Over wedstrijden gesproken. Vandaag was dus de Kerstloop Dronten.

Voor mij een loopje dat groots in mijn agenda stond, want niet alleen zou het mijn eerste wedstrijd halve marathon worden, maar ik wilde hem ook perse onder de 2 uur uitlopen én het was tevens het laatste loopje van 2018. Dus al met al moest dit iets speciaals worden. Ik heb de afstand al eens eerder gelopen tijdens een training in april. De tijd die ik toen liep was 2:19 en was ik halfdood, dus er moest wel 'iets' vanaf om sub 2 te lopen.
De afgelopen maanden volop zitten trainen. Dan weer op duurloop, maar ook op snelheid.. dan weer iets langer en iets sneller. Wedstrijd PR's werden verbroken tijdens trainingen en ik kreeg steeds meer energie. Soms weer een beetje tegengehouden door een blessure, waardoor ik uiteindelijk wel mijn schema moest omgooien. Vond dat enorm spannend omdat het aantal trainingen en daarmee kilometers afnam, maar het was dat of weken niet lopen om te herstellen. Dan is de keuze snel gemaakt.
De week van de halve marathon besloten om te taperen. Minder kilometers gemaakt en ben de laatste dagen gaan stapelen. Vooral de dag voor de halve marathon was het lastig om netjes te eten, want het was koud en op de markt waar we liepen stonden heel veel poffertjeskramen. Maar, volgehouden en 's avonds weer kip zitten vreten.
Dan de dag van de halve marathon zelf. Het geschreeuw van lachende en spelende kinderen werd overstemd door mijn 'DAT MEEN JE NIET!?'

Sneeuw! O jee, en nu? Gelukkig liet de organisatie weten dat het parkoers veilig was en dat alles gewoon doorgaat. Top! Startnummer opgehaald, loopmaatje kwam inmiddels aanrijden en op naar de start!
Bij de start ontmoette ik McTwente en TWC. De
hazen helden hadden zich opgeofferd om het tempo aan te geven, waardoor sub 2 haalbaar moest worden. Maar zoals McTwente terecht opmerkte: "je moet het zelf lopen!" En daar ging het startschot...
De eerste kilometers liepen vrij soepel en was het vooral moeilijk om de hazen niet kwijt te raken in de inhalende mensenmassa. Maar dat ging goed. Na ongeveer 7 kilometer kregen een aantal mensen door dat er hazen waren die net onder de 2 uur gingen lopen. Dus die haakten aan

Vond het in het begin een beetje vervelend, omdat ik het gevoel had dat ik zelf een beetje werd weggedrukt. Maar nadat het steeds meer een vast groepje begon te worden kon ik dat ook loslaten en mij richten op de eindtijd. Mijn horloge zat een beetje tussen de 1:58 en 1:59 te schommelen en het tempo voelde prima aan. Niet te snel, niet te langzaam.. prima vol te houden!
Na ongeveer 17 kilometer kreeg ik het mentaal zwaar.. Ondanks dat het nog maar een paar kilometer was, leek het maar niet af te nemen. Ik begon mezelf maar af te leiden door de songtekst van 'Lose Yourself' van Eminem in mijn hoofd te rappen en 1,2,3 achter elkaar te tellen. Eindelijk was daar het bordje van 20 kilometer.. nog even volhouden. Ondertussen begon ik na te denken wat ik op het einde zou doen.. sprinten? of toch niet.. Heb ik nog energie? Blijkbaar was ik zo in gedachten dat de meters voorbij gingen en TWC riep dat het nog maar 700 meter was tot de finish. Nee, dat is nog te vroeg, dat houd ik niet vol..
De finish kwam meer in zicht en zonder dat ik het zelf echt besefte begon ik te sprinten

Terwijl de letters 'finish' steeds groter worden hoor ik de commentator mijn naam noemen, maar wat hij verder zegt gaat aan mij voorbij. Op het bord zie ik brutotijd: 1:59:25.. mijn brutotijd is al sub 2

Nadat ik zeker weet dat ik voorbij de finish ben gegaan komt de klap. EHBO houdt mij in de gaten, maar heeft al snel door dat ik alleen maar even op adem probeer te komen

Krijg van verschillende mensen felicitaties, mijn medaille en natuurlijk een loopje om nooit meer te vergeten.
Nettotijd: 1:58:44
Heren, bedankt
Verily i say unto you; dost thou even hoist, brethren? - Jesus (Psalm 22)