Depressie & Angst #172

Mijn grootste angst, moeilijke vraag. Ik twijfel tussen verschillende opwellingen die ik kan hebben. Soms ben ik bang dat het wachten is op een volgende depressie en dat ik die dan niet meer trek. De vorige begon anderhalf jaar geleden en alles was zo zwart, zo'n wanhoop..ik weet niet of ik nog de kracht zou hebben om me nog eens door zoiets te vechten.
Een andere angst die ik kan hebben is dat ik toch niet goed genoeg ben en door de mand zal vallen, dat mijn gevoel van minderwaardigheid bewezen wordt waar te zijn. Echt geen leuke dingen.

T stomme is wel dat ik andere dingen ijskoud kan ondergaan en geen of weinig fysieke angsten ken. Onlangs pittige onderzoeken gehad in het ziekenhuis waar ook heel goed allerlei ellende gevonden had kunnen worden, maar dat kan ik dan weer bijna ondergaan alsof het een ander overkomt. Misschien toch een soort van emotioneel dicht kunnen klappen of op afstand houden ofzo.

Moet ook echt opletten momenteel, echt een roerig en weer heftig jaar gehad.
Ik snak nu al naar een week stilte en rust rond Kerst, hoewel zelf jarig en ik m'n eigen gezin heb kunnen de feestdagen me gestolen worden(schaam). T was een heftig jaar met ook een hoop fysieke kloterij. Ik ben moe en de balans is er niet, ik herken ook zo wat Nijna zegt over agenda's. Dat is echt mijn eerste wens om anders te doen op korte termijn.

Mijn grootste angst is dat ik in een episode iets heel erg doms doe waardoor ik niet volledig herstel of sterf. Klinkt dramatisch, maar gezien het verleden en sommige buien is het een reële angst

Het is laatst helemaal compleet fout gegaan met mij. Ik ga maar niet in details treden. Maar ik voel me er echt kapot over.

De huisarts hier kwam meteen met prozac aanzetten. Nou dat vind ik toch wel echt heel erg heftig.

Ik heb na een hele lijst af te lopen bellen uiteindelijk een psycholoog gevonden en daar heb ik maandag een belafspraak mee. Ik vind het gezonder om dat toch eerst te proberen voordat ik meteen aan zware antidepressiva ga.

En we gaan weer helemaal de verkeerde kant op... ik trek dit niet. Ik ga letterlijk over mijn nek van de emoties

Slaappil erin gegooid en nu gaat het weer goed.

Wel opgeschreven dat ik met mijn begeleider moet praten over labiele avonden en nachten

Ik begin steeds meer toegang te krijgen tot mijn gevoelens. Vooral hoe verantwoordelijk ik me altijd heb gevoeld voor mijn ouders en zusje, maar ook daardoor voor anderen. Ik sta eigenlijk 24/7 op waakstand, om te zorgen dat ik geen dingen zeg of doe die anderen kunnen schaden. Dit is iets wat ik merk dat me zo veel gespannenheid en angst geeft. Jarenlang met familie leven waarbij ik het gevoel had dat 1 verkeerde opmerking of actie van mij ze over het randje kon duwen, dat was zwaar.

Of ze nou mentaal zouden crashen en hun hele leven daardoor kapot zou gaan, zelfmutilatie of zelfs zelfmoord. Allemaal dingen die ik bang was te veroorzaken. Het voelt echt alsof ik verantwoordelijk ben voor iedereen hun grenzen. Ook al heb ik niks te maken met dat iemand niet goed in zijn vel zit, als ik de gene ben die het laatste zetje zou geven, is alles mijn schuld.

Ik wil niet langer zo leven. Ik wil niet meer het gevoel hebben dat ik continu op andermans grenzen moet letten en dus verantwoordelijk voor hun geestelijke welzijn ben. Ik zal het ook nog bespreken met mijn psycholoog en ook door veel te mediteren hoop ik meer inzicht te krijgen. Het voelt echt schokkend dat ik nu inzie hoe veel last ik op mijn eigen schouders leg en ik heb het idee dat ik heel lang die last er af moet halen, om weer wat aan te kunnen.

Ik lees je posts al een paar jaar Duracel en ik heb het idee dat deze realisatie je goed zal doen

quote:

Op dinsdag 23 november 2021 16:05 schreef DancingPhoebe het volgende:
Ik lees je posts al een paar jaar Duracel en ik heb het idee dat deze realisatie je goed zal doen

Wat lief, ik waardeer het, dankje! Ik denk ook dat het erg zal helpen.

Ik zit in een flinke dip en glij af naar depressie en psychose, even wennen weer zo diep, maar het gaat snel richting decompensatie. Al dat gedoe rondom covid geeft me net dat laatste zetje.

Heb alles gedaan wat ik zelf kon doen eraan, dus nu is het tijd voor de professionals om zich er over te buigen, vanaf begin volgende week een wat langere opname om te stabiliseren.

Ik zie er enorm tegenop, maar aan de andere kant geeft het idee me ook rust. Ben daar wel aan toe. Voor een ieder ander; hou je haaks en stay safe and positive.

[ Bericht 0% gewijzigd door Sangha op 26-11-2021 23:29:46 ]

quote:

Op zaterdag 27 november 2021 08:39 schreef Nijna het volgende:
@:Sangha, sterkte!

Dat covid gedoe heeft hier ook geen positieve invloed.
Het vliegt me toch wel weer aan, weer verandering en alle mensen die zich steeds minder bereid lijken te zijn om zich aan de maatregelen te houden en ook het lelijk doen tegen elkaar

Eens. Nu er weer een lockdown komt zakt de moed me werkelijkwaar in de schoenen. Hoe moeten we ooit uit deze ellende komen? Ik weet het oprecht niet.

Zijn er mensen hier met ervaring met opnames ggz bij de Paaz of iets dergelijks? Ik ga maandag dinsdag voor een wat langere periode. Ik zie er als een berg tegenop, maar aan de andere kant verlang ik naar de rust en de hulp tijdens moeilijke momenten.

Ben eerder opgenomen geweest, heb dat als positief ervaren. Heb er dus wel vertrouwen in. Ben alleen benieuwd naar andere hun ervaring...

quote:

Op zondag 28 november 2021 12:50 schreef Nijna het volgende:
Ja, ik ben een keer opgenomen geweest op een behandelafdeling (9 mnd) en twee keer op een soort paaz achtig iets.
Zat wel verschil tussen, de eerste was echt veel meer gericht op behandeling, de ander was meer een soort "time-out" idee. Zat ook wel wat behandeling bij, maar veel minder gestructureerd dan de eerste.

Die paaz ben ik 1 keer langere tijd (volgens mij wel 9 mnd uiteindelijk) geweest en 1 keer kort (paar weken) om medicatie in te stellen.
Bij de 1e opname op de paaz mochten we het weekend naar huis, de 2e keer had de verzekering iets veranderd en mocht je niet meer thuis slapen ofzo. Dus dan kon je in het weekend wel overdag naar huis, maar moest je wel op de afdeling slapen.

Ik vond de behandelafdeling intensiever, daar werd echt van je verwacht dat je aanwezig was bij de therapieën en je ook echt inzette. Dat vond ik op de paaz anders, daar was het allemaal wat los vast en als je wilde kon je je zo overal onderuit kletsen.
En er zat op de paaz meer verloop in de groep.

Sangha, sterkte!

Dank voor het delen van je ervaring. Ik heb gelukkig een stabilisatie programma en hoef niet alle blokken therapie mee te doen, veel vrije tijd dus kan ook lekker sporten en creatief aan de gang, lezen en bijkomen. Dat beviel de vorige keer wel goed.

Maar waar ik wat tegenop op zie, is de groep; wat voor mensen zijn er en wat voor energie brengen die mee. Iedereen heeft toch zijn eigen verhaal en problematiek en dus dynamiek. Ik ben daar erg gevoelig voor. Aan de andere kant juist ook wel weer een veilige plek om daarmee te oefenen.

Heb bijna alles ingepakt en voorbereidt. Ben wat minder gespannen nu, heb me er aan over gegeven denk ik. Ik laat het maar over me heen komen. Dank voor je sterktewens.

quote:

Op zondag 28 november 2021 12:20 schreef Sangha het volgende:
Zijn er mensen hier met ervaring met opnames ggz bij de Paaz of iets dergelijks? Ik ga maandag dinsdag voor een wat langere periode. Ik zie er als een berg tegenop, maar aan de andere kant verlang ik naar de rust en de hulp tijdens moeilijke momenten.

Ben eerder opgenomen geweest, heb dat als positief ervaren. Heb er dus wel vertrouwen in. Ben alleen benieuwd naar andere hun ervaring...

Wat is een 'wat langere periode'? Verwacht je met kerst ook nog opgenomen te zijn?

Ik ben behoorlijk vaak opgenomen geweest, meestal niet vrijwillig. En dat maakt veel uit voor hoe je het ervaart. De ene keer verloopt het dramatisch, de andere keer kan ik het (uiteindelijk) accepteren en dan helpt het soms ook, kom ik tot rust. Ik zit altijd alleen maar op mijn kamer, eet daar ook (ook voordat iedereen het moest i.v.m. covid), en dat wordt gelukkig geaccepteerd. Ze kennen me inmiddels wel en dat scheelt.
Ik ben op dit moment ook opgenomen sinds vijf weken.

Ik wens je veel succes/sterkte daar.

[ Bericht 1% gewijzigd door kuolema op 28-11-2021 16:49:00 ]

@Sangha ik weet niet hoe het in andere instellingen is maar hier mag op dit moment niemand bezoek ontvangen, ook niet buiten. Verlof en vrijheden zonder begeleiding zijn geschrapt.

quote:

Op zondag 28 november 2021 16:39 schreef kuolema het volgende:

[..]
Wat is een 'wat langere periode'? Verwacht je met kerst ook nog opgenomen te zijn?

Ik ben behoorlijk vaak opgenomen geweest, meestal niet vrijwillig. En dat maakt veel uit voor hoe je het ervaart. De ene keer verloopt het dramatisch, de andere keer kan ik het (uiteindelijk) accepteren en dan helpt het soms ook, kom ik tot rust. Ik zit altijd alleen maar op mijn kamer, eet daar ook (ook voordat iedereen het moest i.v.m. covid), en dat wordt gelukkig geaccepteerd. Ze kennen me inmiddels wel en dat scheelt.
Ik ben op dit moment ook opgenomen sinds vijf weken.

Ik wens je veel succes/sterkte daar.

Dank voor de reactie. In principe is het een stabilisatie vanaf a.s. dinsdag tot en met vier weken, maar daarna kan er nog een therapie-module achteraan komen en eventueel instellen op medicatie, dus kan zomaar stuk langer gaan worden.

Wat een gedoe daar met covid bij jou, bij ons mag gewoon bezoek komen en samen eten. Hoewel ik, zeker in het begin, niet erg vind om alleen te eten hoor. Da's meer de sociale fobie.

Fijn dat het je ook rust heeft gegeven, balen van die dramatische momenten, maar dat is wellicht inherent aan (de) problematiek. Ik ben ook wel een loner, hoewel ik, als het leuke mensen zijn, het ook wel gezellig kan vinden samen beetje tv kijken, kletsen en een spel doen ofzo. Lekker huiselijk.

Ook dank voor de sterktewensen en voor jou hetzelfde gewenst!

quote:

Op dinsdag 16 november 2021 17:47 schreef sirdanilot het volgende:
Wat is jullie grootste angst?

Voor mij is mijn grootste angst:

Eenzaam worden, op den duur helemaal geen vrienden of relaties meer hebben, hooguit af en toe wat appen met familie met verjaardag en kerstmis, en dan overlijden en langzaam wegrotten in mijn appartement totdat ik twee weken later gevonden word vanwege de stank.

Dat is mijn allergrootste angst.

Grootste angst is tot nu toe tegen worden gehouden door mensen die mijn leven moeilijk proberen te maken.
Heb nog nooit zo iets verwacht van dit soort mensen, maar dit is wel eng. Mensen die wat over je zeggen, wat totaal niet klopt.

Meest irritante is dat de studentendecaan zegt dat ik hulp nodig heb, maar waarom weet hij ook niet.
Heb behoorlijk wat bullshit meegemaakt en deze mensen proberen mijn leven te verneuken. Continu moet ik scherp blijven. Geen goed gevoel. Dat is het hem in principe

[ Bericht 6% gewijzigd door DisneyXDEE op 28-11-2021 22:27:01 ]

quote:

Op zondag 28 november 2021 22:17 schreef DisneyXDEE het volgende:

[..]
Grootste angst is tot nu toe tegen worden gehouden door mensen die mijn leven moeilijk proberen te maken.
Heb nog nooit zo iets verwacht van dit soort mensen, maar dit is wel eng. Mensen die wat over je zeggen, wat totaal niet klopt.

Meest irritante is dat de studentendecaan zegt dat ik hulp nodig heb, maar waarom weet hij ook niet.
Heb behoorlijk wat bullshit meegemaakt en deze mensen proberen mijn leven te verneuken. Continu moet ik scherp blijven. Geen goed gevoel. Dat is het hem in principe

Respect voor jouw angsten hoor, maar ik zou willen dat dat mijn grootste angsten zijn. Mijn grootste angsten zijn komeetinslag, oorlog, gedoe door covid, kanker krijgen, ouders verliezen, etc.

Ik vind het fijn dat ik voor het eerst in mijn leven zicht krijg op mijn trauma's, maar wat is het vermoeiend. De hele dag die spanning in mijn lijf. Ik heb al 2 jaar geen normale volle ademteug kunnen halen. Mijn therapie loopt bijna af en ondanks de beste bedoelingen, heb ik het idee dat de basis GGZ niet ver genoeg reikt voor mij.

Ik heb het idee dat ik toch echt leidt aan complexe PTSS. Wanneer ik die diagnose lees, dan lees ik mezelf. Bijna een decennium of zelfs langer gepest, belachelijk gemaakt, buitengesloten, uitgelachen. Ik voel me zo onveilig rondom mensen en voel me bekeken wanneer ik op straat loop. Mijn vrienden zeggen niks aan me te merken, alleen het is er altijd. Terug kijkend op mijn leven zat het er altijd al, het komt nu pas boven.

De aanhoudende spanning in mijn lijf maakt het leven moeilijk. Ik heb nooit het gevoel echt aanwezig te zijn of echt te leven. Ik ga maar wat door de dagen heen zonder dat ik me echt goed voel, het voelt vreselijk. Ik wil me gewoon zo graag wel ontspannen en gelukkig voelen.

quote:

Op dinsdag 30 november 2021 15:31 schreef duracellkonijntje het volgende:
Ik vind het fijn dat ik voor het eerst in mijn leven zicht krijg op mijn trauma's, maar wat is het vermoeiend. De hele dag die spanning in mijn lijf. Ik heb al 2 jaar geen normale volle ademteug kunnen halen. Mijn therapie loopt bijna af en ondanks de beste bedoelingen, heb ik het idee dat de basis GGZ niet ver genoeg reikt voor mij.

Ik heb het idee dat ik toch echt leidt aan complexe PTSS. Wanneer ik die diagnose lees, dan lees ik mezelf. Bijna een decennium of zelfs langer gepest, belachelijk gemaakt, buitengesloten, uitgelachen. Ik voel me zo onveilig rondom mensen en voel me bekeken wanneer ik op straat loop. Mijn vrienden zeggen niks aan me te merken, alleen het is er altijd. Terug kijkend op mijn leven zat het er altijd al, het komt nu pas boven.

De aanhoudende spanning in mijn lijf maakt het leven moeilijk. Ik heb nooit het gevoel echt aanwezig te zijn of echt te leven. Ik ga maar wat door de dagen heen zonder dat ik me echt goed voel, het voelt vreselijk. Ik wil me gewoon zo graag wel ontspannen en gelukkig voelen.

Onderstaande had ik al wel vaker gelezen/gehoord:

quote:

By shaking your body for 15 minutes, you can calm your body after a long day. Shaking activates the parasympathetic nervous system and signals the brain to calm, relax and let go. Shaking also activates the lymphatic system of our body, which helps our body get rid of the toxins.

maar ik dacht altijd

Nu kreeg ik het door stom toeval 2 keer heel kort achter elkaar geadviseerd en dacht ik nahjah fuckit waarom niet iig proberen, als het werkt heb ik keiveel gewonnen en als het niet werkt heb ik hooguit een kwartier verloren. Ik ben erg verbaasd over het effect dat dit heeft. Ik doe wel meer dingen atm die echt gefocust zijn op de verkramping in mn lichaam, dus een beetje onduidelijk welk effect waar vandaan komt, maar na de eerste keer dit doen voelde ik echt een losheid in mn lijf op plekken die al weken pijn deden van de spanning. En als ik helemaal alleen ben vind ik het ook wel leuk om te doen ook eigenlijk, maar ik hou an sich van dansen dus dat is niet zo gek

Ik heb het overigens nog geen 1 keer tot een kwartier gerekt. Dus pin je daar niet op vast.

quote:

Op maandag 29 november 2021 11:08 schreef Nijna het volgende:

[..]
Het klinkt zo alsof je jouw angsten erger vindt dan die van in dit geval DisneyXDEE maar ik denk dat je angsten niet kan vergelijken... je weet niet hoe het voor een ander is.

Nee dat bedoelde ik dus juist niet, vandaar dat woordje respect.