quote:
Op donderdag 5 oktober 2023 00:07 schreef MaJo het volgende:[..]
Hoe gaat het met jouw vader?
Bedankt voor de lieve berichten allemaal. De timing van ziek zijn was/is inderdaad heel rottig. Het is inderdaad duidelijk dat het door de stress kwam @:phaidra want verder niemand in mijn omgeving is ziek geworden.
De komende dagen ga ik inderdaad rustig aan doen, voel me ook nog best ziekig. En dan maar weer eens rustig aan de draad oppakken, weer aan het werk en alles een plekje gaan geven.
BE jij sterkte met je moeder, hopelijk herstelt ze snel

Bedankt voor het vragen. Niet super.
Gisteren samen met mijn zus van 10.00-15.30 in het UMCG gezeten met hem.
Mijn zus met de zorgambulance mee en ik met de bus heen. Omdat hij niet zo lang in de rolstoel kan zitten. Toevallig precies tegelijk aangekomen. Ze wisten alleen niet dat hij met de brancard kwam, dat was nog wel ff een dingetje. Maar werd keurig opgelost.
Afspraak bij de neuroloog en paar uur later een petscan. Gelukkig was er een kamer tot 13.00 vrij waar hij in zijn bed kon blijven liggen, zodat hij privacy had ipv paar uur op de gang in de kijker te staan wachten.
Wat we wel vreemd vonden is dat hij een opgedroogde bloedvlek bij zijn kruis had toen we hem meekregen vanuit de revalidatie, dat moet hun toch ook zijn opgevallen met aankleden, of met klaarmaken voor de ambu, dan check je dat toch? Wat is er aan de hand en schone broek aan.
Pa zei wel dat de katheter 's nachts eruit was gegaan en er een nieuwe was gekomen.
Neuroloog zei dat er op de scan te zien was dat broze kleine bloedvaten hebben gelekt, dieper in het brein. Groot risico op weer een hersenbloeding of infarct in de toekomst. Hij heeft ook boezemfibrileren oid. Wat ook een risico kan zijn voor oa een stolsel in het hart dat kan gaan zwerven. Medicatie verhogen zou aan de ene kant goed zijn voor de hersenen zeg maar, maar slecht voor het hart.
Dus kiezen tussen 2 kwaaien. Voorlopig blijft de medicatie zoals het is. Was tijdens opname al met een kwart verhoogd.
Na de afspraak konden we dus in die kamer blijven. Op een gegeven moment zat hij telkens aan zijn buik en toen richting kruis te zuchten en steunen. Dus ik dacht dat er iets met de katheter was denkend aan de bloedvlek.
Gevraagd of er iemand kon kijken ookal waren we op de poli en niet op een verpleegafdeling.
Zat er inderdaad bloed, een knik in de katheter, spaanse kraag (google maar) bloedklonten in de katheter dus hij moest doorgespoeld worden en hij had ook ontlasting gehad, Hadden we niet gemerkt en hijzelf ook niet. Verpleegkundige zei nog, ach arme man.
Hij heeft sinds opname van gebroken ruggenwervels een neurologisch iets (weet niet hoe het heet) waardoor het seintje in de hersens verstoord is dat aangeeft wanneer je moet plassen, dus hij voelt dat soms niet aan en dan krijg je ongelukjes. Kan dus ook de andere kant op gaan. Vandaar dat hij ook een katheter heeft, ook omdat hij niet zelfstandig kan lopen nog steeds.
De revalidatie gaat dus niet vooruit. Maar wij denken dat dat ook mede door de pijn komt. Omdat wij het UMCG hebben ingeschakeld omdat de arts van revalidatie maar niks deed zijn we er wel achter dat hij galstenen heeft. Helaas is de verwijzing naar ons ziekenhuis WZA door de revalidatiearts pas deze week gedaan

wat al veel eerder had moeten gebeuren . Hij kan nu pas over een maand terecht. Ik heb tegen mijn moeder gezegd dat ze de huisarts erop af moet sturen om er spoed achter te zetten, want de pijn wordt erger.
Door de pijn lukt het oefenen/revalideren soms gewoon niet. Zeker niet de sta/loopbrug oefeningen.
Alleen kregen we tijdens het evaluatie gesprek te horen dat hij nog 2 weken de tijd heeft met fysio om vordering te laten zien met staan/lopen en anders moet hij maar naar een verpleeghuis toe.
Daar zijn wij het niet mee eens. Eerst maar eens naar het WZA kijken wat de chirurg zegt wat betreft de galblaas, of er wat aan de pijn gedaan kan worden. Zo ja, dan verder met revalideren en dan kijken hoe dat gaat.
Sowieso is de kans zeer klein dat mijn moeder dan mee kan verhuizen, dat is dan ook weer een ***situatie waar we rekening mee moeten houden.
Over ca 1,5 week weer evaluatie.
Gisteren waren mijn ouders ook nog 44 jaar getrouwd.

Dat hebben we 's avonds met zn allen nog gevierd met een gebakje bij Anholt in de eetzaal. Mijn zus en ik hadden in het ziekenhuis nog een klein cadeautje voor mijn ouders gekocht tijdens het wachten. Toch nog een leuke afsluiting van de dag.
Zo heel verhaal geworden zeg!