[Giro] Etappe 21: Cernusco sul Naviglio - Milano (ITT) #1

Tappa 21: Cernusco sul Naviglio - Milano, 15,7 km

Leven we allemaal nog? Het vlaggetje is gesneuveld, rip aan de nabestaanden. 's Ochtends droeg Wilco Kelderman nog het roze, tegen het eind van de middag was de droom voorbij. De rit naar Sestriere begon met een grote kopgroep, die in eerste instantie veel ruimte leek te krijgen. Om een of andere reden begon Astana daarna te rijden in het peloton. Voor Fuglsang, was de eerste gedachte. We noteren een 18e plaats op meer dan twee minuten aan het eind van de dag, in retrospect een bijzondere keuze van de mannen van Astana. Het verschil met de koplopers bleef vrij beperkt, meer dan zeven minuten kregen ze nooit. Toen we aan de eerste beklimming naar Sestriere begonnen liep het langzaam terug naar drie minuten. Boven op de top smeet Ballerini zich naar beneden, hij mocht een tijdje op kop rijden. Werd uiteindelijk overvleugeld door de piepkleine Einer Rubio, die nu al kapot wordt gemaakt door Jeroen Vanbelleghem iedere keer dat hij in beeld komt. Zie je wat je hebt gedaan, Thomas De Gendt? De eerste keer naar Sestriere leverde in het peloton niet enorm veel op. Ineos nam het commando over, er moest wel wat volk af maar de grote namen bleven toch nog even bij elkaar. Na de eerste afdaling en het stuk vals plat begonnen we aan de steilste kant van Sestriere. En dat hebben we geweten ook. Eigenlijk keken we naar een herhaling van donderdag. Nadat Ganna en co wat werk hadden gedaan nam Dennis het over. We bleven heel snel met drie over, alweer. Kelderman moest snel lossen, een kalf verdronk nog nooit zo reddeloos. Dennis, Hindley en Hart bleven over. Weer een goede dag van Dennis, ronduit fascinerend. Nouja, goed, lang verhaal kort, Dennis reed gewoon op kop tot een paar kilometer van de finish. De laatste koplopers werden op de slotklim ingerekend, jammer voor Rubio en Serry. Het verschil met de achtervolgers, een groepje onder aanvoering van Quick Step, was al snel meer dan een minuut. Het ging zelfs een tijd richting de twee minuten, totdat Dennis wat rustiger begon te fietsen. Quick Step begon ook sneller te gaan, Almeida herpakte zich toch knap na zijn mindere beurt op de Stelvio. Hij reed zelfs nog weg uit de achtervolgende groep, waar Kelderman bleef zitten met Bilbao in z'n wiel. Het was helemaal op bij Wilco, niets aan te doen. Hij wint de Giro niet, ergens wel een opluchting. Al kan ik ook moeilijk warm worden van de renners die dat mogelijk wel gaan doen. Hindley probeerde op de slotklim nog een aantal keer aan te vallen, maar Hart zat steeds op het wiel. Ze reden samen de slotkilometer in, Dennis kwam nog een paar keer terug maar was er toen definitief af. In de sprint liet Hindley zich verrassen door Geoghegan Hart, dat was ook wel weer een dieptepuntje. Het zijn jongens die totaal niet in de gaten hebben wat ze allemaal overkomt, zoveel is wel duidelijk. Hart won de rit, toch de slimmere van de twee, al pakte Hindley dan weer de tussensprint mee. Tweede ritzege voor Hart, ongelofelijk eigenlijk. Hij staat nu in dezelfde tijd als Hindley, maar Hindley mag voorlopig het roze dragen. Kelderman staat nu derde, die plaats komt waarschijnlijk niet meer in gevaar. Wel een podium, dat staat uiteindelijk toch leuk op je cv. Nu gaan we naar Milaan, waar Hart en Hindley tegen elkaar mogen strijden. Wordt er iemand warm van? Ik in ieder geval niet. Zelden zo weinig gevoeld bij een beslissing in een grote ronde. Door corona is dit toch een behoorlijk onthoofde Giro geworden, jammer voor de annalen.




Cernusco sul Naviglio is de startplaats van de afsluitende tijdrit. Er wonen 35.000 mensen in deze stad in de provincie Milaan, regio Lombardije. De Giro is hier nog nooit geweest, wat kan liggen aan het feit dat er niet veel te vertellen valt over Cernusco. Volgens het roadbook werden hier in de late 17e eeuw vele vakantiewoningen gebouwd in deze stad door de Italiaanse elitie. Daarom vinden we hier een aantal villa's, zoals de Villa Alari Visconti di Saliceto. Een van de fraaiste villa's in de provincie, fluisteren ze. Aartshertog Ferdinand van Oostenrijk heeft hier een aantal zomers doorgebracht, daar hebben ze het in Cernusco nog steeds over. De stad ligt aan een kanaal, de Naviglio Martesana. Veel wielrenners komen hier niet vandaan, maar wel voetballers. Niet direct namen die me veel zeggen, maar Cristiano Biraghi is momenteel wel Italiaans international. Die beroemde villa ziet er overigens niet zo slecht uit, ze zouden alleen wel eens een tuinman mogen inhuren om de boel een beetje bij te houden.



Net als in de Tour start de afsluitende tijdrit voor de deur van de lokale middelbare school. In Frankrijk was dat de middelbare school van Pinot, ik heb geen idee of ze hier ook bekende laureaten hebben gehad. In de eerste hectometer van de rit gaan we rechtdoor, maar de eerste bocht volgt al snel. We rijden een pleintje op, waar steentjes liggen. Hier slaan we linksaf, waarna we vrij snel weer op het asfalt terechtkomen. Even later volgt er een bocht naar rechts, in de buurt van de Villa Alari Visconti Di Saliceto en de bijbehorende poort. We rijden 200 meter rechtdoor en slaan daarna linksaf, waarna het nog wat verder flauw naar links loopt. Weer even kort over de steentjes, tot we over een bruggetje fietsen. Na de burg gewoon asfalt, en een brede weg. Ongeveer 500 meter rechtdoor, daarna een bocht naar rechts. Het blijft gewoon vlak, hoogteverschil gaat tijdens deze tijdrit geen rol spelen. Na de bocht naar rechts komen we kort achter elkaar drie rotondes tegen. De eerste rotonde is prima te doen, de tweede ligt een beetje raar. Levert meer bochtenwerk op, bovendien hebben ze het hier extra bochtig gemaakt door allerhande verkeerseilanden en vluchtheuvels. De derde rotonde is dan weer breed en ruim, daar hoeft minder gestuurd te worden. Vervolgens gaat het een kilometer rechtdoor over een brede weg tot aan de volgende rotonde. Deze rotonde valt ook wel weer mee, maar we komen in de 200 meter daarna nog eens twee rotondes tegen. Die tweede daarvan is dan weer irritant, ligt een beetje scheef. Daarna rijden we Vimodrone binnen, aardige naam voor een verder onopvallende plaats. Een kleine sfeerimpressie van de eerste kilometers van de tijdrit:



Na de zoveelste rotonde van de dag rijden de renners een kilometer rechtdoor in Vimodrone, eerst over het industrieterrein en daarna tussen de huizen. Flauw bochtje naar links, verder gaat het lekker rechtdoor over een brede en vlakke weg. In het centrum van dit stadje komen we al snel de volgende rotonde tegen, kan niet anders. Na d'n deze gaat het meer dan een kilometer volledig rechtdoor, tot aan de volgende. Dit is een wat bredere rotonde, die ook vrij lang is. Na deze rotonde rijden we de stad Milaan binnen via een lange draaiende weg. Steeds een beetje naar links, terwijl het zelfs een paar meter omhoog gaat. Daarna gat het uiteraard ook weer even naar beneden, rechtdoor de buitenwijken in. Eigenlijk fietsen de renners nu meer dan twee kilometer rechtdoor, gewoon, zonder obstakels of wat dan ook. Uiteindelijk volgt er een scherpe, licht terugdraaiende bocht naar rechts. Wel even een pittig punt, maar de brede weg die hier ligt biedt de renners veel speelruimte. Een paar hectometer later slaan we linksaf, da's een makkelijkere bocht. Even later gaat het nog eens naar links, tegen die tijd hebben we 10,3 kilometer afgewerkt en bereiken we het enige tussenpunt van de dag op de Via Padova. Een sfeerimpressie van deze pittoreske weg:



Na het eerste en enige tussenpunt rijden we een kilometer volstrekt rechtdoor over de brede weg in de straten van Milaan. Het is uiteraard nog steeds vlak, de grootste uitdaging komt van de rotondes. Aan het eind van het stuk rechtdoor komen we er namelijk weer een tegen, jawel hoor. Een flinke joekel wel, even goed sturen hier. Daarna weer rechtdoor, goh. Opnieuw een kilometer, ongeveer. Tussendoor komen we bij een kruispunt wel tijdelijk over steentjes te rijden, een paar meter lang. Aan het eind van deze weg komen we uit bij een groot kruispunt, aan alle kanten omgeven door hoge gebouwen. Hier slaan we eerst rechtsaf en daarna bijna meteen linksaf, terwijl we ons op minder dan drie kilometer van het eind bevinden. Na deze bochtjes rijden de coureurs bijna drie kilometer volledig rechtdoor, uiteraard over een brede en vlakke weg. We rijden over de Corso Buenos Aires, toch al redelijk in het centrum. Best wat statige gebouwen langs de kant van de weg. Op twee kilometer van het eind komen we uit bij de Porta Venezia, hier moeten we over de tramtrails rijden. Vanaf dit moment is het laatste stuk van de tijdrit gelijk aan de afsluitende tijdrit van 2017, we rijden verder over de gloriewegen van Jos en Tom. Het gaat eigenlijk zo goed als rechtdoor tot op een kilometer van het eind, onder de boog van de allerlaatste kilomter van deze Giro is er een scherpe bocht naar rechts en daarna gaat het weer 400 meter rechtdoor. Op minder dan 600 meter van de streep komt er dan weer een bocht naar links en daarna rijden de renners recht het centrum van Milaan in. Via een paar korte bochtjes komen ze op de steentjes terecht en op 400 meter van de streep volgt dan de laatste serieuze bocht, naar rechts. In de laatste meters gaat het rechtdoor. Na 15,7 kilometer ligt de streep naast de dom van Milaan.




In 2017 waren we voor het laatst in Milaan, we waren daar met z'n allen getuige van een bijzonder memorabele slottijdrit. Die tijdrit was wel iets langer dan deze, dit is wel een erg minimaal tijdritje. Enfin, we zaten toen allemaal gespannen voor de buis omdat ONZE Tom een poging deed om het roze te heroveren. Na een sterke Giro, met onder meer een overwinning op Oropa, had hij het de laatste ritten voor Milaan een beetje moeilijk. Hij verspeelde de roze trui aan Quintana en zag ook Nibali en Pinot passeren. Met een achterstand van een kleine minuut op Quintana en ongeveer 40 seconden op Nibali en Pinot begon Tom aan de slottijdrit. Hij kon de eerste Nederlandse Girowinnaar worden, als hij een beetje hard zou fietsen. Nou, goed, zoals we misschien wel weten lukte dat best aardig. ONZE Tom heroverde het roze, hij won en Bobbie moest huilen. Dat was het eerste jaar bij Eurosport, toen waren we daar nog niet zo blij mee. Nu met Jeroen en Karsten is het al iets beter, al zouden we natuurlijk nog steeds liever Renaat en José hebben. De tijdrit won Dumoulin niet, die werd gewonnen door ONZE Jos. Een droomdag voor het vlaggetje. De omhelzing van Tom en Jos was natuurlijk een hoogtepuntje in de Nederlandse wielergeschiedenis. We sloten in 2017 de 100e Giro af, daarom eindigden we ook in Milaan. De krant die op het idee kwam om de koers te organiseren was immers gevestigd in deze stad. La Gazzetta dello Sport kwam eerder al met de Ronde van Lombardije en Milaan-San Remo, maar in 1908 stond er ineens een mededeling in de krant dat een jaar later de eerste Giro d'Italia georganiseerd zou worden. Het zou een koers worden van acht lange ritten, met steeds een rustdag tussendoor. Ritten van meer dan 300 kilometer waren toen nog normaal. Men werkte ook nog niet met tijdsverschillen, het klassement werd gebasseerd op de klasseringen van de renners in iedere afzonderlijke rit. In de jaren daarna is er veel veranderd, maar het is passend om de Giro af te sluiten in de stad waar het allemaal begon, op 13 mei 1909. Milaan is immers niet altijd het eindpunt van de Giro, de koers eindigt de laatste jaren ook regelmatig in een andere stad, vorig jaar was er bijvoorbeeld een afsluitende tijdrit in Verona, gewonnen door Haga en met een roze Carapaz. Het jaar daarvoor zagen we dan weer een rit in lijn in Rome. In 2015 waren we we ook in Milaan, de Giro eindigde toen met een rit in lijn. Die rit werd gewonnen door Iljo Keisse, die samen met Luke Durbrigde in de slotfase wegreed en daarmee de sprintersploegen verraste. In 2012 eindigde de Giro ook met een tijdrit in Milaan. Dat was ook een bloedstollende tijdrit. Joaquim Rodriguez was bergop de beste gebleken tijdens die Giro, maar hij had veel tijd laten liggen door behoorlijk laf rond te rijden. Daardoor stond de allersaaiste Canadees ooit, Ryder Hesjedal, nog kort in het klassement. In de afsluitende tijdrit bakte Rodriguez er helemaal niets van, zoals te verwachten viel. Hesjedal daarentegen reed wel weer goed en hij nam zo op de slotdag toch nog de roze trui over van Purito. Hij werd daarmee de meest nietszeggende winnaar van de Giro ooit, tot vandaag! Hindley of Geoghegan Hart, dat is nog wel een niveautje lager. Het kan de derde keer op een rij worden dat de roze trui van schouders wisselt in Milaan, die kans is best groot zelfs. Milaan is trouwens een stad met 1.350.000 inwoners, in de regio Piëmonte. Verder neem ik aan dat iedereen Milaan wel kent. Het is een vrij saaie stad, waar je eigenlijk alleen al je geld uit kan geven aan kleding. Het wordt de 87e keer dat hier een rit eindigt, zo leuk als in 2017 zal het niet meer worden maar het wordt wel weer wat.



In Milaan wordt het overdag 18 graden. Er is een kleine kans op regen, aan het eind van de middag neemt die kans toe. Een nat einde behoort tot de mogelijkheden. Weinig wind, daar komt gedurende de dag ook niet echt verandering in. Om 13:40 gaat Jonathan Dibben als eerste van start, de slechtste renner in het peloton is laatste, zoals het hoort. Om 14:17 gaat Campenaerts van start, kijken of ie er nu wel wat van bakt. Ganna om 14:52, Dennis om 15:17. Om 15:42 gaat Domenico Pozzovivo van start, de tien renners na hem starten om de drie minuten. Hindley als laatste om 16:12, zijn eerste en vermoedelijk ook meteen enige dag in het roze. Als je alle tijden wil zien kijk je maar lekker bij Tissot ofzo. Zoek het uit. Eurosport 1 gaat live om 14:00, de PLAYER is er wat vroeger bij. We verwachten de aankomst een minuut of 18 nadat Hindley vertrekt, ofzo.



Nou jongens, dit wordt spannend hè. Of nouja, dat zal wel meevallen. Hindley heeft het roze, maar hij staat in dezelfde tijd als Hart. Normaal gesproken is Hart de betere tijdrijder van de twee, dus is Hindley de lul. Maarja, je weet het niet he. Misschien gaat het wel regenen en gaat Hart onderuit bij een van de vele rotondes, kan gebeuren. Of hij krijgt een lekke band. Of hij gaat superhard choken, het valt allemaal niet uit te sluiten. We weten zo weinig over beide jongens dat we ook geen voorspelling kunnen doen over hun mentale capaciteiten. Eerlijk gezegd boeit het mij ook echt helemaal niets. Hindley of Hart, het is alsof je naar de uitslag van de Ronde van Trentino zit te koekeloeren. We krijgen sowieso een vrij onwaardige winnaar, al hebben beide heren goed hun best gedaan en verdienen ze het sowieso meer dan Kelderman, om over de rest nog maar te zwijgen. Toch denk je nog wel eens terug aan de coronagevallen Yates en Kruijswijk, of de valpartij van Thomas. Die drie heren hadden deze Giro allemaal makkelijk kunnen winnen, achteraf gezien. Maarja, dat telt niet he. We moeten het doen met deze heren, enige voordeel is dat ze de jeugd hebben en in de toekomst genoeg kansen krijgen om te laten zien dat ze een waardige winaar waren. Ik zet net als iedereen in op Hart voor het roze, voor de rit maakt dat verder weinig uit. Ze gaan de top vijf niet halen, normaliter. Wel apart verder, na 20 dagen koers gaan we met twee renners in dezelfde tijd naar de laatste rit. Dat is nog nooit gebeurd, en toch doet het me niks.
1. Dennis. Meer een sympathiestem. Na zijn beulswerk in de bergen gun ik hem nu eigenlijk wel de zege. Hij heeft in ieder geval nog wat energie over aan het eind van de ronde, al moest hij gisteren natuurlijk wel diep gaan. Waarschijnlijk wint Ganna weer, maar ik zou prima kunnen leven met een overwinning van Dennis. Da's wel schrikken eigenlijk, nooit verwacht zoiets te typen.
2. Ganna. Wint waarschijnlijk toch weer, maar daar zitten we ondertussen niet echt meer op te wachten. Een andere winnaar is goed voor de variatie.
3. Campenaerts. Ik trap er toch nog een keer in.
4. Bjerg. Ja, of niet natuurlijk.
5. Cerny. Na die fraaie ritzege kan er nu ook nog wel een goed resultaat in de tijdrit bij.

[ Bericht 0% gewijzigd door Rellende_Rotscholier op 25-10-2020 11:36:39 ]

Scotson, jij kan dit helemaal niet.

Ga jij maar met pensioen, Mikkel.

quote:

Op zondag 25 oktober 2020 14:30 schreef Koffieplanter het volgende:

[..]

Mikkel is geblesseerd.

Al 22 jaar lang.

Ik wil veel doen, maar ik ga niet uitzoeken of Bjerg geblesseerd is.

Wybren hoeft dit niet te doen.

Gaat Ganna de komende tien jaar ooit nog een keer een tijdrit niet winnen?

quote:

Op zondag 25 oktober 2020 15:13 schreef wimderon het volgende:

[..]

Als Evenepoel op niveau terugkomt zou dat zomaar eens kunnen, afgaande op San Juan.

Oja, die hebben we ook nog.