POL Politiek
Discussies en diepgaande gesprekken over de politiek in de breedste zin van het woord kun je hier voeren.
Interessant. Wat vind je er zelf van?quote:Op vrijdag 6 januari 2017 17:32 schreef Klopkoek het volgende:
https://www.richmondfed.o(...)17-01?cc_view=mobile
Herverdeling en efficiëntie
de schrijver maakt een paar interessante punten, maar heeft zelf ook een agenda. Waarom belastingafspraken die je in sommige landen wel ter sprake brengen maar subsidies in andere landen niet? De grote landen in Europa hebben het vooral voorzien op de mogelijkheden die bv NL en Ierland bieden, maar zijn zelf veel bezig met subsidies.quote:
Interessant artikel van NRC:
https://www.nrc.nl/nieuws(...)ing-6072354-a1539969
"We zijn geen goede ambassadeurs geweest van onze discipline omdat we, als het om internationale handel en globalisering gaat, maar 1 kant van de zaak hebben gepresenteerd. De gunstige.”
„In de jaren tachtig hebben politici het idee losgelaten dat globalisering een middel moet zijn voor nationale welvaart en sociale cohesie. Globalisering werd een doel op zich. De VS en Europa promoten sindsdien een model van globalisering dat ik hyperglobalisering noem. Dat begon bij de oprichting van de wereldhandelsorganisatie WTO en bij het opzetten van een vooral economische Europese Unie. Daarom maken regeringen in handelsverdragen geen afspraken over belastingontwijking door bedrijven. Die verdragen hebben een heel andere agenda. Daarom is er nu verzet. Economen hebben bijgedragen aan het intellectuele klimaat dat leidde tot de Brexit en tot de verkiezing van Donald Trump. We maken het de populisten makkelijk.”
Ik geloof niet dat de populisten winnen door de belastingontwijkingsmogelijkheden.
In Baden-Badener Badeseen kann man Baden-Badener baden sehen.
Subsidies voor de maakindustrie ja.quote:Op vrijdag 6 januari 2017 18:36 schreef Pietverdriet het volgende:
[..]
de schrijver maakt een paar interessante punten, maar heeft zelf ook een agenda. Waarom belastingafspraken die je in sommige landen wel ter sprake brengen maar subsidies in andere landen niet? De grote landen in Europa hebben het vooral voorzien op de mogelijkheden die bv NL en Ierland bieden, maar zijn zelf veel bezig met subsidies.
Ik geloof niet dat de populisten winnen door de belastingontwijkingsmogelijkheden.
Deuger, Woke & Gutmensch
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
Voor dienstverlening net zo goed. Als jij een callcenter begint in bv Dresden kan je zeer veel geld van de overheid krijgen voor gebouwen en medewerkers, betaald uit de solidariteitsheffingen.quote:
[..]
Subsidies voor de maakindustrie ja.
Dit zorgt er btw voor dat werknemers in het westen van Duitsland betalen voor hun eigen sanering zodat hun werkgever naar het oosten verkast.
In Baden-Badener Badeseen kann man Baden-Badener baden sehen.
Deuger, Woke & Gutmensch
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
Wat blijft er van Nederland over zonder de belasting facaliteiten? Welke zoveel andere bonafide sectoren hebben verdrongen.quote:
[..]
Voor dienstverlening net zo goed. Als jij een callcenter begint in bv Dresden kan je zeer veel geld van de overheid krijgen voor gebouwen en medewerkers, betaald uit de solidariteitsheffingen.
Dit zorgt er btw voor dat werknemers in het westen van Duitsland betalen voor hun eigen sanering zodat hun werkgever naar het oosten verkast.
Deuger, Woke & Gutmensch
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
Ik heb dat artikel op FTM gisteren met enige verbazing gelezen. De historie lijkt zich met steeds kortere tussenpozen te herhalen. Het is ook zo onbeschaamd als het maar kan dat men zonder kritiek het woord van de banken en andere belanghebbenden spreekt onder het mom van opkomen voor de burger. Tenenkrommend.quote:
https://mobile.twitter.com/ewaldeng/status/817438049676181504
Sheeple inderdaad
vrijdag 9 december 2016 15:58 schreef Ringo het volgende:
Welke discussie? Ik zie alleen maar harige kerels die elkaar de rug inzepen.
Welke discussie? Ik zie alleen maar harige kerels die elkaar de rug inzepen.
Burgers kunnen tegenwoordig in de EU democratische invloed uitoefenen als ze in 20 landen tegelijk de juiste partijen kiezen. Dat is praktisch onmogelijk.quote:Op vrijdag 6 januari 2017 14:46 schreef GSbrder het volgende:
[..]
Burgers kunnen zeker democratische invloed uitoefenen, door te stemmen op partijen die stellen niet voor dit soort verdragen te stemmen, die het bedrijfsleven niet steunen, die geen voorstander van het grootkapitaal zijn. Burgers hebben die macht, maar maken er onvoldoende gebruik van. Als jij het sluiten van verdragen niet vindt passen in een democratisch kader, dan kun je vraagtekens zetten bij de werking van de democratie of jouw definitie van het kader. De meeste burgers, althans, de burgers die stemmen op het establishment, zien dit dus niet als de bedreiging die jij ervaart.
Het bedrijfsleven eist dat er mondiaal geen grenzen voor de markt mogen bestaan. Dit proberen ze in allerlei verdragen tussen landen geregeld te krijgen. Als dat lukt, dan opereert het bedrijfsleven mondiaal en de politiek nationaal. Zo kan het bedrijfsleven landen tegen elkaar uitspelen, en afdwingen dat ze
- zo min mogelijk belasting betalen,
- zo min mogelijk verplichtingen hebben jegens werknemens,
- risico's kunnen afwentelen op de gemeenschap en
- zoveel mogelijk investeringsbescherming krijgen.
Omdat de politiek dit grenzeloze vrije platform voor het bedrijfsleven heeft ingericht, is het nu de speelbal ervan geworden. Bedrijven eisen dat zij alle lusten krijgen en geen lasten. Zo niet, dan verkassen ze naar een ander land.
Waarom doen we dat? Het antwoord: omdat de marktidologie waar is. Omdat de marktidologie waar is, is het onacceptabel als :
- de wereld geen volledige vrije markt is (inclusief flitskapitaal, arbeidsmigranten).
- een probleem is op te lossen door de markt te beperken.
Maar de marktideologie is niet waar. Je kunt deze ideologie terzijde schuiven. Democratische politieke besluitvorming maakt collectieve actie mogelijk (dat is: 1 lijn trekken, een wet of regel stellen). Het maakt het reguleren van de markt mogelijk. De claim, dat de markt legitiem dit soort collectieve beslissingen mag ondermijnen, is onacceptabel. Er is geen reden waarom het bedrijfsleven, als enige, recht heeft op deze uitzonderingspositie. Dat is wat de marktideologie claimt, omdat ze stelt dat deze ideologie de waarheid over het goede is. Maar dat is dus onjuist.
De banen, welvaartsvoordelen die de financiele sector voor Nederland oplevert, zijnquote:[..]
Nee hoor, burgers hebben zeker wel de optie. Ze kunnen immers het kapitaal en al haar banen, welvaartsvoordelen en belastingafdrachten rigoureus weren binnen de Nederlandse landsgrenzen. Zorgt dan ook voor minder inkomsten, maar goed, die keuze kunnen burgers maken. Een partij als de SP kiest bijvoorbeeld heel bewust voor een minder grote financiele dienstverlening als zij aan de macht zou komen. De meerderheid van Nederland heeft daar geen trek in.
- beperkt in omvang,
- parasitair op het buitenland
- gaan gepaard met grote risico's.
Politiek is de plaats waar belangentegenstellingen worden uit gevochten. De conclusies die daaruit komen gelden. Ze zijn niet het startpunt voor een strijd met de markt om de uiteindelijke beslissingbevoegdheid. Als dit wel zo is, vanwege de gecreeerde modiale vrije markt, dan is een modiale vrije markt geen acceptabel uitgangspunt.quote:[..]
Het spel van de burger, waarbij het de voordelen van de producent en consument wil, is acceptabel, sterker nog, moet gefaciliteerd worden door het democratisch bestel. Maar het bedrijfsleven, als producent en consument van overheidsdiensten, mag hier niet in meespelen? Ieder individu, of dit nu een natuurlijk persoon of een bedrijfskundige eenheid is, moet proberen te handelen met aandacht voor beide kanten van de medaille. Een bedrijf dat wel de lusten wil, maar niet de lasten, mag terecht worden aangepakt. Een burger idem. Je kunt niet verwachten wel goedkope consumptie te genieten, maar tegelijkertijd alleen dure productie te leveren. Je kunt niet verwachten op kosten van de staat te leven, maar tegelijkertijd een lage afdracht aan de overheid af te staan als je productief bent. De burger heeft het stemrecht, het bedrijfsleven kan op andere manieren invloed uitoefenen. Wanneer beide soorten partijen binnen de grenzen van de wet blijven, houden deze partijen elkaar in balans.
Dit misverstand berust weer op het geloofquote:Wat beperkt die markt dan? De markt beperkt de vrijheid van de markt?
- dat de marktideologie de waarheid is
waaronder:
- dat een vrije markt er vanzelf is
Als de politiek geen mondiale vrije markt regelt, dan is die er niet.
Nee, het blijft een permanente vermarkting van het hele leven.quote:Blijkbaar maar tijdelijk, want na een herfst komt vanzelf de winter.
Even uitzitten dus, deze, in sommige ogen, minder prettige natuurlijke fase.
Het is onacceptabel als er geen collectieve beslissingen meer mogelijk zijn, omdat we allemaal tegen elkaar uitgespeeld worden. Daarom overruled politiek de markt, en de poging dat om te keren conflicteert met de democratie.quote:[..]
Andersom zie jij alles vanuit het standpunt van de regulering. Zodra er een kracht buiten het machtsveld van de nationale politiek ligt, is het ongereguleerd kapitalisme en per definitie corrumperend. Dit terwijl de macht van de nationale politiek ook corrumpeert. Wat reguleert de politiek? De macht van de overheid is niet oneindig en komt ergens de grenzen van het economisch model tegen, in dit geval het kapitalisme.
De consument afknijpen, als het onbedoelde bijproduct van hebzucht, is geen zinnig doel.quote:[..]
Blijkbaar is het soms toegestaan om de consumenten af te knijpen, als je daarmee het milieu helpt, de samenleving baat of de gelijkheid faciliteert. Wat maakt dat het ene doel hoger is dan het andere?
Er zijn grote verschillen in de erkenning daarvan. Gaat het om de overheid, dan is het informatieprobleem van de centrale planner een 'no go'. Gaat het om de markt, dan is het informatieprobleem van de consument, iets dat men in alle blijheid ontkent.quote:[..]
Dat informatieprobleem heeft het bedrijfsleven ook en de overheid ook. Elke actor heeft een eigen beperkte horizon en geen enkele groep is homogeen.
Er is een serieus informatieprobleem, en deze kun je niet ideologisch weg poetsen. De beste mogelijkheden liggen bij een collectieve inspanning dit probleem de baas te blijven. Dat betekent, in de eerste plaats, misconcepties en desinformatie voorkomen. Dat betekent dat alle politieke en commerciele manipulatie, en ideologische propaganda zeer ongewenst zijn. Het vereist nieuwe politieke besluitvorming om dit meer aan banden te leggen.
Een overheid kan dat veel betrouwbaarder maken. Met name door van de basale financiele dienstverlening een overheidstaak te maken.quote:[..]
Voldoende, maar dat is niet hetzelfde als absolute democratische controle. De toezichthouders hebben in de aanloop naar de financiele crisis ook gewoon zitten slapen en een perfecte controle bestaat niet. Eventuele black swans zijn per definitie niet te voorspellen en ook met genationaliseerde banken of 100% controle kan een democratisch lichaam toekomstige bail-outs niet voorkomen. Tenzij de samenleving accepteert dat faillissement, booms en busts horen bij het bankieren en daarmee voor haar burgers nooit een werkend geldsysteem kan garanderen.
In gebruik.quote:Niet nodig, maar je kunt grondbezit ook niet onmogelijk maken. Zelfs als je grondbezit overbrengt naar de overheid heeft iets of iemand nog steeds de grond in eigendom.
Het zijn geen krachten die elkaar in evenwicht moeten houden.quote:[..]
Ik ben sceptischer ten aanzien van het regulerend vermogen.
[..]
Andersom ontstaat er toch ook een radicale nieuwe situatie wanneer overheden het kapitalisme trachten in te kapselen? Er ontstaat schijncontrole en men leeft in de illusie dat democratische en centralistische controle de wereld kan behoeden voor machtsmisbruik, corruptie en nepotisme. In mijn ogen pleit ik nergens voor een volledige vrijheid en onverantwoordelijke vergroting van de markt, maar ik deel niet het doembeeld dat het bedrijfsleven nu als hoogste doel heeft de overheden te ondermijnen. Het zijn krachten die elkaar in evenwicht moeten houden, jij blijft hameren op een overheid die alle middelen moet hebben de markten in te dammen, vrijheden af te nemen en in elke discussie de bovenliggende partij moet zijn.
[ Bericht 0% gewijzigd door deelnemer op 08-01-2017 16:51:29 ]
The view from nowhere.
Op de vorige post voortbordurend.
Je kunt het volgende voorstellen (zoals Trump met autofabrikanten doet):
Als de marktideologie niet waar is, dan kun je handelsbelemmeringen invoeren. Bijvoorbeeld een importtarief, die nul is als je bepaalde normen in acht neemt, en zo niet, dan betaal je een importheffing. Daarmee kunt je voorkomen dat sociale voorzieningen worden uitgehold door buitenlandse concurrentie. Bedrijven kunnen in jouw land hun winst niet verhogen door hun bijdrage aan de sociale voorzieningen te vermijden (want een importheffing heft dat voordeel op).
Als je de taak, om van de wereld een vrije markt te maken niet erkent, dan kun je voorkomen dat bedrijven landen tegen elkaar uitspelen mbv importheffingen. De grip die markten hebben op landen, berust ook op het geloof in de marktideologie.
Je kunt het volgende voorstellen (zoals Trump met autofabrikanten doet):
Als de marktideologie niet waar is, dan kun je handelsbelemmeringen invoeren. Bijvoorbeeld een importtarief, die nul is als je bepaalde normen in acht neemt, en zo niet, dan betaal je een importheffing. Daarmee kunt je voorkomen dat sociale voorzieningen worden uitgehold door buitenlandse concurrentie. Bedrijven kunnen in jouw land hun winst niet verhogen door hun bijdrage aan de sociale voorzieningen te vermijden (want een importheffing heft dat voordeel op).
Als je de taak, om van de wereld een vrije markt te maken niet erkent, dan kun je voorkomen dat bedrijven landen tegen elkaar uitspelen mbv importheffingen. De grip die markten hebben op landen, berust ook op het geloof in de marktideologie.
The view from nowhere.
https://mobile.twitter.com/ewaldeng/status/818163087236857857
Inderdaad. Goed betoog bij Buitenhof trouwens.
Inderdaad. Goed betoog bij Buitenhof trouwens.
Deuger, Woke & Gutmensch
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
Het twitterberichtje verwijst hiernaarquote:
https://mobile.twitter.com/ewaldeng/status/818163087236857857
Inderdaad. Goed betoog bij Buitenhof trouwens.
http://www.demorgen.be/bu(...)-nederland-b4acd833/
Een commentaar uit 2013, het enige waar belgie wat beter scoort dan NL is economische groei tijdens de crisis. Bij werkloosheid, arbeidsparticipatie, handelsoverschot, staatsschuld, BNP per capita, scoort Nederland beter (BNP percapita NL is 12,5% hoger dan dat van Belgie)
Wellicht verstandig dat je feiten checkt ipv linkjes dumpen
In Baden-Badener Badeseen kann man Baden-Badener baden sehen.
Uit November 2016 dan:
Jij noemt de werkloosheidcijfers, maar je bent er vast bekend mee dat het kabinet Rutte (alweer) met de definities is gaan spelen?
http://www.standaard.be/c(...)bd44c1a653d2c2bb4996quote:DE ECONOMISCHE DERBY DER LAGE LANDEN
België versus Nederland
Economisch speelden de Nederlanders de Belgen deze week van het veld. En dat ondanks jaren van harde bezuinigingen. Of zijn onze noorderburen daardoor juist beter voorbereid op de toekomst?
RUBEN MOOIJMAN
Op het voetbalveld slaagde België er vorige week niet in Nederland te verslaan. ‘De Belgen verslikten zich in hun eigen gemakzucht’, kopte De Telegraaf . Gelukkig kon een nederlaag vermeden worden. Maar op een ander terrein leed België deze week wel fors verlies tegen de Nederlanders. Economisch scoorden onze noorderburen uitstekende punten, terwijl ons land steken liet vallen.
Met 0,7 procent zette Nederland het afgelopen kwartaal het op één na hoogste groeicijfer van de eurozone neer. Ook de arbeidsmarkt trok stevig aan. En op begrotingsvlak hoort het land bij de vijf beste Europese leerlingen. ‘Het gaat goed met Nederland’, juichte NRC Next donderdag op zijn voorpagina. Ook columnist Mathijs Bouwman was in Het Financieele Dagblad opgetogen. ‘Overal waar statistici kijken, zien ze groei. Consumenten, investeerders, buitenlandse afnemers, allemaal kopen ze meer Nederlandse goederen en diensten.’
Het contrast met de sfeer hier kon niet groter zijn. Niet alleen zette ons land met 0,2 procent het laagste groeicijfer van de eurozone neer, ook deelde de Europese Commissie slechte punten uit wegens het belabberde begrotingsbeleid. ‘We dreigen opnieuw bij de kneusjes te belanden’, schreef deze krant. De Morgen had het over ‘een totale blamage’, De Tijd noemde ons land ‘veel te laks’.
Tegen de muur bonzen
En dat terwijl de consensus bij veel economen juist was dat België de crisis veel beter had verteerd dan Nederland. Onze noorderburen hebben hard gesaneerd en daardoor hun economie de dieperik in geduwd, terwijl in België de uitgaven op peil bleven, waardoor ook de groei intact bleef. Samen met Duitsland hoort België in de periode na de crisis tot de sterkste groeiers in de eurozone. Opiniemaker en voormalig SP.A.-medewerker Matthias Somers zette dat deze week op Twitter nog even in de verf met een veelzeggende grafiek (zie grafiek). De Nederlandse economie is acht jaar na de crisis nog maar net uit het dal geklauterd, terwijl België dat al na minder dan twee jaar deed. Als de omvang die de economie eind 2008 had op 100 wordt gezet, dan zit Nederland nu op 103, België op 106 en Duitsland op 108. ‘Dat koketteren met het Nederlandse beleid, ik begrijp dat eerlijk gezegd niet goed’, zette Somers erbij.
Zelfs vooraanstaande Nederlandse economen als Marieke Blom, hoofdeconoom van ING, erkenden dat België het beter had gedaan. ‘Je moet niet snoeien als het vriest’, stelde ze onlangs vast in een veelbesproken rapport. ‘Nederland had veel meer jobs kunnen hebben als er minder was gesaneerd in de nasleep van de crisis.’ In België werd gegniffeld: nu gaven de Nederlanders zelf toe dat België het beter had aangepakt.
Econoom Bas Jacobs van de Rotterdamse Erasmus Universiteit maakte in september een gelijkaardige analyse. Het beleid van de regering heeft het economisch herstel beschadigd, schreef hij op zijn blog. ‘Zelfs België en Frankrijk doen het beter.’
‘Een paar jaar geleden ontmoette ik een Nederlandse topambtenaar’, herinnert Jan Cornillie, directeur van de SP.A-studiedienst, zich. ‘Ik vroeg haar waarom ze net in een periode van crisis waren overgegaan tot een beleid van koopkrachtdaling. Haar antwoord was dat de crisis politici een draagvlak bood voor dergelijke ingrepen. Zonder crisis zouden ze dat nooit willen doen. Dat is natuurlijk een heel technocratische visie: de put eerst dieper maken om er vervolgens weer uit te klimmen. Als je een tijd met je hoofd tegen de muur gebonsd hebt, voelt het lekker als je daarmee stopt. Maar dat maakt het bonzen er niet zinvoller op.’
Futureproof
Maar is Nederland door dat harde beleid niet beter toegerust op de toekomstige uitdagingen? Wie het rapport van Marieke Blom goed las, stelde ook vast dat in Nederland de staatsschuld nauwelijks is toegenomen na de crisis. De pensioenleeftijd zal er tien jaar eerder omhooggaan dan in België en er werken veel meer 55-plussers. Ook de uitgaven voor de zorg zijn onder controle en de infrastructuur werd niet verwaarloosd. Op korte termijn heeft Nederland sterk aan groei ingeboet, maar de vooruitzichten voor de lange termijn zijn daardoor verbeterd, concludeerde Blom. Bas Jacobs maakte dezelfde analyse. ‘Het zoet van het regeringsbeleid ligt in de toekomst, terwijl bijna vijf jaar lang het leven economisch zuur was. Dát is het echte verhaal van Rutte 2.’
Is Nederland beter futureproof dan België? Kan het de uitdagingen van de toekomst, zoals de vergrijzing, de stijgende rente en de noodzakelijke defensie-inspanningen, beter aan? Bart Van Craeynest, hoofdeconoom van vermogensbeheerder Econopolis, denkt van wel. ‘Het klopt dat ons land het in de periode na de crisis beter heeft gedaan dan Nederland. We liggen nog voor, maar de Nederlanders komen snel dichterbij. Wij hebben dankzij een combinatie van tijdelijke maatregelen en geluk de crisis goed verteerd, maar dat effect raakt nu langzamerhand uitgewerkt. Landen die onder druk hervormingen hebben doorgevoerd, dreigen ons voorbij te steken.’
Van Craeynest is het ook niet eens met de vaststelling van Blom dat Nederland zich ‘kapotbespaard’ heeft. Hij denk dat vooral de vastgoedmarkt een sterke rol heeft gespeeld. De Nederlanders hebben een zware vastgoedcrisis doorgemaakt, die ertoe heeft geleid dat veel huizen minder waard werden dan de lening die ervoor werd afgesloten. Huishoudens moesten alle zeilen bijzetten om sneller af te lossen, wat de koopkracht heeft aangetast. In België is de waarde van het vastgoed blijven stijgen, zodat zich hier ook geen hersteleffect voordoet.
Niet alleen de huizencrisis heeft de Nederlandse crisis uitgediept, zegt Cornillie. Ook in de pensioenen werd geknipt. ‘Dat zette een rem op de consumptie, waardoor Nederland twee keer in een recessie is terechtgekomen, terwijl wij een tweede recessie nipt hebben kunnen vermijden.’ Door de indexkoppeling bleven de lonen bij ons stijgen na de crisis, in tegenstelling tot in de buurlanden. En toen ze in andere landen weer zijn gaan stijgen, werden ze bij ons bevroren door de indexsprong.
Trage hervormer
‘Dat was goed keynesiaans beleid’, zegt Cornillie. ‘Ik denk dat we te negatief zijn over onszelf. België is een trage hervormer, maar we hervormen wel. Het klopt dat er nog een stuk van de weg moet worden afgelegd, maar er zijn wel degelijk ingrepen gebeurd.’
Ook Matthias Somers vindt dat België te weinig oog heeft voor wat er goed gaat. ‘Onze lonen zijn op peil gebleven, de vermogens zijn hoog, de ongelijkheid is laag. Nederland hinkt acht jaar na de crisis nog steeds achterop. Ze hebben hun pensioenen moeten inkrimpen en de private schulden zijn er heel hoog. Dat heeft ook een impact op de toekomst.’
Somers haalt er nog wat cijfers bij. Het netto mediaaninkomen in Nederland was tussen 2006 en 2012 hoger dan in België, maar sindsdien is die verhouding omgekeerd (zie grafiek). De bedrijfsinvesteringen liggen in België anderhalf keer hoger dan in Nederland. Wel investeert de overheid in Nederland naar verhouding meer dan ons land.
Bart Van Craeynest: ‘De effecten van de crisis zijn bij ons getemperd, maar we kunnen in de toekomst niet op dat effect blijven rekenen. Op zich was het beleid na de crisis goed. Dat je de teugels laat vieren als het slecht gaat, daar valt iets voor te zeggen. Maar dan moet je wel corrigeren wanneer het beter gaat. Nu de crisis achter de rug is, zouden we aan de echte hervormingen moeten beginnen. Maar dat lukt niet.’
Daar is Cornillie het mee eens. ‘De structurele inspanning zou groter moeten zijn.’ Maar het probleem is volgens hem breder. Het klopt dat Europa Nederland goede cijfers gaf voor zijn begrotingsbeleid, maar onze noorderburen kregen wel een standje voor hun macro-economische onevenwichten. De schulden van de gezinnen zijn te hoog, evenals het overschot op de lopende rekening. Nederland heeft ruimte om meer te investeren, maar doet dat niet.
Cornillie wijst ook op de politieke dimensie. De opkomst van populisten als Donald Trump in de VS en Geert Wilders in Nederland hebben ook te maken met economische beleidskeuzes. ‘Als Wilders de backlash is van het gevoerde beleid, weet ik niet of ze in Nederland de goede keuze hebben gemaakt.’
Jij noemt de werkloosheidcijfers, maar je bent er vast bekend mee dat het kabinet Rutte (alweer) met de definities is gaan spelen?
Deuger, Woke & Gutmensch
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
http://www.volkskrant.nl/(...)-voor-2017~a4444955/
Zoek de neoliberale econoom... de reacties eronder begrijpen het
Zoek de neoliberale econoom... de reacties eronder begrijpen het
Deuger, Woke & Gutmensch
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
Daarom noem ik ook arbeidsparticipatie , jij weet dat ik werkloosheidscijfers bijzonder wantrouw, dus dat moet jij mij niet voorwerpen.quote:
Uit November 2016 dan:
[..]
http://www.standaard.be/c(...)bd44c1a653d2c2bb4996
[ afbeelding ]
[ afbeelding ]
Jij noemt de werkloosheidcijfers, maar je bent er vast bekend mee dat het kabinet Rutte (alweer) met de definities is gaan spelen?
Netto Mediaaninkomen zegt verder ook net zoveel als werkloosheidscijfers.
En ja, de BBP in belgie is wat harder gegroeit, neemt niet weg dat het nog ver achter ligt bij NL.
[ Bericht 3% gewijzigd door Pietverdriet op 09-01-2017 14:38:41 ]
In Baden-Badener Badeseen kann man Baden-Badener baden sehen.
Economische voorspellingen, oeh, leggen ze tarot kaarten of doen ze aan kanalisering?quote:
http://www.volkskrant.nl/(...)-voor-2017~a4444955/
Zoek de neoliberale econoom... de reacties eronder begrijpen het
In Baden-Badener Badeseen kann man Baden-Badener baden sehen.
Een groot probleem is dan ook dat de EU een instituut is dat zich toelegt op het onttrekken van macht aan democratien om een relatief onbelangrijk deel van het bedrijfsleven te dienen. De sociaaldemocratie, bij uitstek het succesverhaal van de 20e eeuw, is het product van democratie, als je die afbreekt breek je het economisch succesverhaal af. Dat het fiscale niet is geintegreerd met de markt is een politieke keuze geweest, maar niet om de soevereiniteit en daarmee de democratie te beschermen, maar juist vanwege verdeel en heers zodat belastingregimes tegen elkaar uitgespeeld kunnen worden. De oplossing is vrij simpel, hou Europese verkiezingen voor een democratisch bestuurde EU.quote:
[..]
De (Amerikaanse) multinational moet hooguit de EU verleiden om toegang te krijgen tot de gemeenschappelijke Europese markt. Wij gaan niet langer over het toelaten van kapitaal of arbeid, terwijl we wel een hele grote incentive hebben om belasting van ze te innen. Die 'race to the bottom' wordt dan ook versterkt doordat het soevereine en het fiscale uit elkaar is getrokken. Andersom, Nederlandse bedrijven die opereren in het buitenland, waar Nederland belastingverdragen mee heeft, hebben ook baat bij meewerkende overheden en het voorkomen van dubbele belastingen. Het gaat twee kanten op; ofwel we moeten gaan voor de Nexit, dan mogen we zelf onze tarieven zetten en de toetreders selecteren. Ofwel we accepteren de Europese Unie als motor van de Nederlandse welvaartsgroei, maar offeren daar een deel van onze soevereiniteit voor op. We kunnen aan de Britten zien dat het uit de EU stappen er niet toe leidt dat ze hogere tarieven gaan invoeren voor de winstbelasting, want dan moeten ze simpelweg een extraatje bieden ten opzichte van de rest van het continent om je als multinational daar te vestigen.
Ik zie dan ook al aardig wat wrakkige Van Moofs terwijl ze niet zo oud kunnen zijn, en een 40 jaar oude Gazelle is doorgaans in betere staat dan een 10 jaar oude Gazelle. Azor is wat dat betreft wel een interessant bedrijf, die gebruiken de geglobaliseerde economie ook, maar maken gewoon iets goeds in Nederland en dat kan uit. Heel veel globalisering houdt ook een verschuiving in binnen het bedrijf van handen aan de productielijn naar duurder personeel achter een bureau en in het vliegtuig.quote:Volgens mij zijn er voldoende voorbeelden van kwalitatief hoogwaardige fietsen, maar het is een vals dilemma om te stellen dat een fiets, geproduceerd in Nederland, per definitie 50 jaar mee kan en een Chinees model het slechts een jaar volhoudt. Kwaliteitsverschil zit hem niet noodzakelijkerwijs in het productieland, als wel in het ontwerp en de gebruikte materialen. Ook succesvolle Nederlandse merken als Van Moof produceren hun fietsen in Taiwan, hoewel ze hier ontworpen zijn. Dat Gazelle nog fietsen produceert in Dieren maakt ze niet automatisch beter dan een Van Moof.
Ik stel dat je die welvaartstoename moet relativeren. Het aanbod beinvloedt de vraag ook sterk, je kunt welvaart hebben met veel goedkope rommel, maar ook met weinig kwaliteitsspul, je kunt zelfs welvaart hebben met minder spullen en bijvoorbeeld meer diensten. Minder prullen op zolder en meer uit eten bijvoorbeeld. Het is niet zo dat mensen zonder Primark en Action diep ongelukkig zouden zijn in hun materiele behoeftenbevrediging. De globalisering heeft ook onze consumptiegewoonten beinvloed en daarmee de vraag, en is zo meer een andere invulling van onze welvaart dan een vergroting daarvan.quote:Ik ben het met je eens dat het consumentisme van de Primark-cultuur ons geen duurzame welvaart brengt, maar daar denkt een groot deel van Nederland anders over. Je kunt hen de keuzevrijheid wel ontnemen - of beperken, door dit soort consumptie zwaarder te belasten - maar ook dat zal niet resulteren in een bewuste keuze.
Dat klopt, maar als je de werkelijke transportkosten, de logistieke kosten en de kosten van vervuling en afval (goedkope prullen geven meer afval omdat ze het sneller worden) meerekent is het verschil al een stukje kleiner. En die moeten we meerekenen, want we hebben het immers over welvaart en niet slechts de abstracte en incorrecte monetaire weergave daarvan.quote:Meer algemeen, we zullen ook gewoon moeten accepteren dat de gemiddelde prijs/kwaliteit van Nederlandse productie niet noodzakelijkerwijs het hogere loon waard is, dat lukt slechts bij enkele luxeartikelen en gespecialiseerde nicheproducten. Dit is overigens allemaal transitioneel, want ook in de huidige productielanden moeten ze de gestegen welvaart keer op keer bewijzen met stijgende productie. Dat onze productie plateau'd en wij ons hebben moeten toeleggen op de dienstverlening, service en de tertiaire sector wil niet zeggen dat dit automatisch ook in China of India het geval zal zijn.
Het punt is ook dat een werknemer van 1600 per maand een kostprijs heeft van 2800 per maand. Je zou die belasting en premies ook voor een veel groter deel bij de winst kunnen halen.quote:Te weinig werk voor het gestelde salarisniveau. Voor 1600 euro per maand is de vraag naar arbeid meer beperkt dan voor 100 euro per maand. Goed hoor, dat we hier een hoog salaris- en welvaartsniveau hebben, maar zonder de globalisering was het allemaal nog veel duurder. De bekende Dutch Disease is met name ontstaan toen Nederland aardgas begon te exporteren en de huidige mate van globalisering dateert van ver na de jaren '70.
Net als juristen houden ook financials voornamelijk elkaar aan het werk. Je verzint met 100 man een ingewikkeld financieel product en aan de andere kant zijn dan 200 man nodig om het te beoordelen. Het is een competitieve markt dus je zult voor een groot deel wel mee moeten om die voordeeltjes op de vierkante centimeter te halen, maar op die manier pakken deze bemiddelaars tussen geld zonder bestemming en bestemmingen zonder geld een steeds groter deel van de taart. Maar op zich zou een pensioenfonds dat zich toelegt op het investeren van geld in bedrijven extreem efficient kunnen zijn, juist door de grote geldberg en de voorspelbaarheid van premie-opbrengst en uitgaven.quote:Maar dat beleggen dient wel professioneler te gebeuren dan Jan met de Pet en z'n aandelentransactie. De governance en het toezicht op grote kapitalen is groter dan wanneer iemand voor 1000 euro een order doorgeeft aan een bank. Zouden we hier allemaal individueel onze pensioengelden beleggen, dan was de financiële sector kleiner, want dat is momenteel prima te automatiseren. Hoe groter de pot, hoe geavanceerder. APG heeft zo'n 3500 medewerkers in dienst, dat zou niet hoeven als de 1,5 miljoen ambtenaren individueel hun potje moesten beheren.
Maar andere kant betalen diezelfde pensioengerechtigden ook weer gewoon mee aan die 7% van het BNP dat de financiele sector kost. Bijvoorbeeld als ze werken voor zo'n bedrijf dat de werkelijke productie levert. En ze betalen ervoor via het gebruikelijke bijdrukken van geld door de banken wat dan naar diezelfde banken gaat, en sinds de crisis zijn daar nog de bailouts en QE bijgekomen.quote:Wederom het voorbeeld van ABP aanhalend; gemiddeld hebben ze, de afgelopen 20 jaar ca. 7% rendement gerealiseerd. Stel dat individuele spaarders en beleggers in staat waren een rendement te realiseren van de historische inflatie, dan zit je op 2,1% per jaar. Met een jaarlijkse inleg van 100 (index) zit je op een totaalvermogen na deze beschouwingsperiode van 2500. Laat je het professioneel beheren, kom je op een vermogen van 4380. Een groot deel van de welvaart van ouderen is dus te danken aan de pensioenen en de financiële sector. Natuurlijk, daar is ergens de werkelijke productie voor geleverd, die 7% komt niet zomaar uit de lucht vallen, maar het geeft wel aan welk effect zo'n belangrijke peiler van het stelsel heeft.
In het algemeen, dat is het formaat van de financiele sector in Nederland. Veel Europse landen zitten ook rond dat percentage, in GB en de VS is het aanzienlijk groter. 7% is ongeveer wat de Nederlandse economie kwijt is aan kapitaalallocatie, en dan is crowdfunding en onderhandse financiering (ik geloof iets van de helft van alle financiering) nog niet eens meegerekend.quote:Een marge van 7% is wat gortig, doel je nu op de bruto- of de nettomarge?
Het verschil tussen een zakelijke lening en de rente op spaargeld is nog veel groter. De vraag is eigenlijk wat is nou een redelijke prijs voor kapitaalallocatie? Stel dat je de gehele bovenhandse kapitaalallocatie voor de Nederlandse economie zou aanbesteden, zo van hier heb je de spaarders en beleggers en hier heb je de bedrijven en (andere) leners en breng het maar bij elkaar, dan lach je je toch de ballen uit de broek als een aanbieder komt met 'voor minder dan 60 miljard kan het niet'?quote:Een hypotheek kost je ca. 2,5% en de rente op je spaarrekening doet 0,5%. Is een fors gat, maar vergeet niet dat de hypotheeksluiter een aardige provisie uit plukt, het spaargeld niet vaststaat voor 10/20 jaar en je andere risico's hebt, zoals het afbetaalrisico en het faillissement/executierisico. Wat is de toegevoegde waarde van een schoonmaker die een kantoor schoonmaakt waar een flitsbelegger werkt? Hoe kun je toegevoegde waarde creëren met middelen van een bedrijf waar geen toegevoegde waarde - volgens jou - wordt gecreëerd?
Geld dat niet voor consumptie wordt aangewend zoekt rendement. Daar zijn verschillende mogelijkheden voor, je kunt aandelen kopen en op dividend wachten, je kunt aandelen kopen en verkopen en dus aan de verwachtingen van andere speculanten verdienen, je kunt onroerend goed in bijv London kopen en wachten tot dat meer waard wordt dankzij de Londonaren, en je kunt het daadwerkelijk investeren. Dwz, je stelt het ter beschikking om de arbeidsproductiviteit te verhogen. Dat laatste is de enige daadwerkelijke bron van rendement op vermogen, die overigen zijn slechts afgeleid en dragen niet of nauwelijks bij aan de verhoging van de arbeidsproductiviteit. Maar die gaan natuurlijk wel ten koste van het volume aan geld voor investeringen in de arbeidsproductiviteit, en gaan ten koste van de prijs daarvan. Vraag en aanbod en het prijsmechanisme. Als je je 10% per jaar haalt met het laten verkrotten van een huis in London, dan zal een investering in arbeidsproductiviteit dat ook ongeveer moeten halen, en dat gaat dan weer ten koste van een andere profijttrekker van de verhoogde arbeidsproductiviteit, nl de arbeider. Diens bestedingskracht blijft achter, en daarmee de groei van de economie.quote:De voordelen van een goedwerkende publieke beurs zijn groter, namelijk ook het democratiseren van het kapitalisme, het openstellen van de productie van het bedrijf aan een enorme groep potentiele geldverstrekkers en daarmee het verbinden van eigenaren/ kapitaalverstrekkers en bedrijven die passen in hun ondernemings/beleggingsfilosofie. Hou je alles privaat, dan wordt het voor Jan met de Pet nog lastiger om koersinformatie te krijgen, blijven de beste beleggingen en nieuwe technologieën - inclusief de waardesprongen - buiten de toegang van het publiek en wordt de koers slechts eenmaal per kwartaal of per jaar vastgesteld. Ik ben het met je eens dat de toegevoegde waarde van een bedrijf als Flow Traders bedenkelijk is, maar gelukkig is het beursgenoteerd en gelukkig kunnen hiermee ook niet-flitshandelaren meeprofiteren van de lucratieve winsten die zo'n bedrijf kan maken. Technisch gezien zou je ook kunnen zeggen dat de toegevoegde waarde van een bedrijf als ASML bedenkelijk is, dat altijd maar machines bedenkt om nog kleinere processoren te bouwen. Het is waarde 'in the eye of the beholder'. Je laatste stelling vind ik een interessante; speculatie als alternatief voor investeringen. Tsja, het zou kunnen. Ik zou dan consumptie ook een alternatief willen noemen voor speculatie en investeringen. Als je ze in een grafiek zou plotten zit consumptie op de plek met de hoogste behoeftebevrediging en het laagste rendement, investeringen in het midden en speculatie bij het hoogste financiële rendement en de laagste behoeftebevrediging.
Nee, in beginsel slinkt de verzorgingsstaat in tijden van hoogconjunctuur omdat er meer werk te doen is. Evenmin kun je de verziekte Nederlandse woningmarkt met zijn verkeerde staatsprikkels als maat nemen wanneer die tot enige correctie wordt gedwongen. Hoe lager het inkomen, hoe groter het aandeel van bestedingen en hoe noodzakelijker die bestedingen.quote:Het is niet per se anti-cyclisch, want dat impliceert dat in tijden van hoogconjunctuur er minder wordt geconsumeerd en met een minder grote verzorgingsstaat kan worden gedraaid. Het is niet-cyclisch, de verzorgingsstaat zeker, dat groeit in tijden van hoogconjunctuur en kan nauwelijks worden ingeperkt in tijden van laagconjunctuur. De consumptie van de minima is wellicht constant - want, het minimum - maar van de grote middenklasse is er in tijden van laagconjunctuur juist een prikkel om meer te sparen, door de onzekerheid in de markten. Afgelopen jaar is er voor ca. 10 miljard aan hypotheken afgelost, mede door de perceptie van het risico op onder water staan.
De grote vermogens zijn er inmiddels al lang weer bovenop en veel meer dan dat. Tijd is geld maar geld is ook tijd. Als je 50 miljoen of meer hebt is 7 jaar niet veel om te overbruggen, daar worden dipjes veel onbetekenender van. Bovendien geeft het een heleboel kansen omdat kleinere vermogens wel wat moeten, die moeten aandelen maar ook onroerend goed en spullen verkopen om het hoofd boven water te houden. Zo hadden wij bijvoorbeeld een verhuurdersheffing en woningbouwverenigingen die cash nodig hadden en dus huizen wilden afstoten, die kon je lekker goedkoop kopen en dat betaalt zich over een periode van 20 jaar echt wel uit.quote:De één-op-één-relatie tussen grote vermogens en een veroorzaakte crisis onderschrijf ik niet. Doorgaans hebben de grote vermogens ook maar weinig te winnen bij een crisis, net als bij een oorlog of andere vormen van chaos en instabiliteit. Zeker, er zijn uitzonderingen die short gaan, of meer wapens kunnen verkopen, of profiteren van volatiele markten, maar door de bank genomen is iedereen beter af bij een gezonde, boomende economie. Zoals jij zegt; consumeren geeft uiteindelijk grote vermogens weer positie om te groeien of rendabele investeringen te doen.
Er zijn ook decennia auto's bij NedCar geproduceerd, dus groot is die kloof niet. Maar als ik me niet vergis liet Spyker dan weer zijn interieurs in Engeland maken omdat daar de mensen woonden die dat hoge niveau in handmatig werk hadden. Daar laat je het dan dus als samenleving/landsbestuur liggen, door die vaardigheden teloor te laten gaan. Maar met welvaartsgroei is er ook steeds meer ruimte voor allerlei van dat soort arbeidsintensieve nicheproducten.quote:Dat is dus wat ik eerder benoemde met het Primark-voorbeeld (of de Van Moof/Gazelle fietsen) we kunnen hier slechts productie leveren waarbij de toegevoegde waarde hoog genoeg ligt. Dan kom je al snel uit bij de duurdere producten, hetzij vanwege de luxe en het verlangde afwerkingsniveau, hetzij vanwege de complexiteit en het opleidingsniveau van onze manuele arbeiders. In feite is Nederland al minder aantrekkelijk voor de productie van iets massaals als auto's, dan kom je toch echt bij Spyker en Donkervoorts uit. Ook de producten die gemaakt worden in de high tech regio van Eindhoven zijn vrij niche en gespecialiseerd.
Het is al bijna 20 jaar geleden dat ik op een feestje een verkoper van keukenverkopers sprak, een soort voetbalmakelaar maar dan eentje die de beste verkopers paaide en wegkaapte. Hij verdiende uiteraard meer dan zijn topspelers. Allemaal leuk en aardig maar ook hier zie je dat marges gewoon ergens anders zitten dan bij de maker, maar ze zijn er dus wel. De prijzen voor de consument zijn dan ook dusdanig dat een timmerman die met bespoke handwerk daar maar heel ietsje boven zit. Dan komt het aan op belastingtarieven e.d. Ik wil er maar mee zeggen dat een verschuiving naar hoogwaardig handwerk helemaal niet buiten bereik ligt.
Het zal ook niet van RvC's en de CEO's zelf moeten komen. Mijn punt is dat een overheid die A zegt, bijvoorbeeld door de rechtsfiguur van de NV met zijn uitgesloten aansprakelijkheid te creeeren, ook B moet zeggen wanneer nodig, door bijvoorbeeld regels te maken die de prikkels beperken tot de juiste zodat er ook weer niet teveel risico wordt genomen. Aangezien de bonus toch naar vermogensopbouw gaat in die salarisregionen, zie ik het probleem niet wanneer die voorwaardelijk is en een CEO dat geld niet krijgt wanneer hij het bedrijf naar de afgrond blijkt te hebben geleid.quote:Uiteindelijk bestaan dit soort bonussystemen al lang, bijvoorbeeld met long-term goals en short-term goals, eventuele holding periods en een uitbetaling van de bonus in aandelen die tot x jaar niet gecasht mogen worden. Wellicht geen structuren die zo ver gaan dat ze alle bonussen tot op dat moment weer terugvorderen, maar ik vraag me ook af welke RvC dat bedenkt voor de CEO. Immers, veelal zal een CEO dat inprijzen en ofwel vroegtijdig afscheid nemen - d.w.z., voordat de bom barst - ofwel een hogere standaardbeloning verlangen en minder in z'n bonus willen stoppen, omdat er een risico bestaat dat hij het weer terug moet betalen bij mindere jaren. Uiteindelijk is ondernemen risicovol, dat risico is er hoofdzakelijk voor de aandeelhouders en de CEO is een werknemer. Vraag een gemiddelde werknemer of hij of zij zou willen tekenen voor een contract waarin staat dat de 13e maand gedurende x-jaar lang kan worden teruggevorderd en dit zal leiden tot minder enthousiasme over de 13e maand. Mensen zijn verliesavers.
Ik heb helemaal niks tegen de NV en de BV, alleen moet de overheid daarin ook B durven zeggen en zich niet verschuilen achter een markt die ze zelf toch al heeft beinvloed.quote:Ik zeg ook niet dat een volledige aansprakelijkheid niet kan werken; nog steeds zijn er ook VOFs en eenmanszaken die exact hetzelfde doen. Het is echter zo dat handelen in een B.V. /N.V. meer veiligheid biedt, daarmee waarde, voor de eigenaren van de aandelen op naam of aan toonder. In de praktijk is de aansprakelijkheid van de B.V. of N.V. in veel gevallen voldoende voor handelspartners en is de persoonlijke aansprakelijkheidsstelling niet nodig voor handel in het openbaar verkeer. Zeker, het faciliteren van de beperkte aansprakelijkheid is een overheidsingreep, maar het staat eenieder vrij niet te willen werken met een B.V. of N.V. als je daar onvoldoende vertrouwen in hebt.
Het is geen monopolie, het is gewoon een staatsaangelegenheid. Een beperkte belasting over de waardestijging is wat anders dan dat de waardestijging van de grond toevalt aan degene die die toekomt, en niet aan iemand die toevallig even veel geld over had en dat niet daadwerkelijk wilde investeren. Nu draai je het om, er is helemaal geen reden om de verhandelbaarheid van grond te creeeren. De staat moet zorgen dat de grond gebruikt kan worden en zelfs gebruikt wordt.quote:Wie of wat heeft dan de locatie gewilder gemaakt? Is dat de gemeente Londen of de gemeente Amsterdam? Zo ja, dan kunnen ze gewoon de grond+opstallen belasten naar gelang de WOZ-waarde is toegenomen en hun OZB-percentages zijn gestegen. Zo nee, dan is het ook wat selectief om de waardestijging van een locatie - waar we het dan over hebben met grond - toe te laten komen door wat de gemeente Londen of Amsterdam, of Engeland/Nederland heeft gedaan. In de huidige situatie komt de belasting op de grond al de samenleving toe, hoe waardevoller de grond, hoe meer de samenleving dus mag profiteren van de waardestijging. Maar dat is geen argument om de verhandelbaarheid van grond te beperken. Een erfpachtstelsel creëert een monopolie waar dat niet nodig is.
Zo werkt het niet, de waarde en de waardestijging in de stad in het bijzonder komt van het succes van de stad als geheel en dus het maar zeer geringe aandeel van de eigenaar daarin. Je kunt wel zeggen dat sociale woningbouw minder oplevert, maar als er geen agenten, onderwijzers en verplegers en horecapersoneel in die stad kunnen wonen dan kun je die waardestijging ook wel op je buik schrijven. Dus zo'n speculant profiteert van waardestijging die die niet zelf heeft veroorzaakt, met uitsluiting van een dergelijke waardestijging voor alle inwoners, want dan loopt die leeg van mensen die noodzakelijk zijn voor wat een stad aantrekkelijk maakt en dus het onroerend goed waardevol.quote:Het is dan aan de gemeente Londen om de belasting op onroerende zaken te verhogen. Het voordeel daarvan is dat je dit niet makkelijk kunt ontwijken - je kunt je gebouw niet snel verplaatsen naar een jurisdictie met een ander belastingtarief - en je hiermee de rest van de samenleving laat profiteren van de waardestijging van Londense woningen. Uiteindelijk is grond niet volledig los te zien van opstal, want de waarde van de grond wordt bepaald door de waarde van het opstal. Als ik een miljoenenvilla op een lapje grond in de Amsterdamse binnenstad maak, dan is de grond goed voor 3000 p/m2. Als ik er sociale huurwoningen op vestig, dan doet de grond niet veel meer dan 800 tot 1200. Dit is niet te voorkomen in het erfpachtstelsel, want uiteindelijk verhandel je bij de verkoop van je woning niet alleen het opstal, maar ook het erfpachtcontract. Een eventuele herziening van de erfpacht houdt rekening met vergelijkbare transacties. Juist het feit dat je een opstal niet los kunt zien van de grond maakt dat een groot deel van de waardetoevoeging van de eigenaar in de grond gaat zitten.
Dat hoeft helemaal niet. Het gaat om het principe, je profiteert financieel van het werk dat je doet en dus niet van wat ander doet.quote:Ik voorzie geen aandelen op naam in Nederland bij een eventuele conversie van particuliere grond naar (erf)pacht, zeker omdat het erfpachtsysteem al jaren aan populariteit aan het inboeten is.
Ruilverkaveling toen (landbouw)grond nog de meest voorname productiefactor was, is iets anders dan ruilverkaveling voor stedelingen en een geurbaniseerde samenleving. Uiteindelijk is ruilverkaveling ook in een stroomversnelling geraakt toen de landbouw langzaam automatiseerde en de schaalvoordelen goed te gelde konden worden gemaakt. Ik vraag me af of een grondslagverandering op de lange termijn dan ook niet zal zorgen voor een steeds kleinere groep eigenaren/pachters/contracthouders en meer individuen die voor hun voedselproductie of ruimtebehoefte afhankelijk zullen worden van deze oligopolie.
Wees gehoorzaam. Alleen samen krijgen we de vrijheid eronder.
+10 weer. Indrukwekkend.
vrijdag 9 december 2016 15:58 schreef Ringo het volgende:
Welke discussie? Ik zie alleen maar harige kerels die elkaar de rug inzepen.
Welke discussie? Ik zie alleen maar harige kerels die elkaar de rug inzepen.
Natuurlijk is het weer de schuld van links (en van buitenlanders en van de vluchtelingen natuurlijk die iedereen aan het verkrachten zijn enzo)quote:
[..]
Oh zeker wel keste. Jij, klopkoek, en je andere linkse vriendjes hebben hier een grote bek over hoe erg het wel niet is, maar wat doen jullie nu concreet om de situatie te veranderen?
Niets
En daarom zal je tot lengte van dagen kunnen blijven klagen. Net zoals je vind dat anderen moeten betalen voor je plannetjes vinden jullie dat anderen wat moeten doen.
Wellicht even toegeven dat het grootkapitalisme gefaald heeft en daar een oplossing voor zoeken?
Of zit het in de mens om een zondebok te zoeken om maar geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen.
"Geen kut is ooit nat geworden van een autist die 100 cijfers achter de komma van Pi uit zijn kop kan drummen."
corehype in KLB / Wiskundige bewijzen
corehype in KLB / Wiskundige bewijzen
De EU is een blok van corruptie en machtsmisbruik en moet zo snel mogelijk weer opgheven wordenquote:
[..]
Een groot probleem is dan ook dat de EU een instituut is dat zich toelegt op het onttrekken van macht aan democratien om een relatief onbelangrijk deel van het bedrijfsleven te dienen. De sociaaldemocratie, bij uitstek het succesverhaal van de 20e eeuw, is het product van democratie, als je die afbreekt breek je het economisch succesverhaal af. Dat het fiscale niet is geintegreerd met de markt is een politieke keuze geweest, maar niet om de soevereiniteit en daarmee de democratie te beschermen, maar juist vanwege verdeel en heers zodat belastingregimes tegen elkaar uitgespeeld kunnen worden. De oplossing is vrij simpel, hou Europese verkiezingen voor een democratisch bestuurde EU.
[..]
Ik zie dan ook al aardig wat wrakkige Van Moofs terwijl ze niet zo oud kunnen zijn, en een 40 jaar oude Gazelle is doorgaans in betere staat dan een 10 jaar oude Gazelle. Azor is wat dat betreft wel een interessant bedrijf, die gebruiken de geglobaliseerde economie ook, maar maken gewoon iets goeds in Nederland en dat kan uit. Heel veel globalisering houdt ook een verschuiving in binnen het bedrijf van handen aan de productielijn naar duurder personeel achter een bureau en in het vliegtuig.
[..]
Ik stel dat je die welvaartstoename moet relativeren. Het aanbod beinvloedt de vraag ook sterk, je kunt welvaart hebben met veel goedkope rommel, maar ook met weinig kwaliteitsspul, je kunt zelfs welvaart hebben met minder spullen en bijvoorbeeld meer diensten. Minder prullen op zolder en meer uit eten bijvoorbeeld. Het is niet zo dat mensen zonder Primark en Action diep ongelukkig zouden zijn in hun materiele behoeftenbevrediging. De globalisering heeft ook onze consumptiegewoonten beinvloed en daarmee de vraag, en is zo meer een andere invulling van onze welvaart dan een vergroting daarvan.
[..]
Dat klopt, maar als je de werkelijke transportkosten, de logistieke kosten en de kosten van vervuling en afval (goedkope prullen geven meer afval omdat ze het sneller worden) meerekent is het verschil al een stukje kleiner. En die moeten we meerekenen, want we hebben het immers over welvaart en niet slechts de abstracte en incorrecte monetaire weergave daarvan.
[..]
Het punt is ook dat een werknemer van 1600 per maand een kostprijs heeft van 2800 per maand. Je zou die belasting en premies ook voor een veel groter deel bij de winst kunnen halen.
[..]
Net als juristen houden ook financials voornamelijk elkaar aan het werk. Je verzint met 100 man een ingewikkeld financieel product en aan de andere kant zijn dan 200 man nodig om het te beoordelen. Het is een competitieve markt dus je zult voor een groot deel wel mee moeten om die voordeeltjes op de vierkante centimeter te halen, maar op die manier pakken deze bemiddelaars tussen geld zonder bestemming en bestemmingen zonder geld een steeds groter deel van de taart. Maar op zich zou een pensioenfonds dat zich toelegt op het investeren van geld in bedrijven extreem efficient kunnen zijn, juist door de grote geldberg en de voorspelbaarheid van premie-opbrengst en uitgaven.
[..]
Maar andere kant betalen diezelfde pensioengerechtigden ook weer gewoon mee aan die 7% van het BNP dat de financiele sector kost. Bijvoorbeeld als ze werken voor zo'n bedrijf dat de werkelijke productie levert. En ze betalen ervoor via het gebruikelijke bijdrukken van geld door de banken wat dan naar diezelfde banken gaat, en sinds de crisis zijn daar nog de bailouts en QE bijgekomen.
[..]
In het algemeen, dat is het formaat van de financiele sector in Nederland. Veel Europse landen zitten ook rond dat percentage, in GB en de VS is het aanzienlijk groter. 7% is ongeveer wat de Nederlandse economie kwijt is aan kapitaalallocatie, en dan is crowdfunding en onderhandse financiering (ik geloof iets van de helft van alle financiering) nog niet eens meegerekend.
[..]
Het verschil tussen een zakelijke lening en de rente op spaargeld is nog veel groter. De vraag is eigenlijk wat is nou een redelijke prijs voor kapitaalallocatie? Stel dat je de gehele bovenhandse kapitaalallocatie voor de Nederlandse economie zou aanbesteden, zo van hier heb je de spaarders en beleggers en hier heb je de bedrijven en (andere) leners en breng het maar bij elkaar, dan lach je je toch de ballen uit de broek als een aanbieder komt met 'voor minder dan 60 miljard kan het niet'?
[..]
Geld dat niet voor consumptie wordt aangewend zoekt rendement. Daar zijn verschillende mogelijkheden voor, je kunt aandelen kopen en op dividend wachten, je kunt aandelen kopen en verkopen en dus aan de verwachtingen van andere speculanten verdienen, je kunt onroerend goed in bijv London kopen en wachten tot dat meer waard wordt dankzij de Londonaren, en je kunt het daadwerkelijk investeren. Dwz, je stelt het ter beschikking om de arbeidsproductiviteit te verhogen. Dat laatste is de enige daadwerkelijke bron van rendement op vermogen, die overigen zijn slechts afgeleid en dragen niet of nauwelijks bij aan de verhoging van de arbeidsproductiviteit. Maar die gaan natuurlijk wel ten koste van het volume aan geld voor investeringen in de arbeidsproductiviteit, en gaan ten koste van de prijs daarvan. Vraag en aanbod en het prijsmechanisme. Als je je 10% per jaar haalt met het laten verkrotten van een huis in London, dan zal een investering in arbeidsproductiviteit dat ook ongeveer moeten halen, en dat gaat dan weer ten koste van een andere profijttrekker van de verhoogde arbeidsproductiviteit, nl de arbeider. Diens bestedingskracht blijft achter, en daarmee de groei van de economie.
[..]
Nee, in beginsel slinkt de verzorgingsstaat in tijden van hoogconjunctuur omdat er meer werk te doen is. Evenmin kun je de verziekte Nederlandse woningmarkt met zijn verkeerde staatsprikkels als maat nemen wanneer die tot enige correctie wordt gedwongen. Hoe lager het inkomen, hoe groter het aandeel van bestedingen en hoe noodzakelijker die bestedingen.
[..]
De grote vermogens zijn er inmiddels al lang weer bovenop en veel meer dan dat. Tijd is geld maar geld is ook tijd. Als je 50 miljoen of meer hebt is 7 jaar niet veel om te overbruggen, daar worden dipjes veel onbetekenender van. Bovendien geeft het een heleboel kansen omdat kleinere vermogens wel wat moeten, die moeten aandelen maar ook onroerend goed en spullen verkopen om het hoofd boven water te houden. Zo hadden wij bijvoorbeeld een verhuurdersheffing en woningbouwverenigingen die cash nodig hadden en dus huizen wilden afstoten, die kon je lekker goedkoop kopen en dat betaalt zich over een periode van 20 jaar echt wel uit.
[..]
Er zijn ook decennia auto's bij NedCar geproduceerd, dus groot is die kloof niet. Maar als ik me niet vergis liet Spyker dan weer zijn interieurs in Engeland maken omdat daar de mensen woonden die dat hoge niveau in handmatig werk hadden. Daar laat je het dan dus als samenleving/landsbestuur liggen, door die vaardigheden teloor te laten gaan. Maar met welvaartsgroei is er ook steeds meer ruimte voor allerlei van dat soort arbeidsintensieve nicheproducten.
Het is al bijna 20 jaar geleden dat ik op een feestje een verkoper van keukenverkopers sprak, een soort voetbalmakelaar maar dan eentje die de beste verkopers paaide en wegkaapte. Hij verdiende uiteraard meer dan zijn topspelers. Allemaal leuk en aardig maar ook hier zie je dat marges gewoon ergens anders zitten dan bij de maker, maar ze zijn er dus wel. De prijzen voor de consument zijn dan ook dusdanig dat een timmerman die met bespoke handwerk daar maar heel ietsje boven zit. Dan komt het aan op belastingtarieven e.d. Ik wil er maar mee zeggen dat een verschuiving naar hoogwaardig handwerk helemaal niet buiten bereik ligt.
[..]
Het zal ook niet van RvC's en de CEO's zelf moeten komen. Mijn punt is dat een overheid die A zegt, bijvoorbeeld door de rechtsfiguur van de NV met zijn uitgesloten aansprakelijkheid te creeeren, ook B moet zeggen wanneer nodig, door bijvoorbeeld regels te maken die de prikkels beperken tot de juiste zodat er ook weer niet teveel risico wordt genomen. Aangezien de bonus toch naar vermogensopbouw gaat in die salarisregionen, zie ik het probleem niet wanneer die voorwaardelijk is en een CEO dat geld niet krijgt wanneer hij het bedrijf naar de afgrond blijkt te hebben geleid.
[..]
Ik heb helemaal niks tegen de NV en de BV, alleen moet de overheid daarin ook B durven zeggen en zich niet verschuilen achter een markt die ze zelf toch al heeft beinvloed.
[..]
Het is geen monopolie, het is gewoon een staatsaangelegenheid. Een beperkte belasting over de waardestijging is wat anders dan dat de waardestijging van de grond toevalt aan degene die die toekomt, en niet aan iemand die toevallig even veel geld over had en dat niet daadwerkelijk wilde investeren. Nu draai je het om, er is helemaal geen reden om de verhandelbaarheid van grond te creeeren. De staat moet zorgen dat de grond gebruikt kan worden en zelfs gebruikt wordt.
[..]
Zo werkt het niet, de waarde en de waardestijging in de stad in het bijzonder komt van het succes van de stad als geheel en dus het maar zeer geringe aandeel van de eigenaar daarin. Je kunt wel zeggen dat sociale woningbouw minder oplevert, maar als er geen agenten, onderwijzers en verplegers en horecapersoneel in die stad kunnen wonen dan kun je die waardestijging ook wel op je buik schrijven. Dus zo'n speculant profiteert van waardestijging die die niet zelf heeft veroorzaakt, met uitsluiting van een dergelijke waardestijging voor alle inwoners, want dan loopt die leeg van mensen die noodzakelijk zijn voor wat een stad aantrekkelijk maakt en dus het onroerend goed waardevol.
[..]
Dat hoeft helemaal niet. Het gaat om het principe, je profiteert financieel van het werk dat je doet en dus niet van wat ander doet.
Daarnaast moeten er in Nederland snel 1.000.000 energieneutrale huurwoningen gebouwd worden
en de huren moeten weer omlaag
Er gaat niets boven lekker in de zon zitten in de achtertuin met een heel koud glas bier , als je al 72 jaar bent en nog gezond, laat ze maar lachen de sukkels
Een miljoen energieneutrale huurwoningen bouwen, en dan ook nog eens de huren verlagen ?
Wie gaat dat betalen ?
Wie gaat dat betalen ?
Gewoon 30 miljard terugvragen van de joodse bankiers bij ABN Amroquote:
Een miljoen energieneutrale huurwoningen bouwen, en dan ook nog eens de huren verlagen ?
Wie gaat dat betalen ?
"Geen kut is ooit nat geworden van een autist die 100 cijfers achter de komma van Pi uit zijn kop kan drummen."
corehype in KLB / Wiskundige bewijzen
corehype in KLB / Wiskundige bewijzen
TANZANIA: De onontkoombare bevestiging van het vooroordeel en meer
1. De luie Afrikaan
Vraag een willekeurige Nederlander naar het kenmerk van ‘de Afrikaan’ en hij zal je zeggen dat alle Afrikanen lui zijn. Heb ik mij nooit afgevraagd waar dat vooroordeel vandaan komt, ook nu ik mij in een Afrikaans land begeef hoef ik het me niet af te vragen. Ik had na dag één de conclusie al getrokken, alhoewel iets genuanceerd.
Zo’n vier weken geleden kwam ik aan op Nairobi en nam ik de bus naar Korogwe in Tanzania om voor acht weken aan de slag te gaan in het ziekenhuis. De eerste twee weken werkte ik op de moeder- en kindafdeling. Het eerste wat me opviel was de grote hoeveelheid aan vrouwen, soms twee per bed, en de verstrekkende gevolgen van een bh-loze samenleving (neem het meer letterlijk dan figuurlijk). Het tweede wat me opviel waren de zittende verpleegsters die, zo bleek toen wij onze ronde wilden starten, zuchtend en sjokkend over een tijdspan van tien minuten een stapel dossiers wisten te verplaatsen van de kast naar de kar zodat wij onze ronde konden starten. Vanaf dat moment begon ik mij achter mijn oren te krabben en verbaasde ik mij keer op keer.
Zo wil het wel eens zo zijn dat je de temperatuur wilt weten van een patiënt. Na vijf keer vragen begint de verpleegster de tocht naar de thermometer en hoop jij dat ze überhaupt terugkomt en als ze terugkomt mag je van geluk spreken wanneer ze ook daadwerkelijk een thermometer bij zich heeft. De temperatuur wordt overigens netjes gemeten met een kwikthermometer die al het zweet van alle voorgaande oksels nog met zich meedraagt.
Opdrachten als meet de bloeddruk elke twee uur worden niet uitgevoerd en het hebben van geen tijd is niet de reden. Als je bloed geprikt wilt hebben of urine- of faecesonderzoek wilt laten plaatsvinden kun je het beste zelf alle stappen uitvoeren. Meestal raken namelijk of de monsters of de uitslagen kwijt.
Medicijnen worden soms niet gegeven, verbanden niet verwisseld, urinezakjes liggen nog steeds op bed terwijl de verpleging altijd wordt verteld dat de zak moet hangen, baby’s die niet ademen worden gewoon twee minuten laten liggen zonder dat er iets gebeurt...en ik kan zo nog wel even doorgaan.
Een poging om me te verzetten tegen de dreigende bevestiging van het vooroordeel liep op niets uit, want elke keer werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt en de feiten zeggen dat alles hier in versnelling één gaat en moeizaam en liever niet. Zelfs de arts van de afdeling die elke dag de ronde dient te doen probeert zijn taak af te staan aan de Deense arts-onderzoeker die de paar studie-patienten op zaal ziet ’s ochtends. Op andere afdelingen is het niet anders.
De vraag die bij mij rijst is: is het luiheid alleen of speelt motivatie een rol bij het niet of traag uitvoeren van taken? En is het beeld representatief voor de andere beroepsgroepen? En als het zo is dat het gros van de mensen in deze cultuur naar onze begrippen langzaam of ongemotiveerd werkt, waarom is dit zo? Is het het warme klimaat dat de mensen ooit in versnelling één heeft doen zetten en adapteert nakomeling na nakomeling zich aan deze gewoonte of zijn het de verwachtingen op de werkvloer die deze werkhouding mogelijk maakt. Om over na te denken.
2. Comfortabiliteit & Privacy, twee onbekende begrippen
Shaida is zestien en heeft twee kinderen die ze allebei met behulp van een keizersnede ter wereld heeft gebracht. Haar eerste kindje kreeg ze toen ze dertien was en nu is ze zwanger van haar derde kind. Ze ligt op een oude brancard midden in het halletje die leidt naar de twee operatiekamers van het ziekenhuis. Ze zal haar derde keizersnede ondergaan.
Drie zijden van het kleine halletje hebben grote glazen ramen waar elke minuut minstens tien mensen langs lopen. Er staat een tafel in de hoek waar de operatieassistenten en één van de artsen gezellig aan zitten te kletsen. Af en toe komt er iemand door de deur het halletje binnen en duwt dan Shaida op het brancard aan de kant om er langs te kunnen. Shaida ligt daar zo een uur en niemand die haar aankijkt of groet. Ze ligt in de weg, dus velen duwen haar aan de kant.
Shaida ligt op tafel. Het is een gewone operatietafel met een stuk zeil er overheen. Ze ligt helemaal naakt. Haar bolle buik vangt als enige zonlicht op dat door het raam naast de druppende airconditioner naar binnen schijnt. Ze kijkt wat om zich heen. De operatieassisenten zijn bezig de medicatie en de steriele gereedschappen klaar te leggen. Af en toe lopen ze de operatiekamer uit om na vijf minuten weer terug te komen. Een vlieg gaat op het been van Shaida zitten.
Een half uur later wast de arts zijn handen is hij klaar om zich steriel aan te kleden. Als hij dan zijn steriele velden heeft geopend en het zover is om het operatiegebied te ontsmetten heeft Shaida drie kwartier lang naakt op tafel gelegen. Na vijftig minuten zie je alleen nog maar het stukje buik dat de zonnestralen opving. Zestig minuten later is er een kind geboren.
Het is me vaker opgevallen dat het men niet uitmaakt hoe comfortabel de patiënt is. Ik vraag me eigenlijk af of comfortabel zijn überhaupt een betekenis heeft in dit land. Uren liggen de weeën hebbende vrouwen naakt op de houten banken van de verloskamer waar iedereen in en uit loopt, vaak in hun eigen bloed of vruchtwater en ook drie kwartier naakt liggen op de operatietafel is geen uitzondering. Wij zouden ons alles behalve comfortabel voelen in zo’n situatie. Ik weet niet hoe zij het beleven.
Daarbij komt dat privacy eveneens een onbekend begrip is, of in ieder geval geen begrip in het ziekenhuis, want naast de verloskamer waar iedereen in en uit kan lopen is ook de deur van een willekeurige kamer op de polikliniek nooit echt dicht en lopen er om de haverklap patiënten binnen. En bij het ondergaan van lichamelijk onderzoek moet je als patiënt maar hopen dat er niemand voor het gigantische raam langs loopt, want gordijnen hangen er niet.
Shaida had geen privacy en leek mij alles behalve een comfortabele middag te hebben gehad daar op de operatieafdeling. Ik had medelijden met haar, maar ik vraag me af of ze er erg onder geleden heeft. Misschien weet ze niet beter. Dat hoop je dan.
3. Ff je kind uitpoepen
De geboorte van je kind is in Nederland een feest. Tijdens de bevalling staat de toekomstige vader zenuwachtig de hand van moeder vast te houden en op het moment supreme weet hij niet wat hij moet doen, maar is hij intens gelukkig. Net als de moeder die dan het kind op haar borst heeft liggen. Hier heb ik de eerste twee weken mogen aanschouwen hoe het anders kan.
Er liggen drie kreunende en zwetende vrouwen in de kleine verloskamer. Allen liggen ze op harde tafels met zeil erover waar hun kind straks op geboren zal worden. Allen hebben ze tig doeken meegenomen (‘kangas’, die ze normaal als kleding dragen) die al hun vruchtwater en bloed moeten opvangen. Geen van de vaders zijn in de verste verte te bekennen. De baring zelf verloopt niet heel anders dan in Nederland, als je het slaan op de buik en het liggen in een plas bloed/vruchtwater buiten beschouwing laat. Echter, er is één ding dat aanzienlijk anders gaat. Nadat je als moeder al je energie hebt gegeven om het kind eruit te persen, wordt het kind niet op de borst gelegd, maar vrijwel meteen weggevoerd. Ver weg van de moeder. De pasgeborene wordt niet aan moeder laten zien. De moeder doet trouwens ook geen poging om een glimp op te vangen. Moeder lacht niet, moeder huilt niet, moeder kijkt emotieloos voor zich uit.
Laatst bracht ik een kindje die we een tijdje hadden moeten beademen naar haar moeder. Ik dacht haar blij te kunnen maken met haar inmiddels roze baby. Ze keek echter amper naar het kind en gaf geen blijk van een enkele emotie. Ook niet toen ik weg was.
Ik heb hier over nagedacht. Want hoe kan het dat ik in twee weken tijd geen enkele geluk uitstralende vrouw heb kunnen zien? Hoe kan het dat ik überhaupt geen emotie heb kunnen waarnemen? En waar zijn de vaders?
Ik legde deze vraag voor aan een goed Engels sprekende en goed opgeleide man die ik bij toeval tegenkwam. Hij vertelde me ten eerste, als antwoord op mijn laatste vraag, dat mannen niet zijn toegelaten op de afdeling en dat ze allemaal buiten staan te wachten. Deel twee neem ik niet voor waarheid aan, want ik mag toch aannemen dat de mannen werken als ze werk hebben. Bovendien heb ik geen hordes mannen mogen aanschouwen voor het ziekenhuis. Dat ze niet zijn toegelaten lijkt me een plausibele verklaring voor hun afwezigheid.
Verder vertelde hij me dat de verpleegkundigen op de afdeling alles behalve vriendelijk zijn tegenover de vrouwen die er liggen, iets wat ik al eerder van iemand anders had gehoord, en dat dit niet erg bevorderlijk is voor de stemming. Eén reden dat ik geen blije vrouwen heb mogen zien. Bovendien, zo vertelde hij, hebben vrouwen vaak geen controle over het krijgen van kinderen en zien ze het mogelijk eerder als een last om ze te krijgen. Ze zien op tegen de periode die volgt waarbij ze borstvoeding moet geven en voor het kind moeten zorgen. Daarnaast zou de hoge sterfte onder de kinderen leiden tot een reactie waarbij de moeders zich minder gaan hechten aan de kinderen.
Ik weet niet welke reden ik de meest aannemelijke vind. Het zal ongetwijfeld de combinatie van factoren zijn die maken dat deze vrouwen in een emotieloze leegte lijken te verkeren na de bevalling voor de buitenwereld. Wellicht weet de cultureel antropoloog van de Trippies hier meer over?
4. On the road
Rijden in Tanzania. Ik zal het niet gaan doen, maar er schijnen ongeschreven regels te zijn. Van drie mensen heb ik, los van elkaar, het volgende advies gekregen om op te volgen als ik de weg op zou gaan. Mocht je op een weg ergens in Tanzania het geluk niet aan jouw zijde hebben en een aanrijding krijgen, stop dan vooral niet. Hoe vreselijk gewond de aangereden persoon ook lijkt. Kijk niet om en rijd door. Voor je eigen veiligheid. Voor je leven.
In Tanzania is het, ook al is het uiteraard bij wet niet toegestaan, niet heel ongewoon om de mensen die bij een aanrijding betrokken zijn in elkaar te slaan of misschien zelfs te vermoorden. Een verkeersongeluk is trouwens niet de enige vrijbrief om geweld te gebruiken. Ook een dief mag geslagen of vermoord worden volgens de Tanzaniaanse normen en waarden.
Ik schrok hier uiteraard erg van. Wie slaat of vermoord er überhaupt iemand, maar iemand die na een aanrijding stopt om de aangeredene te helpen? En wie kan er nou doorrijden na een aanrijding? Deze gewoonte betekent dat rijden in Tanzania erg gevaarlijk is. Je bent al niet gelukkig als je in Tanzania een ongeluk krijgt, want de eerste hulp is hier waardeloos dus de kans dat je levend het ziekenhuis haalt is klein bij ernstig gewond zijn. Maar de kans dat je het ziekenhuis levend haalt wordt natuurlijk vele malen kleiner wanneer mensen doorrijden na een aanrijding.
Het laat zien dat een gebrek aan vertrouwen in het rechtssysteem ervoor zorgt dat mensen het heft in eigen handen nemen. Mensen geloven hier niet dat de schuldige berecht zal worden. Men kan namelijk gemakkelijk de corrupte politie omkopen. En het is sowieso nog maar de vraag of de politie de mogelijkheid heeft om goed uit te zoeken wie schuld heeft aan het ongeluk.In dit geval heeft een falend rechtssysteem waarschijnlijk meer doden op haar geweten dan men in eerste instantie denkt.
1. De luie Afrikaan
Vraag een willekeurige Nederlander naar het kenmerk van ‘de Afrikaan’ en hij zal je zeggen dat alle Afrikanen lui zijn. Heb ik mij nooit afgevraagd waar dat vooroordeel vandaan komt, ook nu ik mij in een Afrikaans land begeef hoef ik het me niet af te vragen. Ik had na dag één de conclusie al getrokken, alhoewel iets genuanceerd.
Zo’n vier weken geleden kwam ik aan op Nairobi en nam ik de bus naar Korogwe in Tanzania om voor acht weken aan de slag te gaan in het ziekenhuis. De eerste twee weken werkte ik op de moeder- en kindafdeling. Het eerste wat me opviel was de grote hoeveelheid aan vrouwen, soms twee per bed, en de verstrekkende gevolgen van een bh-loze samenleving (neem het meer letterlijk dan figuurlijk). Het tweede wat me opviel waren de zittende verpleegsters die, zo bleek toen wij onze ronde wilden starten, zuchtend en sjokkend over een tijdspan van tien minuten een stapel dossiers wisten te verplaatsen van de kast naar de kar zodat wij onze ronde konden starten. Vanaf dat moment begon ik mij achter mijn oren te krabben en verbaasde ik mij keer op keer.
Zo wil het wel eens zo zijn dat je de temperatuur wilt weten van een patiënt. Na vijf keer vragen begint de verpleegster de tocht naar de thermometer en hoop jij dat ze überhaupt terugkomt en als ze terugkomt mag je van geluk spreken wanneer ze ook daadwerkelijk een thermometer bij zich heeft. De temperatuur wordt overigens netjes gemeten met een kwikthermometer die al het zweet van alle voorgaande oksels nog met zich meedraagt.
Opdrachten als meet de bloeddruk elke twee uur worden niet uitgevoerd en het hebben van geen tijd is niet de reden. Als je bloed geprikt wilt hebben of urine- of faecesonderzoek wilt laten plaatsvinden kun je het beste zelf alle stappen uitvoeren. Meestal raken namelijk of de monsters of de uitslagen kwijt.
Medicijnen worden soms niet gegeven, verbanden niet verwisseld, urinezakjes liggen nog steeds op bed terwijl de verpleging altijd wordt verteld dat de zak moet hangen, baby’s die niet ademen worden gewoon twee minuten laten liggen zonder dat er iets gebeurt...en ik kan zo nog wel even doorgaan.
Een poging om me te verzetten tegen de dreigende bevestiging van het vooroordeel liep op niets uit, want elke keer werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt en de feiten zeggen dat alles hier in versnelling één gaat en moeizaam en liever niet. Zelfs de arts van de afdeling die elke dag de ronde dient te doen probeert zijn taak af te staan aan de Deense arts-onderzoeker die de paar studie-patienten op zaal ziet ’s ochtends. Op andere afdelingen is het niet anders.
De vraag die bij mij rijst is: is het luiheid alleen of speelt motivatie een rol bij het niet of traag uitvoeren van taken? En is het beeld representatief voor de andere beroepsgroepen? En als het zo is dat het gros van de mensen in deze cultuur naar onze begrippen langzaam of ongemotiveerd werkt, waarom is dit zo? Is het het warme klimaat dat de mensen ooit in versnelling één heeft doen zetten en adapteert nakomeling na nakomeling zich aan deze gewoonte of zijn het de verwachtingen op de werkvloer die deze werkhouding mogelijk maakt. Om over na te denken.
2. Comfortabiliteit & Privacy, twee onbekende begrippen
Shaida is zestien en heeft twee kinderen die ze allebei met behulp van een keizersnede ter wereld heeft gebracht. Haar eerste kindje kreeg ze toen ze dertien was en nu is ze zwanger van haar derde kind. Ze ligt op een oude brancard midden in het halletje die leidt naar de twee operatiekamers van het ziekenhuis. Ze zal haar derde keizersnede ondergaan.
Drie zijden van het kleine halletje hebben grote glazen ramen waar elke minuut minstens tien mensen langs lopen. Er staat een tafel in de hoek waar de operatieassistenten en één van de artsen gezellig aan zitten te kletsen. Af en toe komt er iemand door de deur het halletje binnen en duwt dan Shaida op het brancard aan de kant om er langs te kunnen. Shaida ligt daar zo een uur en niemand die haar aankijkt of groet. Ze ligt in de weg, dus velen duwen haar aan de kant.
Shaida ligt op tafel. Het is een gewone operatietafel met een stuk zeil er overheen. Ze ligt helemaal naakt. Haar bolle buik vangt als enige zonlicht op dat door het raam naast de druppende airconditioner naar binnen schijnt. Ze kijkt wat om zich heen. De operatieassisenten zijn bezig de medicatie en de steriele gereedschappen klaar te leggen. Af en toe lopen ze de operatiekamer uit om na vijf minuten weer terug te komen. Een vlieg gaat op het been van Shaida zitten.
Een half uur later wast de arts zijn handen is hij klaar om zich steriel aan te kleden. Als hij dan zijn steriele velden heeft geopend en het zover is om het operatiegebied te ontsmetten heeft Shaida drie kwartier lang naakt op tafel gelegen. Na vijftig minuten zie je alleen nog maar het stukje buik dat de zonnestralen opving. Zestig minuten later is er een kind geboren.
Het is me vaker opgevallen dat het men niet uitmaakt hoe comfortabel de patiënt is. Ik vraag me eigenlijk af of comfortabel zijn überhaupt een betekenis heeft in dit land. Uren liggen de weeën hebbende vrouwen naakt op de houten banken van de verloskamer waar iedereen in en uit loopt, vaak in hun eigen bloed of vruchtwater en ook drie kwartier naakt liggen op de operatietafel is geen uitzondering. Wij zouden ons alles behalve comfortabel voelen in zo’n situatie. Ik weet niet hoe zij het beleven.
Daarbij komt dat privacy eveneens een onbekend begrip is, of in ieder geval geen begrip in het ziekenhuis, want naast de verloskamer waar iedereen in en uit kan lopen is ook de deur van een willekeurige kamer op de polikliniek nooit echt dicht en lopen er om de haverklap patiënten binnen. En bij het ondergaan van lichamelijk onderzoek moet je als patiënt maar hopen dat er niemand voor het gigantische raam langs loopt, want gordijnen hangen er niet.
Shaida had geen privacy en leek mij alles behalve een comfortabele middag te hebben gehad daar op de operatieafdeling. Ik had medelijden met haar, maar ik vraag me af of ze er erg onder geleden heeft. Misschien weet ze niet beter. Dat hoop je dan.
3. Ff je kind uitpoepen
De geboorte van je kind is in Nederland een feest. Tijdens de bevalling staat de toekomstige vader zenuwachtig de hand van moeder vast te houden en op het moment supreme weet hij niet wat hij moet doen, maar is hij intens gelukkig. Net als de moeder die dan het kind op haar borst heeft liggen. Hier heb ik de eerste twee weken mogen aanschouwen hoe het anders kan.
Er liggen drie kreunende en zwetende vrouwen in de kleine verloskamer. Allen liggen ze op harde tafels met zeil erover waar hun kind straks op geboren zal worden. Allen hebben ze tig doeken meegenomen (‘kangas’, die ze normaal als kleding dragen) die al hun vruchtwater en bloed moeten opvangen. Geen van de vaders zijn in de verste verte te bekennen. De baring zelf verloopt niet heel anders dan in Nederland, als je het slaan op de buik en het liggen in een plas bloed/vruchtwater buiten beschouwing laat. Echter, er is één ding dat aanzienlijk anders gaat. Nadat je als moeder al je energie hebt gegeven om het kind eruit te persen, wordt het kind niet op de borst gelegd, maar vrijwel meteen weggevoerd. Ver weg van de moeder. De pasgeborene wordt niet aan moeder laten zien. De moeder doet trouwens ook geen poging om een glimp op te vangen. Moeder lacht niet, moeder huilt niet, moeder kijkt emotieloos voor zich uit.
Laatst bracht ik een kindje die we een tijdje hadden moeten beademen naar haar moeder. Ik dacht haar blij te kunnen maken met haar inmiddels roze baby. Ze keek echter amper naar het kind en gaf geen blijk van een enkele emotie. Ook niet toen ik weg was.
Ik heb hier over nagedacht. Want hoe kan het dat ik in twee weken tijd geen enkele geluk uitstralende vrouw heb kunnen zien? Hoe kan het dat ik überhaupt geen emotie heb kunnen waarnemen? En waar zijn de vaders?
Ik legde deze vraag voor aan een goed Engels sprekende en goed opgeleide man die ik bij toeval tegenkwam. Hij vertelde me ten eerste, als antwoord op mijn laatste vraag, dat mannen niet zijn toegelaten op de afdeling en dat ze allemaal buiten staan te wachten. Deel twee neem ik niet voor waarheid aan, want ik mag toch aannemen dat de mannen werken als ze werk hebben. Bovendien heb ik geen hordes mannen mogen aanschouwen voor het ziekenhuis. Dat ze niet zijn toegelaten lijkt me een plausibele verklaring voor hun afwezigheid.
Verder vertelde hij me dat de verpleegkundigen op de afdeling alles behalve vriendelijk zijn tegenover de vrouwen die er liggen, iets wat ik al eerder van iemand anders had gehoord, en dat dit niet erg bevorderlijk is voor de stemming. Eén reden dat ik geen blije vrouwen heb mogen zien. Bovendien, zo vertelde hij, hebben vrouwen vaak geen controle over het krijgen van kinderen en zien ze het mogelijk eerder als een last om ze te krijgen. Ze zien op tegen de periode die volgt waarbij ze borstvoeding moet geven en voor het kind moeten zorgen. Daarnaast zou de hoge sterfte onder de kinderen leiden tot een reactie waarbij de moeders zich minder gaan hechten aan de kinderen.
Ik weet niet welke reden ik de meest aannemelijke vind. Het zal ongetwijfeld de combinatie van factoren zijn die maken dat deze vrouwen in een emotieloze leegte lijken te verkeren na de bevalling voor de buitenwereld. Wellicht weet de cultureel antropoloog van de Trippies hier meer over?
4. On the road
Rijden in Tanzania. Ik zal het niet gaan doen, maar er schijnen ongeschreven regels te zijn. Van drie mensen heb ik, los van elkaar, het volgende advies gekregen om op te volgen als ik de weg op zou gaan. Mocht je op een weg ergens in Tanzania het geluk niet aan jouw zijde hebben en een aanrijding krijgen, stop dan vooral niet. Hoe vreselijk gewond de aangereden persoon ook lijkt. Kijk niet om en rijd door. Voor je eigen veiligheid. Voor je leven.
In Tanzania is het, ook al is het uiteraard bij wet niet toegestaan, niet heel ongewoon om de mensen die bij een aanrijding betrokken zijn in elkaar te slaan of misschien zelfs te vermoorden. Een verkeersongeluk is trouwens niet de enige vrijbrief om geweld te gebruiken. Ook een dief mag geslagen of vermoord worden volgens de Tanzaniaanse normen en waarden.
Ik schrok hier uiteraard erg van. Wie slaat of vermoord er überhaupt iemand, maar iemand die na een aanrijding stopt om de aangeredene te helpen? En wie kan er nou doorrijden na een aanrijding? Deze gewoonte betekent dat rijden in Tanzania erg gevaarlijk is. Je bent al niet gelukkig als je in Tanzania een ongeluk krijgt, want de eerste hulp is hier waardeloos dus de kans dat je levend het ziekenhuis haalt is klein bij ernstig gewond zijn. Maar de kans dat je het ziekenhuis levend haalt wordt natuurlijk vele malen kleiner wanneer mensen doorrijden na een aanrijding.
Het laat zien dat een gebrek aan vertrouwen in het rechtssysteem ervoor zorgt dat mensen het heft in eigen handen nemen. Mensen geloven hier niet dat de schuldige berecht zal worden. Men kan namelijk gemakkelijk de corrupte politie omkopen. En het is sowieso nog maar de vraag of de politie de mogelijkheid heeft om goed uit te zoeken wie schuld heeft aan het ongeluk.In dit geval heeft een falend rechtssysteem waarschijnlijk meer doden op haar geweten dan men in eerste instantie denkt.
TANZANIA: De onontkoombare bevestiging van het vooroordeel en meer
1. De luie Afrikaan
Vraag een willekeurige Nederlander naar het kenmerk van ‘de Afrikaan’ en hij zal je zeggen dat alle Afrikanen lui zijn. Heb ik mij nooit afgevraagd waar dat vooroordeel vandaan komt, ook nu ik mij in een Afrikaans land begeef hoef ik het me niet af te vragen. Ik had na dag één de conclusie al getrokken, alhoewel iets genuanceerd.
Zo’n vier weken geleden kwam ik aan op Nairobi en nam ik de bus naar Korogwe in Tanzania om voor acht weken aan de slag te gaan in het ziekenhuis. De eerste twee weken werkte ik op de moeder- en kindafdeling. Het eerste wat me opviel was de grote hoeveelheid aan vrouwen, soms twee per bed, en de verstrekkende gevolgen van een bh-loze samenleving (neem het meer letterlijk dan figuurlijk). Het tweede wat me opviel waren de zittende verpleegsters die, zo bleek toen wij onze ronde wilden starten, zuchtend en sjokkend over een tijdspan van tien minuten een stapel dossiers wisten te verplaatsen van de kast naar de kar zodat wij onze ronde konden starten. Vanaf dat moment begon ik mij achter mijn oren te krabben en verbaasde ik mij keer op keer.
Zo wil het wel eens zo zijn dat je de temperatuur wilt weten van een patiënt. Na vijf keer vragen begint de verpleegster de tocht naar de thermometer en hoop jij dat ze überhaupt terugkomt en als ze terugkomt mag je van geluk spreken wanneer ze ook daadwerkelijk een thermometer bij zich heeft. De temperatuur wordt overigens netjes gemeten met een kwikthermometer die al het zweet van alle voorgaande oksels nog met zich meedraagt.
Opdrachten als meet de bloeddruk elke twee uur worden niet uitgevoerd en het hebben van geen tijd is niet de reden. Als je bloed geprikt wilt hebben of urine- of faecesonderzoek wilt laten plaatsvinden kun je het beste zelf alle stappen uitvoeren. Meestal raken namelijk of de monsters of de uitslagen kwijt.
Medicijnen worden soms niet gegeven, verbanden niet verwisseld, urinezakjes liggen nog steeds op bed terwijl de verpleging altijd wordt verteld dat de zak moet hangen, baby’s die niet ademen worden gewoon twee minuten laten liggen zonder dat er iets gebeurt...en ik kan zo nog wel even doorgaan.
Een poging om me te verzetten tegen de dreigende bevestiging van het vooroordeel liep op niets uit, want elke keer werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt en de feiten zeggen dat alles hier in versnelling één gaat en moeizaam en liever niet. Zelfs de arts van de afdeling die elke dag de ronde dient te doen probeert zijn taak af te staan aan de Deense arts-onderzoeker die de paar studie-patienten op zaal ziet ’s ochtends. Op andere afdelingen is het niet anders.
De vraag die bij mij rijst is: is het luiheid alleen of speelt motivatie een rol bij het niet of traag uitvoeren van taken? En is het beeld representatief voor de andere beroepsgroepen? En als het zo is dat het gros van de mensen in deze cultuur naar onze begrippen langzaam of ongemotiveerd werkt, waarom is dit zo? Is het het warme klimaat dat de mensen ooit in versnelling één heeft doen zetten en adapteert nakomeling na nakomeling zich aan deze gewoonte of zijn het de verwachtingen op de werkvloer die deze werkhouding mogelijk maakt. Om over na te denken.
2. Comfortabiliteit & Privacy, twee onbekende begrippen
Shaida is zestien en heeft twee kinderen die ze allebei met behulp van een keizersnede ter wereld heeft gebracht. Haar eerste kindje kreeg ze toen ze dertien was en nu is ze zwanger van haar derde kind. Ze ligt op een oude brancard midden in het halletje die leidt naar de twee operatiekamers van het ziekenhuis. Ze zal haar derde keizersnede ondergaan.
Drie zijden van het kleine halletje hebben grote glazen ramen waar elke minuut minstens tien mensen langs lopen. Er staat een tafel in de hoek waar de operatieassistenten en één van de artsen gezellig aan zitten te kletsen. Af en toe komt er iemand door de deur het halletje binnen en duwt dan Shaida op het brancard aan de kant om er langs te kunnen. Shaida ligt daar zo een uur en niemand die haar aankijkt of groet. Ze ligt in de weg, dus velen duwen haar aan de kant.
Shaida ligt op tafel. Het is een gewone operatietafel met een stuk zeil er overheen. Ze ligt helemaal naakt. Haar bolle buik vangt als enige zonlicht op dat door het raam naast de druppende airconditioner naar binnen schijnt. Ze kijkt wat om zich heen. De operatieassisenten zijn bezig de medicatie en de steriele gereedschappen klaar te leggen. Af en toe lopen ze de operatiekamer uit om na vijf minuten weer terug te komen. Een vlieg gaat op het been van Shaida zitten.
Een half uur later wast de arts zijn handen is hij klaar om zich steriel aan te kleden. Als hij dan zijn steriele velden heeft geopend en het zover is om het operatiegebied te ontsmetten heeft Shaida drie kwartier lang naakt op tafel gelegen. Na vijftig minuten zie je alleen nog maar het stukje buik dat de zonnestralen opving. Zestig minuten later is er een kind geboren.
Het is me vaker opgevallen dat het men niet uitmaakt hoe comfortabel de patiënt is. Ik vraag me eigenlijk af of comfortabel zijn überhaupt een betekenis heeft in dit land. Uren liggen de weeën hebbende vrouwen naakt op de houten banken van de verloskamer waar iedereen in en uit loopt, vaak in hun eigen bloed of vruchtwater en ook drie kwartier naakt liggen op de operatietafel is geen uitzondering. Wij zouden ons alles behalve comfortabel voelen in zo’n situatie. Ik weet niet hoe zij het beleven.
Daarbij komt dat privacy eveneens een onbekend begrip is, of in ieder geval geen begrip in het ziekenhuis, want naast de verloskamer waar iedereen in en uit kan lopen is ook de deur van een willekeurige kamer op de polikliniek nooit echt dicht en lopen er om de haverklap patiënten binnen. En bij het ondergaan van lichamelijk onderzoek moet je als patiënt maar hopen dat er niemand voor het gigantische raam langs loopt, want gordijnen hangen er niet.
Shaida had geen privacy en leek mij alles behalve een comfortabele middag te hebben gehad daar op de operatieafdeling. Ik had medelijden met haar, maar ik vraag me af of ze er erg onder geleden heeft. Misschien weet ze niet beter. Dat hoop je dan.
3. Ff je kind uitpoepen
De geboorte van je kind is in Nederland een feest. Tijdens de bevalling staat de toekomstige vader zenuwachtig de hand van moeder vast te houden en op het moment supreme weet hij niet wat hij moet doen, maar is hij intens gelukkig. Net als de moeder die dan het kind op haar borst heeft liggen. Hier heb ik de eerste twee weken mogen aanschouwen hoe het anders kan.
Er liggen drie kreunende en zwetende vrouwen in de kleine verloskamer. Allen liggen ze op harde tafels met zeil erover waar hun kind straks op geboren zal worden. Allen hebben ze tig doeken meegenomen (‘kangas’, die ze normaal als kleding dragen) die al hun vruchtwater en bloed moeten opvangen. Geen van de vaders zijn in de verste verte te bekennen. De baring zelf verloopt niet heel anders dan in Nederland, als je het slaan op de buik en het liggen in een plas bloed/vruchtwater buiten beschouwing laat. Echter, er is één ding dat aanzienlijk anders gaat. Nadat je als moeder al je energie hebt gegeven om het kind eruit te persen, wordt het kind niet op de borst gelegd, maar vrijwel meteen weggevoerd. Ver weg van de moeder. De pasgeborene wordt niet aan moeder laten zien. De moeder doet trouwens ook geen poging om een glimp op te vangen. Moeder lacht niet, moeder huilt niet, moeder kijkt emotieloos voor zich uit.
Laatst bracht ik een kindje die we een tijdje hadden moeten beademen naar haar moeder. Ik dacht haar blij te kunnen maken met haar inmiddels roze baby. Ze keek echter amper naar het kind en gaf geen blijk van een enkele emotie. Ook niet toen ik weg was.
Ik heb hier over nagedacht. Want hoe kan het dat ik in twee weken tijd geen enkele geluk uitstralende vrouw heb kunnen zien? Hoe kan het dat ik überhaupt geen emotie heb kunnen waarnemen? En waar zijn de vaders?
Ik legde deze vraag voor aan een goed Engels sprekende en goed opgeleide man die ik bij toeval tegenkwam. Hij vertelde me ten eerste, als antwoord op mijn laatste vraag, dat mannen niet zijn toegelaten op de afdeling en dat ze allemaal buiten staan te wachten. Deel twee neem ik niet voor waarheid aan, want ik mag toch aannemen dat de mannen werken als ze werk hebben. Bovendien heb ik geen hordes mannen mogen aanschouwen voor het ziekenhuis. Dat ze niet zijn toegelaten lijkt me een plausibele verklaring voor hun afwezigheid.
Verder vertelde hij me dat de verpleegkundigen op de afdeling alles behalve vriendelijk zijn tegenover de vrouwen die er liggen, iets wat ik al eerder van iemand anders had gehoord, en dat dit niet erg bevorderlijk is voor de stemming. Eén reden dat ik geen blije vrouwen heb mogen zien. Bovendien, zo vertelde hij, hebben vrouwen vaak geen controle over het krijgen van kinderen en zien ze het mogelijk eerder als een last om ze te krijgen. Ze zien op tegen de periode die volgt waarbij ze borstvoeding moet geven en voor het kind moeten zorgen. Daarnaast zou de hoge sterfte onder de kinderen leiden tot een reactie waarbij de moeders zich minder gaan hechten aan de kinderen.
Ik weet niet welke reden ik de meest aannemelijke vind. Het zal ongetwijfeld de combinatie van factoren zijn die maken dat deze vrouwen in een emotieloze leegte lijken te verkeren na de bevalling voor de buitenwereld. Wellicht weet de cultureel antropoloog van de Trippies hier meer over?
4. On the road
Rijden in Tanzania. Ik zal het niet gaan doen, maar er schijnen ongeschreven regels te zijn. Van drie mensen heb ik, los van elkaar, het volgende advies gekregen om op te volgen als ik de weg op zou gaan. Mocht je op een weg ergens in Tanzania het geluk niet aan jouw zijde hebben en een aanrijding krijgen, stop dan vooral niet. Hoe vreselijk gewond de aangereden persoon ook lijkt. Kijk niet om en rijd door. Voor je eigen veiligheid. Voor je leven.
In Tanzania is het, ook al is het uiteraard bij wet niet toegestaan, niet heel ongewoon om de mensen die bij een aanrijding betrokken zijn in elkaar te slaan of misschien zelfs te vermoorden. Een verkeersongeluk is trouwens niet de enige vrijbrief om geweld te gebruiken. Ook een dief mag geslagen of vermoord worden volgens de Tanzaniaanse normen en waarden.
Ik schrok hier uiteraard erg van. Wie slaat of vermoord er überhaupt iemand, maar iemand die na een aanrijding stopt om de aangeredene te helpen? En wie kan er nou doorrijden na een aanrijding? Deze gewoonte betekent dat rijden in Tanzania erg gevaarlijk is. Je bent al niet gelukkig als je in Tanzania een ongeluk krijgt, want de eerste hulp is hier waardeloos dus de kans dat je levend het ziekenhuis haalt is klein bij ernstig gewond zijn. Maar de kans dat je het ziekenhuis levend haalt wordt natuurlijk vele malen kleiner wanneer mensen doorrijden na een aanrijding.
Het laat zien dat een gebrek aan vertrouwen in het rechtssysteem ervoor zorgt dat mensen het heft in eigen handen nemen. Mensen geloven hier niet dat de schuldige berecht zal worden. Men kan namelijk gemakkelijk de corrupte politie omkopen. En het is sowieso nog maar de vraag of de politie de mogelijkheid heeft om goed uit te zoeken wie schuld heeft aan het ongeluk.In dit geval heeft een falend rechtssysteem waarschijnlijk meer doden op haar geweten dan men in eerste instantie denkt.
1. De luie Afrikaan
Vraag een willekeurige Nederlander naar het kenmerk van ‘de Afrikaan’ en hij zal je zeggen dat alle Afrikanen lui zijn. Heb ik mij nooit afgevraagd waar dat vooroordeel vandaan komt, ook nu ik mij in een Afrikaans land begeef hoef ik het me niet af te vragen. Ik had na dag één de conclusie al getrokken, alhoewel iets genuanceerd.
Zo’n vier weken geleden kwam ik aan op Nairobi en nam ik de bus naar Korogwe in Tanzania om voor acht weken aan de slag te gaan in het ziekenhuis. De eerste twee weken werkte ik op de moeder- en kindafdeling. Het eerste wat me opviel was de grote hoeveelheid aan vrouwen, soms twee per bed, en de verstrekkende gevolgen van een bh-loze samenleving (neem het meer letterlijk dan figuurlijk). Het tweede wat me opviel waren de zittende verpleegsters die, zo bleek toen wij onze ronde wilden starten, zuchtend en sjokkend over een tijdspan van tien minuten een stapel dossiers wisten te verplaatsen van de kast naar de kar zodat wij onze ronde konden starten. Vanaf dat moment begon ik mij achter mijn oren te krabben en verbaasde ik mij keer op keer.
Zo wil het wel eens zo zijn dat je de temperatuur wilt weten van een patiënt. Na vijf keer vragen begint de verpleegster de tocht naar de thermometer en hoop jij dat ze überhaupt terugkomt en als ze terugkomt mag je van geluk spreken wanneer ze ook daadwerkelijk een thermometer bij zich heeft. De temperatuur wordt overigens netjes gemeten met een kwikthermometer die al het zweet van alle voorgaande oksels nog met zich meedraagt.
Opdrachten als meet de bloeddruk elke twee uur worden niet uitgevoerd en het hebben van geen tijd is niet de reden. Als je bloed geprikt wilt hebben of urine- of faecesonderzoek wilt laten plaatsvinden kun je het beste zelf alle stappen uitvoeren. Meestal raken namelijk of de monsters of de uitslagen kwijt.
Medicijnen worden soms niet gegeven, verbanden niet verwisseld, urinezakjes liggen nog steeds op bed terwijl de verpleging altijd wordt verteld dat de zak moet hangen, baby’s die niet ademen worden gewoon twee minuten laten liggen zonder dat er iets gebeurt...en ik kan zo nog wel even doorgaan.
Een poging om me te verzetten tegen de dreigende bevestiging van het vooroordeel liep op niets uit, want elke keer werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt en de feiten zeggen dat alles hier in versnelling één gaat en moeizaam en liever niet. Zelfs de arts van de afdeling die elke dag de ronde dient te doen probeert zijn taak af te staan aan de Deense arts-onderzoeker die de paar studie-patienten op zaal ziet ’s ochtends. Op andere afdelingen is het niet anders.
De vraag die bij mij rijst is: is het luiheid alleen of speelt motivatie een rol bij het niet of traag uitvoeren van taken? En is het beeld representatief voor de andere beroepsgroepen? En als het zo is dat het gros van de mensen in deze cultuur naar onze begrippen langzaam of ongemotiveerd werkt, waarom is dit zo? Is het het warme klimaat dat de mensen ooit in versnelling één heeft doen zetten en adapteert nakomeling na nakomeling zich aan deze gewoonte of zijn het de verwachtingen op de werkvloer die deze werkhouding mogelijk maakt. Om over na te denken.
2. Comfortabiliteit & Privacy, twee onbekende begrippen
Shaida is zestien en heeft twee kinderen die ze allebei met behulp van een keizersnede ter wereld heeft gebracht. Haar eerste kindje kreeg ze toen ze dertien was en nu is ze zwanger van haar derde kind. Ze ligt op een oude brancard midden in het halletje die leidt naar de twee operatiekamers van het ziekenhuis. Ze zal haar derde keizersnede ondergaan.
Drie zijden van het kleine halletje hebben grote glazen ramen waar elke minuut minstens tien mensen langs lopen. Er staat een tafel in de hoek waar de operatieassistenten en één van de artsen gezellig aan zitten te kletsen. Af en toe komt er iemand door de deur het halletje binnen en duwt dan Shaida op het brancard aan de kant om er langs te kunnen. Shaida ligt daar zo een uur en niemand die haar aankijkt of groet. Ze ligt in de weg, dus velen duwen haar aan de kant.
Shaida ligt op tafel. Het is een gewone operatietafel met een stuk zeil er overheen. Ze ligt helemaal naakt. Haar bolle buik vangt als enige zonlicht op dat door het raam naast de druppende airconditioner naar binnen schijnt. Ze kijkt wat om zich heen. De operatieassisenten zijn bezig de medicatie en de steriele gereedschappen klaar te leggen. Af en toe lopen ze de operatiekamer uit om na vijf minuten weer terug te komen. Een vlieg gaat op het been van Shaida zitten.
Een half uur later wast de arts zijn handen is hij klaar om zich steriel aan te kleden. Als hij dan zijn steriele velden heeft geopend en het zover is om het operatiegebied te ontsmetten heeft Shaida drie kwartier lang naakt op tafel gelegen. Na vijftig minuten zie je alleen nog maar het stukje buik dat de zonnestralen opving. Zestig minuten later is er een kind geboren.
Het is me vaker opgevallen dat het men niet uitmaakt hoe comfortabel de patiënt is. Ik vraag me eigenlijk af of comfortabel zijn überhaupt een betekenis heeft in dit land. Uren liggen de weeën hebbende vrouwen naakt op de houten banken van de verloskamer waar iedereen in en uit loopt, vaak in hun eigen bloed of vruchtwater en ook drie kwartier naakt liggen op de operatietafel is geen uitzondering. Wij zouden ons alles behalve comfortabel voelen in zo’n situatie. Ik weet niet hoe zij het beleven.
Daarbij komt dat privacy eveneens een onbekend begrip is, of in ieder geval geen begrip in het ziekenhuis, want naast de verloskamer waar iedereen in en uit kan lopen is ook de deur van een willekeurige kamer op de polikliniek nooit echt dicht en lopen er om de haverklap patiënten binnen. En bij het ondergaan van lichamelijk onderzoek moet je als patiënt maar hopen dat er niemand voor het gigantische raam langs loopt, want gordijnen hangen er niet.
Shaida had geen privacy en leek mij alles behalve een comfortabele middag te hebben gehad daar op de operatieafdeling. Ik had medelijden met haar, maar ik vraag me af of ze er erg onder geleden heeft. Misschien weet ze niet beter. Dat hoop je dan.
3. Ff je kind uitpoepen
De geboorte van je kind is in Nederland een feest. Tijdens de bevalling staat de toekomstige vader zenuwachtig de hand van moeder vast te houden en op het moment supreme weet hij niet wat hij moet doen, maar is hij intens gelukkig. Net als de moeder die dan het kind op haar borst heeft liggen. Hier heb ik de eerste twee weken mogen aanschouwen hoe het anders kan.
Er liggen drie kreunende en zwetende vrouwen in de kleine verloskamer. Allen liggen ze op harde tafels met zeil erover waar hun kind straks op geboren zal worden. Allen hebben ze tig doeken meegenomen (‘kangas’, die ze normaal als kleding dragen) die al hun vruchtwater en bloed moeten opvangen. Geen van de vaders zijn in de verste verte te bekennen. De baring zelf verloopt niet heel anders dan in Nederland, als je het slaan op de buik en het liggen in een plas bloed/vruchtwater buiten beschouwing laat. Echter, er is één ding dat aanzienlijk anders gaat. Nadat je als moeder al je energie hebt gegeven om het kind eruit te persen, wordt het kind niet op de borst gelegd, maar vrijwel meteen weggevoerd. Ver weg van de moeder. De pasgeborene wordt niet aan moeder laten zien. De moeder doet trouwens ook geen poging om een glimp op te vangen. Moeder lacht niet, moeder huilt niet, moeder kijkt emotieloos voor zich uit.
Laatst bracht ik een kindje die we een tijdje hadden moeten beademen naar haar moeder. Ik dacht haar blij te kunnen maken met haar inmiddels roze baby. Ze keek echter amper naar het kind en gaf geen blijk van een enkele emotie. Ook niet toen ik weg was.
Ik heb hier over nagedacht. Want hoe kan het dat ik in twee weken tijd geen enkele geluk uitstralende vrouw heb kunnen zien? Hoe kan het dat ik überhaupt geen emotie heb kunnen waarnemen? En waar zijn de vaders?
Ik legde deze vraag voor aan een goed Engels sprekende en goed opgeleide man die ik bij toeval tegenkwam. Hij vertelde me ten eerste, als antwoord op mijn laatste vraag, dat mannen niet zijn toegelaten op de afdeling en dat ze allemaal buiten staan te wachten. Deel twee neem ik niet voor waarheid aan, want ik mag toch aannemen dat de mannen werken als ze werk hebben. Bovendien heb ik geen hordes mannen mogen aanschouwen voor het ziekenhuis. Dat ze niet zijn toegelaten lijkt me een plausibele verklaring voor hun afwezigheid.
Verder vertelde hij me dat de verpleegkundigen op de afdeling alles behalve vriendelijk zijn tegenover de vrouwen die er liggen, iets wat ik al eerder van iemand anders had gehoord, en dat dit niet erg bevorderlijk is voor de stemming. Eén reden dat ik geen blije vrouwen heb mogen zien. Bovendien, zo vertelde hij, hebben vrouwen vaak geen controle over het krijgen van kinderen en zien ze het mogelijk eerder als een last om ze te krijgen. Ze zien op tegen de periode die volgt waarbij ze borstvoeding moet geven en voor het kind moeten zorgen. Daarnaast zou de hoge sterfte onder de kinderen leiden tot een reactie waarbij de moeders zich minder gaan hechten aan de kinderen.
Ik weet niet welke reden ik de meest aannemelijke vind. Het zal ongetwijfeld de combinatie van factoren zijn die maken dat deze vrouwen in een emotieloze leegte lijken te verkeren na de bevalling voor de buitenwereld. Wellicht weet de cultureel antropoloog van de Trippies hier meer over?
4. On the road
Rijden in Tanzania. Ik zal het niet gaan doen, maar er schijnen ongeschreven regels te zijn. Van drie mensen heb ik, los van elkaar, het volgende advies gekregen om op te volgen als ik de weg op zou gaan. Mocht je op een weg ergens in Tanzania het geluk niet aan jouw zijde hebben en een aanrijding krijgen, stop dan vooral niet. Hoe vreselijk gewond de aangereden persoon ook lijkt. Kijk niet om en rijd door. Voor je eigen veiligheid. Voor je leven.
In Tanzania is het, ook al is het uiteraard bij wet niet toegestaan, niet heel ongewoon om de mensen die bij een aanrijding betrokken zijn in elkaar te slaan of misschien zelfs te vermoorden. Een verkeersongeluk is trouwens niet de enige vrijbrief om geweld te gebruiken. Ook een dief mag geslagen of vermoord worden volgens de Tanzaniaanse normen en waarden.
Ik schrok hier uiteraard erg van. Wie slaat of vermoord er überhaupt iemand, maar iemand die na een aanrijding stopt om de aangeredene te helpen? En wie kan er nou doorrijden na een aanrijding? Deze gewoonte betekent dat rijden in Tanzania erg gevaarlijk is. Je bent al niet gelukkig als je in Tanzania een ongeluk krijgt, want de eerste hulp is hier waardeloos dus de kans dat je levend het ziekenhuis haalt is klein bij ernstig gewond zijn. Maar de kans dat je het ziekenhuis levend haalt wordt natuurlijk vele malen kleiner wanneer mensen doorrijden na een aanrijding.
Het laat zien dat een gebrek aan vertrouwen in het rechtssysteem ervoor zorgt dat mensen het heft in eigen handen nemen. Mensen geloven hier niet dat de schuldige berecht zal worden. Men kan namelijk gemakkelijk de corrupte politie omkopen. En het is sowieso nog maar de vraag of de politie de mogelijkheid heeft om goed uit te zoeken wie schuld heeft aan het ongeluk.In dit geval heeft een falend rechtssysteem waarschijnlijk meer doden op haar geweten dan men in eerste instantie denkt.
