zijn leven kon herkennen en er bewust van werd, zodat hij er dankbaar voor kon zijn (wat op zich weer een gunst is). Maar die gunsten worden door God aan iedereen, gelovig of niet, gegeven, in elk moment, in overvloed, zoals regendruppels die je raken in een regenbui, men is er alleen niet bewust van.

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 18:19 schreef Kerelx het volgende:

[..]
Inderdaad. Dit doet me denken aan iemand die mij vertelde dat sinds hij is gaan geloven hij allerlei mooie dingen of kleine wonderen, toevalligheden, meemaakte waaruit voor hem bleek dat God met hem was.

Ik vertelde hem dat het niet kwam omdat hij is gaan geloven. Dat wat hij meemaakte ook vóór zijn geloof plaatsvond, alleen was hij er niet bewust van, en dat het ook meegemaakt werd door mensen die niet geloofden. Het is alleen dat God zijn bewustzijn verruimt heeft door zijn geloof, waardoor hij die mooie dingen, die kleine wonderen, gunsten, "toevalligheden", opeens in zijn leven kon herkennen en er bewust van werd, zodat hij er dankbaar voor kon zijn (wat op zich weer een gunst is). Maar die gunsten worden door God aan iedereen, gelovig of niet, gegeven, in elk moment, in overvloed, zoals regendruppels die je raken in een regenbui, men is er alleen niet bewust van.

Ja, precies.

Het simpele feit dat jij 's ochtends wakker wordt, je ogen op doet, en kan zien, en geluiden horen, en dingen kan voelen, is een wonder. Wij vinden dat allemaal maar normaal omdat we er gewend aan zijn, maar het is letterlijk een wonder hoe ons lichaam werkt, en hoe ons dat dan een ervaring geeft, en hoe die ons kan raken en zelfs tot tranen kan bewegen door schoonheid, of op een andere manier beïnvloeden. Je ogen, oren, gevoel, neus, zijn allemaal geschenken om te kunnen genieten van alles wat het leven te bieden heeft, of dat nu prachtige muziek is, of prachtige natuur, of andere mensen, dieren, de kosmos, alles wat God gemaakt heeft. Ons lichaam is een instrument om te genieten van de creatie van God. Als je daar elke dag even bij stilstaat, en dankbaar bent voor alles in het leven wat wel mooi is, dan kan dat je blik op het leven compleet veranderen. Ik merkte dit heel sterk vlak na mijn bekering, dat was echt als een wedergeboorte, alsof je je ineens beseft wat het leven eigenlijk is, en hoeveel moois het te bieden heeft. Maar ja, dat wil wederom niet zeggen dat alle negatieve dingen dan ineens verdwijnen. Je leert er alleen anders mee omgaan, en kunt het een betere plaats geven. In plaats van dat je er bitter van wordt, kun je er ook voor kiezen om er beter door te worden, met meer dankbaarheid, meer nederigheid, en meer zin om mensen te vertellen over die liefde waarmee God de mooie dingen in het leven geschapen heeft.

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 17:56 schreef hoatzin het volgende:

[..]
Het begrip heb ik wel Ali, ik ben christelijk opgevoed. Ik geloof alleen niet meer. Dat is geen keuze geweest, dat is er in geslopen.

Dat weet ik, maar zolang je leeft, is het niet te laat. Wie weet wat er over een jaar nog gebeurt, of over tien jaar. God vergeet zijn kinderen niet.

quote:

Op donderdag 16 januari 2025 16:39 schreef Haushofer het volgende:

[..]
Volgens mij is de meest bepalende factor in ons geluk de mate waarin we relaties hebben met andere mensen. Die relaties bepalen ons welzijn. En dat is natuurlijk wel iets dat kerkgemeenschappen hebben: ze bieden een gelaagde groep mensen aan die vergelijkbare spirituele opvattingen hebben. Daarin zijn geloofsgemeenschappen toch wel uniek.

Het opbouwen en onderhouden van relaties met anderen, mensen die echt bestaan, is waar het om gaat in dit leven. Niet je verhouden tot een Opperwezen die hoogstwaarschijnlijk niet bestaat, hooguit in individuele, persoonlijke gedachten.