Brexit-referendum, 23 juni 2016

quote:

Op vrijdag 26 februari 2016 20:09 schreef Igen het volgende:

[..]

Onder andere:
- Woningmarktbubble die geknapt is

quote:

- Jarenlang steeds een beetje maar te weinig bezuinigen zodat het consumentenvertrouwen grondig kapot is gemaakt

quote:

- Totaal uit de hand gelopen zorgkosten

quote:

- Misplaatste aanmoediging van loonmatiging

quote:

Op vrijdag 26 februari 2016 17:51 schreef Gutmensch het volgende:

[..]

Dat is waar, maar ik bespeur in Schotland toch veel minder anti-EU-sentiment dan in Engeland. De Schotten zien meer voordelen dan nadelen én het is een makkelijke manier voor ze om van het Britse pond af te komen, gewoon de euro invoeren.

Ik vermoed dat dat laatste een hele belangrijke sentimentele reden is om zich na een Brexit los te maken uit het Verenigd Koninkrijk en zich aan te sluiten bij de EU.

quote:

Een Brexit kan Europa weer socialer maken

OPINIE Een Brexit kan goed uitpakken voor de EU. En ook voor Nederland, ondanks het verlies aan invloed.

Door: Thomas von der Dunk 7 maart 2016, 02:00

Een eventuele Brexit komt, gezien de exploderende vluchtelingencrisis en de oplopende internationale spanningen ontegenzeggelijk op een uiterst ongelukkig moment. Maar juist omdat Cameron gemeend heeft uitgerekend dit moment te moeten uitkiezen voor zijn referendum en daarmee, ten koste van het gemeenschappelijke Europese belang, voor de emotionele onrijpheid van zijn achterban capituleert, is een vertrek van de Britten als zodanig niet zo'n ramp.

Zij zijn niet lid van de EU om er iets van te maken, maar om te verhinderen dat de ánderen er iets van maken. Zeker van de Tories mag de EU niet meer worden dan een afzetmarkt voor de financiële (wan)producten van de City, als wier spreekbuis Westminster sinds de dagen van Thatcher functioneert. Om die reden was en is Londen altijd voor territoriale uitbreiding, omdat die inhoudelijke verdieping zou verhinderen, onder het motto 'hoe meer zielen, hoe minder vreugd'. Alleen door de EU steeds groter, en dus steeds leger te maken, kunnen zij, op basis van de illusie van een postuum voortvegeterend Empire, hun eigen mentale spagaat tussen Europa en Amerika volhouden.

Daar komt bij dat ook als de Britten straks met een minieme meerderheid vóór stemmen, de discussie geenszins beslecht is. Zij zal keer op keer terugkeren, als van Londen weer een (bescheiden) offer voor de collectieve Europese zaak wordt verlangd. Europa kan zich echter niet blijvend door de Britse angst voor de eigen onwillige kiezer laten gijzelen. Aan de Britten moet duidelijk worden gemaakt dat als zij nu ja zeggen, dat dan niet weer over een paar jaar ter discussie kan staan. Omgekeerd: als de Britten voor uittreden kiezen, moet dat definitief zijn, zodat ze niet, als de zelfgekozen splendid isolation toch wat minder paradijselijk blijkt uit te vallen, denken na een paar jaar weer te kunnen aanhaken. De EU is geen hop-on-hop-off-bus.

De economische effecten van een Brexit sec worden door voor- en tegenstanders vermoedelijk overdreven. Zeker: de Britten kunnen dan geen invloed meer uitoefenen op de Europese regels, waarnaar zij zich dan toch, net als de Zwitsers en de Noren, zullen moeten richten. Omgekeerd wordt Groot-Brittannië echt geen economische paria als gevolg van een nieuw soort Continentaal Stelsel á la Napoleon. Ook blijft het gewoon lid van de NAVO, die voor de aanpak van de oorlogshaarden aan de randen van Europa nog altijd belangrijker is dan de EU - hoeveel divisies heeft Juncker? - en het zal dus zijn rol in dezen blijven spelen.

Grootste risico
Het politieke probleem ligt elders. Het Verenigd Koninkrijk loopt met een Brexit zelf het grootste risico: omdat Engelsen en Schotten zeer verschillend tegen Europa aankijken, zou na een Brexit aan hun Vereniging een einde kunnen komen. Maar dat is dan hun eigen keus. Tot een oorlog zal dat niet leiden, en Schotland mag dan vast in de EU terug.

Voor Europa zouden de gevolgen van een Brexit, anders dan voor de Britten zelf, op termijn wel eens gunstig kunnen uitpakken. Peter van Ham prees (O&D, 2 maart) het triumviraat Londen-Parijs-Berlijn mede aan, omdat dat Nederland veel speelruimte zou verschaffen. Het maakt immers een compromis tussen drie politieke tradities noodzakelijk: het Rijnlandse Duitse, het etatistische Franse en het 'onversneden neoliberale' Engelse.

Als constatering is dat correct, maar juist dat onversneden neoliberalisme vormt een hoofdoorzaak van het probleem waarmee Europa kampt: dat het de steun van de eigen bevolking verliest. Europa is voor veel burgers, die erg aan de verzorgingsstaat hechten, door een kwart eeuw dogmatisch neoliberaal beleid komen te staan voor het tegendeel daarvan: voor flexibilisering, privatisering en afbraak van essentiële zekerheden.

Oneerlijke concurrentie
De Britten werpen voortdurend twee belangrijke belemmeringen op voor een socialere koers, die de Europese burgers voor Europa terug zou kunnen winnen: zij zijn tegen zowel fiscale als sociale verplichtingen voor hun eigen land. Op de open markt die Europa intussen is, leidt dat tot oneerlijke fiscale en sociale concurrentie - belastingparadijzen en lage lonen aan gene zijde van de Noordzee - die de beschaafdere Europese landen vervolgens tot meegaan in een race to the bottom dwingt.

Inderdaad: onder leiding van de VVD, die - tegen de wens van de meerderheid van de bevolking - een zelfde afbraakkoers voorstaat, is Nederland de grootste fan van de Britten, en met onze eigen belastingparadijzen ook een partner in crime. Ontegenzeggelijk zal Rutte met de val van Cameron een belangrijke bondgenoot verliezen, en daardoor Nederland ook met een Brexit fors aan invloed inboeten.

Maar met de stugge vrijemarkt-koers die Den Haag nog steeds vaart, is dat geenszins een ramp. Integendeel. De Europese bevolking is het neoliberale gedachtengoed meer dan beu, getuige de electorale opstanden van Frankrijk (Le Pen) tot Spanje (Podemos). Als het neoliberalisme een doodsklap krijgt, zou zo'n tijdelijk verlies aan Nederlandse invloed met het oog op een socialer - en dus stabieler - Europa wel eens een grote zegen kunnen zijn.

Thomas von der Dunk is cultuurhistoricus.

quote:

Op maandag 7 maart 2016 07:50 schreef Bondsrepubliek het volgende:
Een Brexit zou de Britse belemmeringen voor een socialere koers van de EU kunnen wegnemen.

[..]

quote:

Op vrijdag 26 februari 2016 18:16 schreef Igen het volgende:

[..]

Het domme is dat mensen zoals hij ook totaal niet door lijken te hebben dat de Nederlandse situatie helemaal niet hetzelfde is als in de rest van de EU.

Een paar dagen geleden kwam ik bijv. dit plaatje tegen op Facebook:

[ afbeelding ]
I rest my case, zou ik zeggen.

quote:

Op dinsdag 8 maart 2016 14:31 schreef Kaas- het volgende:
http://www.politico.eu/ar(...)-efta-single-market/

quote:

Brexit vote is about the supremacy of Parliament and nothing else: Why I am voting to leave the EU

With sadness and tortured by doubts, I will cast my vote as an ordinary citizen for withdrawal from the European Union.

Let there be no illusion about the trauma of Brexit. Anybody who claims that Britain can lightly disengage after 43 years enmeshed in EU affairs is a charlatan or a dreamer, or has little contact with the realities of global finance and geopolitics.

Stripped of distractions, it comes down to an elemental choice: whether to restore the full self-government of this nation, or to continue living under a higher supranational regime, ruled by a European Council that we do not elect in any meaningful sense, and that the British people can never remove, even when it persists in error.

quote:

Brexit and the Globalization Trilemma

All of this is of course what I tried to highlight with my "political trilemma of the global economy," reproduced below.


The trilemma suggests democracy is compatible with deep economic integration only if democracy is appropriately transnationalized as well - the solution that Varoufakis favors. AEP, by contrast, believes a democratic and accountable European super-state is neither feasible, nor even desirable.

Note that the tension that arises between democracy and globalization is not straightforwardly a consequence of the fact that the latter constrains national sovereignty. There are ways in which external constraints - as with democratic delegation - can enhance rather than limit democracy. But there are also many circumstances under which external rules do not satisfy the conditions of democratic delegation. See the discussion here.

quote:

Op dinsdag 14 juni 2016 14:06 schreef Igen het volgende:

[..]

Dat tweede artikel slaat m.i. de spijker op de kop.

Het geeft ook aan dat het een illusie is dat je én nationale soevereiniteit kan hebben én alles democratisch kan beslissen én dan alsnog via gewone vrijhandelsakkoorden soepel verlopende globale vrijhandel kan organiseren - hoe het "Leave"-kamp het volgens mij vaak voorspiegelt.

(Tenzij je natuurlijk vrijhandelsakkoorden met ISDS enzo afsluit, maar dan verlies je weer nationale soevereiniteit en democratische invloed.)

quote:

Het merendeel (53 procent) van de Nederlanders ziet een referendum over een zogenoemde Nexit niet zitten. Iets meer dan een derde wil juist wel dat er een referendum komt, namelijk 36 procent. Mochten we naar de stembus gaan, dan zou iets meer dan een kwart (26 procent) voor een vertrek van Nederland uit de Europese Unie stemmen. Maar verreweg de meeste Nederlanders, 58 procent, willen het houden zoals het is.

quote:

Op dinsdag 14 juni 2016 14:06 schreef Igen het volgende:

[..]

Dat tweede artikel slaat m.i. de spijker op de kop.

Het geeft ook aan dat het een illusie is dat je én nationale soevereiniteit kan hebben én alles democratisch kan beslissen én dan alsnog via gewone vrijhandelsakkoorden soepel verlopende globale vrijhandel kan organiseren - hoe het "Leave"-kamp het volgens mij vaak voorspiegelt.

(Tenzij je natuurlijk vrijhandelsakkoorden met ISDS enzo afsluit, maar dan verlies je weer nationale soevereiniteit en democratische invloed.)

quote:

Op dinsdag 14 juni 2016 15:07 schreef Igen het volgende:
Ik las net nog een interessante kwestie: Meer dan een miljoen Britten wonen in een ander EU-land. Met een Brexit verliezen die in principe hun verblijfsvergunning en het recht op gelijke behandeling (bijv. ook wat de toegang tot gezondheidszorg betreft).

quote:

Op dinsdag 14 juni 2016 14:06 schreef Igen het volgende:

[..]

Dat tweede artikel slaat m.i. de spijker op de kop.

Het geeft ook aan dat het een illusie is dat je én nationale soevereiniteit kan hebben én alles democratisch kan beslissen én dan alsnog via gewone vrijhandelsakkoorden soepel verlopende globale vrijhandel kan organiseren - hoe het "Leave"-kamp het volgens mij vaak voorspiegelt.

(Tenzij je natuurlijk vrijhandelsakkoorden met ISDS enzo afsluit, maar dan verlies je weer nationale soevereiniteit en democratische invloed.)