Crisis

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 08:55 schreef RamboDirk het volgende:

[..]

Als 18 jarige kun je de verantwoordelijkheid niet volledig bij het kind leggen, zeker niet als het een autistisch kind is.

Niet alle verantwoordelijkheid, maar wel de verantwoordelijkheid voor de consequenties van de eigen keuzes. Geen werk, is niet veel geld, is er zo een. Ik zou zelf wel zakgeld geven, alleen hem voor het meerdere de eigen verantwoordelijkheid geven.

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 08:53 schreef Cat-astrophe het volgende:

[..]

De user, deze post dus:
[..]

Verder weinig toe te voegen. Ik lees een hoop pijn, onbegrip en verdriet. Bij alle partijen.

Is ook zo. Ik begin langzamerhand ook wel in te zien dat het bij hem ook wel machteloosheid is (deels met zichzelf). En dat ik zelf ook niet per se open sta voor die vraag van 'hey hoe gaat het met je'. Dus die moet ie ook niet stellen want dan gooit 'ie olie op het vuur (nu nog even. Ik ben bezig met wonden helen). Maar mij serieus nemen en normaal met mij omgaan, dat doet de boel wel goed. Dus wat meer focussen op het positieve/het normale, en wat meer het destructieve laten gaan.

(ik ben inmiddels een stuk ouder. Bij pubers werkt het natuurlijk anders, maar ook toen zou dit me erg geholpen hebben. In ieder geval niet op alle irrelevante slakken zout leggen, omdat jij je punt /wil erdoorheen wil drukken (=zeuren over werk). Kijk nou eens naar wat hij zegt. Wat is voor hem belangrijk? Welk punt maakt ie? Wat wil hij? Probeer eens wat aansluiting te vinden /je te verdiepen in hem. Misschien kan je dan een aanknopingspunt vinden. ).

Tja, dat heb je met andermans kinderen helaas.
Ik zou het niet pikken en hem een klap op zijn bek verkopen, maar wie ben ik, ben gewoon iemand die stoer doet op een forum en heb al die tijd niet geïnvesteerd in hen...

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 09:47 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Er wordt met puber net zo omgegaan als die andere 2 (van 7 & 8). Autist is in zichzelf gekeerd, zit complete dagen boven achter schermpjes.

Als ik vraag hoe gaat het; is het standaard antwoord; "goed"
Nog iets gedaan ; "nee"

Converseren met puber zit er simpelweg niet nauwelijks in.

Hieraan is niets vreemds.

Refereer je vaker aan hem als puber of autist? Of andere namen dan zijn eigen naam?

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 09:47 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Er wordt met puber net zo omgegaan als die andere 2 (van 7 & 8). Autist is in zichzelf gekeerd, zit complete dagen boven achter schermpjes.

Als ik vraag hoe gaat het; is het standaard antwoord; "goed"
Nog iets gedaan ; "nee"

Converseren met puber zit er simpelweg niet nauwelijks in.

Klinkt als normaal pubergedrag eigenlijk. Dat converseren lastig gaat betekent niet perse dat hij er geen behoefte aan heeft.

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 08:26 schreef Lunatiek het volgende:

[..]

Nee, maar wel een deel van de oorzaak. TS gaat het nog zwaar krijgen als zijn eigen koters ook zo heftig gaan puberen, want dan gelden zijn argumenten niet meer (blijf bij je biologische vader, ik besteed mijn geld liever aan mijn eigen bloedjes).

Met eigen kinderen is het makkelijker, die kun je namelijk gewoon straffen als dat nodig is. Je stiefkind accepteert dat niet.

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 07:24 schreef JeSuisDroppie het volgende:


En blijkbaar zaten die op 1 lijn, dus het argument “geen partij” is onzin.

Huh? Zij zegt dat ze het niet wil en staat nu met haar koffers klaar
Hoezo op 1 lijn?

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 06:47 schreef lunko1979 het volgende:
Tussen mijn partner en mij is vrijwel nooit gedoe, als er al gedoe is haat het over de puber.

Eehm.. ze wil bij je weg..
Je wilt haar kind niet..

Maar er is nooit gedoe..

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 08:45 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Iemand die als hij zijn zin niet krijgt, (een paar fukking euro), heel zijn opvoeding afkeurd, zijn moeder uitscheld en fysiek bedreigd. Dan maak ik me meer zorgen om de veiligheid in ons huis, dan om het welzijn van een op hol geslagen puber.

bizar. Want het is een duidelijke schreeuw van die puber die zegt 'hallo ik ben niet gelukkig'
Ik vind jou heel egoïstisch over komen, ook als ik je andere topic heb gelezen

Mee eens dat de houding raar is van die stiefzoon. Niet willen werken, zeggen dat ts maar zelfmoord moet plegen, geen normaal gedrag. Toegegeven heb zelf ook wel eens lullige dingen gezegd toen ik in mijn pubertijd zat en nu is het gelukkig wel goedgekomen. Maar dat mensen autisme als vrijpleiting zien vind ik bizar, omdat er geen behandeling is voor autisme. "Behandeling" voor autisme is dat de omgeving zich moet aanpassen en als dat niet lukt dan heeft men pech. Ja, jd hebt sociale vaardigheids cursussen. Alsof die werken maar ja, dit probleem was er vermoedelijk niet geweest als er OF een echte behandeling voor autisme was geweest incl genetisch onderzoek ed OF er geen privileges voor autisten werden gegeven. Nu gaat hij zijn hand ophouden, omdat het kan. Schuld van de mensen die tegen autisten aankijkem als door hun beperkinh geprivilegieerde mensen die niet de verplichtingen hoeven te hebben als een "normaal" persoon, niet van dit individu. Al snap ik niet waarom de ts nog bij die vrouw is. De seks is goed zeker.

[ Bericht 2% gewijzigd door geeninspiratie1235 op 17-10-2019 10:53:53 ]

quote:

Op woensdag 16 oktober 2019 23:04 schreef lunko1979 het volgende:
De vader van haar kind is 40+ en woont bij zijn ouders thuis. Is niet gediagnosticeerd maar heeft wel degelijk 'ergens' last van.

Afspraken tussen die 2 lukt al een tijdje niet.

Heb mijn partner vertelt dat haar zoon haar als deurmat gebruikt. Verrotschelden, doodwensen, roepen dat het een slechte opvoeding was en vervolgens alles met de mantel der liefde bedekken, en dooooorr...

Ik vind dat zo iemand best even mag bloeden, onze 2 kinderen krijgen deze bagger gewoon mee. En wat houden die er aan over, of wat pikken ze er van op?

Bloeden nog wel...

Je spreekt over onze 2 kinderen en haar zoon waar je geen ruimte voor hebt.
Heb je weleens nagedacht over waarom die jongen zich zo voelt?
Want uit je woorden spreekt niet echt dat je hem ziet als een gezinslid van jou. Je praat over hem alsof hij een buitenstaander is. Er niet bijhoort.

Weleens aan therapie gedacht? Niet alleen voor hem, maar voor het familie systeem?
Jouw kinderen zijn rond de 10, hem zie je nu nogsteeds niet als hoort bij jou.
Hij leeft dus al minimaal 10 jaar met iemand die hem niet echt accepteert. Met een afstand die pijnlijk is voor een kind.

Nu hij een puber is laat hij dat op de kutste manier ooit weten. Daar zijn pubers goed in.
Jij bent de volwassene in dit verhaal, jij bent een opvoeder. Wat heb jij gedaan om hem beter te benaderen?

Jij, jullie, kunnen best wat hulp gebruiken.
Dit gedrag komt niet uit de lucht vallen. Je bent al lang genoeg in zijn leven om zeker te zijn dat jij hier een bijdrage in hebt.
Het is niet alsof je twee gezinnen probeert te verenigen, in die beginfase zit. Je bent al 10+ jaar deel van dit gezin, waar hij ook toebehoort. Dat kind waarvoor je geen ruimte hebt. Die je afstoot ipv opneemt (vanuit liefde en zorgen, deel van jouw gezin. Ipv niet mijn kind, is naar voor mijn gezin).

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 09:47 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Er wordt met puber net zo omgegaan als die andere 2 (van 7 & 8).

Waarom ga je het zelfde om met iemand van 7 en 17? En iemand met en zonder stoornis? Lijkt je dat oprecht handig?

Als ik stiefouder van een puber was zou ik sowieso wat boeken lezen over pubers (die je dan al hadden uitgelegd dat pubers regels breken en niet naar de lange termijn kunnen kijken etc) en als het er een met ASS was zat ik zelf waarschijnlijk bij een coach of iets dergelijks voor begeleiding in hoe hier mee om te gaan
Je bent serieus een breekbaar kind nog verder aan het slopen

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 00:05 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Waar wijs ik hem af?

In elk woord wat je hier schrijft.

Nergens zeg je ik zie groen en geel van zorgen om dit kind waar ik zoveel om geef.
Het gaat fout en ik weet niet hoe ik hem moet helpen.

Je zegt kind is 'dom', kind is naar, kind is niet mijn kind. Heb geen ruimte voor hem. Toegeven is een nederlaag voor me, bloeden zal dat kreng.

Je bent boos, niet bezorgt. Zo kom je hier over iig.
Ik heb nog geen greintje liefde in je woorden gelezen.

Misschien is het er wel hoor, het geschrevene is maar beperkt. Maar besef je hoe dit overkomt als je dit ook naar hem door laat schemeren.

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 06:47 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Tussen mijn partner en mij is vrijwel nooit gedoe, als er al gedoe is haat het over de puber.
[..]

Omdat we hem een zelfstandig bestaan gunnen, een plekje binnen de maatschappij. Als de puber 8 van de 24 maanden thuis kan zitten om alleen maar te gamen/netflixen. En simpelweg de waarde van geld niet leert te kennen.

De moeder heeft lang volgehouden dat puber niet capabel genoeg was voor een baantje, ik was een andere mening toegedaan.
Deze week gaf de puber aan niet te willen werken omdat hij niet voor ¤3,25 per uur wilde werken. En hij staat wel met pakjes sigaretten in de tuin a ¤8,00.

Binnenkort wordt hij 18 en hij heeft geen idee waarom hij zou moeten werken, hij kan toch ook zijn hand ophouden?

Er is vrijwel nooit gedoe, maar je bent bang dat jullie gaan scheiden?

Is allemaal de schuld van haar (!!!!!) kind?
Toe nou zeg... Hoe oud ben je, want als een 16 jarige dit zo schreeg zou ik niet verbaasd geweest zijn.

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 11:19 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Bloeden is een figure of speech, op de blaren zitten idem. Alsof ie zijn billen echt heeft verbrandt.
Ik heb al talloze keren aangegeven dat er voor hem wel ruimte is, maar dat hij het uit komt praten omdat ie een half uur later een feestje heeft, en dus een slaapplek moet hebben komt over als puur eigenbelang. Familietherapie hebben we gehad, jaren geleden, daar is niet veel uitgekomen.

Hij accepteert mijn rol niet, en lapt alle hele normale regels aan zijn laars.
[..]

hij is een puber. Dat doen ze. Boeken wel goed gelezen?

quote:

Hij heeft een lange tijd aangegeven niet te kunnen werken omdat (insert smoes). Hij kon geen krantjes gooien, want stel dat er iemand met hem ging praten. Vakkenvuller idem. Ik heb altijd aangegeven dat hij het wel kon maar simpelweg niet wilde, want autisme.

Afgelopen week gaf hij aan niet te gaan werken voor ¤ 3.50 per uur want zo weinig. Sowieso doordeweeks ging hij naar school en dan ging hij 's avonds echt niet werken, en in het weekend gaat hij naar zijn vader en gaat hij dus echt niet werken. Dat hij met pakkies peuken in de tuin staat a ¤ 8,00 de stuk.....

Waarom 7 en 17 dezelfde regels hebben? Dat geldt voor iedereen, als ik te hard rijd krijg ik een boete. Oorzaak -> gevolg -> consequentie.

Er zijn ook mensen die hun tekortkoming uitbuiten. slechte resultaten op school ligt aan autisme, niet dat hij tot 4 uur 's nachts Netflix ligt te kijken. Snel geirriteerd zijn de volgende dag -> autisme.

Toen we samen gingen wonen, was er nog geen autisme vastgesteld. Dat ik daarna in familietherapie ben geweest, bijeenkomsten heb bijgewoond en boeken heb gelezen is een feit.

Dat ik hem aan het slopen ben lijkt me onjuist.

waarom begin je tegen mij over baantjes en regels? Ik heb het over je kinderen benaderen als mens

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 09:07 schreef dagobertE6 het volgende:
Tja, dat heb je met andermans kinderen helaas.
Ik zou het niet pikken en hem een klap op zijn bek verkopen, maar wie ben ik, ben gewoon iemand die stoer doet op een forum en heb al die tijd niet geïnvesteerd in hen...

Dat heb je ook met je eigen kinderen hoor.
Ook daar zit je weleens met je handen in het haar, weet je even niet hoe nu verder.
Denk je gvd fuck this shit. Zeker met pubers.

Alleen denk of uit je dan niet je bent geen deel van mijn gezin. Is erbij horen vanzelfsprekend ipv onder voorwaarden.

En zoals de ts hier schrijft zit daar een heel stevig euvel.

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 11:31 schreef lunko1979 het volgende:
Daarnaast accepteert hij mij niet, en ik kan niet genoeg zeggen dat er wel ruimte voor hem is. Maar wel onder onze voorwaarden.

En je eigen kinderen dan?
Als die niet luisteren / zich niet aan jou voorwaarden houden, is daar dan ook geen ruimte meer voor?

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 11:34 schreef lunko1979 het volgende:

Er is wel ruimte voor, en nu ga ik dat niet meer verdedigen.

Je zegt "er is ruimte.. maar onder voorwaarden "
Ik vraag me af of je dit dus ook voor je eigen kinderen zo ziet. Of dat daar een 'onverwoordelijk' aspect bij zit. Waardoor je hen dus anders behandeld qua gedrag of sowieso qua gevoel dan 'de puber'

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 10:40 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Zelden
[..]

Dit idd

Is dat zelden tegenover hem of in communicatie naar anderen?
Want hier lijkt het een 'natuurlijke' keuze te zijn voor je. Lijk je moeite te hebben hem anders te benoemen.

Als je met je beste maat over hem spreekt nu het zo lastig is, hoe noem je hem dan?
Komt puber/autist dan ook veelvuldig voor? Als extra benoeming bij zijn naam (die je hier natuurlijk niet wil noemen waardoor deze andere benaderingen de boventoon voeren)?

[ Bericht 0% gewijzigd door Cause_Mayhem op 17-10-2019 11:47:10 ]

quote:

Op woensdag 16 oktober 2019 23:20 schreef mspoez het volgende:

[..]

Volgens mij moet je partner een duidelijke lijn hebben met de vader van haar zoon, jij bent in deze niet echt een partij.,

Dat vind ik niet.
Kind woont in 1 huis met TS, dat betekent dat hij ook wat te zeggen heeft imo.

Overigens vind ik de manier waarop t’s praat wel problematisch.

Hoe snel hebben jullie samen kinderen gekregen nadat je haar zoon ontmoet hebt?

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 11:31 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Ik vind het lastig om iemand die mij meerdere malen dood wenst, schoffeert en weet ik veel wat doet, en dat ook met zijn bloedeigen moeder doet. Om daar liefde voor te tonen.

Daarnaast accepteert hij mij niet, en ik kan niet genoeg zeggen dat er wel ruimte voor hem is. Maar wel onder onze voorwaarden.

Hij gilt dat hij jou niet accepteert idd.
Maar hij is echt nog een kind. Ook al is hij bijna 18.

Dit komt niet uit de lucht vallen, is niet gisteren pas ineens spontaan gebeurd. Jj bent niet vorige maand in zijn leven gekomen.
De vraag is dus accepteer jij hem? Heb jij hem werkelijk geaccepteerd in je leven?
Hij spiegelt op een extreme manier. Dat doen pubers, zelfs degene zonder andere problemtiek.

Je vrouw denkt eraan bij je weg te gaan. Je bijna volwassen gezinslid stuitert aan alle kanten.
Maar jou treft geen blaam? Komt allemaal door dat lastige kutkind?

Hoe gaat het met jouw bloedjes eigenlijk?

Schemert de houding die je hier tentoon spreidt ook door naar je stiefzoon? Want dan snap ik wel dat hij dwars wordt en op een negatieve manier aandacht gaat vragen.

Wanneer heb je hem voor het laatst een compliment gemaakt? Of oprecht gevraagd hoe hij zich voelt?

Niet om zijn gedrag goed te praten, maar ik maak vooral op dat zowel jij als moeders steken laten vallen en dat die jongen daar zwaar de dupe van is/wordt.

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 11:31 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Ik vind het lastig om iemand die mij meerdere malen dood wenst, schoffeert en weet ik veel wat doet, en dat ook met zijn bloedeigen moeder doet. Om daar liefde voor te tonen.

Daarnaast accepteert hij mij niet, en ik kan niet genoeg zeggen dat er wel ruimte voor hem is. Maar wel onder onze voorwaarden.

Dit kun je echt niet maken tegenover hem...

Je zegt dat hij een gamer is, nou, hoppa, ingang. Ga met hem gamen. Ook al interesseert het je zelf geen ene moer. Of ga desnoods bier zuipen met hem. Kijk Netflix met hem. Leef je in in zijn wereld zonder dat je met hem hoeft te praten.

Doe een schietspel, kan hij je echt even vermoorden en zijn frustratie op jou kwijt. En kap met je constant zo blind aan die regels van je te houden. Als je per se zo graag die regels van je wilt, laat hem de regels dicteren binnen het gangbare natuurlijk.

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 11:49 schreef JaniesBrownie het volgende:

[..]

Dit kun je echt niet maken tegenover hem...

Waarom kunnen er geen voorwaarden en regels zijn voor stiefkinderen zoals deze er ook zijn voor de andere kinderen?

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 12:08 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Er gelden regels voor iedereen, niemand wordt anders behandeld. Als er iemand over de schreef gaat, hangen daar consequenties aan. Kinderen stuur je naar hun kamer of op de trap, een half uurtje eerder naar bed, of vandaag niet afspreken of verminderen van schermtijd.

Sorry, maar dat geloof ik niet. Ik wil best geloven dat jij denkt dat je afspraken en regels consequent toepast voor je hele huishouden.
Maar in vrijwel al je posts heb je het over ‘onze kinderen’ en ‘haar zoon’. Haar zoon kreeg je erbij toen je 11 (?) jaar geleden en relatie met haar aanging. Al helemaal als de biologische vader geen gezag heeft.

Jullie oudste zoon stond aan de bakermat van jullie gezin. Hij is er al langer bij dan de jongere kinderen.

Gezien jullie verleden en zijn problematiek zal hij niet de gemakkelijkste zijn in de omgang.

Maar zolang jij hem als haar kind blijft zien en niet jullie kind, gaat hij zich nooit geaccepteerd voelen. Hoe hard je ook roept dat voor iedereen dezelfde regels gelden. Gaat hij alleen maar harder tegenaan schoppen, want hij hoort er toch al niet bij dus hij heeft weinig te verliezen.

Ts?

Besef je je eigenlijk wel waarom hij zijn faalvader zo simpel bekijkt?
Dat hij daar minder shit neerlegt? Waarom dat zo is? Wat dat hele grappig om even heen te gaan (omdat hij boos is), maar nooit om te blijven is?

Besef je je wel dat een kind onder de 4/5 zich geen ene kut herinnert?
Praat eens met peuter/kleuter leidsters(leiders). De kleintjes hebben een paar jaar later geen idee meer. Juf wie?
Voor hem ben jij er altijd al geweest in die rol als opvoeder.

Dit kind ziet jou als zijn vader figuur, zijn gezindslid.
Je hoeft daar niet meer door te knokken. Je hoeft je niet afgewezen te voelen. Te denken dat je minder voorstelt voor hem.

Pubers doen enkel zo naar de mensen die het belangrijkste zijn voor ze.
Denk eens vanuit dat ventje dat je in bed stopte, die jou nodig had.

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 12:08 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Er gelden regels voor iedereen, niemand wordt anders behandeld. Als er iemand over de schreef gaat, hangen daar consequenties aan. Kinderen stuur je naar hun kamer of op de trap, een half uurtje eerder naar bed, of vandaag niet afspreken of verminderen van schermtijd.

Je hebt een 17-jarige op het strafbankje gezet? Really?
Je hebt vast boeken gelezen maar ik denk niet dat je er wat van begrepen hebt.

Als je vrouw het er niet mee eens is moet ze dan ook een uur eerder naar bed?

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 12:20 schreef lunko1979 het volgende:
Wij willen dat hij mee kan draaien binnen de maatschappij. Waarom hebben al zijn kennissen/vrienden wel een bijbaan en hij niet? We stellen echt geen absurde eisen.

Mijn broer heeft wss iets van een diagnose in het spectrum, maar nooit laten testen.
Hij heeft heel veel problemen met een baan te vinden. Het lukt hem niet, of om die baan te behouden.

Mijn vader steunt hem gigantisch met een baan te zoeken / voor hem te regelen etc.
Maar hij heeft geen begrip voor hoe mijn broer denkt of in elkaar steeks.

Sommige zaken kan hij (mijn broer goed), maar zaken regelen of idd werkethos, is er niet. Dan zegt hij dingen niet te willen, maar het lukt hem gewoon niet of hij denkt er gewoon niet aan.
Het is zo'n andere denkwijze, dat die zaken die jij 'normaal' vindt, voor hem heel moeilijk kunnen zijn. Dus ja, in die zin vraag je misschien wel te veel van hem.
Of allicht op de verkeerde manier/methode

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 12:20 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Die jongen is 17, volgens mij spelen "normale" kinderen dan ook niet meer met ouders. Zijn moeder gamet ook niet met hem. Is daar een rol voor mij weggelegd? Zou zijn moeder dat niet eerder moeten doen dan? Sterker nog, beneden staat een Wii en daar wordt met regelmaat samen op gegamed. Als er een bordspel wordt gedaan doe ik dat met hem en zijn vrienden.
Wij willen dat hij mee kan draaien binnen de maatschappij. Waarom hebben al zijn kennissen/vrienden wel een bijbaan en hij niet? We stellen echt geen absurde eisen.

Dat weet ik natuurlijk ook niet 100% zeker, maar wat ik wel weet is dat positieve aandacht, en daar valt je inleven in zijn wereld onder, vele malen beter werkt dan het strafkamp wat je nu hanteert. Het is het leger niet. En over dat gamen, dat was ik ook en ik vond het soms leuk om mijn vader de pan in te hakken, ja. Ik weet niet of dat voor hem werkt. En tussen spelen en gamen zit natuurlijk wel een wereld van verschil.

Ik ben docent op het mbo en ik werk ook met zulke probleemgevallen. Over dingen praten, je inleven, niet alleen maar vasthouden aan strakke regels (desnoods samen de regels bepalen en opschrijven), ergens anders even afkoelen, etc., werken over het algemeen beter om jongeren op het rechte pad te houden dan je kont tegen de krib te gooien en ze alleen maar te vertellen wat ze niet goed doen. We kunnen niet iedereen helpen, maar wellicht helpt het om jouw houding t.o.v. hem te veranderen.

[ Bericht 5% gewijzigd door DjVero op 17-10-2019 12:32:17 ]

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 11:31 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Ik vind het lastig om iemand die mij meerdere malen dood wenst, schoffeert en weet ik veel wat doet, en dat ook met zijn bloedeigen moeder doet. Om daar liefde voor te tonen.

Daarnaast accepteert hij mij niet, en ik kan niet genoeg zeggen dat er wel ruimte voor hem is. Maar wel onder onze voorwaarden.

Laat ik het dan heel cru stellen:

Zolang jij die liefde voor hem niet toont, gaat hij je echt sowieso nooit accepteren.

Klinkt oneerlijk, want je zou inderdaad verwachten dat daar tussen normale en volwassen mensen een bepaalde wederkerigheid bij komt kijken. Maar hij is een puber met psychosociale problematiek, uit een gebroken gezin. En met deze 'hij moet (ook) stappen zetten voordat ik ..'-houding, kan je wachten tot je een ons weegt. Gaat de wig alleen maar groter maken.

Die hele 'voor wat hoort wat'-modus waar je in zit gaat nevernooitniet werken. Niet bij hem. Niet met zijn issues. Iig nu niet meer, daar zijn jullie jaren te laat voor.

[ Bericht 3% gewijzigd door probeer op 17-10-2019 13:05:43 ]

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 12:51 schreef probeer het volgende:

[..]

Laat ik het dan heel cru stellen:

Zolang jij die liefde voor hem niet toont, gaat hij je echt sowieso nooit accepteren.

Klinkt oneerlijk, want je zou inderdaad verwachten dat daar tussen normale en volwassen mensen een bepaalde wederkerigheid bij komt kijken. Maar hij is een puber met psychosociale problematiek, uit een gebroken gezin. En met deze 'hij moet (ook) stappen zetten voordat ik ..'-houding, kan je wachten tot je een ons weegt. Gaat de wig alleen maar groter maken.

Die hele 'voor wat hoort wat'-modus waar je in zit gaat nevernooitniet werken. Niet bij hem. Niet met zijn issues. Iig nu niet meer, daar zijn jullie jaren te laat voor.

Waarom is alles een onderhandeling tussen ouder en (stief)kind volgens jou?

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 13:13 schreef JeSuisDroppie het volgende:

[..]

Waarom is alles een onderhandeling tussen ouder en (stief)kind volgens jou?

Ik zeg niet dat alles een onderhandeling tussen ouder en kind is, integendeel, dat lijkt me in een goede ouder-kind relatie niet vaak nodig. Maar dat is wel een houding die ik bij TS denk te bespeuren.

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 13:29 schreef lunko1979 het volgende:
Eigenlijk vind ik 3 dingen belangrijk voor de puberleeftijd; Dat hij vrienden heeft, dat hij een baantje heeft en daarmee de waarde van geld leert, en dat hij naar school gaat. Om heel kort te gaan.

Als je daar van uitgaat, dan maakt het m.i. niet uit wat hij met zijn overige tijd doet, zolang hij er niet de wet mee overtreed.

En heb je enig idee welke dingen je zoon belangrijk vindt?

Hij heeft vast andere prioriteiten. En daar kun je van alles van vinden (en ik kan je daar waarschijnlijk best voor een stuk in volgen), maar zolang jij vasthoudt aan wat JIJ belangrijk vindt, gaat hij zich afzetten en vasthouden aan wat HIJ belangrijk vindt. En dat is best logisch. Want dat doe jij hier ook.

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 13:09 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Ik heb ergens onderweg de zin opgepikt; bijt niet in de hand die je voedt.
En heb respect, en natuurlijk mag je boos zijn en een keer iets roepen waar je niet volledig achter staat. Dan koel je even af, denk je er over na, bied je je excuses aan, en gaan we weer door.

Voor wat hoort wat, is helemaal niet het issue.

Je zegt echt letterlijk:

quote:

Ik vind het lastig om iemand die mij meerdere malen dood wenst, schoffeert en weet ik veel wat doet, en dat ook met zijn bloedeigen moeder doet. Om daar liefde voor te tonen.

Daarnaast accepteert hij mij niet, en ik kan niet genoeg zeggen dat er wel ruimte voor hem is. Maar wel onder onze voorwaarden.

Voor wat (ruimte voor hem om er te zijn, om deel van het gezin te mogen zijn, om van jou liefde te krijgen, om gelijkwaardig te zijn aan je biologische kinderen, om door jou geaccepteerd te worden) hoort wat (dat hij jou accepteert, dat hij zich houdt aan jullie voorwaarden, dat hij na een ruzie op de door jou gewenste manier handelt).

En tsja ... het mag je hopelijk inmiddels toch wel duidelijk zijn dat hij er dan dus niet voor lijkt te kiezen om te voldoen aan wat jij van hem vraagt. Daarom dus mijn observatie dat je huidige aanpak en achterliggende manier van denken niet lijkt te werken. En mijn (en van velen hier) gevolgtrekking dat het dat in de toekomst dan ook niet zal doen.

Het is imo al hartstikke veelzeggend dat je hem constant 'de puber' noemt, in plaats van naar hem te refereren als volwaardig persoon, of zelfs gebruik te maken van enige voornaamwoorden die een onderlinge relatie aanduiden (bv mijn stiefzoon, onze zoon, zijn moeder, etc.). Je ontmenselijkt hem al in je teksten naar ons. Want 'duiding' in dit topic naar ons is belangrijker of zo. Alsof wij hier geen normaal Nederlands begrijpen en elk ander R&P-topic met normaal taalgebruik voor de doorsnee lezer een ware worsteling met onbegrip is. En dan kan je wel zeggen dat je dat in het echt natuurlijk niet doet, maar het geeft wel degelijk aan hoe je hem ziet. Er zit een enorme afstandelijkheid in. Iets wat blijkbaar zijn moeder, jouw vriendin, op enig niveau ook niet ontgaan is, en me dunkt dat hij het (al dan niet onbewust) ook wel door heeft.

quote:

Op woensdag 16 oktober 2019 22:46 schreef lunko1979 het volgende:
[..] Maar intussen lijkt het ook dat ze besloten heeft, mij te verlaten. Omdat ik geen ruimte in mijn leven voor haar zoon heb. [..]

En dat komt echt niet puur en alleen door die ene suggestie die jij onderling naar haar maakte over er een dag of wat 'het huis niet meer in komen'.

Toevoeging: Ik vind je verwachtingen / voorwaarden / huisregels an sich ook helemaal niet onrechtvaardig, onredelijk of te veel gevraagd hoor. Bedtijd, met geld om leren gaan, studie, een stukje algemene waardering/respect richting ouders (puberen daargelaten), dikke prima, hartstikke normaal. Maar in zijn geval dus blijkbaar erg onrealistisch. Omdat hij pubert. Omdat hij ondanks dat hij bijna volwassen is waarschijnlijk de emotionele en sociale ontwikkeling heeft van iemand die toch nog wat jonger is. Omdat hij waarschijnlijk de afgelopen 10 jaar geen gezonde relatie met een ouderfiguur gehad heeft (wellicht zijn moeder, gedeeltelijk. Al staat zijn bio-vader daar dan weer recht tegenover). En dan kan jij wel met dezelfde instelling door willen blijven gaan, maar praktijk wijst uit dat dat niet werkt en dan zal jij als de volwassene/ouder toch degene moeten zijn die zijn instelling/aanpak bijstelt. En dat staat dan nog eigenlijk helemaal los van je vriendin en haar rol en invloed (die vanzelfsprekend erg groot is, of hoort te zijn).

[ Bericht 3% gewijzigd door probeer op 17-10-2019 14:05:11 ]

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 13:29 schreef lunko1979 het volgende:
Eigenlijk vind ik 3 dingen belangrijk voor de puberleeftijd; Dat hij vrienden heeft, dat hij een baantje heeft en daarmee de waarde van geld leert, en dat hij naar school gaat. Om heel kort te gaan.

Als je daar van uitgaat, dan maakt het m.i. niet uit wat hij met zijn overige tijd doet, zolang hij er niet de wet mee overtreed.

Je houdt er hierbij ook rekening mee dat hij geen 'normale' puber is? Als in, hij heeft een stoornis.

Misschien moet je eens wat meer gaan redeneren vanuit zijn perspectief en dst van jezelf loslaten.