Crisis

quote:

Op woensdag 16 oktober 2019 23:20 schreef mspoez het volgende:

[..]

Volgens mij moet je partner een duidelijke lijn hebben met de vader van haar zoon, jij bent in deze niet echt een partij.,

Dat vind ik niet.
Kind woont in 1 huis met TS, dat betekent dat hij ook wat te zeggen heeft imo.

Overigens vind ik de manier waarop t’s praat wel problematisch.

Hoe snel hebben jullie samen kinderen gekregen nadat je haar zoon ontmoet hebt?

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 11:31 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Ik vind het lastig om iemand die mij meerdere malen dood wenst, schoffeert en weet ik veel wat doet, en dat ook met zijn bloedeigen moeder doet. Om daar liefde voor te tonen.

Daarnaast accepteert hij mij niet, en ik kan niet genoeg zeggen dat er wel ruimte voor hem is. Maar wel onder onze voorwaarden.

Hij gilt dat hij jou niet accepteert idd.
Maar hij is echt nog een kind. Ook al is hij bijna 18.

Dit komt niet uit de lucht vallen, is niet gisteren pas ineens spontaan gebeurd. Jj bent niet vorige maand in zijn leven gekomen.
De vraag is dus accepteer jij hem? Heb jij hem werkelijk geaccepteerd in je leven?
Hij spiegelt op een extreme manier. Dat doen pubers, zelfs degene zonder andere problemtiek.

Je vrouw denkt eraan bij je weg te gaan. Je bijna volwassen gezinslid stuitert aan alle kanten.
Maar jou treft geen blaam? Komt allemaal door dat lastige kutkind?

Hoe gaat het met jouw bloedjes eigenlijk?

Schemert de houding die je hier tentoon spreidt ook door naar je stiefzoon? Want dan snap ik wel dat hij dwars wordt en op een negatieve manier aandacht gaat vragen.

Wanneer heb je hem voor het laatst een compliment gemaakt? Of oprecht gevraagd hoe hij zich voelt?

Niet om zijn gedrag goed te praten, maar ik maak vooral op dat zowel jij als moeders steken laten vallen en dat die jongen daar zwaar de dupe van is/wordt.

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 11:31 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Ik vind het lastig om iemand die mij meerdere malen dood wenst, schoffeert en weet ik veel wat doet, en dat ook met zijn bloedeigen moeder doet. Om daar liefde voor te tonen.

Daarnaast accepteert hij mij niet, en ik kan niet genoeg zeggen dat er wel ruimte voor hem is. Maar wel onder onze voorwaarden.

Dit kun je echt niet maken tegenover hem...

Je zegt dat hij een gamer is, nou, hoppa, ingang. Ga met hem gamen. Ook al interesseert het je zelf geen ene moer. Of ga desnoods bier zuipen met hem. Kijk Netflix met hem. Leef je in in zijn wereld zonder dat je met hem hoeft te praten.

Doe een schietspel, kan hij je echt even vermoorden en zijn frustratie op jou kwijt. En kap met je constant zo blind aan die regels van je te houden. Als je per se zo graag die regels van je wilt, laat hem de regels dicteren binnen het gangbare natuurlijk.

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 11:49 schreef JaniesBrownie het volgende:

[..]

Dit kun je echt niet maken tegenover hem...

Waarom kunnen er geen voorwaarden en regels zijn voor stiefkinderen zoals deze er ook zijn voor de andere kinderen?

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 12:08 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Er gelden regels voor iedereen, niemand wordt anders behandeld. Als er iemand over de schreef gaat, hangen daar consequenties aan. Kinderen stuur je naar hun kamer of op de trap, een half uurtje eerder naar bed, of vandaag niet afspreken of verminderen van schermtijd.

Sorry, maar dat geloof ik niet. Ik wil best geloven dat jij denkt dat je afspraken en regels consequent toepast voor je hele huishouden.
Maar in vrijwel al je posts heb je het over ‘onze kinderen’ en ‘haar zoon’. Haar zoon kreeg je erbij toen je 11 (?) jaar geleden en relatie met haar aanging. Al helemaal als de biologische vader geen gezag heeft.

Jullie oudste zoon stond aan de bakermat van jullie gezin. Hij is er al langer bij dan de jongere kinderen.

Gezien jullie verleden en zijn problematiek zal hij niet de gemakkelijkste zijn in de omgang.

Maar zolang jij hem als haar kind blijft zien en niet jullie kind, gaat hij zich nooit geaccepteerd voelen. Hoe hard je ook roept dat voor iedereen dezelfde regels gelden. Gaat hij alleen maar harder tegenaan schoppen, want hij hoort er toch al niet bij dus hij heeft weinig te verliezen.

Ts?

Besef je je eigenlijk wel waarom hij zijn faalvader zo simpel bekijkt?
Dat hij daar minder shit neerlegt? Waarom dat zo is? Wat dat hele grappig om even heen te gaan (omdat hij boos is), maar nooit om te blijven is?

Besef je je wel dat een kind onder de 4/5 zich geen ene kut herinnert?
Praat eens met peuter/kleuter leidsters(leiders). De kleintjes hebben een paar jaar later geen idee meer. Juf wie?
Voor hem ben jij er altijd al geweest in die rol als opvoeder.

Dit kind ziet jou als zijn vader figuur, zijn gezindslid.
Je hoeft daar niet meer door te knokken. Je hoeft je niet afgewezen te voelen. Te denken dat je minder voorstelt voor hem.

Pubers doen enkel zo naar de mensen die het belangrijkste zijn voor ze.
Denk eens vanuit dat ventje dat je in bed stopte, die jou nodig had.

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 12:08 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Er gelden regels voor iedereen, niemand wordt anders behandeld. Als er iemand over de schreef gaat, hangen daar consequenties aan. Kinderen stuur je naar hun kamer of op de trap, een half uurtje eerder naar bed, of vandaag niet afspreken of verminderen van schermtijd.

Je hebt een 17-jarige op het strafbankje gezet? Really?
Je hebt vast boeken gelezen maar ik denk niet dat je er wat van begrepen hebt.

Als je vrouw het er niet mee eens is moet ze dan ook een uur eerder naar bed?

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 12:20 schreef lunko1979 het volgende:
Wij willen dat hij mee kan draaien binnen de maatschappij. Waarom hebben al zijn kennissen/vrienden wel een bijbaan en hij niet? We stellen echt geen absurde eisen.

Mijn broer heeft wss iets van een diagnose in het spectrum, maar nooit laten testen.
Hij heeft heel veel problemen met een baan te vinden. Het lukt hem niet, of om die baan te behouden.

Mijn vader steunt hem gigantisch met een baan te zoeken / voor hem te regelen etc.
Maar hij heeft geen begrip voor hoe mijn broer denkt of in elkaar steeks.

Sommige zaken kan hij (mijn broer goed), maar zaken regelen of idd werkethos, is er niet. Dan zegt hij dingen niet te willen, maar het lukt hem gewoon niet of hij denkt er gewoon niet aan.
Het is zo'n andere denkwijze, dat die zaken die jij 'normaal' vindt, voor hem heel moeilijk kunnen zijn. Dus ja, in die zin vraag je misschien wel te veel van hem.
Of allicht op de verkeerde manier/methode

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 12:20 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Die jongen is 17, volgens mij spelen "normale" kinderen dan ook niet meer met ouders. Zijn moeder gamet ook niet met hem. Is daar een rol voor mij weggelegd? Zou zijn moeder dat niet eerder moeten doen dan? Sterker nog, beneden staat een Wii en daar wordt met regelmaat samen op gegamed. Als er een bordspel wordt gedaan doe ik dat met hem en zijn vrienden.
Wij willen dat hij mee kan draaien binnen de maatschappij. Waarom hebben al zijn kennissen/vrienden wel een bijbaan en hij niet? We stellen echt geen absurde eisen.

Dat weet ik natuurlijk ook niet 100% zeker, maar wat ik wel weet is dat positieve aandacht, en daar valt je inleven in zijn wereld onder, vele malen beter werkt dan het strafkamp wat je nu hanteert. Het is het leger niet. En over dat gamen, dat was ik ook en ik vond het soms leuk om mijn vader de pan in te hakken, ja. Ik weet niet of dat voor hem werkt. En tussen spelen en gamen zit natuurlijk wel een wereld van verschil.

Ik ben docent op het mbo en ik werk ook met zulke probleemgevallen. Over dingen praten, je inleven, niet alleen maar vasthouden aan strakke regels (desnoods samen de regels bepalen en opschrijven), ergens anders even afkoelen, etc., werken over het algemeen beter om jongeren op het rechte pad te houden dan je kont tegen de krib te gooien en ze alleen maar te vertellen wat ze niet goed doen. We kunnen niet iedereen helpen, maar wellicht helpt het om jouw houding t.o.v. hem te veranderen.

[ Bericht 5% gewijzigd door DjVero op 17-10-2019 12:32:17 ]

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 11:31 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Ik vind het lastig om iemand die mij meerdere malen dood wenst, schoffeert en weet ik veel wat doet, en dat ook met zijn bloedeigen moeder doet. Om daar liefde voor te tonen.

Daarnaast accepteert hij mij niet, en ik kan niet genoeg zeggen dat er wel ruimte voor hem is. Maar wel onder onze voorwaarden.

Laat ik het dan heel cru stellen:

Zolang jij die liefde voor hem niet toont, gaat hij je echt sowieso nooit accepteren.

Klinkt oneerlijk, want je zou inderdaad verwachten dat daar tussen normale en volwassen mensen een bepaalde wederkerigheid bij komt kijken. Maar hij is een puber met psychosociale problematiek, uit een gebroken gezin. En met deze 'hij moet (ook) stappen zetten voordat ik ..'-houding, kan je wachten tot je een ons weegt. Gaat de wig alleen maar groter maken.

Die hele 'voor wat hoort wat'-modus waar je in zit gaat nevernooitniet werken. Niet bij hem. Niet met zijn issues. Iig nu niet meer, daar zijn jullie jaren te laat voor.

[ Bericht 3% gewijzigd door probeer op 17-10-2019 13:05:43 ]

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 12:51 schreef probeer het volgende:

[..]

Laat ik het dan heel cru stellen:

Zolang jij die liefde voor hem niet toont, gaat hij je echt sowieso nooit accepteren.

Klinkt oneerlijk, want je zou inderdaad verwachten dat daar tussen normale en volwassen mensen een bepaalde wederkerigheid bij komt kijken. Maar hij is een puber met psychosociale problematiek, uit een gebroken gezin. En met deze 'hij moet (ook) stappen zetten voordat ik ..'-houding, kan je wachten tot je een ons weegt. Gaat de wig alleen maar groter maken.

Die hele 'voor wat hoort wat'-modus waar je in zit gaat nevernooitniet werken. Niet bij hem. Niet met zijn issues. Iig nu niet meer, daar zijn jullie jaren te laat voor.

Waarom is alles een onderhandeling tussen ouder en (stief)kind volgens jou?

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 13:13 schreef JeSuisDroppie het volgende:

[..]

Waarom is alles een onderhandeling tussen ouder en (stief)kind volgens jou?

Ik zeg niet dat alles een onderhandeling tussen ouder en kind is, integendeel, dat lijkt me in een goede ouder-kind relatie niet vaak nodig. Maar dat is wel een houding die ik bij TS denk te bespeuren.

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 13:29 schreef lunko1979 het volgende:
Eigenlijk vind ik 3 dingen belangrijk voor de puberleeftijd; Dat hij vrienden heeft, dat hij een baantje heeft en daarmee de waarde van geld leert, en dat hij naar school gaat. Om heel kort te gaan.

Als je daar van uitgaat, dan maakt het m.i. niet uit wat hij met zijn overige tijd doet, zolang hij er niet de wet mee overtreed.

En heb je enig idee welke dingen je zoon belangrijk vindt?

Hij heeft vast andere prioriteiten. En daar kun je van alles van vinden (en ik kan je daar waarschijnlijk best voor een stuk in volgen), maar zolang jij vasthoudt aan wat JIJ belangrijk vindt, gaat hij zich afzetten en vasthouden aan wat HIJ belangrijk vindt. En dat is best logisch. Want dat doe jij hier ook.

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 13:09 schreef lunko1979 het volgende:

[..]

Ik heb ergens onderweg de zin opgepikt; bijt niet in de hand die je voedt.
En heb respect, en natuurlijk mag je boos zijn en een keer iets roepen waar je niet volledig achter staat. Dan koel je even af, denk je er over na, bied je je excuses aan, en gaan we weer door.

Voor wat hoort wat, is helemaal niet het issue.

Je zegt echt letterlijk:

quote:

Ik vind het lastig om iemand die mij meerdere malen dood wenst, schoffeert en weet ik veel wat doet, en dat ook met zijn bloedeigen moeder doet. Om daar liefde voor te tonen.

Daarnaast accepteert hij mij niet, en ik kan niet genoeg zeggen dat er wel ruimte voor hem is. Maar wel onder onze voorwaarden.

Voor wat (ruimte voor hem om er te zijn, om deel van het gezin te mogen zijn, om van jou liefde te krijgen, om gelijkwaardig te zijn aan je biologische kinderen, om door jou geaccepteerd te worden) hoort wat (dat hij jou accepteert, dat hij zich houdt aan jullie voorwaarden, dat hij na een ruzie op de door jou gewenste manier handelt).

En tsja ... het mag je hopelijk inmiddels toch wel duidelijk zijn dat hij er dan dus niet voor lijkt te kiezen om te voldoen aan wat jij van hem vraagt. Daarom dus mijn observatie dat je huidige aanpak en achterliggende manier van denken niet lijkt te werken. En mijn (en van velen hier) gevolgtrekking dat het dat in de toekomst dan ook niet zal doen.

Het is imo al hartstikke veelzeggend dat je hem constant 'de puber' noemt, in plaats van naar hem te refereren als volwaardig persoon, of zelfs gebruik te maken van enige voornaamwoorden die een onderlinge relatie aanduiden (bv mijn stiefzoon, onze zoon, zijn moeder, etc.). Je ontmenselijkt hem al in je teksten naar ons. Want 'duiding' in dit topic naar ons is belangrijker of zo. Alsof wij hier geen normaal Nederlands begrijpen en elk ander R&P-topic met normaal taalgebruik voor de doorsnee lezer een ware worsteling met onbegrip is. En dan kan je wel zeggen dat je dat in het echt natuurlijk niet doet, maar het geeft wel degelijk aan hoe je hem ziet. Er zit een enorme afstandelijkheid in. Iets wat blijkbaar zijn moeder, jouw vriendin, op enig niveau ook niet ontgaan is, en me dunkt dat hij het (al dan niet onbewust) ook wel door heeft.

quote:

Op woensdag 16 oktober 2019 22:46 schreef lunko1979 het volgende:
[..] Maar intussen lijkt het ook dat ze besloten heeft, mij te verlaten. Omdat ik geen ruimte in mijn leven voor haar zoon heb. [..]

En dat komt echt niet puur en alleen door die ene suggestie die jij onderling naar haar maakte over er een dag of wat 'het huis niet meer in komen'.

Toevoeging: Ik vind je verwachtingen / voorwaarden / huisregels an sich ook helemaal niet onrechtvaardig, onredelijk of te veel gevraagd hoor. Bedtijd, met geld om leren gaan, studie, een stukje algemene waardering/respect richting ouders (puberen daargelaten), dikke prima, hartstikke normaal. Maar in zijn geval dus blijkbaar erg onrealistisch. Omdat hij pubert. Omdat hij ondanks dat hij bijna volwassen is waarschijnlijk de emotionele en sociale ontwikkeling heeft van iemand die toch nog wat jonger is. Omdat hij waarschijnlijk de afgelopen 10 jaar geen gezonde relatie met een ouderfiguur gehad heeft (wellicht zijn moeder, gedeeltelijk. Al staat zijn bio-vader daar dan weer recht tegenover). En dan kan jij wel met dezelfde instelling door willen blijven gaan, maar praktijk wijst uit dat dat niet werkt en dan zal jij als de volwassene/ouder toch degene moeten zijn die zijn instelling/aanpak bijstelt. En dat staat dan nog eigenlijk helemaal los van je vriendin en haar rol en invloed (die vanzelfsprekend erg groot is, of hoort te zijn).

[ Bericht 3% gewijzigd door probeer op 17-10-2019 14:05:11 ]

quote:

Op donderdag 17 oktober 2019 13:29 schreef lunko1979 het volgende:
Eigenlijk vind ik 3 dingen belangrijk voor de puberleeftijd; Dat hij vrienden heeft, dat hij een baantje heeft en daarmee de waarde van geld leert, en dat hij naar school gaat. Om heel kort te gaan.

Als je daar van uitgaat, dan maakt het m.i. niet uit wat hij met zijn overige tijd doet, zolang hij er niet de wet mee overtreed.

Je houdt er hierbij ook rekening mee dat hij geen 'normale' puber is? Als in, hij heeft een stoornis.

Misschien moet je eens wat meer gaan redeneren vanuit zijn perspectief en dst van jezelf loslaten.