FOK! goes Tokyo Game Show 2016

quote:

Op dinsdag 13 september 2016 23:57 schreef Zeitgeist het volgende:
Goddamn. ik wil ook naar Tokyo. Tis dat het werk klimaat daar zo insane is.. anders wist ik het wel.
Nerd heaven daar.

op dit moment is ook het weer klimaat insane. Luchtvochtigheid is hoger dan in een hamam.

quote:

Op woensdag 14 september 2016 07:27 schreef KingLysandus het volgende:
Ga je nog naar Nakano Broadway?

daar slaap ik zowat

Maar persoonlijk vind ik het niet zo heel tof. Of misschien heb je een tip

Helaas, een korte update omdat ik gisteren te horen kreeg dat er een embargo staat op alles wat ik gezien heb bij Bandai Namco. Gezien ik daar van de ochtend tot ver in de middag verbleef heb ik niet heel veel spectaculairs kunnen doen.

Bandai Namco is verhuisd, dus dit keer kan ik met de drukke Yamanote-lijn naar ze toe. Voor mensen die niet weten wat dat is: de trein- en metrolijnen worden allemaal gerund door verschillende bedrijfjes. JR is wel de grootste in Japan, zeg maar de NS van ons. De Yamanote-lijn is een dienst die rond de kern van Tokyo gaat, zei het dus met een omweg, want ja, dat ding rijdt om de twee minuten een rondje centrum Tokyo. Voor zover je het over één centrum kunt hebben. Akihabara, Ueno, Shinjuku, Shibuya, Ikebukuru: het is allemaal makkelijk te bereiken en de meeste westerlingen zullen deze lijn nemen omdat je niet verkeerd kunt gaan. Het is er alleen druk als je de lijn echt moet hebben. Zoals nu, want ik moet naar Tamachi, een station dat de Yamanote aandoet.


Daar heb ik van alles met Bandai-games gedaan, namelijk <embargo, embargo, embargo>

Na het event spreek ik met een groepje af om ergens te gaan eten. Maar dat wordt pas half 8, dus ik moet tot die tijd wat gaan doen. Tien minuutjes treinen verder is Ueno. En als je een Pokemon Go-speler bent dan snap je wat ik een kleine drie uur gedaan heb. En ik niet alleen, het was er druk. Wel rustig in gedrag, iedereen stil, en rustig wandelen. En als je opeens een hele groep, en dan bedoel ik honderd man op ziet veren en ergens anders naar toe ziet lopen hoef je de taal niet machtig te zijn om te begrijpen dat er iets te vinden is. Volg de groep en vind er zeldzame pokemon.


En dat etentje? Dat eindigde met vleesch (en wat orgaanvlees). Yakiniku is een Japanse grill, BBQ, whatever. Het is in ieder geval lekker. En een gezellige avond met wat Nederlanders en Fransen.



Verwacht een grotere update na deze dag, want dan zijn er wat embargo's verlopen en heb ik hopelijk de eerste dag van de Tokyo Game Show 2016 zelf overleefd! Voor nu: ik pak al mijn spullen, registraties en weet ik wat meer, want het is tijd voor de Makuhari Messe. Kortom, grote schermen met games, veel herrie, veel drukte en meer toffigheid.

Ja

Maar nog de gewone, morgen check ik de indiehal

De Tokyo Game Show begint voor mij en enkele anderen al op woensdag. De eenvoudige reden: Bandai Namco organiseert een eigen evenement waar hun aankomende games centraal staan. Handig, want op de beurs zelf is het veel meer werk om iedereen aan een schema te helpen. Ze moeten zorgen dat tolken, producers en directors de hele week aanwezig moeten zijn op een beurs. Of je zorgt ervoor dat de internationale gasten al aan hun trekken komen voor de beurs, dat scheelt een boel geregel. En voor ons is het ook makkelijk, want je hoeft niet van hop naar her in het beursgebouw, maar je hebt alles achter elkaar in een ruimte. Bandai had ons allemaal in kleurgroepen ingedeeld. Ik was zwart, en een van de PR-mensen was onze teamleider. Een interview regelen? Wil je weten waar de toiletten zijn? Vraag het je groepsleider. Simpel.



De eerste presentatie is een oude bekende: Little Nightmares. Sterker nog, de presentator herkende mij nog van Gamescom, want ik laat altijd een onuitwisbare indruk achter met mijn charismatische persoonlijkheid. Lees: als er een Q&A is, of mogelijkheid om een interview na de presentatie te regelen, dan zullen ze het weten ook. Deze presentatie was dezelfde als op gamescom. Sterker nog, ze deden dit keer de gehele demo voor, op gamescom kregen we meer uitleg over de wereld terwijl we het daarna zelf mochten uitzoeken. De presentator keek me na de presentatie nog aan met "geen vragen"". Nee, geen vragen, je mag namelijk hetzelfde vertellen als op gamescom en dat heb ik al gevraagd. Have a nice day and a great show, cya!

De volgende is Dark Souls 3, de al aangekondigde DLC. Speelbaar en een vragenrondje met director Miyazaki zelf. De bevindingen lees je volgende week... Je weet wel, iets met embargo's. Datzelfde geldt voor twee games met elk een powerlevel over 9000. Zucht. Bij Sword Art Online wordt het op een andere manier treurig: we waren eerder met een groep van een stuk of acht man, maar er zitten er nog maar drie, mijzelf inclusief. Wat ze te melden hadden was niet zo wereldschokkend: er zijn meerdere smeden waar je wapens en dergelijke kunt upgraden. Maar de een is een betere smid dan de ander, alleen weet je dat pas als je die man vaak genoeg items hebt laten maken. Dan wordt hij een hoger level, en kan hij meer of betere items, zoals legendaries, maken. Sommige smeden zijn sneller aan hun max dan de ander. Maar voor je daar achter bent kijk je dus op internet zodat je alleen aan de goede smeden je resources geeft. Daarna ging het nog over een zooitje kostuums waar je elke NPC mee kunt uitrusten. Dat is een dingetje in Japan, maar niet in het Westen. Als je nou iedereen een Super Saiyan-uiterlijk kunt geven is het nog grappig te noemen, maar een bruidsjurk... Weer met een Q&A en om het niet superlullig te maken stel ik wat vragen, want dat smidgebeuren was me met de eerste wel heel korte uitleg niet duidelijk. Gelukkig ken ik de vorige twee games, zodat het nog gerichte vragen zijn en niet een "waar gaat de game eigenlijk over". Want ze gingen er wel vanuit dat iedereen dat wist. In een uitgebreidere preview zal ik me daarover buigen.



Naruto Shippūden: Ultimate Ninja Storm 4 Road to Boruto is een mondvol, maar eigenlijk is het gewoon DLC voor de originele game. Naruto is afgelopen, dus de producer zegt met gemak dat dit ook het einde van de serie is, er komt geen deel 5. Wow, verrassend. Nee, het volgende deel zal waarschijnlijk Boruto Shippuden gaan heten, want zijn zoon neemt het over in Japan. Het is nog even wachten tot ze genoeg content hebben uit de anime om te gebruiken in een spel. Deze DLC gaat over de film die onlangs is uitgekomen. Het is geen compleet spel waard, daarvoor is het te weinig vernieuwend. Een voordeel: er zijn twee versies te koop. Mocht je de basisgame niet hebben, dan kun je alles in een keer kopen voor vijftig euro. Heb je alles al, dan is deze DLC voor twintig euro een stukje goedkoper. Een nette deal, want het is wel een aardig grote DLC met een compleet verhaallijn en extra missies erbij. Welke personages, naast Boruto er nog bijkomen willen ze nog niet zeggen.

De laatste game is Digimon World. Nu heb ik daar echt helemaal niets mee, maar het spel klonk best interessant. Digimon zijn eigenlijk een soort Tamagochi, je weet wel, dat digitale kut-ei waar een kuiken uitkwam dat je moest voeden, laten slapen en weet ik wat meer. Die gaat uiteindelijk dood, al doe je nog zo je best. Nou, dat is met je Digimon ook. Alleen kun je wel de vaardigheden en relatie met andere Digimon over laten hevelen naar een nieuwe Digimon van dat type. Ze levelen dus veel sneller een tweede keer. Enige dat ik dan heb is dat je geen band met je Digimon opbouwt, want ja, ze gaan toch dood. Met Pokemon heb je een beestje dat blijft en dat je traint, maar het enige wat het kan doen is "fainten". Wederom, ik ga er nog uitgebreider over vertellen in een preview.



Ondertussen heb ik ook hands-on kunnen gaan met de DLC van Dark Souls 3, Naruto Shippūden: Ultimate Ninja Storm 4 Road to Boruto, Dragon Ball Xenoverse 2, Sword Art Online: Hollow Realization, de eerste consolebuild van Tekken 7 (fokking vet), en mijn JRPG-zwak: de Engelstalige Tales of Berseria-game. Helaas, geen presentatie daarover, maar daar heb ik eerder al veel over geschreven. Een kleine zes uur aan informatie aan de hand van de presentaties, de antwoorden op mijn vragen tijdens interviews en de ervaringen met de diverse hands-on. Dat moet ik nog allemaal uitwerken. Ik weet wat ik na de Tokyo Game Show te doen heb... Een ding is zeker, om games zitten ze niet verlegen bij Bandai Namco, want natuurlijk hoop ik nog op een lokalisatie van de net aangekondigde Gundam Versus voor PlayStation 4. En ik heb van Miyazaki gehoord dat er nog veel meer aankomt van zijn kant...

En dan is het zo ver, een onigiri naar binnen werpen, wat cola naar binnen gieten om de maag te spoelen en na dat innovatieve ontbijt op naar Makuhari Messe, een ruime 80 minuten reizen vanaf mijn appartement. Stap ik nog een metro te vroeg naar binnen, want blijkbaar was er iets vertraging. Deze stopt eerder op de lijn, zodat ik mijn aansluiting naar de Messe niet kan halen. Een taktisch drukke halte weer uitstappen en meteen weer vooraan staan in de rij, want dan heb ik tenminste kans dat ik in de volgende metro kan zitten. Als daar weer veel mensen uitstappen dan. En ja hoor, taktische zet is effectief. Eenmaal aangekomen is het op het eerste gezicht niet druk, maar schijn bedriegt. Stom genoeg moet je op de dag zelf je pas ophalen, voordat je naar binnen kunt. En als je dan welgeteld zes balies hebt, tja, dan schiet dat niet op. Zeker niet als er twee maar voor internationaal zijn...




Een half uurtje later ben ik vrij om te gaan en te staan waar ik wil. Ik ga naar Sony, snap geen reet van hun systeem en sluit aan in een rij waar je blijkbaar tickets voor nodig had. Zet dat dan ook in het Engels neer, dan snappen die domme buitenlanders het ook. Ze laten me door en eindelijk kan ik Gravity Daze 2, in onze contreien Gravity Rush 2 genoemd, spelen. Ik vind het origineel op de PlayStation Vita tof, ondanks de soms wel erg aparte besturing. Dat heeft de remaster op PlayStation 4 opgelost en binnenkort hoop ik met dit veel mooier uitziende deel thuis te kunnen beginnen. Ik krijg een Japanstalige tutorila, maar zelfs dat spreekt voor zich. De besturing hebben ze niet veel meer aan gesleuteld, al heb je wel een nieuwe handige schroefaanval. Maar de grafische details laten mij in ieder geval watertanden, het is zoveel kleuriger en levendiger dan het eerste deel. De stad is veel meer bevolkt, je kijkt verder, en de actie gaat snel. Ik kreeg een kwartier om het tot de eindbaas te halen. Ik had er twaalf nodig, de beste gast lag al vrij snel neer. Het helpt dat ik echt alles in het eerste deel heb gedaan, dus doordat de besturing nog goed in mijn vingers zit was het een eitje.




Biohazard 7 dan. Oftewel Resident Evil 7, want het moet natuurlijk net weer anders heten. Horrorgame waarbij de laatste paar delen vergaten dat het horror moest zijn en niet keiharde zombie-neerknal-actie. Daar zijn andere games voor. Ik dacht in de rij te staan voor VR, maar daar moest je een afspraak voor hebben gemaakt. Gezien Capcom Europe niet aanwezig was, kon ik dat schudden zeiden ze bij de ingang. Ja, dag, dan ken je mij niet. Ik ken ook nog wel wat Amerikaanse PR, dat scheelt. Overmorgen, wanneer de beurs voor iedereen open is, mag ik meteen bij opening vooraan in de VR-rij staan. Dan iedereen kan bij binnenkomst meteen zien hoe ik in mijn broek schijt van angst. Want de rij waarin ik vandaag stond was voor de speelbare The Lantern-demo. En die laat me meteen weten dat resident Evil weer terug bij horror is. Geen hordes zombies, maar je bent gevangen in een huis, bij een wel erg vreemde en wrede familie. En daar mag je van proberen te gaan ontsnappen. In deze demo komt de moeder des huizes je zoeken, met een sfeervolle lantaar in haar hand. Je hebt geen wapens, maar je moet door te schuilen, op tijd voorbij haar te kruipen en nog een puzzel op te lossen uit het huis te zien komen. Ik ben nu al in hongerstaking voor de VR-versie, dat waarschijnlijk een andere demo is, dus dan weet ik niet wat ik moet doen.




Tijd voor de volgende Japanse studio: Koei Tecmo. Geen afspraak van te voren kunnen maken, want ze zaten vol. Dus dan zie je weer een oude bekende PR, en is er toch van alles mogelijk. Eant de wachtrijen op de business-dagen zijn al achterlijk. Anderhalf uur wachten voor een nieuwe Nioh-demo. No way. Dan klinkt vijftien minuten wachten omdat de ronde afgespeeld moet worden een stuk beter. Dark Souls is al lastig, en Nioh doet er niet voor onder. Deze demo zet je met nog een paar vijanden te gaan voor de deur van een ijskoningin. En die gaat te keer! Een serie ijssperen door de lucht gooien, een ijsmuur opwerpen, of als je te dichtbij komt een ijsnova. Ik kreeg het er koud van en kon haar niet koud maken. Ik kwam er te laat achter wat haar zwakke plek is.

Atelier-games zijn verschrikkelijk niche, en ik vind het onterecht. De vrolijke kleuren in die werelden breken eens met de hel en verdoemenis die we al zo vaakzien. En het craften zelf is enorm uitgebreid. Er was alleen een Japanse build van Atelier Firis: The Alchemist and the Mysterious Journey, maar gelukkig ken ik de menu's aardig door Atelier Sophie, die dit jaar in het Westen uitgekomen is. De vernieuwingen zitten vooral in de grafische weergave van de wereld, die overigens tien keer zo groot is als het vorige deel. Dit keer ben je ook een soort van zigeunermeisje, want je hebt geen vast dorp. Als je een bonfire ziet (he, waar kennen we die van), dan kun je je tent opzetten en gaan craften met de spullen die je onderweg gevonden hebt. Daar zijn ook weer meer opties om betere spullen te maken.



En dan mijn dingetje van Koei Tecmo. Ze zijn namelijk bekend van hun Musou-games, en dan vooral Dynasty Warriors. De studio die ze maakt, Omega Force, heeft meer spin-offs gemaakt. Dragon Quest Heroes, Hyrule Warriors, One Piece: Pirate Warriors en nog veel meer. En nu zijn ze bezig met Beserk. Dat is een manga (en anime), die nogal bloederig is. De hoofdpersonage Guts gebruikt een enorm zwaard, maar er zijn nog veel meer speelbare personages. Een dingetje is dat Casca er ook in zit. Zij is een goede vechtersbaas maar wordt in de manga verkracht en heeft daarna een trauma. Dan is het nogal dubious om als pre-order bonus dat 'kostuum' aan te bieden waarin ze dan gaat vechten. De fans vinden het niet kloppen, en de niet-kenners horen iets over een verkrachting en roepen boe omdat dat moet. Maar goed, vechten dus. Ik mag weer de VIP-behandeling krijgen, dus in vijf minuten ben ik al bezig. Tien minuten om een stad te redden van demonen met Guts. Mijn voorganger lukte het niet, maar ik vroeg me af of hij ooit een Musou gespeeld had. Geen probleem voor me, dit is een overduidelijke Musou. Met alle voordelen, zoals altijd actie, maar ook de ondertussen tot vervelends toe achterhaalde grafische engine. Dit was prima voro PlayStation 3, want daar moest veel kracht naar al die vijanden op je scherm. Maar Koei Tecmo wil nog steeds niet zeggen over de nieuwe engine. Want die komt er en waarschijnlijk horen en zien we die in actie bij hun eigen paradepaardje: Dynasty Warriors 9. Ook deze Tokyo Game SHow werd er weer geteaset, maar het bleef bij woorden. Beserk gaat in ieder geval heel bloederig worden, zoals het hoort. En dan neem ik die engine wel voor lief, want dat doe ik al jaren. Koei Tecmo heeft meer in de pijplijn, maar die titels waren niet speelbaar. Dan hebben we het over Night of Azure 2, Toukiden 2 en hopelijk ook Musou Star, een crossover met alle Koei Tecmo-sterren uit games als Ninja Gaiden, Dead or Alive en zelfs Atelier Sophie.



Dan heb ik een interview met de producer van Root Letter. Een typische Italiaanse mooiboy doet de vertaling, inclusief mooi Italiaans accent. Maakt niet uit, als ik maar genoeg informatie krijg om er ook wat over te schrijven, anders krijg je ook zo'n no-comment interview. Heb je niets aan. De producer werkte eerder mee aan Lollipop Chainsaw en dergelijke. Een visual novel is geheel nieuw voor hem, en hij wilde dan ook al te graag praten over de uitdagingen en het spel. Gelukkig, iemand die niet gebonden is aan PR-mannetjes die overal de rem op zetten. Daarna is het bijna sluitingstijd, maar ik zie nog kans om Earth Defense Force 5 te spelen. Denk aan reuzen-insecten die de wereld overnemen en jij mete en handjevol soldaten die de tering uit die beesten moet schieten. Hersenloos vermaak, niet denken , maar schietknop indrukken. Als D3 het zou uitgeven in Europa noem ik het een wonder. Bandai Namco heeft eerdere delen wel naar hier gebracht, maar ze zijn er nu vrij stil over. Het is ook net aangekondigd, maar toch. Grafisch doet het me weinig, en qua uitdaging werd het alleen maar "meer mieren". Een budgetbaktitel, als ik in een vreemde bui ben. De beurs gaat sluiten, dus alle boothbabes op een rijtje per stand buigen allemaal. Nou ja, sommige doen hun veel te dikke kleren uit en uh, moeten het koud hebben.



In de avond ga ik weer eens sushi eten maar dan met een hogesnelheidstrein. Want ja, als het niet op de band ligt, dan bestel je het via een touchscreen en komt het over de hoge snelheidslijn naar je toe. Handig toch?



[ Bericht 0% gewijzigd door Pheno op 15-09-2016 17:37:06 ]

quote:

Op vrijdag 16 september 2016 10:09 schreef RedemptioN het volgende:
Toevallig zag ik de banner staan; echt gaaf hoor ^^, hele beleving zo te zien...wat een andere wereld.
Hoe wordt VR beleefd daar?

ik ben vandaag de VR-toer opgegaan, als ik straks weer achter een laptop kruip ga ik daarover typen. Nu nog een uurtje treinen om terug te zijn.

quote:

Op vrijdag 16 september 2016 11:58 schreef RedemptioN het volgende:

[..]

nice! ben benieuwd, ik hoor er veels te weinig mensen over (in ps4 topic) terwijl het naar mijn idee wel echt een mooie evolutie kan zijn voor het gamen

ik heb van alles gezien (ook die van hier eerder in dit topic te vinden is), maar er zijn wel een paar toffe dingen. Een ervan in het bijzonder, alleen is dat nog een prototype. Ik zal het straks met screens en zo uitleggen, maar mobiel down- en uploaden van een ftp is op een mobiel een hel

en de metro is nogal vol ook, dus ik doe een poging tot ademen

quote:

Op vrijdag 16 september 2016 12:06 schreef Notorious_Roy het volgende:

[..]

Hoe gaat het met StreetPass daarzo? Leeft dat nog een beetje?

morgen wel, gok ik zo. Deze twee dagen zijn vooral business. In Tokio zelf heb je ook de punten zoals bij ons, dus het is lastig te zeggen. Morgen ga ik voor de publieke sfeer-impressie (en nog even Bioharzard 7 in VR). Voor de rest zijn de rijen te lang, en heb ik mijn portie al gehad met Kirby Café en Ghibli

quote:

Op vrijdag 16 september 2016 12:51 schreef Basp1 het volgende:

[..]

Helaas pindakaas is deze demo gestopt volgens nu.nl.

http://www.nu.nl/games/43(...)ing-met-vr-bril.html

bullshit van nu.nl, vandaag was ie er gewoon. Met pop en al. De beurs-organisatie heeft dan twee dagen volledig lopen slapen. Misschien dat het op de publieke dagen vanaf morgen niet te zien is. Maar vandaag is er niets gestopt.

Ook een tof ding was deze enorme controller. Als je dan een Gundam-spel gaat spelen heb je geen huiskamer meer over... En waar berg je het op?

Mijn tweede dag op de Tokyo Game Show stond vooral in het teken van VR. Sony heeft in de 'normale' hal een welgenoemd kutsysteem bedacht, waardoor je in een VR-rij staat en niet mag kiezen welk spel je gaat doen. De plek die vrijomt is voor de eerste in de rij. Dus met wat pech mag je VR Worlds doen, of je hebt geluk en je gaat aan bijvoorbeeld Resident Evil 7, die ook bij Sony staat. Maar voor mij zou dat ook weer zinloos zijn, want ik heb een gereserveerde plek morgen bij Capcom kunnen regelen. Kortom, mij iets te veel risico. Ik win namelijk ook nooit wat bij een loterij, dus waarom zou dit wel goed gaan? Gelukkig is er in een ander gebouw nog hal 9 tot en met 11. En daar zijn naast indies, merchandise en e-sports ook een 'Experience VR'-hoek, met daarbij natuurlijk ook Sony.



Dus ik dacht iets eerder te gaan om mijn perskaart voor dag 2 op te halen en meteen door te gaan naar dat gebouw. Er stond alleen al een rij van ik gok honderd man voor me bij de ingang van hal 9. Ik had het kunnen weten, sommige Japanners rollen liever een slaapzak uit om in een wachtrij te kunnen staan. Ah well, aansluiten maar. Precies 10 uur gaat de boel open en gaat iedereen rustig in rijen van twee naar binnen. Iedereen die beelden van gamescom heeft gezien weet hoe het daar gaat, dat is een soort stampede... De Tokyo Game Show is dan een verademing, mensen met fatsoen

Sony heeft een flinke wachtrij. Oh dear. Maar hier is het beter geregeld. Steeds wordt er een groepje losgelaten en mag je naar een tafeltje lopen om een ticket voor een bepaalde game op te halen. Daar staat dan een tijd op, kiezen mag je niet. De buit na een paar keer weer aansluiten: DriveClub VR, Farpoint, Hatsune Miku Future Zone VR en Rez VR. Mijn moeder zou trots op me zijn geweest als ze wist wat VR was en dat ik me aan de regels heb gehouden.

Om 11:15 heb ik mijn eerste VR-date met DriveClub, een racegame. De normale versie is echt een van de mooiste arcade-racers ooit gemaakt, met weereffecten en al. Die zie ik in deze versie niet. De resolutie is ook lager, dus de graphics gaan een tandje terug. Het gevoel van snelheid zit er wel in, maar er is een probleem. Nu heb ik wel vaker al VR op mijn hoofd gehad, maar dit keer heb ik voor het eerst de ervaring dat ik misselijk word. Ik heb in achtbanen gezeten, in op hol geslagen mijnkarretjes en rondgevlogen in X-Wings, en nooit ben ik eerder misselijk geweest. Ik weet ook niet precies waarom nu wel en eerder nooit. De VR-versie van DriveClub gaat 'm niet worden voor me, ik was blij dat de PlayStation VR van mijn hoofd werd gedaan na 12 minuten. Nog net niets kotswaardig, maar wel een misselijk gevoel.

Next stop, Hatsune. De Japanse virtuele popzangeres staat weer op het podium, en dit keer sta jij als speler in het publiek. Wie de eerdere ritme-games heeft gespeeld weet dat je vaak van die lichtgevende stokjes in het publiek allemaal tegelijk op dezelfde manier ziet meezwaaien en dat is precies wat je moet proberen in deze VR-modus van de nieuwste Hatsune Miku. Dus Move-controller in de hand en zwaaien, draaien en snel genoeg wiebelen maar. Het is geen compleet spel, maar ee modus. En dan is het grappig te noemen. En totaal niet misselijkmakend, want ja, je zit toch al stil, ook in de virtuele wereld. En ik deed het goed genoeg, dus ik mocht naast Miku staan, in de virtuele wereld dan, om een encore te ontvangen. Tja, uhhhhh.


Meteen door naar Farpoint. Deze zagen we op de E3 al in een trailer. Nu mocht ik het zelf doen. Dus ik kreeg een wapen in mijn hand, en mocht op een vreemde planeet op zoek naar wat er met geleerden is gebeurd. Natuurlijk zijn ze niet naar de eerste beste cafe gegaan, maar zijn er monsters die mij ook niet zo heel aardig vinden. Dat is mooi, want ik vind ze ook om te schieten en dat doe ik dus ook. Mikken gaat prima, bewegen gaat natuurlijk genoeg om niet misselijk te worden. Maar ik vind de planeet wel karig eruit zien. Rotsen, rotsen, en had ik al rotsen gezegd. Grafisch is het geen hoogvlieger, ik krijg wat PlayStation 2-gevoelens qua textures. Oke, het loopt soepel en VR kost nogal wat kracht, dus graphics op het niveau van Uncharted 4 hoeven we nog even niet te verwachten. Maar het is voor mij geen game om full price te kopen, daar is het mij te karig voor.


Pauze, want Rez is een uur later en iedereen die er niet moet zijn wordt toch weggestuurd. Het is toch lunchtijd, dus even een kleffe hap halen en wat foto's maken van de merchandise. Square Enix, Koei Tecmo, Capcom, Bandai Namco, iedere grote uitgever wil wel figurines, badhandoeken of wat dan ook slijten aan de koopgrage gamer. Daar zijn de prijzen dan ook naar, importeren is goedkoper volgens mij. Maar he, morgen zal ik zien dat ik een gierige Hollander ben, want dan staan er rijen dik bij de kassa's. En nu al zijn er dingen uitverkocht, en dat is alleen media en business dat binnen is. Ikz ie dat Everybody's Golf voor PlayStation 4 amper een rij heeft, dus even geen VR, maar een kawaii op een golfclub bezig zijn. Ik weet nu al dat ik deze game gewoon wil hebben, want het is zo heerlijk relaxted. Omdat ik in de rij heb gestaan(welke), mag ik mezelf inloggen op PSN zodat een medewerker een QR-code scant dat tevoorschijn komt nadat ik dat gedaan heb. Geen idee waarom, maar ik zie een blad vol Japans liggen. Het is om een exclusief pakje voor in de game te krijgen, zo gauw het spel uit is. Leuk bedacht, het is eens wat anders dan een button of stickervel. Al ben ik erg blij met mijn Gravity Rush 2-stickervel overigens.




Rez dan. Denk aan de film Tron, zet jezelf in een vliegtuigje en bedenk dat je allerlei polygonen gevallen kapot moet schieten. Dit keer mik en lock je de vijande door er even naar te kijken. Je kunt er tot acht tegelijk gelocked houden. Door een knop los te laten stopt het locken en schiet je de lasers af om ze te vernietigen. Vliegen gaat op autopiloot en dat gaat snel. De eerste tien seconden had ik DriveClub nog in mijn hoofd en hoopte ik dat ik niet weer misselijk zou worden en de PS4 voor me onder zou gaan kotsen. Dat gebeurde totaal niet. Voor ik het weet komt er een ufo voor me die zich beschermt met allerlei polygonen vormen, zodat ik hem niet kan raken. In de tweede fase verandert hij de vormen tot een enorme robot die hard gaat rennen. Mijn ego wordt weer even gestreeld als de medewerker na vijf minuten spelen vraagt of ik Rez zo vaak gespeeld heb. Nee, nog nooit, maar ik had de baas van deze demo zojuist verslagen. Dus die vijftien minuten had ik echt geheel niet nodig.


Mooi, leuk, maar nu wil ik wat andere VR-praktijken zien. Nu zijn er genoeg games (onschuldige love-sims bijvoorbeeld) en gadgets van minder bekende bedrijven, maar over het algemeen zijn ze totaal zinloos. Ik heb ze op de foto gezet, omdat het natuurlijk kon, maar praktisch is een ander verhaal. Totdat ik achter de booth van Square Enix naast Fallout VR en Doom VR iets anders zag. Square Enix noemt het Project Hikari. Nee, het is geen game. De onderzoekers vroegen zich wat af: wat als je in een manga zou kunnen stappen, hoe zou dat zijn? En Project Hikari is het concept om dat antwoord te geven. Het werkt met HTC Vive op de demo, maar Oculus hebben ze ook al werkend. PlayStation VR zou ook moeten kunnen, maar daar zijn ze nog niet klaar mee. Ze gebruiken de Unreal Engine 4 om jou, als speler, de manga in te laten stappen. Dus de shaders en belichting zijn helemaal des manga's, en je gebruikt de Vive controller om pagina's om te slaan, in- of uit te zoomen, of in zijn geheel te verplaatsen. Dat is al mooi om te zien, maar de personages komen in 3D tot leven en je ziet een interactive manga op je netvlies. Ik ben er echt helemaal voor dat er een PSN Servic komt om manga's zo uit te geven, day one dat ik lid word. Maar of en wanneer en wat er met deze techniek gaat gebeuren is nog helemaal niets bekend. Het is een concept, en ze weten nog helemaal niet of er een eindproduct uit gaat komen. Waar kan ik de petitie tekenen? Onderstaande screenshot moet je in 3D bedenken, en dan snap je hopelijk dat dit echt heel tof is. Ze gebruiken het Tales of Wedding Rings als demo, een manga die ik erna meteen mee kreeg, altijd aardig. Al had ik liever een HTC Vive met controller en die software meegekregen natuurlijk, maar je kunt niet alles hebben. I'm hyped.


©MAYBE/SQUARE ENIX

Nu nog naar mijn afspraak van vandaag, na al dat ge-VR. NIS America, nee niet Miss America, wacht op me. Ze zijn in een hotel op vijf minuten loopafstand, en dan op verdieping 46. Met die info denk ik het hotel wel te kunnen vinden, want zo'n enorme hoogbouw is daar niet. En als je onderstaande toren ziet snap je dat ik het vrij simpel kon vinden zonder Google Maps. NIS had ik nog op gamescom gesproken, maar gelukkig hadden ze nu genoeg nieuwe games bij. Birthdays the Beginning moet je zien als Minecraft meets Spore. Het is van de maker van Harvest Moon, en het ziet er dan ook weer cute uit. Dit keer moet je het landschap aanpassen, om zo de ideale omstandigheden te creeren voor leven. Dus je begint met microben, maar na een flink aantal uur spelen heb je dinosaurussen, die er soms best te schattig uit zien. Meer ga ik in een preview schrijven, maar ik vond het wel een leuk idee. God Wars is een SRPG, strategisch dus. Niet zo lastig als Nactural Doctrine verzekeren ze me, en het wil ook zeker niet het wiel opnieuw uitvinden. De graphics zijn niet geniaal mooi of zo, maar het gaat hier dan ook om diepgang. Jammer, want waarom niet beide? Nu ben ik altijd wel blij met een goede turnbased RPG, dus als het uitkomt wil ik het best proberen. Minpunten voor de graphics mag je alvast noteren. Disgaea 2 voor pc is verbeterd en dit keer aan een strenge kwaliteitscontrole gegaan, omdat de laatste port nogal matig was. Dat wilden ze nu voorkomen, in plaats van te genezen met patches zoals toen. Longest Five Minutes heeft de graphics van de klassiekers als Earthbound, maar vooral het concept vind ik wel leuk. Je begint bij de eindbaas, maar je weet helemaal niet hoe en waarom je daar bent. De baas is de kwaadste niet en geeft je vijf minuten om je dat weer te herinneren. Weet hij dat je kunt tijdreizen en zo steeds weer terug gaat naar het verleden om je geheugen terug te vinden. En je meteen goed voor te bereiden op het laatste gevecht.



Dan is het bijna sluitingstijd van de beurs zelf, want vijf uur is vijf uur in Japan. Dus de dames gaan weer gekke dansjes doen en zo, zoals je hieronder ziet. Daarna hobbel ik rustig naar PlayStation loves indies, want ik love gratis eten en ik zie een match. Iedereen die me een beetje kent weet dat ik aardig kan hamsteren op een beurs. Morgen ga ik nog naar de publieke dag. Dus heel veel meer drukte, maar ook cosplay en dat is altijd erg tof in Japan. eSports begint ook morgen op de beurs, dus daar wil ik ook wel bij zijn. Het is een ervaring die je niet wil missen als je er bent. Hieronder nog een kleine impressie.

Om tien uur zou de dag beginnen, en ik heb mijn eerste en enige afspraak om, jawel, tien uur. Dan mag ik Resident Evil 7 nog eens spelen, maar dan met VR. Een uitdaging dus, want het is een publieke dag en iedereen houdt van wachtrijen. Normaal zijn de Japanse organisaties erg van de tijd, maar de beurs ging voor de pers al om half tien open. Prima, ik sta dus meteen bij Capcom om te vragen of ik meteen mag beginnen, in plaats van pas exact om tien uur. Dat mag, ze zien er ook eens het voordeel van in, dus vijf minuten later doe ik de Lantern demo nog eens, maar dan met PlayStation VR op mijn hoofd. En dit is precies het genre waar VR zich uitstekend voor leent: horror. Nu weet ik wat ik moet doen in de demo door mijn normale hands-on op de eerste dag, maar dat maakt het niet minder eng. Je weet dat er dingen gaan gebeuren en nog schrik je. Prachtig. Omdat het spel niet snel gaat, je moet juist sneaken, is het helemaal niet misselijkmakend. Nou ja, door de beweging dan, want wat er op je netvlies geprojecteerd wordt is af en toe wat minder smakelijk. Maar zelf om het hoekje kunnen kijken, zelf opgejaagd worden, het werkt ook in VR. Als ik dan toch VR zou kopen, dan zou dit spel zeker op mijn must-have lijstje staan.

Nog voor tien uur ben ik klaar, dus ik ga eens kijken hoe het er voor staat qua wachtrijen. Buiten is het niet te harden, maar toch staan ze er in grote getalen. Binnen klok ik de meeste wachtrijen al op 90 minuten, en dan moet het feestje nog eigenlijk beginnen. Gekkenhuis. Op gamescom is een wachtrij van een uur niet ongewoon, maar hier is dat het minimum. Later op de dag zie je gerust 240 minuten bij Final Fantasy XV staan. Bij een spel als Earth Defense Force 5, waar ik eergisteren in alle rust meteen kon beginnen, stond nog voor tien uur een rij ter waarde van 90 minuten. Heilige poep, dit is hardcore. Van mijn leven zou ik geen vijftig euro betalen om met een beetje pech een halve dag alleen in een rij te gaan staan. Want tien uur ben je niet binnen, om 11 uur stonden er nog mensen buiten in de rij. Maar elke standhouder had het druk, en daardoor viel het me nu pas op dat D3 een erg grappige stand had, only in Japan. Eergisteren, toen ik er langs liep, was er niemand die het grieten-slachten-zombies-af-spel speelde. Nu wel. Briljant bedacht!



De rest van de drukte is hieronder wel te zien, je schuifelt maar wat er door heen, want je kunt toch geen kant op. Merchandise , food court, alles, maar dan ook alles was druk. Het is dat ze je nog niet in de urinoirs met z'n tweeen tegelijk laten pissen. Want zelfs daar stonden lange wachtrijen. Deze dag was voor mij dan ook vermoeidender dan de rest van afgelopen week. Alles op een laag pitje en dat geslof om voort te bewegen, argh...








Het is voor mij de laatste dag op TGS, een tweede publieksdag is meer van hetzelfde en nog steeds bizar druk. Dus ik word uitgezwaaid:


Tokyo Game Show 2016 was weer helemaal top!


Maar nu doe ik mijn pyjama aan


en ga ik slapen.


Morgen nog een dagje relaxen, de cosplay-foto's uploaden en met jullie delen. Daarna nog even wat rond shoppen voor mezelf in het altijd leuke Tokyu Hands en de bijbehorende boekenzaak in Shinjuku. Om daarna de koffer in te pakken en aan te duwen. Nog een keer verse sushi eten en dan ben ik er maandag weg van. Weer terug naar Nederland, zodat ik weer mag wennen aan het chaotische gehaast en het voorkruipen in rijen en in files. Ik kan niet wachten...