R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Je vult allerlei zaken zomaar automatisch in zonder enige kennis van de context te hebben. Je hele conclusie die daar uit voort vloeit is in deze, om het zacht uit te drukken, nogal voorbarig.quote:Op zaterdag 26 augustus 2023 07:54 schreef PabstBlueRibbon het volgende:
[..]
Als je er wettelijk onderuit kunt komen en een kind wat je bij een vrouw hebt verwekt aan zijn of haar lot overlaat, dan zal je voor de consequenties moeten opdraaien. Die waarschijnlijk gaan inhouden dat jouw kind jou dit op den duur heel erg kwalijk gaat nemen en net als TS jou ermee confronteert. Dan kan je jezelf voorliegen dat het allemaal de schuld is van de moeder die jouw leven kapot wilde maken, maar daar verander je niet de realiteit dat jij jouw bloedeigen kind aan zijn/haar lot overlaat. Je hebt vroeger biologieles gehad dus je weet best wat er kan gebeuren als je met een vrouw neukt zonder condoom.
Als het zo zou zijn dat de moeder een gestoorde feeks is, dan zou jij als vader des te meer je ermee willen bemoeien, omdat je je zorgen maakt wat er van jouw kind terechtkomt als die alleen door zijn/haar moeder terechtkomt. Als jij daarentegen alleen maar medelijden kunt hebben met jezelf en allemaal excuses voor jezelf probeert te zoeken waarom niemand jou zou kunnen verwijten dat jij jouw bloedeigen kind in de steek laat, dan is er op zijn minst sprake van een narcistische persoonlijkheidsstoornis. En dat houdt in dat je zelf waarschijnlijk gelooft dat je een geweldige kerel bent die het gemaakt heeft in het leven, maar in werkelijkheid houdt het eerder het volgende in:
Wat een hoop vaderlozen hier 
, *meldt zich
Mijn moeder weet niet zeker wie mijn vader is, maar heeft de potentiële kandidaten destijds ingelicht van haar zwangerschap. Geen had behoefte in een test of rol in mijn leven, noch had mijn moeder interesse in alimentatie oid.
Er wordt inderdaad vaak geïnformeerd 'wil je dan niet weten wie je vader is?
', mensen die opgegroeid zijn met een vaderfiguur hebben wellicht meer moeite met zich voor te stellen dat je die behoefte niet hebt.
Nu heb jij besloten om er wel wat mee te doen en de deksel op je neus gekregen. Ondanks de 'mooie verhalen' bij DNA onbekend en Spoorloos enzo, denk ik dat het voor veruit de meeste mensen geldt dat het hen uit hun comfortzone haalt en dus eng is, en in eerste instantie altijd zal leiden tot weerstand. Zelf zou ik ook moeite hebben met 'wat zou het toevoegen, wat zou ik willen?'. Als je niks miste tot nu toe, dan is het wellicht makkelijker om het zo te laten.
Ik zie dat je het hoofdstuk ondertussen ook afgesloten hebt.
Wat ik uit je topic haal, in ieder geval, is dat de groep 'ik ken mijn vader niet', groter is dan ik altijd heb gedacht!
, *meldt zichMijn moeder weet niet zeker wie mijn vader is, maar heeft de potentiële kandidaten destijds ingelicht van haar zwangerschap. Geen had behoefte in een test of rol in mijn leven, noch had mijn moeder interesse in alimentatie oid.
Er wordt inderdaad vaak geïnformeerd 'wil je dan niet weten wie je vader is?
', mensen die opgegroeid zijn met een vaderfiguur hebben wellicht meer moeite met zich voor te stellen dat je die behoefte niet hebt.Nu heb jij besloten om er wel wat mee te doen en de deksel op je neus gekregen. Ondanks de 'mooie verhalen' bij DNA onbekend en Spoorloos enzo, denk ik dat het voor veruit de meeste mensen geldt dat het hen uit hun comfortzone haalt en dus eng is, en in eerste instantie altijd zal leiden tot weerstand. Zelf zou ik ook moeite hebben met 'wat zou het toevoegen, wat zou ik willen?'. Als je niks miste tot nu toe, dan is het wellicht makkelijker om het zo te laten.
Ik zie dat je het hoofdstuk ondertussen ook afgesloten hebt.
Wat ik uit je topic haal, in ieder geval, is dat de groep 'ik ken mijn vader niet', groter is dan ik altijd heb gedacht!
And the druids turn to stone...
Het is letterlijk 2 dagen geledenquote:
[..]
Je reageert altijd overhaast. Het gebrek aan een ouder doet iets met je. Je bent er duidelijk nog niet aan toe om rustig anderen aan te horen.
Wat is er mis met een therapeut?
Hoe moet hij in godsnaam reageren dan?
Ik vind m nog flink kalm gezien de omstandigheden.
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Ik trek geen conclusies. Ik vind het alleen heel erg raar waarom welke man dan ook excuses zoekt om voor zichzelf te rechtvaardigen zijn kind in de steek te laten. Daar heb ik wel bepaalde associaties bij. Als jij je daar niet in kunt vinden, licht het gerust toe met argumenten.quote:Op zaterdag 26 augustus 2023 08:47 schreef Vliegbaard het volgende:
[..]
Je vult allerlei zaken zomaar automatisch in zonder enige kennis van de context te hebben. Je hele conclusie die daar uit voort vloeit is in deze, om het zacht uit te drukken, nogal voorbarig.
Hij moet reageren zoals hij wil reageren.quote:
[..]
Het is letterlijk 2 dagen geleden
Hoe moet hij in godsnaam reageren dan?
Ik vind m nog flink kalm gezien de omstandigheden.
Ieder huisje heeft zijn kruisje.quote:
Wat een hoop vaderlozen hier
Mijn moeder weet niet zeker wie mijn vader is, maar heeft de potentiële kandidaten destijds ingelicht van haar zwangerschap. Geen had behoefte in een test of rol in mijn leven, noch had mijn moeder interesse in alimentatie oid.
Er wordt inderdaad vaak geïnformeerd 'wil je dan niet weten wie je vader is?
Nu heb jij besloten om er wel wat mee te doen en de deksel op je neus gekregen. Ondanks de 'mooie verhalen' bij DNA onbekend en Spoorloos enzo, denk ik dat het voor veruit de meeste mensen geldt dat het hen uit hun comfortzone haalt en dus eng is, en in eerste instantie altijd zal leiden tot weerstand. Zelf zou ik ook moeite hebben met 'wat zou het toevoegen, wat zou ik willen?'. Als je niks miste tot nu toe, dan is het wellicht makkelijker om het zo te laten.
Ik zie dat je het hoofdstuk ondertussen ook afgesloten hebt.
Wat ik uit je topic haal, in ieder geval, is dat de groep 'ik ken mijn vader niet', groter is dan ik altijd heb gedacht!
We hebben nogal de norm, dat het allemaal gelukkige families en gezinnetjes moeten zijn. En is dat zo?
Want volgens mij is dat eerder bijzonder dan normaal.
Liefde valt niet af te dwingen en zoveel mensen komen uit gebroken gezinnen. Soms gaat het goed. En dat is bijzonder!
Ook hier, als ik het even met betrekking tot dit topic houd, trek je de conclusie dat de vader zijn kind in de steek laat.quote:
[..]
Ik trek geen conclusies. Ik vind het alleen heel erg raar waarom welke man dan ook excuses zoekt om voor zichzelf te rechtvaardigen zijn kind in de steek te laten. Daar heb ik wel bepaalde associaties bij. Als jij je daar niet in kunt vinden, licht het gerust toe met argumenten.
Ik ken genoeg verhalen waar het juist de moeder is die de kinderen bewust weg houdt en ook daar zal ongetwijfeld een reden achter zitten die niet gelijk zwart/wit is.
Gedane zaken nemen geen keer. Ik kan me best voorstellen dat de vader van TS na 30 jaar afwezig te zijn geweest, een afweging maakt wat het nog toevoegt.
Het komt wellicht wat harteloos over maar wij kennen het hele verhaal niet en wellicht dat TS die zelf niet kent. Als kind van gescheiden ouders weet ik dat kinderen vaak een speelbal tussen de gescheiden ouders kunnen zijn. In dit geval kan het zomaar zo zijn dat de moeder bewust TS bij vader heeft weggehouden maar deze waarheid een klein beetje verdraaid naar een wat idealer beeld voor haar zelf. Dat is een mogelijke waarheid en geen feit.
Wat wel een feit is, is dat hier 3 partijen in dit verhaal zijn en we maar 1 partij horen.
Absoluut mee eens voor 100%!quote:
Ik ken genoeg verhalen waar het juist de moeder is die de kinderen bewust weg houdt en ook daar zal ongetwijfeld een reden achter zitten die niet gelijk zwart/wit is.
De reactie die ik postte had meer te maken met dat het op mij in ieder geval overkwam dat als een man tegen zijn zin en verwachtingen in vader wordt door welke situatie dan ook, hij daarmee moreel in zijn recht staat om zijn kind aan zijn lot over te laten.
De situatie zou anders geweest zijn als de vader van TS aangaf geen vader voor hem te willen zijn, omdat hij zichzelf daarvoor de geschikte persoon niet vindt en veronderstelt dat het voor zijn beter is dat hij zonder vader opgroeit of dat een andere man een vaderfiguur kan zijn voor zijn kind. Absoluut niet ideaal en ook pijnlijk. Het verschil is dan wel dat TS was opgegroeid met meer duidelijkheid over wie zijn vader is als persoon en waarom die man niet betrokken wilt zijn in zijn leven. Ik maak uit het hele verhaal op dat TS dat uitsluitend vernam via bijvoorbeeld zijn moeder of andere familieleden. Ik kan mij wel voorstellen dat het vervolgens een enorme klap is voor TS om via zijn vader zelf te vernemen dat die negatieve verhalen dus kloppen.
Verder ben ik het ook met jou eens dat moeders fout kunnen doen door tegen hun kinderen te liegen dat de vader niks met zijn kinderen te maken wilt hebben, terwijl dat in werkelijk inhoudt dat de vader geen relatie meer wilt met de moeder en zo weinig mogelijk met haar te maken wilt hebben. Ook kan het gebeuren dat een wanhopige vrouw zich laat bezwangeren tegen willens en wetens in van de man. Het zal je als man zijnde maar gebeuren! Mannen die dat laatste meemaken, zullen over het algemeen vroeg of laat behoefte krijgen om hun bloedeigen kind te leren kennen, wat de omstandigheden ook zijn. Als die behoefte uitblijft, dan klopt er iets niet aan die man. Daar kan ook van alles achter zitten: dat ben ik zeker met jou eens. Echter in alle gevallen houdt dat volgens mij wel in dat die man nauwelijks tot helemaal niet in staat is om belang te kunnen hechten aan de behoeften van een ander.
In zijn algemeenheid kan dat best eens kloppen maar daarbij wil ik wel zeggen dat ik daar zelf moeite mee heb om er dan een waardeoordeel aan vast te hangen. In sommige opzichten kunnen mensen zichzelf ook niet veranderen. Als een persoon wat meer egocentrisch is of moeite heeft met inlevingsvermogen wil dat verder nog niet iets zeggen over de aard van die persoon of over de goede of kwade intenties.quote:
Als ik naar mijn eigen situatie kijk dan kan ik dat nu, op mijn 34e relativeren. Ik vond het vroeger als kind ook niet leuk hoe mijn vader mij behandelde. Nu kan ik het begrip opbrengen en zeggen dat hij het gewoon niet kon, een goede vader zijn. Wellicht komt dat doordat ik nu zelf ook kinderen heb en besef dat een goede ouder zijn helemaal niet vanzelfsprekend is. Moeders hebben over het algemeen een moederinstinct, van een vadersinstict heb ik nog nooit gehoord (mijn spellingscontrole herkent het ook niet). Vandaag de dag wordt van een vader bepaalde dingen verwacht die mogelijk niet helemaal stroken bij hoe mannen zijn.
Maar je kunt er alsnog naar verlangen...quote:
Wat je niet kent, mis je niet toch?
En daar is niets mis mee...Wat je niet kent kun je ook niet respecteren... Althans de stam en kern van het woord en begrip is "Terug (re) kijken (spectare)" en van daaruit rekening houden met. En dit ligt dus ook altijd in het verleden.quote:
Hoe kan ik zijn wens respecteren als hij mij enkel greintje respect heeft gegeven?
Er is in dit geval voor beide partijen niet veel meer dan terug te kijken naar het onbekende. Het enige wat je daar kunt respecteren is in jezelf en dat je het niet weet en daarom niet meteen moet (ver)oordelen of een ander wel of niet respecteert. Ik denk dat je dit altijd doet vanuit je eigen visie en je eigen verleden.
Respecteren wordt veelal verward met accepteren het lijkt dan ook veel op elkaar maar is toch wezenlijk anders.
Wat jij uit zijn korte kille reactie kunt opmaken is dat hij geen enkele vorm van inlevingsvermogen kent en in een leugen leeft. Dat is het enige wat hij heeft terug gegeven voor jou om naar terug te kijken en dus te respecteren. Dat voorspeld niet veel goeds. En verder staat je niets anders te doen dan te leren accepteren dat het daar waarschijnlijk bij blijft en hij om welke reden dan ook geen contact wenst.
Maak van je hart geen moordkuil... Zet die emoties weg naar een positieve kant. Alle respect voor jou dat jij dat initiatief hebt durven nemen en je wel kwetsbaar durft op te stellen. Alle reden om daarom trots op jezelf te zijn, ergens in je leven heb je gevoel en medeleven aangeleerd gekregen. Hij is daar blijkbaar niet capabel voor, nu niet en nooit geweest, slechts een bevestiging dat het maar beter is dat je hem en zijn opvoeding hebt gemist. De kans is groot dat zo iemand van zijn huidige omgeving en situatie alleen een wespennest heeft gemaakt. Ook de kans dat je alleen maar nog meer gestoken gaat worden wanneer aan dat nest gaat zitten rammelen. Wanneer je alsnog behoefte hebt om dat toch te doen, laat respect erbuiten en accepteer de antwoorden die je terug krijgt.
@Cockwhale Ga je nog contact opnemen met de kinderen van je vader? Los van iedereen die hier over elkaar heen valt met een mening (inclusief mezelf) is en blijft het jouw beslissing.
Ik reageerde eerder al, dit topic raakt ook bij mij een gevoelige snaar...
Als mijn ervaring met het zoeken en vinden van mijn vader mij iets heeft geleerd, dan is het dat ieder verhaal op zich zelf staat en zelfs voor mij als 1 van de "hoofdpersonen" geldt dat het verhaal en een eventueel te geven oordeel niet zwart wit is.
Al denk je dat dat soms juist handiger maar ook fijner of juist pijnlijker zou zijn.
Maar het allerbelangrijkst is dat het jouw verhaal is, en dat jij er een weg mee mag vinden. Dat is ook wat TS gun. En hij heeft regie gepakt, hiĵ hoeft op zijn sterfbed niet te denken, had ik maar. Het oordeel wat anderen in dit topic en daarbuiten hebben is secundair of niet van belang.
Ter illustratie: bij mij lopen pijn/fout(want mijn vader is dood, was alcoholist, heeft anderen pijn gedaan en heeft vastgezeten) en liefde/goed (ik ben naar zijn jonggestorven broer vernoemd, hij was trots op me, hij heeft me tot in de laatste dagen geprobeerd te vinden) dwars door elkaar heen. Ik heb het bestaan van mijn vader een 1e plek kunnen geven, maar ik ben soms ook nog een dag boos of teleurgesteld, en het mag er zo zijn de rest van mijn leven, maar niet in de weg staan. Als dat voor TS het best gaat op deze manier, wie ben ik om daar een oordeel over te hebben.
Als mijn ervaring met het zoeken en vinden van mijn vader mij iets heeft geleerd, dan is het dat ieder verhaal op zich zelf staat en zelfs voor mij als 1 van de "hoofdpersonen" geldt dat het verhaal en een eventueel te geven oordeel niet zwart wit is.
Al denk je dat dat soms juist handiger maar ook fijner of juist pijnlijker zou zijn.
Maar het allerbelangrijkst is dat het jouw verhaal is, en dat jij er een weg mee mag vinden. Dat is ook wat TS gun. En hij heeft regie gepakt, hiĵ hoeft op zijn sterfbed niet te denken, had ik maar. Het oordeel wat anderen in dit topic en daarbuiten hebben is secundair of niet van belang.
Ter illustratie: bij mij lopen pijn/fout(want mijn vader is dood, was alcoholist, heeft anderen pijn gedaan en heeft vastgezeten) en liefde/goed (ik ben naar zijn jonggestorven broer vernoemd, hij was trots op me, hij heeft me tot in de laatste dagen geprobeerd te vinden) dwars door elkaar heen. Ik heb het bestaan van mijn vader een 1e plek kunnen geven, maar ik ben soms ook nog een dag boos of teleurgesteld, en het mag er zo zijn de rest van mijn leven, maar niet in de weg staan. Als dat voor TS het best gaat op deze manier, wie ben ik om daar een oordeel over te hebben.
P.s. @TS Ik ben wel gaan zoeken naar eventuele halfbroers of zussen. Dat is weer een apart proces op zich waarvoor je met alle recht nu niet kiest, kan ook vanalles meebrengen. Mocht je je ooit bedenken en ervaringen willen weten,stuur gerust een DM.
Ik heb dus in mijn omgeving iemand die aan de andere kant van dit probleem stond, en die kwam er nota bene bij de notaris bij het opmaken van een testament achter dat 'ie nog een halfzus had. Ik hoop voor je stiefbroer of zus dat die slampamper van een vader z'n zaakjes ook wat dat betreft beter op orde heeft.
Ik ga naar huis.
Nee, ik vind het de moeite niet waard. Sterk vermoeden dat de baten niet opwegen tegen de kosten.quote:
@:cockwhale Ga je nog contact opnemen met de kinderen van je vader? Los van iedereen die hier over elkaar heen valt met een mening (inclusief mezelf) is en blijft het jouw beslissing.
Ik ben niet erkend door mijn vader, dus in principe heb ik nergens recht op, tenzij ik kan aantonen dat ik zijn zoon ben, of een eventuele dna-test afdwing. Ik weet wel zeker dat hij mij niet in zijn testament heeft staan, als hij die heeft.quote:Op zaterdag 26 augustus 2023 17:27 schreef nietzman het volgende:
Ik heb dus in mijn omgeving iemand die aan de andere kant van dit probleem stond, en die kwam er nota bene bij de notaris bij het opmaken van een testament achter dat 'ie nog een halfzus had. Ik hoop voor je stiefbroer of zus dat die slampamper van een vader z'n zaakjes ook wat dat betreft beter op orde heeft.
Voor nu laat ik het, maar bedankt voor het aanbod.quote:
P.s. @:TS Ik ben wel gaan zoeken naar eventuele halfbroers of zussen. Dat is weer een apart proces op zich waarvoor je met alle recht nu niet kiest, kan ook vanalles meebrengen. Mocht je je ooit bedenken en ervaringen willen weten,stuur gerust een DM.
Misschien is dit iets waar een maand over na te denken. Ik begrijp de drang om snel te antwoorden en dingen te willen weten en snel een mening te willen vormen.. Maar geef het wat tijd man..
Gut, dat is toch niet iets waar je bij een overlijden ook nog mee te maken wilt hebbenquote:
Ik heb dus in mijn omgeving iemand die aan de andere kant van dit probleem stond, en die kwam er nota bene bij de notaris bij het opmaken van een testament achter dat 'ie nog een halfzus had. Ik hoop voor je stiefbroer of zus dat die slampamper van een vader z'n zaakjes ook wat dat betreft beter op orde heeft.
"Dear life, When I said "can my day get any worse?" it was a rhetorical question, not a challenge."
Dat is dan jouw keuze en die dienen wij dan te respecteren.quote:
[..]
Nee, ik vind het de moeite niet waard. Sterk vermoeden dat de baten niet opwegen tegen de kosten.
Ik zou zeggen succes en sterkte er mee verder, ongeacht of je het nu zo laat of in de toekomst nog van gedachten veranderd. 👍
Dat weet je niet, omdat jij hem niet kent. Het enige wat je weet, is dat hij geen deel uitmaakte van jouw leven en dat hij een man is met zeer waarschijnlijk weinig tot helemaal geen inlevingsvermogen en dat je wat dat betreft weinig van hem kunt verwachten. Plus wat je van hem weet via jouw moeder.quote:
[..]
Ik ben niet erkend door mijn vader, dus in principe heb ik nergens recht op, tenzij ik kan aantonen dat ik zijn zoon ben, of een eventuele dna-test afdwing. Ik weet wel zeker dat hij mij niet in zijn testament heeft staan, als hij die heeft.
In hoeverre kan jij hierover praten met jouw moeder? Kan ze aan jou beschrijven wat voor soort man hij is toen ze hem leerde kennen? Om een voorbeeld te noemen: werd jouw moeder destijds op hem verliefd met de gedachte "Dat zo'n knappe en stoere man uitgerekend in mij is geinteresseerd"? Of raakte jouw moeder juist geïnteresseerd in jouw vader omdat hij op haar een wat kwetsbare indruk maakte, waardoor zij een soort behoefte voelde om voor hem te zorgen? En toen hij haar in de steek liet toen ze zwanger was van jou, was dat iets waarvan ze achteraf zegt "Ik had het kunnen weten, maar ik gaf hem het voordeel van de twijfel en werd de dupe daarvan". Of had ze nooit kunnen denken dat hij dat zou doen?
Je kan het ook subtieler aanpakken en ik heb misschien een idee wat misschien wel nuttig zou kunnen zijn of het is totale onzin.
Vind zij het leuk om samen met jou Britse humor te kijken? Dan zou je met haar afleveringen van Some Mothers Do 'Ave 'Em kunnen kijken. Het is een serie uit de jaren 70 over Frank Spencer die het altijd goed bedoelt maar sociaal (en op andere gebieden ook) ontzettend onhandig is: alle plannen die hij wilt uitvoeren mislukken, alles wat hij aanraakt gaat kapot en met iedereen krijgt hij conflicten omdat hij zijn onschuldige gedachten op zo'n manier verwoordt dat de ander kan denken dat hij een onbeschofte viespeuk is of een rare idioot. De enige die geduld voor hem kan opbrengen, is zijn vrouw Betty, wat ook voor haar soms erg uitdagend kan zijn.
Die serie is uiteraard overdreven en absurd. Vrouwen die een wat kwetsbare mannelijke partner hebben, kunnen zich denk ik wel in Betty inleven. Stel dat jouw moeder opeens zou roepen bij een fragment "Hij lijkt hier net op jouw vader", dan is het voor jou ook een aanwijzing om je beeld te kunnen vormen wat voor soort man hij is of juist niet.
Ik heb zoals je weleens gelezen hebt ook mijn issues met mijn vader. Ik begin inmiddels beter te begrijpen waarom hij doet zoals hij doet en dat hij ook zijn issues heeft. Dat geeft mij stukje bij beetje meer rust en inzicht waarom de dingen gelopen zijn zoals ze zijn gelopen.
Nogmaals, gun jezelf de tijd, want je maakt een heel proces door. Mensen die jou willen helpen door advies te geven zoals ik en de anderen hier, kunnen dat alleen doen vanuit hun eigen beleving. Wat jou wel en niet gaat helpen, dat weet alleen jijzelf! Doe het hoe dan ook op jouw manier, want het gaat immers om jouw leven.
Jullie laten je volgens mij nog meer meeslepen in deze gebeurtenis dan ikzelf. 
Niet om het te bagatelliseren, maar over een paar weken zal dit amper nog in mijn hoofd dwalen, laat staan een paar maand. Ik denk dat dat vooral te maken heeft met het feit dat ik dit met mensen die ik vertrouw heb kunnen bespreken, dat ik in mijn reactie naar mijn vader heb kunnen zeggen wat ik wilde en hier op het forum heb kunnen spuien.
Bedankt voor alle tips en medeleven.
[ Bericht 15% gewijzigd door Cockwhale op 27-08-2023 13:22:51 ]
Niet om het te bagatelliseren, maar over een paar weken zal dit amper nog in mijn hoofd dwalen, laat staan een paar maand. Ik denk dat dat vooral te maken heeft met het feit dat ik dit met mensen die ik vertrouw heb kunnen bespreken, dat ik in mijn reactie naar mijn vader heb kunnen zeggen wat ik wilde en hier op het forum heb kunnen spuien.
Bedankt voor alle tips en medeleven.
[ Bericht 15% gewijzigd door Cockwhale op 27-08-2023 13:22:51 ]
Geen overlijden, aankoop van een huis, bij het maken van testament stelde de notaris een vraag over de wettelijke erfgenamen. Dat was er ineens éen meer dan alleen de zussen.quote:
Gut, dat is toch niet iets waar je bij een overlijden ook nog mee te maken wilt hebben
Ik ga naar huis.
-nee-
Ontopic: zou je vader de vragen die je hebt stellen als reactie op je mail en het daarbij laten.
Je vader is geen vader, maar was slechts de zaadleverancier voor je moeder.
En je halfbroers/zussen zijn allemaal leuk en aardig maar hebben dezelfde 'waarde' als ieder ander nieuw persoon die je ontmoet, wellicht vriendschap mee sluit en verder leert kennen. Die had ik alleen willen ontmoeten als je dingen zou willen weten over je afkomst die je niet meer aan je vader had kunnen vragen.
Tot slot: je zou natuurlijk die man ook eens kunnen opzoeken als je weet wie het is. Dan kan ie er niet onderuit. Zou zomaar kunnen dat ie geen contact wil ivm zn huidige gezin. Genoeg gezien bij Spoorloos dat dat de reden was, dat het voor strubbelingen zou zorgen in de familie.
[ Bericht 2% gewijzigd door Lenny77 op 27-08-2023 19:32:32 ]
Ontopic: zou je vader de vragen die je hebt stellen als reactie op je mail en het daarbij laten.
Je vader is geen vader, maar was slechts de zaadleverancier voor je moeder.
En je halfbroers/zussen zijn allemaal leuk en aardig maar hebben dezelfde 'waarde' als ieder ander nieuw persoon die je ontmoet, wellicht vriendschap mee sluit en verder leert kennen. Die had ik alleen willen ontmoeten als je dingen zou willen weten over je afkomst die je niet meer aan je vader had kunnen vragen.
Tot slot: je zou natuurlijk die man ook eens kunnen opzoeken als je weet wie het is. Dan kan ie er niet onderuit. Zou zomaar kunnen dat ie geen contact wil ivm zn huidige gezin. Genoeg gezien bij Spoorloos dat dat de reden was, dat het voor strubbelingen zou zorgen in de familie.
[ Bericht 2% gewijzigd door Lenny77 op 27-08-2023 19:32:32 ]
Ik ga iets zeggen wat misschien wat reacties oproept, maar dit is in feite waar het fout gaat.quote:
Hoe dan ook, recent, na jaren twijfelen en een beetje stimulans van anderen toch contact gezocht. Via mail welteverstaan, zijn bedrijfsmail, want een andere mogelijkheid waarbij ik mij op dat moment fijn voelde was er niet echt. Ik wilde sowieso wat afstand bewaren, zodat ie zich niet direct onder de druk gezet voelde. Een hele open mail gestuurd, vrij van enige oordeel, zonder ook maar iets te eisen of te verwachten. Simpelweg wat vertellen over mijzelf, waarom ik mail en een uitnodiging tot contact in welke vorm dan ook. Ook als ie geen contact wilde, vriendelijk verzocht wel te reageren zodat ik in ieder geval wist dat ie het gelezen had. Daarin een tijdsbestek van ruim 2 maand gegeven voor die ene bevestiging.
Ik zie hier dat je zegt dat je een open mail stuurt, zonder verwachtingen. Enige wat je verwacht is minimaal een reactie dat ie dit heeft gelezen.
En dat heeft hij dus gedaan.
Dat hij een klootzak is, dat hij je verlaten heeft, zal het allemaal niet ontkennen. Dat zal zeker zo zijn.
Maar je hebt jezelf toch een hoop verwachtingen gegeven. Verwachtingen die je in de mail anders hebt geuit.
Het is kut dat het nu zo is gelopen
Snap dat dat ook zwaar is. Maar ik zou er zeker geen vervolg aan geven. En voor anderen wellicht een les om dus eerlijker tegen jezelf te zijn over je verwachtingen en deze misschien dan ook in die mail meer uitspreken.
Eerst denken, dan typen
|
|
