R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
quote:Op donderdag 27 februari 2020 02:17 schreef geeninspiratie1235 het volgende:
[..]
vind je jezelf mooier als je afvalt of wil je minder/gezonder eten? Dan moet je dat natuurlijk doen maar uit eigen ervaring weet ik dat het beter gaat als je negatieve emoties verwerkt, dus ook dat je niet goed genoeg bent op een bepaald gewicht. Dat had mij deels van het emotie eten afgeholpen. Ik had ook bij de primatk gewerkt en daar had je vrouwen die heel verontwaardigd vroegen waarom de dames maten maar tot 56 gingen. Kwestie van op welke manier je jezelf waardeert en door wie je gewaardeerd wilt worden en op welke manier.
[..]
Allebei en het is beter voor de gezondheid
Ja precies. Goed gezegd. Dat is voor mij nou ook het perfecte leven.
[..]
Bedankt voor het voorbeeld. Als je iemand heel erg leuk vind dan voelt niets als een compromis, dat snap ik ook wel, maar heb jij nou veel moeite moeten doen om hem überhaupt zo leuk te gaan vinden? Begon het ook niet met een compromis?
[..]
Wauw! Wat heb je dat fantastisch verwoord! Zo voel ik mij nou ook precies en dat is ook precies de reden dat ik vrijwillig single ben, maar jij kunt het heel goed beschrijven!
Enige waar ik vind dat over te twisten is , is dat eenzaamheid even slecht is als roken. Als eenzaamheid roken is dan is gezanik aan je hoofd van anderen luchtvervuiling. Jezelf daaraan onttrekken dmv niet daten/single zijn is dan net zo goed een manier om schadelijke stoffen te ontwijken. Eenzaamheid samen omdat je elkaars gevoelens niet begrijpt is inderdaad nog erger, dat is alsof je als niet-roker 24/7 meerookt met een kettingroker.
[..]
Allen whatsapp? Met de onuitgesproken verwachtingen tijdens daten in het algemeen heb je dan weer geen problemen?
FOK! is net een groot tijdschrift
Als we de vraag inverteren; de reden dat mannen single zijn is omdat ze geen kutje kunnen krijgen.
Vrouwen willen dan liever niet bij 1 pik blijven in een relatie?
Vrouwen willen dan liever niet bij 1 pik blijven in een relatie?
Het was ook niet mijn bedoeling om het over te laten komen als een enorme opoffering, maar juist nuance aan te brengen dat het niet alleen maar vermoeiend of alleen maar hoteldebotel vanzelf gaat enzo. Dat daar ook nog iets tussen zit.quote:Op woensdag 26 februari 2020 23:31 schreef 01100101 het volgende:
@:Scary_Mary @:geeninspiratie1235
Laat ik het zo zeggen, compromissen sluiten voelt in het algemeen niet als een grote opoffering aan. Natuurlijk zijn er dingen waar je meer moeite mee hebt dan andere zaken waarin je een middenweg kunt vinden. Om een voorbeeld te nemen, ik weet dat ik naar het land van mijn vriend aan het emigreren kom. Daar is geen middenweg mogelijk vanwege verscheidene reden. Het land is best aardig en ik denk wel dat ik mij daar kan aarden. Waar ik dan wel weer meer moeite mee heb is het hectische schema van mijn vriend, daar botsen we wel over. Door zijn schema moet ik verhoudingsgewijs vaak zijn kant opreizen en dat voelt wel als een redelijke opgave ondanks dat ik het daar altijd onwijs naar mijn zin heb (het frequent reizen is gewoon meh). Bovengenoemde zaken zijn voor veel mensen in mijn omgeving een reden waarom ze twijfels hebben over mijn langeafstandsrelatie, maar zelf ervaar ik het helemaal niet zo. Ik denk daarom ook dat als het goed met iemand klikt, compromissen sluiten uiteindelijk wel meevalt.
Zoals je het omschrijft klinkt het als een weloverwogen beslissing die je neemt, omdat jij weet waar je het voor doet.
Niet alleen ik, bij meerdere mensen komt het toch echt anders over dan jij het kennelijk bedoelt. Ik heb geprobeerd te onderbouwen waarom een en ander zo overkomt, zodat je misschien wat meer en betere antwoorden zou kunnen krijgen.quote:
[..]
Dat maak jij ervan. Ik zag het zelf helemaal niet als de aanval openen, want ik had gewoon een vraag waar ik antwoord op wilde.
Ik haak in op iets wat jij kennelijk de moeite waard vindt om te posten, my bad.quote:[..]
Nou haal je er iets triviaals bij terwijl de vraag of je een ander aantrekkelijk vindt en zo ja hoe überhaupt de reden is waarom mensen een relatie hebben.
Jammer dat je enige kritiek op hoe je dingen hier verwoordt ziet alsof ik het probleem alleen bij jou neer zou leggen. Dat is niet mijn bedoeling en ik zou het fijn vinden als je zou kunnen onderbouwen hoe het bij jou overkomt alsof mannen niets fout zouden kunnen doen in mijn ogen.quote:[..]
Alsof jij niet doorschiet wat dit onderwerp betreft? Mannen kunnen niets fout doen bij jou, het probleem ligt altijd bij mij. Soms nuanceer je een beetje wat ook niet erg gemeens overkomt maar eerder alsof je nou eenmaal moet nuanceren omdat je anders niet evenwichtig genoeg overkomt of je doet net alsof je het met me eens bent zodat ik weer uitspraken ga doen die je kunt bekritiseren.
Nogmaals, ik probeer je uit te leggen waarom je bepaalde reacties krijgt. Reacties waarvan je niet blijer lijkt te worden en waarvan ik denk dat ze best een beetje te voorkomen zijn. Niet door jezelf te censureren, maar door met een andere verwoording een betere boodschap over te brengen die meer mensen kunnen begrijpen zoals je het echt bedoelt.quote:[..]
Huh? Eerst schreef je dat ik niet moest invullen wat mannen dachten omdat ze dat zelf moesten bepalen. Nu ga jij het voor hen invullen? Sorry maar ik ben het hier niet mee eens want nooit of te nimmer heeft iemand op dit forum geschreven echt persoonlijk benadeeld/gekwetst te zijn door mijn posts. Waarom zou ik dan moeten aannemen dat dit wel zo is, alleen maar zodat ik mezelf dan kan censureren. Omdat ik niet gelukkig overkom zeg je, maar waarom moet de oorzaak daarvan dan maar zijn dat ik slecht denk over mannen? Waarom kan het niks anders zijn? Ik vind de berichten die ik plaats geen gedrag maar een mening.. Ik kan dat toch ook slecht vinden van mezelf, dan ben ik toch alsnog consequent als ik tegelijkertijd niet echt een motivatie heb het te veranderen? Waarom vertoon ik hetzelfde gedrag als hen?
Ik denk dat je niet consequent bent als je roept over oppervlakkige mannen die geen interesse hebben in gevoelens en innerlijk van de vrouw, als je zelf niet ook enigszins openstaat voor het effect van je eigen verwoording.
Dat ben ik met je eens, maar ik probeer te nuanceren dat als die roze bril wel op gaat men ook niet volledig erin hoeft op te gaan. Natuurlijk hartstikke leuk om je over te geven aan zo een roze bril, maar voorbij de puberteit zou men wel een beetje mogen weten hoe dit werkt en het niet als excuus moeten gebruiken om niet gewoon ook nog realistisch na te blijven denken.quote:[..]
Dat is ook zo, maar ik bedoel eerder dat je niet zelf kiest of je een roze bril op zet of niet. Verliefdheid/aantrekkingskracht kun je misschien enigszins sturen maar niet op commando creëren/dwingen.
Het kan inderdaad bizar zijn en in dat opzicht ben ik het met jullie eens. Als ze er wel gelukkig mee waren, zouden ze als het goed is ook niet zo zeuren tegen andere mensen over wat er allemaal niet goed gaat. Maar ja, niet iedereen snapt dat dit soort geleuter een heel negatief beeld schetst over hen. Als ze alleen maar negatieve dingen kwijt willen, bijvoorbeeld om zich gehoord te voelen, dan sluit het niet per definitie uit dat er niet ook veel positief zou kunnen zijn.quote:[..]
Nou, daarin ben ik het met Yiwei eens. Het is bizar als mensen die niet bij elkaar passen toch een relatie hebben. Als zij daar gelukkig mee zijn wie ben ik om daarover te oordelen, maar ik heb zelf niet graag altijd maar de druk van compromissen of ruzie.
Op het internet zie je ook zo een tendens. Mensen zijn veel meer geneigd om negatieve ervaringen te delen en dan blijven die negatieve ervaringen vaak ook nog eens sterker hangen dan positieve. Perceptie ditdat.
Daarom is het denk ik ook best een goed idee om eens wel kritisch te uiten. Waarom zou je niet eens kunnen roepen gedraag je tegen zo iemand? Iemand mag best wel eens weten wat ellenlang geleuter met de aanhoorder doet en wat die voor mening heeft, anders moet je zo iemand er niet op zo een manier bij betrekken. Dat kan prima met enige nuance en als iemand daar niet voor open staat begrijp je de partner misschien beter en wordt er een ander slachtoffer uitgekozen om tegen aan te zeuren. Over de partner en jou
Waarom dan toch blijven? Nou ja, misschien denken ze of hopen ze dat het nog gaat veranderen? Dat het inderdaad een kwestie zou zijn van gewoon maar genoeg erover zeuren in de hoop dat de ander doorkrijgt hoe erg het is en het dan maar aanpast. Of dat het een dip is en men gewoon nog even door moet blijven zetten tot het automagisch verandert of dat de ander inziet hoe ontzettend veel die wel niet overheeft en dat het dan wel eckte liefde moet zijn ofzo.
Als je denkt dat het aan een bepaalde factor ligt, bijvoorbeeld een drukke periode op werk, dan is het misschien makkelijker om te denken dat het daar aan ligt ipv aan de compatibiliteit of gewoon de communicatie op zich.
Wat soms ook heel duidelijk naar voren komt is dat mensen in een proces zitten. Dat ze wel weten dat het niet goed zit, maar er nog niet aan toe zijn om afscheid te nemen van het idee dat ze het wel kunnen overwinnen. Dat ze denken dat ze de ander, de relatie en/of zichzelf nog de kans geven, terwijl het eigenlijk alleen nog maar uitstel van afstel is. Omdat ze de confrontatie nog niet aandurven, hun partner niet willen kwetsen of zelf te bang zijn om de deur uit te lopen naar de nieuwe fase.
Sowieso, het is allemaal een leerproces..
En wat ik ook veel zie, niet alleen in liefdesrelaties, maar in het algemeen, is gedoe om intentie. Iemand kan nog zo een goed persoon zijn en het allemaal buitengewoon fantastisch goed bedoelen, maar het maakt je niet per se een betere match. Ook goede intenties kunnen kwetsen en ongeschikt zijn, maar sommige mensen denken een goed mens moeten zijn gelijk staat aan dan ook een goede partner zijn.
Helaas, hoe leuk je ook bent, het is geen garantie dat het dan maar moet gaan werken. En omgekeerd betekent het natuurlijk ook niet per se dat je een slecht mens of een slechte partner bent als het niet werkt en uitgaat. Maar ja, dan komt die eigenwaarde weer om de hoek denk ik..
Yiwei heeft natuurlijk een goed punt, een passende partner zoeken en vinden kan een boel schelen. Maar een passende partner is denk ik niet per se iemand die erg op je lijkt. Als je beide erg introvert bent, dan kan dat begrip opleveren hoe je in elkaar zit. Maar als je beide niet praat over je gevoelens, kun je net zo goed problemen hebben die moeilijk te overwinnen zijn.
Dat kan dan weer het fijne zijn van een partner die van je verschilt, zodat je elkaar aanvult.
Als jij het niet doorhebt, is het er dan ook niet? Kunnen andere mensen dan niet zo een beeld van jou krijgen?quote:[..]
Je blijft maar aanhalen dat ik mannen klojo's vind, vind je dat zelf niet zwartwit gedacht? Ik schrijf dat nergens en ik wil niks bagatelliseren want het is dat jij het steeds naar voren haalt maar ik heb die "mannenhaat" in mijn posts vaak niet eens door.
Ik denk dat ik niet degene ben die jou alleen maar als mannenhater ziet. Wel ben ik nu degene die chargeert om een punt over te brengen. Maar naast kritiek op hoe je een en ander verwoordt, ga ik ook serieus in op bepaalde dingen. Daarmee hoop ik juist grijs te laten zien tussen het zwart-wit.
Mooi, dan hoop ik dat dit sterker uit de verf gaat komen..quote:[..]
Ja, nou ja. Het gaat er voor mij uiteindelijk om hoe het overkomt, niet om de intenties want zoals anderen zeiden ik kan en moet geen gedachten willen lezen.
Weet niet precies wat je bedoelt met deze stappen, maar ik zou willen pleiten voor ook in de eerste stap moeite willen doen om elkaar te vinden. Juist daar kun je je onderscheiden en je serieuze intenties tonen lijkt me. Niet alleen omdat je denkt dat de ander het waard is, maar vooral omdat je jezelf het ook dusdanig waard vindt om te proberen.quote:[..]
Ja, het waren idd toch wel voor de hand liggende dingen. Maar het gaat om het resultaat en of jij daar blij mee bent. Jij bent al bij de tweede stap, moeite willen doen om elkaar te vinden. Dan is hij dat al waard volgens jou en jij ook voor hem.
Succes, goed van je, ik ben zelf een echte vreetzak dus als het mij soms lukt om volgens die oervervelende schijf van vijf of 1 of ander raar paleo koolhydraatarm of portie beperkt dieet te eten dan moet het jou ook lukken. Gewoon vooral eten wat het meest vult en niet teveel loze calorieën. Zelf cheat ik heel veel want ik houd niet van dat gezeur maar gezond eten kan ook erg lekker zijn en makkelijk.quote:
Bijv. Hollandse Diepvriesgroenten, daar zit vaak al kruidenboter bij, dus dat kun je dan als lunch eten. Groentesap zoals tomaat, wortel of bieten is ook een snelle manier om vitaminen binnen te krijgen , vaak duur maar soms in de aanbieding. Bij aldi denk ik het goedkoopst
Thee of koffie , gekookt water is "vullender" dan gewoon water
Wat het meest vult zijn dingen met gezonde vezels en met proteïne
Huh? Eerder helemaal geen. Of was dat geen insinuatie naar "Chad pikt alle vrouwen in"quote:
Als we de vraag inverteren; de reden dat mannen single zijn is omdat ze geen kutje kunnen krijgen.
Vrouwen willen dan liever niet bij 1 pik blijven in een relatie?
Ik bedoel een kutje kan ook gewoon niet gekregen worden punt. Het is niet zo dat een kutje altijd automatisch aan de hoogste bieder met pik wordt toegewezen en dat als daar geen genoegen mee wordt genomen het wel moet zijn dat het dan is omdat 1 pik niet voldoende is. Terwijl 1 dan juist nog teveel is. Of was dat niet wat je wou beweren?
Oh op die manier. Ja ik snap best dat er meerdere gradaties kunnen zijn maar wat ik mis in dit verhaal is waar mensen zelf naar op zoek zijn. Want hoe het op mij overkomt is dat echt bijna iedereen op zoek is naar een opoffering (want ik lees weinig verhalen over dat het vanzelf gaat. Maar dat idee verafschuwd men ook vaak omdat het onrealistisch is). Dan vraag ik mij echt af waarom? Omdat men niet verwend over wil komen? Omdat men gewend is aan zelfkastijding omdat dit overal op ieder gebied door de strot wordt geduwd? Omdat ze echt een soort spirituele persoonlijke groei zoeken? Omdat ze een romantisch beeld hebben van opoffering voor echte liefde of iets anders? In theorie snap ik het wel en vind ik het wel mooi maar in de praktijk snap ik niet dat mensen ook echt die discipline op kunnen brengenquote:
Het was ook niet mijn bedoeling om het over te laten komen als een enorme opoffering, maar juist nuance aan te brengen dat het niet alleen maar vermoeiend of alleen maar hoteldebotel vanzelf gaat enzo. Dat daar ook nog iets tussen zit.
Zoals je het omschrijft klinkt het als een weloverwogen beslissing die je neemt, omdat jij weet waar je het voor doet.
Ja ik las ook mijn dagboek van vroeger terug en toen kwam ik tot de conlusie dat waar ik ook kom ik vroeg of laat meningsverschillen heb met bijna iedereen. Dus het ligt inderdaad echt aan mij. Maar ja dit is een forum. Dus ik ben er niet naar op zoek om aardig gevonden te worden. Ik wil gewoon ongecensureerd mijn mening kunnen verkondigen. Ik moet er alleen wel bijzeggen dat jij inderdaad betere reacties kreeg op jouw topic en dat ik daar in principe wel wat van kan leren, maar omdat er dan ten minste serieuze antwoorden komen voor discussie ipv voornamelijk troll antwoorden al vond ik dit tppic wel een vooruitgang tov het vorige in dat aspect want in het vorige was jij 1 van de weinigen die inhoudelijk reageerde en nu zijn het meer mensenquote:
Niet alleen ik, bij meerdere mensen komt het toch echt anders over dan jij het kennelijk bedoelt. Ik heb geprobeerd te onderbouwen waarom een en ander zo overkomt, zodat je misschien wat meer en betere antwoorden zou kunnen krijgen.
Sorry, wat ik bedoel was dat het geen consequenties heeft voor de relatie welke kleur iemand mooi vindt. Maar of je een ander waardeert wel lijkt me? Maar goed dat is vooral een kwestie van perceptie volgens jou.quote:Ik haak in op iets wat jij kennelijk de moeite waard vindt om te posten, my bad.
Die heb ik niet echt, dat was vooral een gevoel die ik kreeg omdat jij per se wil dat ik positiever denk over het hebben van een relatie en vooroordelen van mannen. Maar als je zegt dat het niet zo is dan geloof ik het wel.quote:Jammer dat je enige kritiek op hoe je dingen hier verwoordt ziet alsof ik het probleem alleen bij jou neer zou leggen. Dat is niet mijn bedoeling en ik zou het fijn vinden als je zou kunnen onderbouwen hoe het bij jou overkomt alsof mannen niets fout zouden kunnen doen in mijn ogen.
Ja misschien. Maar ik probeer hier dan ook niet over te komen alsof ik een aantrekkelijk innerlijk heb.quote:Nogmaals, ik probeer je uit te leggen waarom je bepaalde reacties krijgt. Reacties waarvan je niet blijer lijkt te worden en waarvan ik denk dat ze best een beetje te voorkomen zijn. Niet door jezelf te censureren, maar door met een andere verwoording een betere boodschap over te brengen die meer mensen kunnen begrijpen zoals je het echt bedoelt.
Ik denk dat je niet consequent bent als je roept over oppervlakkige mannen die geen interesse hebben in gevoelens en innerlijk van de vrouw, als je zelf niet ook enigszins openstaat voor het effect van je eigen verwoording.
Maar als er geen roze bril is, dan is een relatie vooral een kwestie van werk of zo. Respect als je daar de discipline voor hebt vanwege een doel zoals echte liefde of een gezin of zo, maar heel aantrekkelijk komt dat op mij niet over.quote:Dat ben ik met je eens, maar ik probeer te nuanceren dat als die roze bril wel op gaat men ook niet volledig erin hoeft op te gaan. Natuurlijk hartstikke leuk om je over te geven aan zo een roze bril, maar voorbij de puberteit zou men wel een beetje mogen weten hoe dit werkt en het niet als excuus moeten gebruiken om niet gewoon ook nog realistisch na te blijven denken.
Goede uitleg, mooi verwoord. Ik snap deze mensen nu denk ik van helemaal niet naar een heel klein beetje beter.quote:Het kan inderdaad bizar zijn en in dat opzicht ben ik het met jullie eens. Als ze er wel gelukkig mee waren, zouden ze als het goed is ook niet zo zeuren tegen andere mensen over wat er allemaal niet goed gaat. Maar ja, niet iedereen snapt dat dit soort geleuter een heel negatief beeld schetst over hen. Als ze alleen maar negatieve dingen kwijt willen, bijvoorbeeld om zich gehoord te voelen, dan sluit het niet per definitie uit dat er niet ook veel positief zou kunnen zijn.
Op het internet zie je ook zo een tendens. Mensen zijn veel meer geneigd om negatieve ervaringen te delen en dan blijven die negatieve ervaringen vaak ook nog eens sterker hangen dan positieve. Perceptie ditdat.
Daarom is het denk ik ook best een goed idee om eens wel kritisch te uiten. Waarom zou je niet eens kunnen roepen gedraag je tegen zo iemand? Iemand mag best wel eens weten wat ellenlang geleuter met de aanhoorder doet en wat die voor mening heeft, anders moet je zo iemand er niet op zo een manier bij betrekken. Dat kan prima met enige nuance en als iemand daar niet voor open staat begrijp je de partner misschien beter en wordt er een ander slachtoffer uitgekozen om tegen aan te zeuren. Over de partner en jou
Waarom dan toch blijven? Nou ja, misschien denken ze of hopen ze dat het nog gaat veranderen? Dat het inderdaad een kwestie zou zijn van gewoon maar genoeg erover zeuren in de hoop dat de ander doorkrijgt hoe erg het is en het dan maar aanpast. Of dat het een dip is en men gewoon nog even door moet blijven zetten tot het automagisch verandert of dat de ander inziet hoe ontzettend veel die wel niet overheeft en dat het dan wel eckte liefde moet zijn ofzo.
Als je denkt dat het aan een bepaalde factor ligt, bijvoorbeeld een drukke periode op werk, dan is het misschien makkelijker om te denken dat het daar aan ligt ipv aan de compatibiliteit of gewoon de communicatie op zich.
Wat soms ook heel duidelijk naar voren komt is dat mensen in een proces zitten. Dat ze wel weten dat het niet goed zit, maar er nog niet aan toe zijn om afscheid te nemen van het idee dat ze het wel kunnen overwinnen. Dat ze denken dat ze de ander, de relatie en/of zichzelf nog de kans geven, terwijl het eigenlijk alleen nog maar uitstel van afstel is. Omdat ze de confrontatie nog niet aandurven, hun partner niet willen kwetsen of zelf te bang zijn om de deur uit te lopen naar de nieuwe fase.
Sowieso, het is allemaal een leerproces..
En wat ik ook veel zie, niet alleen in liefdesrelaties, maar in het algemeen, is gedoe om intentie. Iemand kan nog zo een goed persoon zijn en het allemaal buitengewoon fantastisch goed bedoelen, maar het maakt je niet per se een betere match. Ook goede intenties kunnen kwetsen en ongeschikt zijn, maar sommige mensen denken een goed mens moeten zijn gelijk staat aan dan ook een goede partner zijn.
Helaas, hoe leuk je ook bent, het is geen garantie dat het dan maar moet gaan werken. En omgekeerd betekent het natuurlijk ook niet per se dat je een slecht mens of een slechte partner bent als het niet werkt en uitgaat. Maar ja, dan komt die eigenwaarde weer om de hoek denk ik..
Soms is die passende partner er misschien helemaal niet en aanvulling lijkt me ook qua spiritueel opzicht inderdaad beter, maar dat kost moeite om daar voor open te staanquote:Yiwei heeft natuurlijk een goed punt, een passende partner zoeken en vinden kan een boel schelen. Maar een passende partner is denk ik niet per se iemand die erg op je lijkt. Als je beide erg introvert bent, dan kan dat begrip opleveren hoe je in elkaar zit. Maar als je beide niet praat over je gevoelens, kun je net zo goed problemen hebben die moeilijk te overwinnen zijn.
Dat kan dan weer het fijne zijn van een partner die van je verschilt, zodat je elkaar aanvult.
Oke, dank jequote:Als jij het niet doorhebt, is het er dan ook niet? Kunnen andere mensen dan niet zo een beeld van jou krijgen?
Ik denk dat ik niet degene ben die jou alleen maar als mannenhater ziet. Wel ben ik nu degene die chargeert om een punt over te brengen. Maar naast kritiek op hoe je een en ander verwoordt, ga ik ook serieus in op bepaalde dingen. Daarmee hoop ik juist grijs te laten zien tussen het zwart-wit.
Ja dat snap ik, dat is ook allemaal erg mooi, maar het vergt wel vooraf al een soort discipline en inzet/investering waarvan ik me afvraag waar sommige mensen (waaronder ik dus) dat in vredesnaam vandaan moeten halen. Niet iedereen heeft daar zin in en is daarvoor gemaakt denk ik. Maar ik kan me vergissen.quote:Mooi, dan hoop ik dat dit sterker uit de verf gaat komen..
Weet niet precies wat je bedoelt met deze stappen, maar ik zou willen pleiten voor ook in de eerste stap moeite willen doen om elkaar te vinden. Juist daar kun je je onderscheiden en je serieuze intenties tonen lijkt me. Niet alleen omdat je denkt dat de ander het waard is, maar vooral omdat je jezelf het ook dusdanig waard vindt om te proberen.
Chronische vermoeidheid, pessimisme en een grenzeloze arrogantiequote:
Wat heeft TS een man/partner te bieden eigenlijk? Behalve een vagina, maar die lopen er zat rond
Oh ja en nog een probleem met woede en impulscontrole maar day is wel gewoon klein/te managen
[ Bericht 0% gewijzigd door geeninspiratie1235 op 28-02-2020 00:41:57 ]
❣ °º¤,¸🖤 ♡º💕♡💚,ø¤°º¤💛♡`°º¤,¸❣ https://bit.ly/3oMY5yM ; https://bit.ly/39EZXor ; https://bit.ly/309QhN5 ; https://bit.ly/3fUlDyP
Die laatste kan leuk zijn.quote:
[..]
Chronische vermoeidheid, pessimisme en een grenzeloze arrogantie
What can change the nature of a man?
Meen je dat? Heb je ervaring met arrogante vrouwen? Zo ja wat voor? Waarom kwamen ze arrogant over en wat vond je daar precies leuk aan?quote:
❣ °º¤,¸🖤 ♡º💕♡💚,ø¤°º¤💛♡`°º¤,¸❣ https://bit.ly/3oMY5yM ; https://bit.ly/39EZXor ; https://bit.ly/309QhN5 ; https://bit.ly/3fUlDyP
Wat mensen zoeken hoeft niet per se duidelijk afgebakend te zijn denk ik. Als men iets de moeite waard vindt, zullen de grenzen wellicht ook makkelijker verschoven te worden om meer op te gaan offeren. Denk dat daar ook een flink pijnpunt zit, als mensen hun grenzen verschoven hebben en het niet opgeleverd heeft wat ze willen. Dat wil nog weleens klinken van ja, ik had dat wel over (impliceert maar de ander niet), maar zo werkt het natuurlijk niet helemaal.quote:
[..]
Oh op die manier. Ja ik snap best dat er meerdere gradaties kunnen zijn maar wat ik mis in dit verhaal is waar mensen zelf naar op zoek zijn. Want hoe het op mij overkomt is dat echt bijna iedereen op zoek is naar een opoffering (want ik lees weinig verhalen over dat het vanzelf gaat. Maar dat idee verafschuwd men ook vaak omdat het onrealistisch is). Dan vraag ik mij echt af waarom? Omdat men niet verwend over wil komen? Omdat men gewend is aan zelfkastijding omdat dit overal op ieder gebied door de strot wordt geduwd? Omdat ze echt een soort spirituele persoonlijke groei zoeken? Omdat ze een romantisch beeld hebben van opoffering voor echte liefde of iets anders? In theorie snap ik het wel en vind ik het wel mooi maar in de praktijk snap ik niet dat mensen ook echt die discipline op kunnen brengen
Wie bepaalt of iets de moeite waard is? Als het goed is doe je dat voor jezelf en probeer je het voor de partner in te zien en tot op zekere hoogte uit te voeren. Echter moet je ook genoeg van jezelf houden om je niet te ver voorbij te lopen in de ander tegemoet willen komen. Mensen zien achteraf zo een grens duidelijker liggen, omdat de uitkomst (die niet naar wens was) inmiddels bekend is. Maar ja, dan kun je er niet zoveel meer aan doen, behalve er van leren en meenemen naar een volgende situatie.
Tevens denk ik dat het hip is om opofferig te doen. Drukdrukdruk=belangrijk, onmisbaar, geëngageerd en natuurlijk passie, want all in ditdat.
Maar positief ingestoken kan het natuurlijk ook hartstikke fijn zijn om iets voor een ander over te hebben. Zeker als iemand ook zoiets voor jou overheeft en die kans wordt doorgaans wel groter als je zelf ook actief bijdraagt. Door dat actief uit te dragen, vergroot je je kansen dus om ook te ontvangen zeg maar. Dat is een vorm van eigenliefde en niet alleen discipline.
Meningsverschillen lijken me niet zo een probleem als wel dat je jezelf door je verwoording zo in de weg kan zitten. Dat gaat verder dan alleen een mening waar een ander zich niet zo in kan vinden. Je verwoording aanpassen kan ervoor zorgen dat niet zozeer je mening, maar wel de ontvangst daarvan anders kan verlopen.quote:[..]
Ja ik las ook mijn dagboek van vroeger terug en toen kwam ik tot de conlusie dat waar ik ook kom ik vroeg of laat meningsverschillen heb met bijna iedereen. Dus het ligt inderdaad echt aan mij. Maar ja dit is een forum. Dus ik ben er niet naar op zoek om aardig gevonden te worden. Ik wil gewoon ongecensureerd mijn mening kunnen verkondigen. Ik moet er alleen wel bijzeggen dat jij inderdaad betere reacties kreeg op jouw topic en dat ik daar in principe wel wat van kan leren, maar omdat er dan ten minste serieuze antwoorden komen voor discussie ipv voornamelijk troll antwoorden al vond ik dit tppic wel een vooruitgang tov het vorige in dat aspect want in het vorige was jij 1 van de weinigen die inhoudelijk reageerde en nu zijn het meer mensen
Dat zie ik dan ook mis gaan bij je onderzoeken. Door je (negatieve) mening zo door te laten klinken, peil je minder zuivere reacties en komt je onderzoek niet zo degelijk uit de verf. Er wordt dan meer op de toon van je vraag, dan op de vraag zelf gereageerd. Als er al gereageerd wordt, want niet iedereen laat zich uitdagen om zich er tegen te gaan lopen verdedigen. Of om meer moeite te steken in een neutralere en onderbouwde reactie als er al zo een aanname uit de onderzoeksvraag naar voren komt.
Dat staat verder even los van aardig gevonden (willen) worden en censuur, het is gewoon een praktische overweging in hoe je effectief kunt onderzoeken. Als je je eigen toon en het effect daarvan op anderen niet meeneemt in je interpretatie, is je conclusie minder serieus te nemen en daarmee ook je mening die je daar weer op baseert.
Ik zie dat ik het ook niet helder verwoord heb. Wat ik bedoelde is dat mijn man als lievelingskleur blauw kan hebben, terwijl ik zelf rood het mooiste vindt. Dan kunnen we dat als verschil zien, maar elkaar ook waarderen in dat we beide een voorliefde voor een bepaalde kleur hebben.quote:[..]
Sorry, wat ik bedoel was dat het geen consequenties heeft voor de relatie welke kleur iemand mooi vindt. Maar of je een ander waardeert wel lijkt me? Maar goed dat is vooral een kwestie van perceptie volgens jou.
Als hij alleen blauwe kleding voor mij koopt, dan kan ik het gevoel krijgen dat hij mijn voorliefde voor rood niet waardeert. Omgekeerd zou hij het waarschijnlijk ook niet zo jofel vinden als ik ons interieur compleet rood wil maken en blauw veto. (Was laatst nog een column in de Volkskrant geloof ik, dat een Ikea keukenverkoper ook zei dat scheidingen daar begonnen
) Kleur en interieur zijn voor sommige mensen dus een belangrijk middel om zich gehoord en geliefd te voelen kennelijk..Dat zouden we dus anders aan kunnen pakken, door een compromis te sluiten over een rood en blauw interieur of een voor ons neutrale kleur te kiezen als wit of groen bijvoorbeeld. Dan heeft ieder een stukje lievelingskleur of beide geen, maar the next best thing ofzo. Zo kun je een stukje waardering over laten komen, in je begrip dat de ander wel blauw wil zien of dat je elkaar (en de discussie) ontziet en een andere optie doet zoals groen.
Positiever als in niet vooral negatief als je dat niet zo uitsluitend bedoelt. Positiever als in genuanceerder als je zelf ook zo een hekel hebt aan ongenuanceerd negatieve meningen en reacties. Je voelt je doorgaans niet beter als je je tot hetzelfde niveau verlaagt..quote:[..]
Die heb ik niet echt, dat was vooral een gevoel die ik kreeg omdat jij per se wil dat ik positiever denk over het hebben van een relatie en vooroordelen van mannen. Maar als je zegt dat het niet zo is dan geloof ik het wel.
Het gaat wel ietsje verder dan alleen een aantrekkelijk innerlijk en jezelf als aantrekkelijk willen verkopen natuurlijk..quote:[..]
Ja misschien. Maar ik probeer hier dan ook niet over te komen alsof ik een aantrekkelijk innerlijk heb.
Nou nee, niet iedereen heeft zo een roze bril en heftige verliefdheidsgevoelens. Voor sommigen werkt liefde gewoon een stuk rustiger. Dat maakt het niet als werk of iets machinaal waar je een kwartje in moet gooien ofzo. Ook zonder uitzicht op eckte liefde of een gezin, kun je vanuit een diepe genegenheid of gewoon neuk voor de leuk echt wel een leuke tijd hebben samen.quote:[..]
Maar als er geen roze bril is, dan is een relatie vooral een kwestie van werk of zo. Respect als je daar de discipline voor hebt vanwege een doel zoals echte liefde of een gezin of zo, maar heel aantrekkelijk komt dat op mij niet over.
Fijn om te horen, want dat is een beetje mijn doel hier. Niet zozeer gelijk krijgen (al snap ik dat wel als een betweterige trut overkom), maar wat meer nuance inbrengen en andere invalshoeken geven enzo..quote:[..]
Goede uitleg, mooi verwoord. Ik snap deze mensen nu denk ik van helemaal niet naar een heel klein beetje beter.
Het moeilijke is denk ik dat juist dat openstaan de flexibiliteit kan aantonen naar een (potentiële) partner toe, die je kansen kan vergroten op een passende partner. Niet flexibel als in anything goes, maar flexibel als in dichter naar elkaar toe kunnen groeien.quote:[..]
Soms is die passende partner er misschien helemaal niet en aanvulling lijkt me ook qua spiritueel opzicht inderdaad beter, maar dat kost moeite om daar voor open te staan
Kan zeker moeilijk zijn, maar dat hangt ook wel een beetje samen met je zelfbeeld denk ik. Als je het voor jezelf de moeite waard vindt en je weet wat je te bieden hebt, dan gaat het denk ik makkelijker.
Lijkt me geen vergissing, tenzij je zou willen beredeneren dat het niet de moeite waard is omdat de tegenpartij allemaal klootviolen of kutwijven zouden zijn. Maar prima als je het bij jezelf kan houden en voor nu achter je beslissing staat om er niet mee aan de slag te gaan.quote:[..]
Ja dat snap ik, dat is ook allemaal erg mooi, maar het vergt wel vooraf al een soort discipline en inzet/investering waarvan ik me afvraag waar sommige mensen (waaronder ik dus) dat in vredesnaam vandaan moeten halen. Niet iedereen heeft daar zin in en is daarvoor gemaakt denk ik. Maar ik kan me vergissen.
Wel hoop ik dat je het niet nu voor altijd beslist dat je niet geschikt zou zijn. Het zou denk ik zonde zijn om vast te houden aan zo een beeld, terwijl je de komende jaren nog best wat veranderingen door zou kunnen maken. Wie weet kom je over een jaar of vijf of tien of zelfs twintig in een ander vaarwater, waarin je wel meer tijd en energie krijgt voor zoiets..
Kun je ook je positieve eigenschappen hierbij noemen? Want er zit echt wel meer in jou.quote:[..]
Chronische vermoeidheid, pessimisme en een grenzeloze arrogantie
Oh ja en nog een probleem met woede en impulscontrole maar day is wel gewoon klein/te managen
Nee. Totaal niet. Ten eerste waardeer ik mezelf helemaal niet en verbaas ik me er altijd over hoe mensen waarmee ik een relatie had dat wel leken te doen. In dat opzicht was het juist goed voor mezelf. Of ik een ander genoeg kan waarderen weet ik niet. En zelfs als dat zo zou zijn, weet ik niet of ik dat diegene genoeg kan laten merken.
Why are you wearing that stupid man suit?
Klopt maar dat laatste komt op mij gewoon te onzeker over. Kwestie van iemand kunnen vertrouwen ja maar ben denk ik zelf gewoon niet het type voor een relatie waar je moeite voor moet doen/echte liefde.quote:
Wat mensen zoeken hoeft niet per se duidelijk afgebakend te zijn denk ik. Als men iets de moeite waard vindt, zullen de grenzen wellicht ook makkelijker verschoven te worden om meer op te gaan offeren. Denk dat daar ook een flink pijnpunt zit, als mensen hun grenzen verschoven hebben en het niet opgeleverd heeft wat ze willen. Dat wil nog weleens klinken van ja, ik had dat wel over (impliceert maar de ander niet), maar zo werkt het natuurlijk niet helemaal.
Wie bepaalt of iets de moeite waard is? Als het goed is doe je dat voor jezelf en probeer je het voor de partner in te zien en tot op zekere hoogte uit te voeren. Echter moet je ook genoeg van jezelf houden om je niet te ver voorbij te lopen in de ander tegemoet willen komen. Mensen zien achteraf zo een grens duidelijker liggen, omdat de uitkomst (die niet naar wens was) inmiddels bekend is. Maar ja, dan kun je er niet zoveel meer aan doen, behalve er van leren en meenemen naar een volgende situatie.
Tevens denk ik dat het hip is om opofferig te doen. Drukdrukdruk=belangrijk, onmisbaar, geëngageerd en natuurlijk passie, want all in ditdat.
Maar positief ingestoken kan het natuurlijk ook hartstikke fijn zijn om iets voor een ander over te hebben. Zeker als iemand ook zoiets voor jou overheeft en die kans wordt doorgaans wel groter als je zelf ook actief bijdraagt. Door dat actief uit te dragen, vergroot je je kansen dus om ook te ontvangen zeg maar. Dat is een vorm van eigenliefde en niet alleen discipline.
Tja oke. Dat neem ik dan maar aan. De toon op dit forum is over het algemeen al vrij aanvallend, zoals 00wildchild ook al opmerkte. Maar ja, waar komt dat door is dan de vraag.quote:Meningsverschillen lijken me niet zo een probleem als wel dat je jezelf door je verwoording zo in de weg kan zitten. Dat gaat verder dan alleen een mening waar een ander zich niet zo in kan vinden. Je verwoording aanpassen kan ervoor zorgen dat niet zozeer je mening, maar wel de ontvangst daarvan anders kan verlopen.
Dat zie ik dan ook mis gaan bij je onderzoeken. Door je (negatieve) mening zo door te laten klinken, peil je minder zuivere reacties en komt je onderzoek niet zo degelijk uit de verf. Er wordt dan meer op de toon van je vraag, dan op de vraag zelf gereageerd. Als er al gereageerd wordt, want niet iedereen laat zich uitdagen om zich er tegen te gaan lopen verdedigen. Of om meer moeite te steken in een neutralere en onderbouwde reactie als er al zo een aanname uit de onderzoeksvraag naar voren komt.
Dat staat verder even los van aardig gevonden (willen) worden en censuur, het is gewoon een praktische overweging in hoe je effectief kunt onderzoeken. Als je je eigen toon en het effect daarvan op anderen niet meeneemt in je interpretatie, is je conclusie minder serieus te nemen en daarmee ook je mening die je daar weer op baseert.
Ja dat is ook wel mooi, maar uit zichzelf kiezen mensen niet voor the next best thing lijkt mij. Dat heeft alleen meerwaarde als je al van iemand bent gaan houden.quote:Ik zie dat ik het ook niet helder verwoord heb. Wat ik bedoelde is dat mijn man als lievelingskleur blauw kan hebben, terwijl ik zelf rood het mooiste vindt. Dan kunnen we dat als verschil zien, maar elkaar ook waarderen in dat we beide een voorliefde voor een bepaalde kleur hebben.
Als hij alleen blauwe kleding voor mij koopt, dan kan ik het gevoel krijgen dat hij mijn voorliefde voor rood niet waardeert. Omgekeerd zou hij het waarschijnlijk ook niet zo jofel vinden als ik ons interieur compleet rood wil maken en blauw veto. (Was laatst nog een column in de Volkskrant geloof ik, dat een Ikea keukenverkoper ook zei dat scheidingen daar begonnen
Dat zouden we dus anders aan kunnen pakken, door een compromis te sluiten over een rood en blauw interieur of een voor ons neutrale kleur te kiezen als wit of groen bijvoorbeeld. Dan heeft ieder een stukje lievelingskleur of beide geen, maar the next best thing ofzo. Zo kun je een stukje waardering over laten komen, in je begrip dat de ander wel blauw wil zien of dat je elkaar (en de discussie) ontziet en een andere optie doet zoals groen.
Misschien ja. Ik voel me er ook vaak niet beter door omdat mensen zich idd ervoor afsluiten. De boodschap komt toch niet meer aan. Maar dan heb ik het gevoel dat die uberhaupt niet aan zou komen ook niet als ik wel genuanceerd was dus dat ik mezelf dan ook de moeite van het nuanceren kan besparen. Maar ja misschien voel ik me zelf daar idd beter bij, geen ideequote:Positiever als in niet vooral negatief als je dat niet zo uitsluitend bedoelt. Positiever als in genuanceerder als je zelf ook zo een hekel hebt aan ongenuanceerd negatieve meningen en reacties. Je voelt je doorgaans niet beter als je je tot hetzelfde niveau verlaagt..
Hoezo dan?quote:Het gaat wel ietsje verder dan alleen een aantrekkelijk innerlijk en jezelf als aantrekkelijk willen verkopen natuurlijk..
Ja een leuke tijd dat geloof ik best maar voor iemand met een sociale beperking (niet officieel maar qua gevoel) kan normaal sociaal contact eerder stressvol zijn. Misschien is dat het probleem wel meer. En tja, diegene wil dan toch seks. Ik weet niet hoe het met jou zit of anderen maar 1 of 2x casual seks tegen mijn zin in met iemand die ik alleen maar platonisch gewoon een beetje gezellig vind gaat nog net maar structureel? Dan wordt het gewoon echt een kwelling.quote:Nou nee, niet iedereen heeft zo een roze bril en heftige verliefdheidsgevoelens. Voor sommigen werkt liefde gewoon een stuk rustiger. Dat maakt het niet als werk of iets machinaal waar je een kwartje in moet gooien ofzo. Ook zonder uitzicht op eckte liefde of een gezin, kun je vanuit een diepe genegenheid of gewoon neuk voor de leuk echt wel een leuke tijd hebben samen.
Ja, mijn zelfbeeld is gewoon fucked upbdenk ik. Ben chronisch in de war sinds mijn 15e, dus zonder normaal zelfvertrouwen is het aangaan van een relatie ook bijna onmogelijk denk ik. Terwijl je ook meer over jezelf ontdekt door het contact met anderen dus het is dan een vicieuze cirkel. Maar ik vind het niet zo erg dat ik mijn energie die ik voor andere dingen nodig heb wil gebruiken om weer voor de zoveelste keer zelfhulpboeken te gaan lezen. Later mss wel.quote:Fijn om te horen, want dat is een beetje mijn doel hier. Niet zozeer gelijk krijgen (al snap ik dat wel als een betweterige trut overkom), maar wat meer nuance inbrengen en andere invalshoeken geven enzo..
Het moeilijke is denk ik dat juist dat openstaan de flexibiliteit kan aantonen naar een (potentiële) partner toe, die je kansen kan vergroten op een passende partner. Niet flexibel als in anything goes, maar flexibel als in dichter naar elkaar toe kunnen groeien.
Kan zeker moeilijk zijn, maar dat hangt ook wel een beetje samen met je zelfbeeld denk ik. Als je het voor jezelf de moeite waard vindt en je weet wat je te bieden hebt, dan gaat het denk ik makkelijker.
Ja precies. Heeft gewoon tijd nodig maar zo niet is het ook niet erg.quote:Lijkt me geen vergissing, tenzij je zou willen beredeneren dat het niet de moeite waard is omdat de tegenpartij allemaal klootviolen of kutwijven zouden zijn. Maar prima als je het bij jezelf kan houden en voor nu achter je beslissing staat om er niet mee aan de slag te gaan.
Wel hoop ik dat je het niet nu voor altijd beslist dat je niet geschikt zou zijn. Het zou denk ik zonde zijn om vast te houden aan zo een beeld, terwijl je de komende jaren nog best wat veranderingen door zou kunnen maken. Wie weet kom je over een jaar of vijf of tien of zelfs twintig in een ander vaarwater, waarin je wel meer tijd en energie krijgt voor zoiets..
Kun je ook je positieve eigenschappen hierbij noemen? Want er zit echt wel meer in jou.
Nou, ik heb op zich ook wel positieve sociale eigenschappen maar mijn ervaring is niet echt positief geweest daarmee want als ik die inzette bij mannen was het een kwestie van je geeft 1 vinger en men neemt de hele hand zeg maar ik was net een soort hulpverlener bij mijn exen maar mij dumpten ze...ik voelde me alsof ik een vervelende rol speelde. Dat wil ik dus nooit meer
quote:
Op 
het leven is zwaar 
Waarom waardeer jij jezelf dan niet? Waarom weet je niet of je de ander kan waarderen/dat kan laten merken? Hoezo vond je de relaties dan alsnog goed als de waardering niet met zekerheid wederzijds was?quote:
Nee. Totaal niet. Ten eerste waardeer ik mezelf helemaal niet en verbaas ik me er altijd over hoe mensen waarmee ik een relatie had dat wel leken te doen. In dat opzicht was het juist goed voor mezelf. Of ik een ander genoeg kan waarderen weet ik niet. En zelfs als dat zo zou zijn, weet ik niet of ik dat diegene genoeg kan laten merken.
❣ °º¤,¸🖤 ♡º💕♡💚,ø¤°º¤💛♡`°º¤,¸❣ https://bit.ly/3oMY5yM ; https://bit.ly/39EZXor ; https://bit.ly/309QhN5 ; https://bit.ly/3fUlDyP
Wat vind je daar onzeker aan overkomen?quote:
[..]
Klopt maar dat laatste komt op mij gewoon te onzeker over. Kwestie van iemand kunnen vertrouwen ja maar ben denk ik zelf gewoon niet het type voor een relatie waar je moeite voor moet doen/echte liefde.
Prima als jij jezelf niet zo een type acht, maar wie weet wat er nog gaat komen en wie. Het lijkt me het handigst om gewoon zo af en toe bij jezelf na te gaan of het inderdaad nog zo is en je niet er op vast te pinnen dat wat nu is voor altijd zou moeten blijven gelden.
Een dynamiek die al jaren gevormd is, maar waaraan je nog steeds niet actief hoeft deel te nemen. Koester de mensen die wel nuttig en/of prettig communiceren en gooi hen niet op de hoop bij de rest.quote:[..]
Tja oke. Dat neem ik dan maar aan. De toon op dit forum is over het algemeen al vrij aanvallend, zoals 00wildchild ook al opmerkte. Maar ja, waar komt dat door is dan de vraag.
Ben ik niet met je eens. Je hoeft ook niet per se agreeable, pleaser of gewoon nastrever van harmonie te zijn om de gulden middenweg te kiezen. Pick your battles ditdat. Kan prima vanuit het zelf gemotiveerd worden door middel van prioriteiten te sorteren, zonder dat je het uit pure liefde voor een ander over zou moeten hebben.quote:[..]
Ja dat is ook wel mooi, maar uit zichzelf kiezen mensen niet voor the next best thing lijkt mij. Dat heeft alleen meerwaarde als je al van iemand bent gaan houden.
Dat is misschien wat fatalistisch gedacht, maar je toetst het in ieder geval niet met zo een uitgangspunt. Je kan pas stellen dat het inderdaad überhaupt niet aankomt als je het op alle manieren geprobeerd hebt. Prima als je daar geen zin in hebt, maar wentel het niet af op anderen.quote:[..]
Misschien ja. Ik voel me er ook vaak niet beter door omdat mensen zich idd ervoor afsluiten. De boodschap komt toch niet meer aan. Maar dan heb ik het gevoel dat die uberhaupt niet aan zou komen ook niet als ik wel genuanceerd was dus dat ik mezelf dan ook de moeite van het nuanceren kan besparen. Maar ja misschien voel ik me zelf daar idd beter bij, geen idee
Omdat je zelf mede de toon helpt te betalen waar je zo een hekel aan zegt te hebben.quote:[..]
Hoezo dan?
Omdat je zelf mede de toon helpt te bepalen. Je kan niet je eigen toon rechtvaardigen als zijnde reactie op, maar anderen zonder pardon als agressors weg te zetten en zelf een soort begrip verwachten dat het vanuit jouw positie wel als een soort logisch gezien zou moeten worden.
Omdat je zelf mede de toon helpt te bepalen en je anderen moeilijk kwalijk kan nemen dat ze niet meer moeite nemen als je het zelf ook niet doet.
Omdat je zelf mede de toon helpt te bepalen en je het niet als echt onderzoek kan verkondigen als je het effect van je eigen toon niet mee kan nemen in je conclusies.
Zegt allemaal wel wat over je innerlijk en aantrekkingskracht enzo natuurlijk, maar je kan het ook bekijken als dat het niet om je eigen innerlijk maar om deze webstek gaat. De plaats waar je een redelijk aantal uren doorbrengt en waar je positief aan bij kan dragen, zodat het een plaats blijft waar jij en anderen tijd door willen blijven brengen.
Elders schreef je over hoe je dacht aan specifieke dingen, die later gebeurden. Daar ligt dit ook in het verlengde van..
Sowieso lijkt het me handig om geen seks te hebben met iemand die je alleen platonisch ziet zitten. Ik moet wel echt behoorlijke gevoelens hebben om er meer mee te doen. Niet per se alles verterende liefde voor ever and ever, maar casual sex is niet mijn ding.quote:[..]
Ja een leuke tijd dat geloof ik best maar voor iemand met een sociale beperking (niet officieel maar qua gevoel) kan normaal sociaal contact eerder stressvol zijn. Misschien is dat het probleem wel meer. En tja, diegene wil dan toch seks. Ik weet niet hoe het met jou zit of anderen maar 1 of 2x casual seks tegen mijn zin in met iemand die ik alleen maar platonisch gewoon een beetje gezellig vind gaat nog net maar structureel? Dan wordt het gewoon echt een kwelling.
Je beperkt voelen is klote, maar ligt het aan het sociale contact in het algemeen? Aan de tegenpartij in het bijzonder of is het de situatie an sich? Als je bang bent om gekwetst te worden en geen fijne sekservaringen hebt gehad, dan ligt het misschien eerder daaraan dan aan het contact en de persoon zelf?
Wat klote dat je je zo in de war voelt. Is er iets gebeurd of veranderd zo rond je 15e?quote:[..]
Ja, mijn zelfbeeld is gewoon fucked upbdenk ik. Ben chronisch in de war sinds mijn 15e, dus zonder normaal zelfvertrouwen is het aangaan van een relatie ook bijna onmogelijk denk ik. Terwijl je ook meer over jezelf ontdekt door het contact met anderen dus het is dan een vicieuze cirkel. Maar ik vind het niet zo erg dat ik mijn energie die ik voor andere dingen nodig heb wil gebruiken om weer voor de zoveelste keer zelfhulpboeken te gaan lezen. Later mss wel.
Ik denk niet dat het onmogelijk is, er zijn wel mensen die ondanks gebrekkig zelfvertrouwen wel een fijne relatie kunnen aangaan. Sommige partners vinden het erg fijn om daar een verschil in te kunnen en mogen maken, maar dan moet je die dus wel kunnen filteren van de mensen die er misbruik van maken. En dat is een beetje het ding met gebrekkig zelfvertrouwen, als je niet gelooft dat je partner het wel goed kan bedoelen en echt om je zou kunnen geven, wat deel je dan samen? Hoe kun je samen eraan werken?
Eens dat je meer over jezelf ontdekt in contact met anderen. Niet alles zeggend als je mensen uitzoekt die je bevestigen in je slechte zelfbeeld of mensen prikkelt om je alsnog te bevestigen, maar dat is dus ook self fulfilling prophecy en niet de algehele waarheid.
Denk dat het ook duidelijk op dit forum naar voren komt hoe zo een zelfbeeld voor tunnelvisie kan zorgen. Neem bijvoorbeeld incels, die solliciteren heel duidelijk naar een zwarte-witte reactie. Zwart is de nee en de witte moet wel een heel overtuigende ja zijn om als zodanig te kunnen ervaren. Alles wat er tussen valt is of te oninteressant om waar te nemen of wordt simpelweg echt niet opgemerkt. Maar dat zijn precies de dingen waaraan je wel contact waar kan nemen denk ik. Omdat je niet echt contact lijkt te willen maken als je alleen geïnteresseerd lijkt in een ja of nee, dan lijkt de rest van wat je te zeggen hebt niet belangrijk ofzo.
Daarom werken open vragen ook makkelijker dan gesloten vragen als je mensen aan het praten wil krijgen. Dan hoor je als het goed is meer, daar kun je dan weer op voortborduren en zo laten merken dat je dus luistert en contact hebt. In de NLP noemen ze dat ook wel rapport.
Begrijpelijk dat je dat niet meer wil. Een beter zelfbeeld kan wel helpen bij beter je grenzen je te bewaken. Als jij beter weet wat je wel te bieden hebt, dan maakt het minder uit of je de ander je daar in bevestigd. Misschien heb je je hand overspeelt om hen tegemoet te komen, omdat je na die ene vinger geen grens durfde te trekken? Dat je hoopte dat je ze met die hele hand kon laten zien dat je wel de moeite waard was oid en dat het daarom extra pijnlijk is dat het alsnog niet goed genoeg was om bij je te blijven?quote:[..]
Ja precies. Heeft gewoon tijd nodig maar zo niet is het ook niet erg.
Nou, ik heb op zich ook wel positieve sociale eigenschappen maar mijn ervaring is niet echt positief geweest daarmee want als ik die inzette bij mannen was het een kwestie van je geeft 1 vinger en men neemt de hele hand zeg maar ik was net een soort hulpverlener bij mijn exen maar mij dumpten ze...ik voelde me alsof ik een vervelende rol speelde. Dat wil ik dus nooit meer
Denk dat veel mensen soms te ver gaan om het maar niet uit laten gaan, ook mensen met een beter zelfbeeld. Het lijkt me in dat opzicht ook vrij normaal gedrag en niet per se iets dat jou alleen overkomt vanwege je gevoel sociaal beperkt te zijn.
En je bent natuurlijk ook nooit uit geleerd, ook niet in contact naar anderen toe. Daar is af en toe jezelf voorbij lopen denk ik ook wel instrumenteel in. Als je de feedback als les kan zien en niet alleen maar als jeetje, ik ben gedoemd oid, kun je er wel beter mee gaan bepalen in hoeverre iets of iemand voor je werkt cq bij je past. Ook dat hangt samen met je zelfbeeld en open willen en kunnen staan voor grijs buiten het zwart-wit om.
Ik ben single omdat ik me niet wil binden aan de mannen die ik tot nu toe heb ontmoet.
Niet omdat ik mezelf 100x meer waardeer dan die mannen of al de redenen die is opgenoemd. Maar gewoon omdat er nog niemand is met wie ik mijn toekomst zie.
Ik heb gedatet, ben verschillende keren verliefd geweest en de laatste keer zeer heftig, maar ik heb altijd redenen gezocht en gevonden om het niet serieus te laten worden. Ik ben er nog niet klaar voor.
Niet omdat ik mezelf 100x meer waardeer dan die mannen of al de redenen die is opgenoemd. Maar gewoon omdat er nog niemand is met wie ik mijn toekomst zie.
Ik heb gedatet, ben verschillende keren verliefd geweest en de laatste keer zeer heftig, maar ik heb altijd redenen gezocht en gevonden om het niet serieus te laten worden. Ik ben er nog niet klaar voor.
Nee, ik ben single omdat ik de juiste man nog niet ben tegengekomen.quote:Op maandag 24 februari 2020 22:34 schreef geeninspiratie1235 het volgende:
Zijn meer van jullie single omdat jullie het gevoel hebben jezelf 100x meer te waarderen dan iedere willekeurige onbekende man ooit zou kunnen en andersom deze man zichzelf ook veel meer waardeert dan jij hem zou kunnen waarderen, en dat een relatie dan dus gewoon alleen maar voor beiden (of 1 van beiden) een enorme achteruitgang in zelfvertrouwen zou betekenen?
Leef je nog in het jaar 0quote:
@ geeninspiratie:
Ik ben single vrouw en dacht (dacht!) geen relatie meer te willen, heb zo al een interessant leven en zo, veel vrienden, boeiende zaken gaande, het werk, ...
Maar nu ben ik tijdens een groepsreis van twee weken een kerel tegengekomen die bijzonder charmant was. Hij heeft bij terugkomst onmiddellijk contact met mij genomen en nu mailen we frequent (ik doe niet aan whatsapp en andere want dat maakt mij nerveus).
Ik - die dacht zo veilig binnen mijn versterkte vesting te zitten - ben hierdoor compleet van mijn melk en kan nu niet wachten op de dag van de gemaakte afspraak (waar ik aanvankelijk helemaal niet zo happig op was). Ik zit hier als een verliefde puber naar een mail te snakken ! En naar die ketrel uiteraard.
Het is fijn om verliefd te zijn, het gevoel, weet je. Maar anderzijds is het weer een heel gedoe en ik wilde de zaken simpel houden...
Onzeker dat het een hoop gedoe en moeite investeren is waarvan het niet gegarandeerd is dat ik daar een resultaat (=aantrekkingskracht) voor terug krijg.quote:
Wat vind je daar onzeker aan overkomen?
Prima als jij jezelf niet zo een type acht, maar wie weet wat er nog gaat komen en wie. Het lijkt me het handigst om gewoon zo af en toe bij jezelf na te gaan of het inderdaad nog zo is en je niet er op vast te pinnen dat wat nu is voor altijd zou moeten blijven gelden.
Ja ik probeer niks uit te sluiten. Echter kan ik alleen vanuit mijn eigen gevoel nu spreken.
Ja, ik probeer hetquote:Een dynamiek die al jaren gevormd is, maar waaraan je nog steeds niet actief hoeft deel te nemen. Koester de mensen die wel nuttig en/of prettig communiceren en gooi hen niet op de hoop bij de rest.
maar waar komt die motivatie en die pure liefde dan ineens vandaan? Die had je nog niet gelijk omdat een roze bril niet realistisch is schreef je dus dan heb je toch eerst moeite moeten doen?quote:Ben ik niet met je eens. Je hoeft ook niet per se agreeable, pleaser of gewoon nastrever van harmonie te zijn om de gulden middenweg te kiezen. Pick your battles ditdat. Kan prima vanuit het zelf gemotiveerd worden door middel van prioriteiten te sorteren, zonder dat je het uit pure liefde voor een ander over zou moeten hebben.
Nou ja, zij doen dat ook niet bij mij. Of misschien kan ik beter zeggen het komt op mij over alsof er geen enkele aanwijzing is dat ze dat ook bij mij doen. Maargoed ik moet mss minder bezig zijn met wat anderen fout doen.quote:Dat is misschien wat fatalistisch gedacht, maar je toetst het in ieder geval niet met zo een uitgangspunt. Je kan pas stellen dat het inderdaad überhaupt niet aankomt als je het op alle manieren geprobeerd hebt. Prima als je daar geen zin in hebt, maar wentel het niet af op anderen.
https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Prisoner%27s_dilemmaquote:Omdat je zelf mede de toon helpt te betalen waar je zo een hekel aan zegt te hebben.
Omdat je zelf mede de toon helpt te bepalen. Je kan niet je eigen toon rechtvaardigen als zijnde reactie op, maar anderen zonder pardon als agressors weg te zetten en zelf een soort begrip verwachten dat het vanuit jouw positie wel als een soort logisch gezien zou moeten worden.
Omdat je zelf mede de toon helpt te bepalen en je anderen moeilijk kwalijk kan nemen dat ze niet meer moeite nemen als je het zelf ook niet doet.
Omdat je zelf mede de toon helpt te bepalen en je het niet als echt onderzoek kan verkondigen als je het effect van je eigen toon niet mee kan nemen in je conclusies.
Ja, op die manier zou ik er nog wel het nut van in kunnen zien inderdaad. Zo had ik het nog niet bekeken. Kan mij moeilijk voorstellen dat dit forum is opgezet met als doel ruzie. Als ik er vanuit ga wat ik zelf zou willen, is dat vrijheid van meningsuiting en ongecensureerde discussie. Maar beledigingen bijv. Zijn ook niet fijn. En dat is vanuit mezelf gedacht. Je moet je toch ook aanpassen ja.quote:Zegt allemaal wel wat over je innerlijk en aantrekkingskracht enzo natuurlijk, maar je kan het ook bekijken als dat het niet om je eigen innerlijk maar om deze webstek gaat. De plaats waar je een redelijk aantal uren doorbrengt en waar je positief aan bij kan dragen, zodat het een plaats blijft waar jij en anderen tijd door willen blijven brengen.
Elders schreef je over hoe je dacht aan specifieke dingen, die later gebeurden. Daar ligt dit ook in het verlengde van..
Bedankt dat je dat iig begrijpt maar dit begrijp ik dus niet. Je gelooft niet in een roze bril en perfectie, alleen of vooral in compromissen en werken aan een wederzijdse klik, maar toch wil je geen platonische relatie en heb je alleen seks met mensen waar je echt iets voor voelt? Hoe kun je dat met elkaar verenigen?quote:Sowieso lijkt het me handig om geen seks te hebben met iemand die je alleen platonisch ziet zitten. Ik moet wel echt behoorlijke gevoelens hebben om er meer mee te doen. Niet per se alles verterende liefde voor ever and ever, maar casual sex is niet mijn ding.
Nou aan iedere echt bestaande tegenpartij die ik tegenkom. Dus dan ligt het denk ik aan mij.quote:Je beperkt voelen is klote, maar ligt het aan het sociale contact in het algemeen? Aan de tegenpartij in het bijzonder of is het de situatie an sich? Als je bang bent om gekwetst te worden en geen fijne sekservaringen hebt gehad, dan ligt het misschien eerder daaraan dan aan het contact en de persoon zelf?
Bedankt voor het vragen. Nee, al veel eerder. Mijn ouders knipten mijn haar vroeger heel kort en gaven me alleen maar lego, soort van gereedschap dingen en autootjes om mee te spelen. Vanwege de emancipatie denk ik (waarvoor het helaas niet gewerkt heeft), maar in meerdere mate vermoed ik ook omdat ze liever een jongen wilden en vanwege hun eigen identiteitscrisis. Hoe dan ook, uiteindelijk kreeg ik poppen van anderen wat ze volgens mij alleen toestonden omdat het te vreemd zou zijn geweest om dat te verbieden maar toen was het al te laat in de zin van dat ik al aan een meisje had gevraagd of ze later met me wou trouwen. En toen had ik daarna wel een vriendje maar mijn biseksualiteit bleef. Daarmee raakte ik in de knoop op mijn vijftiende, ook al was ik maar iets van 30-40% lesbisch en 60-70% hetero (uitgedrukt in verhouding biseksualiteit).quote:Wat klote dat je je zo in de war voelt. Is er iets gebeurd of veranderd zo rond je 15e?
Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen legitiem biseksuele mensen. Maar op mij komt het over als de meest verwarrende geaardheid en ik weet gewoon niet wat ik nou eigenlijk wil. En ik ben niet boos op mijn ouders want voor de rest was mijn jeugd gewoon goed en zij kunnen er ook niks aan doen dat ze zelf zo zijn met hun doorgeslagen LHBTI obsessie maar ik denk wel dat mijn opvoeding samen met mijn andere beperkingen een relatie voor mij in mijn verdere leven psychologisch gezien onmogelijk heeft gemaakt. Dat is alleen maar een gevoel wat ik nu heel sterk heb. Maar goed, ik zie wel, ik kan me vergissen...
Het is meer denk ik dat ik een extreme weerstand heb tegen een relatie met iemand met teveel zelfvertrouwen. Herken ik niets in, vind ik niet aantrekkelijk. En dan kom je idd bij de verknipte types uit die in de praktijk al helemaal niet geschikt zijn.quote:Ik denk niet dat het onmogelijk is, er zijn wel mensen die ondanks gebrekkig zelfvertrouwen wel een fijne relatie kunnen aangaan. Sommige partners vinden het erg fijn om daar een verschil in te kunnen en mogen maken, maar dan moet je die dus wel kunnen filteren van de mensen die er misbruik van maken. En dat is een beetje het ding met gebrekkig zelfvertrouwen, als je niet gelooft dat je partner het wel goed kan bedoelen en echt om je zou kunnen geven, wat deel je dan samen? Hoe kun je samen eraan werken?
Oke, bedankt voor de tip. Ik ga het opzoeken.quote:Eens dat je meer over jezelf ontdekt in contact met anderen. Niet alles zeggend als je mensen uitzoekt die je bevestigen in je slechte zelfbeeld of mensen prikkelt om je alsnog te bevestigen, maar dat is dus ook self fulfilling prophecy en niet de algehele waarheid.
Denk dat het ook duidelijk op dit forum naar voren komt hoe zo een zelfbeeld voor tunnelvisie kan zorgen. Neem bijvoorbeeld incels, die solliciteren heel duidelijk naar een zwarte-witte reactie. Zwart is de nee en de witte moet wel een heel overtuigende ja zijn om als zodanig te kunnen ervaren. Alles wat er tussen valt is of te oninteressant om waar te nemen of wordt simpelweg echt niet opgemerkt. Maar dat zijn precies de dingen waaraan je wel contact waar kan nemen denk ik. Omdat je niet echt contact lijkt te willen maken als je alleen geïnteresseerd lijkt in een ja of nee, dan lijkt de rest van wat je te zeggen hebt niet belangrijk ofzo.
Daarom werken open vragen ook makkelijker dan gesloten vragen als je mensen aan het praten wil krijgen. Dan hoor je als het goed is meer, daar kun je dan weer op voortborduren en zo laten merken dat je dus luistert en contact hebt. In de NLP noemen ze dat ook wel rapport.
Ja, dat lees ik wel hier op fok ja. Dan ben ik alleen maar blij dat ik zelf niet meer de behoefte heb om anderen teveel te pleasen. Maar nu is het weer doorgeslagen naar het andere uiterste. Toch voel ik mij daar nu op dit moment beter bij.quote:Begrijpelijk dat je dat niet meer wil. Een beter zelfbeeld kan wel helpen bij beter je grenzen je te bewaken. Als jij beter weet wat je wel te bieden hebt, dan maakt het minder uit of je de ander je daar in bevestigd. Misschien heb je je hand overspeelt om hen tegemoet te komen, omdat je na die ene vinger geen grens durfde te trekken? Dat je hoopte dat je ze met die hele hand kon laten zien dat je wel de moeite waard was oid en dat het daarom extra pijnlijk is dat het alsnog niet goed genoeg was om bij je te blijven?
Denk dat veel mensen soms te ver gaan om het maar niet uit laten gaan, ook mensen met een beter zelfbeeld. Het lijkt me in dat opzicht ook vrij normaal gedrag en niet per se iets dat jou alleen overkomt vanwege je gevoel sociaal beperkt te zijn.
Ja, ik hoop ook dat ik nog niet uitgeleerd ben (in de zin van, mijn psychologische limiet van verder willen/kunnen nog niet heb bereikt, want hoe ouder mensen worden hoe inflexibeler vaak).quote:En je bent natuurlijk ook nooit uit geleerd, ook niet in contact naar anderen toe. Daar is af en toe jezelf voorbij lopen denk ik ook wel instrumenteel in. Als je de feedback als les kan zien en niet alleen maar als jeetje, ik ben gedoemd oid, kun je er wel beter mee gaan bepalen in hoeverre iets of iemand voor je werkt cq bij je past. Ook dat hangt samen met je zelfbeeld en open willen en kunnen staan voor grijs buiten het zwart-wit om.
Maar waarom wil je je dan niet binden en ben je er nog niet klaar voor? Voel je je te snel beperkt in je vrijheid of zo?quote:
Ik ben single omdat ik me niet wil binden aan de mannen die ik tot nu toe heb ontmoet.
Niet omdat ik mezelf 100x meer waardeer dan die mannen of al de redenen die is opgenoemd. Maar gewoon omdat er nog niemand is met wie ik mijn toekomst zie.
Ik heb gedatet, ben verschillende keren verliefd geweest en de laatste keer zeer heftig, maar ik heb altijd redenen gezocht en gevonden om het niet serieus te laten worden. Ik ben er nog niet klaar voor.
Kan ook natuurlijk, misschien is dat ergens ook wel hetzelfdequote:
Nee, ik ben single omdat ik de juiste man nog niet ben tegengekomen.
[ Bericht 1% gewijzigd door geeninspiratie1235 op 09-03-2020 17:33:25 ]
❣ °º¤,¸🖤 ♡º💕♡💚,ø¤°º¤💛♡`°º¤,¸❣ https://bit.ly/3oMY5yM ; https://bit.ly/39EZXor ; https://bit.ly/309QhN5 ; https://bit.ly/3fUlDyP
Het gedoe en de moeite investeren zou je ook vanuit de gedachte dat jij jezelf zo een kans gunt kunnen doen. Dat het toch geprobeerd hebben meer het doel is, dan win je sneller dan wanneer je de waarde af laat hangen van de ja, ik wil van de ander zeg maar.quote:
[..]
Onzeker dat het een hoop gedoe en moeite investeren is waarvan het niet gegarandeerd is dat ik daar een resultaat (=aantrekkingskracht) voor terug krijg.
Ja ik probeer niks uit te sluiten. Echter kan ik alleen vanuit mijn eigen gevoel nu spreken.
Ik hoef geen pure liefde voor een ander te voelen om een compromis te willen en kunnen sluiten. Bijvoorbeeld omdat ik groen ook wel prima vind en ook niet zo een behoefte heb om te discuzeuren over rood en/of blauw als we met de keuze voor groen gewoon een stuk sneller klaar zijn.quote:[..]
maar waar komt die motivatie en die pure liefde dan ineens vandaan? Die had je nog niet gelijk omdat een roze bril niet realistisch is schreef je dus dan heb je toch eerst moeite moeten doen?
Dat is wellicht efficiënter en prettiger ja. Ook omdat je het meeste invloed hebt op jezelf en je daar dus waarschijnlijker een hoger rendement hebt wat tijd en energie investeren betreft.quote:[..]
Nou ja, zij doen dat ook niet bij mij. Of misschien kan ik beter zeggen het komt op mij over alsof er geen enkele aanwijzing is dat ze dat ook bij mij doen. Maargoed ik moet mss minder bezig zijn met wat anderen fout doen.
Kun je in je eigen woorden uitleggen waarom je dit vindt passen?quote:
Het forum kan wel met een bepaalde gedachte opgezet zijn, maar het is toch wel een eigen organisme inmiddels. Eentje waar wij als een soort bacteriën van invloed op zijn en ook actief bij moeten dragen aan hoe we willen dat het functioneert. Doen we dat niet dan hebben ongewenste infectiehaarden de kans om dusdanig te overheersen dat het niet meer leuk is. En als het niet meer leuk is, dan blijven mensen weg en is de plek die ooit leuk genoeg was om tijd en energie aan te besteden straks weg.quote:[..]
Ja, op die manier zou ik er nog wel het nut van in kunnen zien inderdaad. Zo had ik het nog niet bekeken. Kan mij moeilijk voorstellen dat dit forum is opgezet met als doel ruzie. Als ik er vanuit ga wat ik zelf zou willen, is dat vrijheid van meningsuiting en ongecensureerde discussie. Maar beledigingen bijv. Zijn ook niet fijn. En dat is vanuit mezelf gedacht. Je moet je toch ook aanpassen ja.
Ik geloof wel dat die roze bril bestaat, maar ik heb moeite mensen serieus te nemen die zich onder dat mom kritiekloos ergens vol in storten en dan achteraf verbaasd doen. Op een gegeven moment zou je toch wel oud en wijs genoeg moeten zijn om te (h)erkennen dat je zo een roze bril draagt en dat je heus wel even een beetje na kan blijven denken.quote:[..]
Bedankt dat je dat iig begrijpt maar dit begrijp ik dus niet. Je gelooft niet in een roze bril en perfectie, alleen of vooral in compromissen en werken aan een wederzijdse klik, maar toch wil je geen platonische relatie en heb je alleen seks met mensen waar je echt iets voor voelt? Hoe kun je dat met elkaar verenigen?
De klik an sich heb je of heb je niet, de vraag zit 'm vooral in hoe jij en de tegenpartij zoiets willen en kunnen ervaren. Ik denk dat het werk er dus meer in zit hoe je tot die klik kan komen en niet de klik zelf.
Als ik zo een slecht zelfbeeld heb dat ik niet geloof dat iemand oprecht in me geïnteresseerd zou kunnen zijn, dan sta ik ook niet echt open voor een klik en kan de ander lullen als brugman zonder dat ik die klik ervaar. Als ik alleen over mezelf ratel op een date, dan kan de tegenpartij alleen aanhaken als ik toevallig iets vertel wat bij hem klikt. En dan nog zou hij kunnen denken jeetje, leuk dat ze ook van vissen houdt, maar ze vroeg me helemaal niks dus ik voel alsnog geen interesse, laat staan een klik.
En daar zit denk ik tegenwoordig een groot probleem voor mensen. Social media leren je vooral te zenden, maar zenden is maar een onderdeel van communiceren. Hoe leer je er samen uit komen als je niet automagisch dezelfde facebookpagina of instagramaccounts liket? Hoe leer je je boodschap beter over te brengen als je vooral feedback in de vorm van likes genereert, wanneer je boodschap dus zeg maar wel aankomt? Je meet ontzettend beperkt, want je weet niet precies wie er niet en waarom niet reageert. En daar wordt eigenlijk heel weinig aandacht aan besteed.
Maar goed, even terug. Ja, ik heb alleen seks met iemand waar ik echt iets voor voel. Niet onder het motto van yolo roze bril, maar jottum leuk. Niet dat alles perfect of pure oneindige liefde moet zijn, maar dat iemand en de situatie overwegend positief zijn en ook met een redelijke kans op dat het zo blijft.
Een platonische liefdesrelatie zou voor mij niet zo goed werken denk ik. Ik uit mijn liefde en soms ook andere emoties door middel van seks en dat doe ik dan natuurlijk het liefste met mijn lief. Als dat niet tot de mogelijkheden behoort, maar we verder wel enorm goed klikken, dan zou ik in gesprek gaan over een compromis. En kijken of mijn aseksuele lief begrijpt dat ik niet aseksueel ben en of we daar samen een kader voor kunnen bedenken waar we ons beide goed bij voelen.
In ieder geval ook aan jou, maar als je sociaal ongemakkelijk bent geworden door vervelende ervaringen, dan zit dat je misschien wel in de weg bij laten zien wie je verder nog bent. Daar zoek je als self fulfilling prophecy dan misschien ook de mensen en situaties bij. Dan loop je die klik mis, omdat er iets niet goed uit de verf komt of dat je het diep van binnen niet gelooft dat het beter kan en je het waard bent ofzo. Dat ligt dan iets genuanceerder dan dat het uitsluitend aan jou zou liggen, vanwege een beperking.quote:[..]
Nou aan iedere echt bestaande tegenpartij die ik tegenkom. Dus dan ligt het denk ik aan mij.
Als je van jezelf weet dat je sociaal contact eng vindt, dan kun je het misschien wat beter los koppelen van de persoon waar je mee probeert te contacten. Dat die persoon het niet per se veroorzaakt, maar dat het de situatie of je herinneringen zijn zeg maar.
Door wat meer te analyseren waarom iets wel of niet leuk is, kun je kijken waar de issue 'm voor jou in lijkt te zitten. Stel, je houdt die negatieve ervaringen vast als een soort trauma, dan zou je misschien meer gebaat zijn om eerst met trauma stress release te beginnen dan dat je krampachtig sociale contacten probeert te blijven trainen.
Weet niet of je al eens met schema's hebt gewerkt, maar dat kan soms verhelderend werken om inzicht te krijgen in bepaalde vicieuze cirkels. Verder is RET ook wel geinig om nog eens kritisch te kijken naar bepaald gedachten en ervaringen enzo.
Ik denk dat de puberteit bij uitstek een verwarrende periode is waarin je jezelf en de wereld gaat ontdekken.quote:[..]
Bedankt voor het vragen. Nee, al veel eerder. Mijn ouders knipten mijn haar vroeger heel kort en gaven me alleen maar lego, soort van gereedschap dingen en autootjes om mee te spelen. Vanwege de emancipatie denk ik (waarvoor het helaas niet gewerkt heeft), maar in meerdere mate vermoed ik ook omdat ze liever een jongen wilden en vanwege hun eigen identiteitscrisis. Hoe dan ook, uiteindelijk kreeg ik poppen van anderen wat ze volgens mij alleen toestonden omdat het te vreemd zou zijn geweest om dat te verbieden maar toen was het al te laat in de zin van dat ik al aan een meisje had gevraagd of ze later met me wou trouwen. En toen had ik daarna wel een vriendje maar mijn biseksualiteit bleef. Daarmee raakte ik in de knoop op mijn vijftiende, ook al was ik maar iets van 30-40% lesbisch en 60-70% hetero (uitgedrukt in verhouding biseksualiteit).
Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen legitiem biseksuele mensen. Maar op mij komt het over als de meest verwarrende geaardheid en ik weet gewoon niet wat ik nou eigenlijk wil. En ik ben niet boos op mijn ouders want voor de rest was mijn jeugd gewoon goed en zij kunnen er ook niks aan doen dat ze zelf zo zijn met hun doorgeslagen LHBTI obsessie maar ik denk wel dat mijn opvoeding samen met mijn andere beperkingen een relatie voor mij in mijn verdere leven psychologisch gezien onmogelijk heeft gemaakt. Dat is alleen maar een gevoel wat ik nu heel sterk heb. Maar goed, ik zie wel, ik kan me vergissen...
Ondanks dat ik een traditionele ouder had, heb ik ook de nodige vrijheid gehad om te ontwikkelen. Zolang ik me maar wel redelijk damesachtig gedroeg (netjes zitten en praten, etc), was het totaal geen probleem of ik met autootjes of poppen speelde. Die ouder was er denk ik in gebleven als ik met een vrouw thuis was gekomen, maar ik had wel meer restricties. Bepaalde nationaliteiten waren ook niet ok.
De ander heb ik weleens opgebiecht dat ik met een vrouw gezoend had. Die trok een vies gezicht en was geschokt, maar die zou het wel accepteren als het verder een goed mens was en we gelukkig zouden zijn enzo. Ik voelde me an sich dus wel vrij om te experimenteren en heb dat ook weleens gedaan. Omdat het op dat moment met die vrouw gewoon goed voelde. Ik zou mezelf niet als biseksueel omschrijven, want ik denk dat daar meer voor nodig is dan een beetje experimenteren en mijn voorkeur is toch wel echt mannelijk so far. Maar goed, wie weet hoe het leven loopt..
Voor mij is biseksualiteit niet zo verwarrend, omdat het in mijn ogen om de persoon gaat ongeacht het geslacht. Daarom voelt zo een percentageverdeling voor mij ook raar aan, al snap ik wel dat je je meer tot de een aangetrokken kan voelen dan door de ander.
Mijn oude huisgenoot vroeger omschreef zichzelf gewoon als zichzelf. Laten we hem voor nu even Paul noemen. Paul vond zichzelf dus gewoon Paul en hij had helemaal geen trek in discussies over hetero, homo of bi. Soms schoof er een kerel aan bij het ontbijt en soms een meid. Maar Paul bleef gewoon Paul en het was gewoon gezellig.
Zelfde met zijn uiterlijk, dat was toen nog niet zo hip als nu, maar hij deed ook nagellak en af en toe wat eyeliner op. Was hij nog steeds Paul en geen Pauline. Misschien was Paul in het huidige tijdperk voor de onzijdigheid gegaan of non-binair ofzo, maar ik hoop eigenlijk van niet. Omdat ik het eigenlijk supermooi vind dat hij genoeg had aan zijn naam en zijn gevoel, zonder al die hokjes. Paul was zijn eigen hokje en daar kon van alles in of buiten vallen. En dat was ok.
Ik hoop dat Paul je misschien ook een beetje kan inspireren dat jij jij bent en dat je niet hoeft te voldoen aan een percentage of aan een specifiek hokje.
Nou ja, er zit nog best wat tussen teveel zelfvertrouwen en bij verknipt zijn. Zelfvertrouwen kan zich op verschillende manieren uiten en het is ook niet dat als je zelfverzekerd overkomt in eerste instantie, dat je dat dan ook daadwerkelijk over praktisch alles bent.quote:[..]
Het is meer denk ik dat ik een extreme weerstand heb tegen een relatie met iemand met teveel zelfvertrouwen. Herken ik niets in, vind ik niet aantrekkelijk. En dan kom je idd bij de verknipte types uit die in de praktijk al helemaal niet geschikt zijn.
Net zoals je ook best een beetje verknipt kan zijn, maar ook leuk en best een relatie kan onderhouden.
Afreageren is ook best menselijk, maar beter blijf je wel alert wat het je nu eigenlijk oplevert. Dat je niet blijft hangen vanuit gewoonte, terwijl het niet levert wat je hoopt.quote:[..]
Ja, dat lees ik wel hier op fok ja. Dan ben ik alleen maar blij dat ik zelf niet meer de behoefte heb om anderen teveel te pleasen. Maar nu is het weer doorgeslagen naar het andere uiterste. Toch voel ik mij daar nu op dit moment beter bij.
En omdat het verlagen tot het niveau waar je zelf last van hebt gehad door anderen, ook niet altijd even goed is om zelf actief aan bij te blijven dragen en je niet beter (dan hen) laat voelen. Ofzo.
Ja, als je ouder bent wordt je vaak minder flexibel. Maar dat is niet altijd vastgeroestheid. Het kan natuurlijk ook dat je veel beter weet waarom je bepaalde dingen wel of niet wil doen en dat je daar zelf ook gewoon achter kan staan enzo.quote:[..]
Ja, ik hoop ook dat ik nog niet uitgeleerd ben (in de zin van, mijn psychologische limiet van verder willen/kunnen nog niet heb bereikt, want hoe ouder mensen worden hoe inflexibeler vaak).
Maar dat zou dus niet als iets gunnen voelen. Het voelt meer als gunnen als ik van de vrijheid gebruikmaak om geen relatie te hoeven. Ik zou natuurlijk wel minder egoïstisch/oppervlakkig willen zijn, maar dat is nu nog geen kwestie van een knop omzetten.quote:
Het gedoe en de moeite investeren zou je ook vanuit de gedachte dat jij jezelf zo een kans gunt kunnen doen. Dat het toch geprobeerd hebben meer het doel is, dan win je sneller dan wanneer je de waarde af laat hangen van de ja, ik wil van de ander zeg maar.
Dat is wel gewoon normaal sociaal gedrag jaquote:Ik hoef geen pure liefde voor een ander te voelen om een compromis te willen en kunnen sluiten. Bijvoorbeeld omdat ik groen ook wel prima vind en ook niet zo een behoefte heb om te discuzeuren over rood en/of blauw als we met de keuze voor groen gewoon een stuk sneller klaar zijn.
Ik hoop hetquote:Dat is wellicht efficiënter en prettiger ja. Ook omdat je het meeste invloed hebt op jezelf en je daar dus waarschijnlijker een hoger rendement hebt wat tijd en energie investeren betreft.
Als je moeite doet om je in een ander in te leven die je niet begrijpt en om je gevoelens te nuanceren, dan verbruik je emotionele energie. Wanneer jij en de ander allebei inleven en nuanceren dan kost het weliswaar energie maar levert het ook iets op. Het voelt echter als verspilde energie die iemand van je heeft afgenomen als het niet wederzijds is. Maar je weet niet of het moeite willen doen wederzijds is want je kunt niet in iemands hoofd kijken. Dus niemand wil de eerste zijn die energie aan een ander verspilt. Vooral niet je de ervaring hebt in het verleden vaak energie aan anderen te hebben verspild. Vooral omdat het mensen individueel meer oplevert als ze helemaal geen energie hoeven te verspillen.quote:Kun je in je eigen woorden uitleggen waarom je dit vindt passen?
Dat is waar, je moet ook aan de sfeer denken. Mooi omschreven.quote:Het forum kan wel met een bepaalde gedachte opgezet zijn, maar het is toch wel een eigen organisme inmiddels. Eentje waar wij als een soort bacteriën van invloed op zijn en ook actief bij moeten dragen aan hoe we willen dat het functioneert. Doen we dat niet dan hebben ongewenste infectiehaarden de kans om dusdanig te overheersen dat het niet meer leuk is. En als het niet meer leuk is, dan blijven mensen weg en is de plek die ooit leuk genoeg was om tijd en energie aan te besteden straks weg.
Maar achteraf verbaasd doen over wat dan? Waar kritiekloos over zijn? Mensen hebben toch niet ineens minder slechte eigenschappen als je niet verliefd op ze bent? Wat maakt dat verliefdheid en echte liefde nooit kunnen samengaan volgens jou?quote:Ik geloof wel dat die roze bril bestaat, maar ik heb moeite mensen serieus te nemen die zich onder dat mom kritiekloos ergens vol in storten en dan achteraf verbaasd doen. Op een gegeven moment zou je toch wel oud en wijs genoeg moeten zijn om te (h)erkennen dat je zo een roze bril draagt en dat je heus wel even een beetje na kan blijven denken.
Maar ik dacht juist dat de definitie van een klik was dat je bij die persoon eindelijk wel het gevoel had dat goed contact vanzelf gaat, dat je er juist niet zo veel moeite voor hoeft te doen in tegenstelling tot bij al het andere sociale contact? Dat bijv. De definitie van een klik hebben voor de egoïstische persoon die alleen maar over de eigen passie lult een andere vissen geobsedeerde is of iemand die zelf zo weinig praat dat diegene juist blij is dat de ander het woord neemt, iemand die zelf ook egoïstisch uitweid over de eigen passies en het daarom niks kan schelen etc.?quote:De klik an sich heb je of heb je niet, de vraag zit 'm vooral in hoe jij en de tegenpartij zoiets willen en kunnen ervaren. Ik denk dat het werk er dus meer in zit hoe je tot die klik kan komen en niet de klik zelf.
Als ik zo een slecht zelfbeeld heb dat ik niet geloof dat iemand oprecht in me geïnteresseerd zou kunnen zijn, dan sta ik ook niet echt open voor een klik en kan de ander lullen als brugman zonder dat ik die klik ervaar. Als ik alleen over mezelf ratel op een date, dan kan de tegenpartij alleen aanhaken als ik toevallig iets vertel wat bij hem klikt. En dan nog zou hij kunnen denken jeetje, leuk dat ze ook van vissen houdt, maar ze vroeg me helemaal niks dus ik voel alsnog geen interesse, laat staan een klik.
Maar door informatie te zenden leren mensen anderen toch ook juist kennen? En meestal als mensen verslaafd zijn aan zenden zit er wel een dieperliggende oorzaak onder zoals narcisme en bindingsangst enzoquote:En daar zit denk ik tegenwoordig een groot probleem voor mensen. Social media leren je vooral te zenden, maar zenden is maar een onderdeel van communiceren. Hoe leer je er samen uit komen als je niet automagisch dezelfde facebookpagina of instagramaccounts liket? Hoe leer je je boodschap beter over te brengen als je vooral feedback in de vorm van likes genereert, wanneer je boodschap dus zeg maar wel aankomt? Je meet ontzettend beperkt, want je weet niet precies wie er niet en waarom niet reageert. En daar wordt eigenlijk heel weinig aandacht aan besteed.
Bedankt voor je openheid hierover. Maar je hebt het over positieve gevoelens schrijf je, hoe zijn die gevoelens dan ontstaan? Heb je het gevoel dat je daar moeite voor hebt moeten doen en zo ja in welke zin? Vind je gewoon veel mensen leuk omdat je jezelf hebt aangeleerd om positief te denken over anderen of zo? Of ontmoette je juist net zo lang mensen totdat je eindelijk iemand vond die je aantrekkelijk vond?quote:Maar goed, even terug. Ja, ik heb alleen seks met iemand waar ik echt iets voor voel. Niet onder het motto van yolo roze bril, maar jottum leuk. Niet dat alles perfect of pure oneindige liefde moet zijn, maar dat iemand en de situatie overwegend positief zijn en ook met een redelijke kans op dat het zo blijft.
Een platonische liefdesrelatie zou voor mij niet zo goed werken denk ik. Ik uit mijn liefde en soms ook andere emoties door middel van seks en dat doe ik dan natuurlijk het liefste met mijn lief. Als dat niet tot de mogelijkheden behoort, maar we verder wel enorm goed klikken, dan zou ik in gesprek gaan over een compromis. En kijken of mijn aseksuele lief begrijpt dat ik niet aseksueel ben en of we daar samen een kader voor kunnen bedenken waar we ons beide goed bij voelen.
Schema's of RET heb ik nooit gehad in de bijna 10 jaar of zo dat ik psychologische hulp had gehad. Vonden ze niet nodig ook vanwege bezuinigingen. Ik heb daarom dus een enorme weerstand gekregen tegen schema's, dan denk ik als zij het niet geschikt voor me vonden ga ik ook geen moeite doen om het mezelf aan te leren. Desondanks weet ik wel wat het is omdat ik het een keer heb opgezocht met die kritische ouder modus en volgzaam/gekwetst kind modus gezonde volwassene etc. Het is voor mij alleen een beetje te trauma gericht om het gevoel te hebben dat het iets is wat past bij mij. RET ken ik niet en daar wil ik me misschien ooit nog wel een keer in verdiepen ook al lijkt me dat ook vrij confronterend.quote:In ieder geval ook aan jou, maar als je sociaal ongemakkelijk bent geworden door vervelende ervaringen, dan zit dat je misschien wel in de weg bij laten zien wie je verder nog bent. Daar zoek je als self fulfilling prophecy dan misschien ook de mensen en situaties bij. Dan loop je die klik mis, omdat er iets niet goed uit de verf komt of dat je het diep van binnen niet gelooft dat het beter kan en je het waard bent ofzo. Dat ligt dan iets genuanceerder dan dat het uitsluitend aan jou zou liggen, vanwege een beperking.
Als je van jezelf weet dat je sociaal contact eng vindt, dan kun je het misschien wat beter los koppelen van de persoon waar je mee probeert te contacten. Dat die persoon het niet per se veroorzaakt, maar dat het de situatie of je herinneringen zijn zeg maar.
Door wat meer te analyseren waarom iets wel of niet leuk is, kun je kijken waar de issue 'm voor jou in lijkt te zitten. Stel, je houdt die negatieve ervaringen vast als een soort trauma, dan zou je misschien meer gebaat zijn om eerst met trauma stress release te beginnen dan dat je krampachtig sociale contacten probeert te blijven trainen.
Weet niet of je al eens met schema's hebt gewerkt, maar dat kan soms verhelderend werken om inzicht te krijgen in bepaalde vicieuze cirkels. Verder is RET ook wel geinig om nog eens kritisch te kijken naar bepaald gedachten en ervaringen enzo.
Ik heb voor dit moment mn eigen methode waar ik al genoeg tijd aan kwijt ben namelijk en dat is al mijn oude dagboeken doorlezen. Op die manier kom ik erachter welke karaktereigenschappen ik vroeger had en hoe die in de loop der jaren zijn veranderd. Het bied mij te gelegenheid om te proberen om de positieve krenten er weer uit te halen nu ik de negatieve rest van de pap gelukkig al grotendeels overwonnen heb. Ook bied het mij een mogelijkheid om het "ken uzelf" te benaderen. Want dat is dus een groot deel van mijn verwarring, dat ik mezelf niet genoeg ken omdat ik het geheugen heb van een zeef.
Goed dat je hier ook open over kunt zijn en dat je toch voor je gevoel genoeg hebt kunnen experimenteren ondanks de restricties van je opvoeding. In theorie ben je denk ik wel biseksueel wanneer die zoen met een vrouw gewoon goed voelde. Maar daarom drukte ik het zelf ook uit in percentages, omdat ik dus ook twijfel of het nou een kwestie is van wel/niet of van frequenties/verhouding.quote:Ik denk dat de puberteit bij uitstek een verwarrende periode is waarin je jezelf en de wereld gaat ontdekken.
Ondanks dat ik een traditionele ouder had, heb ik ook de nodige vrijheid gehad om te ontwikkelen. Zolang ik me maar wel redelijk damesachtig gedroeg (netjes zitten en praten, etc), was het totaal geen probleem of ik met autootjes of poppen speelde. Die ouder was er denk ik in gebleven als ik met een vrouw thuis was gekomen, maar ik had wel meer restricties. Bepaalde nationaliteiten waren ook niet ok.
De ander heb ik weleens opgebiecht dat ik met een vrouw gezoend had. Die trok een vies gezicht en was geschokt, maar die zou het wel accepteren als het verder een goed mens was en we gelukkig zouden zijn enzo. Ik voelde me an sich dus wel vrij om te experimenteren en heb dat ook weleens gedaan. Omdat het op dat moment met die vrouw gewoon goed voelde. Ik zou mezelf niet als biseksueel omschrijven, want ik denk dat daar meer voor nodig is dan een beetje experimenteren en mijn voorkeur is toch wel echt mannelijk so far. Maar goed, wie weet hoe het leven loopt..
Voor mij is biseksualiteit niet zo verwarrend, omdat het in mijn ogen om de persoon gaat ongeacht het geslacht. Daarom voelt zo een percentageverdeling voor mij ook raar aan, al snap ik wel dat je je meer tot de een aangetrokken kan voelen dan door de ander.
Leuk voorbeeld. De eerste echt bestaande jongen waar ik verliefd op of beter geobsedeerd mee was droeg ook altijd zwarte nagellak. Ik vond nagellak of eyeliner vaak mooi staan bij mannen. Ik vind dat iets dat totaal niks met geslacht of geaardheid of zo te maken heeft. Maar ja de pogingen om het mainstream te maken zijn nooit aangeslagen.quote:Mijn oude huisgenoot vroeger omschreef zichzelf gewoon als zichzelf. Laten we hem voor nu even Paul noemen. Paul vond zichzelf dus gewoon Paul en hij had helemaal geen trek in discussies over hetero, homo of bi. Soms schoof er een kerel aan bij het ontbijt en soms een meid. Maar Paul bleef gewoon Paul en het was gewoon gezellig.
Zelfde met zijn uiterlijk, dat was toen nog niet zo hip als nu, maar hij deed ook nagellak en af en toe wat eyeliner op. Was hij nog steeds Paul en geen Pauline. Misschien was Paul in het huidige tijdperk voor de onzijdigheid gegaan of non-binair ofzo, maar ik hoop eigenlijk van niet. Omdat ik het eigenlijk supermooi vind dat hij genoeg had aan zijn naam en zijn gevoel, zonder al die hokjes. Paul was zijn eigen hokje en daar kon van alles in of buiten vallen. En dat was ok.
Ik hoop dat Paul je misschien ook een beetje kan inspireren dat jij jij bent en dat je niet hoeft te voldoen aan een percentage of aan een specifiek hokje.
Ik ben blij voor die Paul dat hij gelukkig is met zijn lifestyle. Maar ik zou zelf waarschijnlijk nooit praktiserend biseksueel willen zijn in de zin van wisselende verhoudingen hebben met zowel mannen als vrouwen omdat ik dat te verwarrend zou vinden voor zowel mezelf als de ander. Vroeger viel ik wel op biseksuele mensen maar nu ook niet meer, waarom weet ik niet. Ik vind het lastig om het te accepteren in anderen omdat ik het ook niet accepteer bij mezelf. Ik vraag me vaak af of ik niet gewoon hetero of lesbisch ben terwijl ik toch het gevoel heb dat ik het geen van beiden ben. Misschien dat als de samenleving compleet genderloos zou worden of dat er zou blijken dat iedereen eigelijk biseksueel is ik er minder moeite mee zou hebben, geen idee
Nee ik vond het idd juist leuk als iemand zelfverzekerd probeerde te doen maar dat eigenlijk niet was. Maar erover nadenken heeft voor mij toch weinig zin omdat ik niet meer datequote:Nou ja, er zit nog best wat tussen teveel zelfvertrouwen en bij verknipt zijn. Zelfvertrouwen kan zich op verschillende manieren uiten en het is ook niet dat als je zelfverzekerd overkomt in eerste instantie, dat je dat dan ook daadwerkelijk over praktisch alles bent.
Net zoals je ook best een beetje verknipt kan zijn, maar ook leuk en best een relatie kan onderhouden.
Ja, het blijft een aandachtspunt.quote:Afreageren is ook best menselijk, maar beter blijf je wel alert wat het je nu eigenlijk oplevert. Dat je niet blijft hangen vanuit gewoonte, terwijl het niet levert wat je hoopt.
En omdat het verlagen tot het niveau waar je zelf last van hebt gehad door anderen, ook niet altijd even goed is om zelf actief aan bij te blijven dragen en je niet beter (dan hen) laat voelen. Ofzo.
Dat gevoel heb ik juist over dat ik op dit moment het liefst single wil blijven. Waar ik achter sta. Omdat ik erachter ben gekomen dat ik het aangaan van een relatie niet wil doen. Maar goed misschien dat het ooit in de verre toekomst nog verandert, geen ideequote:Ja, als je ouder bent wordt je vaak minder flexibel. Maar dat is niet altijd vastgeroestheid. Het kan natuurlijk ook dat je veel beter weet waarom je bepaalde dingen wel of niet wil doen en dat je daar zelf ook gewoon achter kan staan enzo.
[ Bericht 0% gewijzigd door geeninspiratie1235 op 14-03-2020 00:29:19 ]
❣ °º¤,¸🖤 ♡º💕♡💚,ø¤°º¤💛♡`°º¤,¸❣ https://bit.ly/3oMY5yM ; https://bit.ly/39EZXor ; https://bit.ly/309QhN5 ; https://bit.ly/3fUlDyP
Er is niemand die mij zo kan verafschuwen als ik mezelf kan, niemand die mijn fouten en ongerijmdheden kent zoals ik ze ken. Een partner kan juist de dingen die ik aan mezelf onderwaardeer voor het voetlicht brengen en mij daarmee naar een hoger niveau tillen.quote:
Zijn meer van jullie single omdat jullie het gevoel hebben jezelf 100x meer te waarderen dan iedere willekeurige onbekende man ooit zou kunnen en andersom deze man zichzelf ook veel meer waardeert dan jij hem zou kunnen waarderen, en dat een relatie dan dus gewoon alleen maar voor beiden (of 1 van beiden) een enorme achteruitgang in zelfvertrouwen zou betekenen?
Prrrrr
Dat is mooi als je een partner hebt maar klinkt ook wel naar en afhankelijk. Heb je vanuit jezelf dan helemaal geen zelfvertrouwen?quote:
Er is niemand die mij zo kan verafschuwen als ik mezelf kan, niemand die mijn fouten en ongerijmdheden kent zoals ik ze ken. Een partner kan juist de dingen die ik aan mezelf onderwaardeer voor het voetlicht brengen en mij daarmee naar een hoger niveau tillen.
❣ °º¤,¸🖤 ♡º💕♡💚,ø¤°º¤💛♡`°º¤,¸❣ https://bit.ly/3oMY5yM ; https://bit.ly/39EZXor ; https://bit.ly/309QhN5 ; https://bit.ly/3fUlDyP
Jij niet, dat is wel duideljik.quote:
[..]
Dat is mooi als je een partner hebt maar klinkt ook wel naar en afhankelijk. Heb je vanuit jezelf dan helemaal geen zelfvertrouwen?
Prrrrr
Herken ik niet echt. Ik ben van mijn 26e tot mijn 32e single geweest door een scala van redenen. Prima gelukkig in mijn eentje en van jongs af aan niet bereid om in iets te stappen waar je het niet volledig voelt. Ook niet snel verliefd. Overigens wel openstaand voor mannen, maar meestal concludeerde ik na enkele contacten dat ik liever zonder hem was.quote:
Zijn meer van jullie single omdat jullie het gevoel hebben jezelf 100x meer te waarderen dan iedere willekeurige onbekende man ooit zou kunnen en andersom deze man zichzelf ook veel meer waardeert dan jij hem zou kunnen waarderen, en dat een relatie dan dus gewoon alleen maar voor beiden (of 1 van beiden) een enorme achteruitgang in zelfvertrouwen zou betekenen?
Na een aantal jaar (>30) komt daar dan ook nog bij dat je niet meer zo snel een vrijgezelle man tegenkomt Ivm leeftijd en tijdgebrek om uit te gaan.
Ik ken mezelf goed en heb me er nooit druk over gemaakt. Ik wist van mezelf: als ik een man tegenkom voor wie ik het voel kom ik wel naar buiten.
En zo ging t ook. Op m’n 32e patsboem verliefd, heerlijke relatie en superblij dat ik heb gewacht
Ja maar ik vroeg het nu aan jou. Maar als jij je daar goed bij voelt, whateverquote:
Oke dat is fijn voor je! Wat mooi dat je niet snel verliefd wordt maar toch verliefd werd en met diegene ook een relatie kreeg. Dat gebeurt volgens mij niet zo vaak.quote:
Herken ik niet echt. Ik ben van mijn 26e tot mijn 32e single geweest door een scala van redenen. Prima gelukkig in mijn eentje en van jongs af aan niet bereid om in iets te stappen waar je het niet volledig voelt. Ook niet snel verliefd. Overigens wel openstaand voor mannen, maar meestal concludeerde ik na enkele contacten dat ik liever zonder hem was.
Na een aantal jaar (>30) komt daar dan ook nog bij dat je niet meer zo snel een vrijgezelle man tegenkomt Ivm leeftijd en tijdgebrek om uit te gaan.
Ik ken mezelf goed en heb me er nooit druk over gemaakt. Ik wist van mezelf: als ik een man tegenkom voor wie ik het voel kom ik wel naar buiten.
En zo ging t ook. Op m’n 32e patsboem verliefd, heerlijke relatie en superblij dat ik heb gewacht
❣ °º¤,¸🖤 ♡º💕♡💚,ø¤°º¤💛♡`°º¤,¸❣ https://bit.ly/3oMY5yM ; https://bit.ly/39EZXor ; https://bit.ly/309QhN5 ; https://bit.ly/3fUlDyP
Als je vrijheid wil en dit is hoe je het ervaart prima.quote:
[..]
Maar dat zou dus niet als iets gunnen voelen. Het voelt meer als gunnen als ik van de vrijheid gebruikmaak om geen relatie te hoeven. Ik zou natuurlijk wel minder egoïstisch/oppervlakkig willen zijn, maar dat is nu nog geen kwestie van een knop omzetten.
Hoe uit het egoïstische en oppervlakkige zich nu? Wat hoop je te winnen als je daar beter mee om zou kunnen gaan?
Het is niet per se sociaal gemotiveerd om een compromis op te zoeken. Ik zou het ook egoïstisch kunnen motiveren dat als ik geen rood mag, hij geen blauw.quote:[..]
Dat is wel gewoon normaal sociaal gedrag ja
Ah zo.quote:[..]
Als je moeite doet om je in een ander in te leven die je niet begrijpt en om je gevoelens te nuanceren, dan verbruik je emotionele energie. Wanneer jij en de ander allebei inleven en nuanceren dan kost het weliswaar energie maar levert het ook iets op. Het voelt echter als verspilde energie die iemand van je heeft afgenomen als het niet wederzijds is. Maar je weet niet of het moeite willen doen wederzijds is want je kunt niet in iemands hoofd kijken. Dus niemand wil de eerste zijn die energie aan een ander verspilt. Vooral niet je de ervaring hebt in het verleden vaak energie aan anderen te hebben verspild. Vooral omdat het mensen individueel meer oplevert als ze helemaal geen energie hoeven te verspillen.
Ja, voor mij voelt het dus niet per se als iets afgenomen worden. Ik kies er zelf voor om die moeite te doen, dat is niet de schuld van de ander. Het is ook niet per se de schuld van de ander of van mij als iets niet werkt.
Tevens, ik bespaar mezelf ook emotionele energie als ik niet achteraf na hoef te denken of ik niet iets meer had moeten doen en mezelf misschien een kans ontnomen heb enzo. Dan zit ik ook niet zo met een slepende had ik maar..
Ik denk dat er wel degelijk mensen zijn die als eerste over de brug willen komen. Omdat ze nu eenmaal zo zijn of omdat ze het kunnen lijden zeg maar. In dat opzicht kun je natuurlijk emotionele energie uitsparen.
Door het positiever te benaderen, wat je wel zou willen zien om het de moeite waard te maken om iets te gaan investeren. Als je dan het niet ziet, dan voelt dat wellicht wat neutraler dan dat je negativiteit op moet zoeken om het voor jezelf te verantwoorden dat je niet aan de bak wil. De focus verleggen naar wat je wel energie oplevert, maakt het denk ik ook luchtiger.
Ik denk dat verliefdheid en echte liefde wel samen kunnen gaan. Mijn commentaar ging over de roze bril, waarin mensen wel denken te weten dat dit het helemaal is en zo blijft, dat staat niet gelijk aan verliefdheid. Op een bepaalde leeftijd moet je gewoon beter weten en ook daadwerkelijk doen.quote:[..]
Maar achteraf verbaasd doen over wat dan? Waar kritiekloos over zijn? Mensen hebben toch niet ineens minder slechte eigenschappen als je niet verliefd op ze bent? Wat maakt dat verliefdheid en echte liefde nooit kunnen samengaan volgens jou?
Natuurlijk, beter start je geen relatie als je niet denkt dat dit 'm weleens zou kunnen worden, maar je hoeft iemand niet zo op te hemelen om vervolgens binnen no time weer af te serveren als die toch mens of ongeschikt voor een relatie samen blijkt.
Praktijkvoorbeeld: Andre Hazes en Bridget Maasland. Beide oud genoeg om te weten hoe de vork in de steel zit, maar ongegeneerd de socials vol kalken met love of my life geleuter. Ook als je wel zo een gevoel hebt, hou je gewoon een beetje in met uitspraken die kennelijk geen ene reet waard zijn. Niet alleen voor je liefje, maar ook voor je ex en de betrokken kinderen.
Nog een voorbeeld, het programma Catfish. Echt kromme tenen hoe weinig kritiek die lui krijgen. Ook als de tegenpartij zo een kwade genius was, je bent er toch echt zelf bij als je jarenlang je leven on hold zet voor een figuur die je nog niet eens op een videochat gezien hebt. Laat staan irl.
Tsja, ik ben misschien een beetje te cynisch om te geloven dat een klik alle issues ineens op zou kunnen lossen. Elkaar leuk vinden ja, maar ik denk niet dat als je een slecht zelfbeeld, enorme verlegenheid of sociale angststoornis hebt, een klik dit meteen automagisch oplost. In dat opzicht is gemak denk ik ook niet de juiste omschrijving. Ook niet omdat sommige mensen juist in die beginperiode onzeker zijn of het allemaal wel leuk genoeg is en ook blijft.quote:[..]
Maar ik dacht juist dat de definitie van een klik was dat je bij die persoon eindelijk wel het gevoel had dat goed contact vanzelf gaat, dat je er juist niet zo veel moeite voor hoeft te doen in tegenstelling tot bij al het andere sociale contact? Dat bijv. De definitie van een klik hebben voor de egoïstische persoon die alleen maar over de eigen passie lult een andere vissen geobsedeerde is of iemand die zelf zo weinig praat dat diegene juist blij is dat de ander het woord neemt, iemand die zelf ook egoïstisch uitweid over de eigen passies en het daarom niks kan schelen etc.?
Het contact zou overwegend leuk, spannend, gezellig, interessant, etc moeten zijn. Dat het je meer oplevert dan dat het je kost. In dat opzicht kan een egoïstische visser misschien meer een klik voelen bij iemand die gewoon graag luistert, dan dat de tegenpartij zelf ook veel over vissen te melden heeft. Zie ook de legio voorbeelden in First Dates en hier op het forum, een klik ervaren is best relatief gezien hoe vaak het voorkomt dat maar één partij het lijkt te ervaren.
Ja en nee. Als jij mij vissen zend en ik vissen kut vind, dan komen we wellicht helemaal niet verder in gesprek. Terwijl we misschien wel hartstikke leuk hadden kunnen babbelen over onze voorliefde voor Britney Spears, die we alleen beide uit schaamte niet durven te volgen op facebook. Maar ja, als we daar niet open voor uit komen en we niet verder kijken dan de vissen, dan komen we dat niet te weten..quote:[..]
Maar door informatie te zenden leren mensen anderen toch ook juist kennen? En meestal als mensen verslaafd zijn aan zenden zit er wel een dieperliggende oorzaak onder zoals narcisme en bindingsangst enzo
Als we alleen kijken naar wat we zien, dan missen we wat we niet zien en de redenen daarvoor. We zien maar een beperkt beeld en social media traint mensen ook om dat in stand te houden denk ik. Social media heeft ook echt wel wat narcistisch, maar ik denk dat het wel echt in veel mensen zit om gewoon een stukje goedkeuring te willen krijgen op een of andere manier. In dat opzicht lijkt het me dus normaal gedrag. De intensiteit er van zegt denk ik meer over in hoeverre het functioneel gedrag is, niet zozeer de wens an sich.
Graag gedaan. Ik heb er moeite voor moeten doen in die zin dat je zelf mede je omgeving en je kansen beïnvloedt. In mijn geval was dat bijvoorbeeld verhuizen en ergens anders min of meer overnieuw beginnen en een nieuw netwerk opbouwen. Ondertussen natuurlijk wel contact proberen te houden met de leuke mensen die ik achter liet. Ik bleef dus niet afhankelijk van energie slurpende mensen bij wie ik het toch nooit goed genoeg kon doen.quote:[..]
Bedankt voor je openheid hierover. Maar je hebt het over positieve gevoelens schrijf je, hoe zijn die gevoelens dan ontstaan? Heb je het gevoel dat je daar moeite voor hebt moeten doen en zo ja in welke zin? Vind je gewoon veel mensen leuk omdat je jezelf hebt aangeleerd om positief te denken over anderen of zo? Of ontmoette je juist net zo lang mensen totdat je eindelijk iemand vond die je aantrekkelijk vond?
Wat betreft relaties en amoreus gedoe, ja dat bleek ik niet zo goed automagisch te kunnen doen. Omdat mijn zelfbeeld ook niet optimaal was onder andere. Ik denk nu ook niet dat ik god's gift voor mijn man ben, maar ik snap wel wat hij wel in me ziet. Niet alleen de positieve dingen, maar ook de negatieve dingen. We accepteren elkaar als totaalpakket en work in progress.
We hoeven niet perfect te zijn, maar waarderen wel elkaars moeite om het leuk te houden enzo. Niet het uitblijven van problemen of discussies geeft me het vertrouwen, maar dat we ons best doen om ermee te dealen als het wel gebeurt. Dat we dingen gewoon naar elkaar uit kunnen spreken en kunnen vertrouwen op elkaars goede intenties, ook als de feedback minder aangenaam is.
Ik heb me niet aangeleerd om veel mensen leuk te vinden. Wel om mijn focus te verleggen naar wat ik wel leuk vind aan of bij mensen. Ik hoef niet iedereen leuk te vinden of überhaupt een mening te vormen over alles en iedereen. Laat staan dat die ik ook hoef te communiceren.
Bij mensen die vaker bij me staan, die ik niet altijd voor het kiezen heb, is het voor mij wel belangrijk om die focus te houden. Anders is het heel makkelijk om die vervelende collega als alleen vervelend te zien en daar iedere keer aan te moeten denken als die in de buurt is. Zonde, want ik kan ook denken wat ik wel fijn vind. Als is het alleen maar de rug als said collega weer weg loopt.
Door zelf genuanceerder over mensen te gaan denken, heb ik zelf ook meer vertrouwen in dat andere mensen mij niet alleen maar ongenuanceerd beoordelen. Als ik dat ook actief uitdraag is het makkelijker om daar meer gelijkgestemden in te vinden en de toon van de omgeving te beïnvloeden. Daarin kan die vervelende collega misschien ook wel wat ontdooien, als er opgemerkt kan worden dat er wel waardering is ook al vind je elkaar niet altijd even aardig.
Met zo een instelling, waarbij ik duidelijker zend, maar ook open kan staan voor feedback, werd het ook minder belangrijk om meer mensen af te blijven lopen. Omdat het niet meer afhing van die ene klik, waarin alles automagisch zou gaan. Ik heb (beter) leren werken met wat ik heb en met wie ik wat meer wil zou willen of moeten hebben en dat heeft me gelukkiger gemaakt. Minder overgeleverd doen voelen en meer voor mij geloofwaardige en nuttige feedback opgeleverd dan ik ooit had durven hopen.
Denk dat aan jezelf werken altijd wel confronterend is als je het goed wil doen.quote:[..]
Schema's of RET heb ik nooit gehad in de bijna 10 jaar of zo dat ik psychologische hulp had gehad. Vonden ze niet nodig ook vanwege bezuinigingen. Ik heb daarom dus een enorme weerstand gekregen tegen schema's, dan denk ik als zij het niet geschikt voor me vonden ga ik ook geen moeite doen om het mezelf aan te leren. Desondanks weet ik wel wat het is omdat ik het een keer heb opgezocht met die kritische ouder modus en volgzaam/gekwetst kind modus gezonde volwassene etc. Het is voor mij alleen een beetje te trauma gericht om het gevoel te hebben dat het iets is wat past bij mij. RET ken ik niet en daar wil ik me misschien ooit nog wel een keer in verdiepen ook al lijkt me dat ook vrij confronterend.
Ik wil je gevoel of ervaring zeker niet downplayen, maar toch wil ik even een kleine nuance aan brengen. Op het moment dat er bezuinigd moet worden kan een therapeut moeten beslissen dat zo een schema minder prioriteit kan hebben binnen de beperkte middelen en uren. Dat is een iets andere motivatie dan denken dat het niet nodig is. Zeker als iets traumatisch is of lijkt, wil je daar ook de tijd voor krijgen om dat echt goed aan te pakken. Als die tijd er niet is, dan kan het veiliger zijn om er dan maar af te blijven. Zodat je als cliënt niet halverwege een weer open gereten wond het zelf uit moet gaan zoeken, omdat het budget op is ofzo.
Warrigheid kan ook een onderdeel zijn van trauma geloof ik.quote:Ik heb voor dit moment mn eigen methode waar ik al genoeg tijd aan kwijt ben namelijk en dat is al mijn oude dagboeken doorlezen. Op die manier kom ik erachter welke karaktereigenschappen ik vroeger had en hoe die in de loop der jaren zijn veranderd. Het bied mij te gelegenheid om te proberen om de positieve krenten er weer uit te halen nu ik de negatieve rest van de pap gelukkig al grotendeels overwonnen heb. Ook bied het mij een mogelijkheid om het "ken uzelf" te benaderen. Want dat is dus een groot deel van mijn verwarring, dat ik mezelf niet genoeg ken omdat ik het geheugen heb van een zeef.
Hoe je vroeger was kan een leuk inzicht geven ja. Leuk dat je al die dagboeken nog hebt!
Maar je dagboeken zijn het verleden en om in het hier en nu ook een beetje geaard te blijven, is het misschien wel handig om ook hier actief te kijken naar de positieve krenten.
En, ook heel belangrijk, het vieren van mijlpalen! Hoe merk je dat je bepaalde dingen overwonnen hebt? Wat levert het je op? Dat mag best gevierd worden. Ook al is het iets heel kleins, gewoon een aandenken om het even extra tastbaar te maken.
Ik vind dat open zijn altijd wel een beetje relatief. Het is niet iets wat ik zo maar even aan iedereen vertel. Niet omdat ik me schaam of bang ben ofzo, maar omdat ik het gewoon niet zo relevant vind om met mensen te delen. Ik weet wie ik ben, ongeacht of een ander dat ook in mij ziet dus dat hoef ik ook niet zo nodig uit te dragen. In Nederland is het in ieder geval redelijk veilig genoeg dat je het ook niet hoeft te verbergen. Daar zit denk ik nog mijn grootste gevoel van vrijheid in.quote:[..]
Goed dat je hier ook open over kunt zijn en dat je toch voor je gevoel genoeg hebt kunnen experimenteren ondanks de restricties van je opvoeding. In theorie ben je denk ik wel biseksueel wanneer die zoen met een vrouw gewoon goed voelde. Maar daarom drukte ik het zelf ook uit in percentages, omdat ik dus ook twijfel of het nou een kwestie is van wel/niet of van frequenties/verhouding.
Zoenen kan gewoon heel erg lekker zijn. Daar hoef ik niet per se verliefd voor te zijn. Het kan ook enorm intiem zijn en troostend of gewoon voor de fun. Denk dat er best een aanzienlijk aantal mensen zijn die experimenteren uit nieuwsgierigheid, omdat het ze niet tegenstaat. Niet omdat ze nou echt op het hetzelfde geslacht denken te vallen. En dat is ok lijkt me.
Wat betreft de frequenties en verhoudingen, wat maakt het voor jou uit? Als je monogaam denkt te zijn heb je maar één iemand nodig voor een relatie of om gewoon leuk te vinden toch?
Het lijkt me vooral nuttig als je weet dat je meer op het ene geslacht valt dan op de ander, zodat je je selectieproces voor daten daar op aan zou kunnen passen. Maar als dat voorlopig toch nicht im frage is, maakt het niet zoveel uit toch?
Volgens mij is mannenmake up en nagellak nog nooit zo mainstream geweest anders. Maar dat ligt misschien ook aan je omgeving? Ik zag zelfs op de Veluwe een lokale jongen met eyeliner en mascara.quote:[..]
Leuk voorbeeld. De eerste echt bestaande jongen waar ik verliefd op of beter geobsedeerd mee was droeg ook altijd zwarte nagellak. Ik vond nagellak of eyeliner vaak mooi staan bij mannen. Ik vind dat iets dat totaal niks met geslacht of geaardheid of zo te maken heeft. Maar ja de pogingen om het mainstream te maken zijn nooit aangeslagen.
Ik ben blij voor die Paul dat hij gelukkig is met zijn lifestyle. Maar ik zou zelf waarschijnlijk nooit praktiserend biseksueel willen zijn in de zin van wisselende verhoudingen hebben met zowel mannen als vrouwen omdat ik dat te verwarrend zou vinden voor zowel mezelf als de ander. Vroeger viel ik wel op biseksuele mensen maar nu ook niet meer, waarom weet ik niet. Ik vind het lastig om het te accepteren in anderen omdat ik het ook niet accepteer bij mezelf. Ik vraag me vaak af of ik niet gewoon hetero of lesbisch ben terwijl ik toch het gevoel heb dat ik het geen van beiden ben. Misschien dat als de samenleving compleet genderloos zou worden of dat er zou blijken dat iedereen eigelijk biseksueel is ik er minder moeite mee zou hebben, geen idee
Waarom zou je per se uit willen gaan van wisselende verhoudingen als je jezelf als biseksueel identificeert? Het is labeltje is geen verplichting om alle smaakjes te sparen ofzo.
Ik ken ook iemand die zichzelf als biseksueel identificeert en nog nooit hetzelfde geslacht uitgeprobeerd heeft. Voelt zich wel aangetrokken, maar nooit de juiste persoon gevonden om daar verder mee te gaan. Ook die woont nu samen met een hetero, geen issues mbt de biseksualiteit want ze zijn happy met elkaar.
Als je jezelf als biseksueel identificeert, hoef je ook niet per se alleen voor biseksuelen te gaan. Het kan handig zijn qua begrip en samen met anderen willen experimenteren enzo, maar als je monogamie na wil streven dan is één persoon toch genoeg bij wijze van?
Waarom is het eigenlijk zo belangrijk voor jou om je te identificeren met zo een labeltje? (Niet verwijtend bedoelt, gewoon interesse). Je bent en je blijft in de kern toch nog steeds dezelfde geeninspiratie, ongeacht of je kut of pik of beide wil? Voor je omgeving wordt het pas echt tastbaar als je met een (potentiële) partner thuiskomt.
Zit het in jou, is het onderdeel naar de zoektocht wie je bent? Of hebben je ouders misschien ingeprent dat je iets moet zijn of moet voelen om een bepaalde goedkeuring te krijgen ofzo? Heb je wel het gevoel dat je bij jezelf ten rade mag gaan wat je nou eigenlijk echt wil en dat als basis te gebruiken ipv labeltjes te passen in de hoop dat het kader je past?
Nou ja, met je dagboeken heb je toch ook nut van terug kijken? Het kan best wat over je zeggen waar je je tot aangetrokken voelde en waarom. Niet alleen met daten, soms is er een rode draad te ontdekken die op zich op meerdere vlakken uit. En daarmee samen kan hangen met je zelfbeeld enzo.quote:[..]
Nee ik vond het idd juist leuk als iemand zelfverzekerd probeerde te doen maar dat eigenlijk niet was. Maar erover nadenken heeft voor mij toch weinig zin omdat ik niet meer date.
Als het nu goed voelt en voor je werkt, gewoon lekker je eigen gang blijven gaanquote:[..]
Dat gevoel heb ik juist over dat ik op dit moment het liefst single wil blijven. Waar ik achter sta. Omdat ik erachter ben gekomen dat ik het aangaan van een relatie niet wil doen. Maar goed misschien dat het ooit in de verre toekomst nog verandert, geen idee
Het is jouw leven, jij moet jezelf in de spiegel aan kunnen kijken en jij bent eindverantwoordelijk, niet je ouders of je buurvrouw of wie dan ook.
|
|
