Depressie & Angst #130

reactie op edit:

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 05:35 schreef Lienekien het volgende:

[..]

Heet volgens mij een vlindertje.

Voel je in mijn ervaring inderdaad wel minder van.
[ afbeelding ]

Maar das toch wat anders dan een vlindermesje?

Oké, wist ik niet. Niet dat ik er wat mee kan, ik heb niet echt last van het prikken.

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 05:38 schreef Lienekien het volgende:

[..]

Jij vroeg toch wat werd bedoeld met een 'clindermesje'?

Waar zei ik dat dan?

edit: Je bent toch niet dronken of zo he??

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 05:39 schreef magnetronkoffie het volgende:
reactie op edit:

[..]

Maar das toch wat anders dan een vlindermesje?

Oké, wist ik niet. Niet dat ik er wat mee kan, ik heb niet echt last van het prikken.

Ik neem aan dat droopie dit bedoelde, in de context van het bloedprikken.

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 05:39 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Waar zei ik dat dan?

edit: Je bent toch niet dronken of zo he??

Post 237.

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 05:38 schreef Lienekien het volgende:

[..]

Jij vroeg toch wat werd bedoeld met een 'clindermesje'?

Hier post #237:

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 04:52 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Watte?

Ik zie het niet hoor. Wijs me anders nog een keer waar ik dat zei?

Ga een ander in de maling nemen.

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 05:40 schreef Lienekien het volgende:

[..]

Ik neem aan dat droopie dit bedoelde, in de context van het bloedprikken.

Ik snap zijn hele post niet. Ik quote toch zijn -hele- bericht?
En een vlinder is toch iets heel anders dan een vlindermesje?

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 05:43 schreef Lienekien het volgende:
Ga een ander in de maling nemen.

Anders ga jij beter weer naar bed of zo?

Jij zegt dat ik iets zei wat ik totaal niet heb gezegd...als de rest van de wereld ook zo draait, dan is dat een wonder

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 05:44 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Ik snap zijn hele post niet. Ik quote toch zijn -hele- bericht?
En een vlinder is toch iets heel anders dan een vlindermesje?

Ja joh, dan vraag je toch lekker om een vlindermesje bij het bloedprikken?

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 00:14 schreef Gary_Oak het volgende:

[..]

Goed punt. Heb daarna geen test meer laten afnemen. Toch maar eens doen. Ben alleen bang voor naalden.

[..]

Vind ik ook inderdaad. Maar volgens mij houden artsen zich aan de ADH, dus weet niet of ze meegaan in 8000 IU.

[..]

Alle supplementen zijn D3 als het goed is, mijn potje in ieder geval wel. En goed punt van dat zonlicht! Moet eens zo'n lamp aanschaffen, maar ik vergeet het steeds. Schijnt echt te werken namelijk. Heb er veel over gehoord.

Als je echt een te laag vitD hebt krijg je een grotere hoeveelheid. En dan bijv 3X een enorme stoot.

Gisteren een heel gesprek gehad met mijn zusje. Zij zit nu momenteel ook in de put, heeft AD voorgeschreven en gaat binnenkort in therapie. Ze vermoedt dat het komt omdat alle problemen tussen mijn ouders en binnen mijn familie haar heel erg dwarszitten. Dit is allemaal opzich niet gek.

Op een bepaald punt vroeg ze mij waarom deze dingen mij niet allemaal zo zwaar aangrepen, en zei dat ze vermoedde dat dit me nog wel eens kon gaan komen opzoeken als het ware. Dit zette me wel even aan het denken. Het is niet dat alle ruzies tussen mijn ouders, de kutsfeer die heerste, de zelfmoordpoging(en) van mijn moeder me niet meer bijstaan, die zijn er wel. Het heeft me ook heel lang bewust dwarsgezeten, alleen heb ik uiteindelijk voor mezelf geaccepteerd dat het is gebeurd.

Natuurlijk heb je als mens veel verantwoordelijkheid over wat je doet, helemaal als ouder, en ergens neem ik mijn ouders/familie ook kwalijk dat ze zich zo vaak zo verneukt hebben gedragen. Ik weet echter wat hun achtergronden zijn, en hoe zeer ik hun acties ook afkeur, ik snap ze, gezien hoe hun leven is gelopen wel. Ik weet niet waar ik de lijn voor vergiffenis precies trek, alleen ik denk dat ik er minder mee zit doordat ik ze gewoon vergeven heb. Ondanks alle rotte shit, zijn ze ook (net als ik) een product van omstandigheden. Daarom doet naast mijn moeder nu ook mijn vader enorm zijn best om een goede ouder te zijn, ondanks alle problemen. En dat telt voor mij het zwaarst.

Ik weet niet of dit wellicht een coping mechanisme is, en of het een gezonde kijk is op dingen, alleen werkt het voor mij tot zo ver. Wat denken jullie hierover? Zouden jullie dit zien als gezond gedrag?

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 07:40 schreef duracellkonijntje het volgende:
Gisteren een heel gesprek gehad met mijn zusje. Zij zit nu momenteel ook in de put, heeft AD voorgeschreven en gaat binnenkort in therapie. Ze vermoedt dat het komt omdat alle problemen tussen mijn ouders en binnen mijn familie haar heel erg dwarszitten. Dit is allemaal opzich niet gek.

Op een bepaald punt vroeg ze mij waarom deze dingen mij niet allemaal zo zwaar aangrepen, en zei dat ze vermoedde dat dit me nog wel eens kon gaan komen opzoeken als het ware. Dit zette me wel even aan het denken. Het is niet dat alle ruzies tussen mijn ouders, de kutsfeer die heerste, de zelfmoordpoging(en) van mijn moeder me niet meer bijstaan, die zijn er wel. Het heeft me ook heel lang bewust dwarsgezeten, alleen heb ik uiteindelijk voor mezelf geaccepteerd dat het is gebeurd.

Natuurlijk heb je als mens veel verantwoordelijkheid over wat je doet, helemaal als ouder, en ergens neem ik mijn ouders/familie ook kwalijk dat ze zich zo vaak zo verneukt hebben gedragen. Ik weet echter wat hun achtergronden zijn, en hoe zeer ik hun acties ook afkeur, ik snap ze, gezien hoe hun leven is gelopen wel. Ik weet niet waar ik de lijn voor vergiffenis precies trek, alleen ik denk dat ik er minder mee zit doordat ik ze gewoon vergeven heb. Ondanks alle rotte shit, zijn ze ook (net als ik) een product van omstandigheden. Daarom doet naast mijn moeder nu ook mijn vader enorm zijn best om een goede ouder te zijn, ondanks alle problemen. En dat telt voor mij het zwaarst.

Ik weet niet of dit wellicht een coping mechanisme is, en of het een gezonde kijk is op dingen, alleen werkt het voor mij tot zo ver. Wat denken jullie hierover? Zouden jullie dit zien als gezond gedrag?

Gezond gedrag van wie? Je zusje, je ouders of van jouzelf?

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 07:40 schreef duracellkonijntje het volgende:
Gisteren een heel gesprek gehad met mijn zusje. Zij zit nu momenteel ook in de put, heeft AD voorgeschreven en gaat binnenkort in therapie. Ze vermoedt dat het komt omdat alle problemen tussen mijn ouders en binnen mijn familie haar heel erg dwarszitten. Dit is allemaal opzich niet gek.

Op een bepaald punt vroeg ze mij waarom deze dingen mij niet allemaal zo zwaar aangrepen, en zei dat ze vermoedde dat dit me nog wel eens kon gaan komen opzoeken als het ware. Dit zette me wel even aan het denken. Het is niet dat alle ruzies tussen mijn ouders, de kutsfeer die heerste, de zelfmoordpoging(en) van mijn moeder me niet meer bijstaan, die zijn er wel. Het heeft me ook heel lang bewust dwarsgezeten, alleen heb ik uiteindelijk voor mezelf geaccepteerd dat het is gebeurd.

Natuurlijk heb je als mens veel verantwoordelijkheid over wat je doet, helemaal als ouder, en ergens neem ik mijn ouders/familie ook kwalijk dat ze zich zo vaak zo verneukt hebben gedragen. Ik weet echter wat hun achtergronden zijn, en hoe zeer ik hun acties ook afkeur, ik snap ze, gezien hoe hun leven is gelopen wel. Ik weet niet waar ik de lijn voor vergiffenis precies trek, alleen ik denk dat ik er minder mee zit doordat ik ze gewoon vergeven heb. Ondanks alle rotte shit, zijn ze ook (net als ik) een product van omstandigheden. Daarom doet naast mijn moeder nu ook mijn vader enorm zijn best om een goede ouder te zijn, ondanks alle problemen. En dat telt voor mij het zwaarst.

Ik weet niet of dit wellicht een coping mechanisme is, en of het een gezonde kijk is op dingen, alleen werkt het voor mij tot zo ver. Wat denken jullie hierover? Zouden jullie dit zien als gezond gedrag?

Ja, ik vind dat wel gezond gedrag.
Het heeft namelijk geen zin om boos te blijven op mensen die ook niet beter konden. Wat in mijn ogen wel belangrijk is, is niet te ontkennen welke impact het op jou heeft of heeft gehad. Dat is gewoon heel verdrietig.
Ook rot dat je zus er nu zoveel last mee krijgt. Hoe is dat voor jou?

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 08:04 schreef Murmeli het volgende:

[..]

Ja, ik vind dat wel gezond gedrag.
Het heeft namelijk geen zin om boos te blijven op mensen die ook niet beter konden. Wat in mijn ogen wel belangrijk is, is niet te ontkennen welke impact het op jou heeft of heeft gehad. Dat is gewoon heel verdrietig.
Ook rot dat je zus er nu zoveel last mee krijgt. Hoe is dat voor jou?

Vetgedrukte en onderstreepte zijn waar
Alleen merk ik wel dat onderstreepte over het algemeen gesproken moeilijker is dan vetgedrukte (ook al geeft dat geen garantie dat je minstens vetgedrukte krijgt..bij lange na niet (helaas)).

Dit is voor mij een belangrijke reden geweest waarom ik het contact met mijn ouders niet compleet brak meteen nadat ik uit huis gegaan ben (misschien wel de belangrijkste), want dat heb ik toen wel serieus overwogen.

edit: Contact met m'n familie is overigens nooit echt goedgekomen, maar daar kan ik wel mee leven (m'n vriendengroep heeft die rol eigenlijk een beetje opgevangen en gelukkig heb ik sowieso verminderde behoefte aan sociaal contact, dus ben daar minder afhankelijk van).

Hum, ik zie niemand reageren op mijn post, misschien had ik me eerst moeten voorstellen
Ik post dit onder een alias, om voor de hand liggende redenen. Ik heb een jaar og 8 geleden een zware burnout gehad, tijdens de behandling ruzie gemaakt met de psycholoog, en uiteindelijk weer aan het werk gegaan maar zonder mijn gedrag voldoende aan te passen.
Dat zorgde er voor dat ik na een paar jaar zo depressief rondliep dat ik eigelijk zin had er een eind aan te maken, maar dat niet deed omdat ik het zo lullig vond naar m'n gezin.Via de huisarts bij een psychiater terecht gekomen, groepstherapie gehad, en dus Valdoxan een half jaar. Dat heeft me indertijd weer aardig op de een geholpen, maar ik merk weer slechte slaappatronen in mezlef, en de depressies komen terug. Niet zo hard als inertijd, maar toch, reden om weer eens te kijken waar ik nu eigelijk sta.
De Valdoxan werkte, maar ik voelde haast niets meer, van alles. Daar heb ik helemaal geen zin meer in. Maar ik wil ook wel normaal blijven functioneren....dus zonder regelmatig mentaal in een hoekje te liggen, en niets meer te willen.

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 10:51 schreef VanGoghFan het volgende:
Hum, ik zie niemand reageren op mijn post, misschien had ik me eerst moeten voorstellen
Ik post dit onder een alias, om voor de hand liggende redenen. Ik heb een jaar og 8 geleden een zware burnout gehad, tijdens de behandling ruzie gemaakt met de psycholoog, en uiteindelijk weer aan het werk gegaan maar zonder mijn gedrag voldoende aan te passen.
Dat zorgde er voor dat ik na een paar jaar zo depressief rondliep dat ik eigelijk zin had er een eind aan te maken, maar dat niet deed omdat ik het zo lullig vond naar m'n gezin.Via de huisarts bij een psychiater terecht gekomen, groepstherapie gehad, en dus Valdoxan een half jaar. Dat heeft me indertijd weer aardig op de een geholpen, maar ik merk weer slechte slaappatronen in mezlef, en de depressies komen terug. Niet zo hard als inertijd, maar toch, reden om weer eens te kijken waar ik nu eigelijk sta.
De Valdoxan werkte, maar ik voelde haast niets meer, van alles. Daar heb ik helemaal geen zin meer in. Maar ik wil ook wel normaal blijven functioneren....dus zonder regelmatig mentaal in een hoekje te liggen, en niets meer te willen.

Vetgedrukte weer oppakken?

Het was zo druk hier gisteren, ik zal wel meer posts gemist hebben

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 11:01 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Vetgedrukte weer oppakken?

Het was zo druk hier gisteren, ik zal wel meer posts gemist hebben

Krijg jij hiervoor betaald haha.
Je bent zo'n beetje de huis psycholoog.

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 11:09 schreef Droopie het volgende:

[..]

Krijg jij hiervoor betaald haha.
Je bent zo'n beetje de huis psycholoog.

Thanks

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 10:51 schreef VanGoghFan het volgende:
Hum, ik zie niemand reageren op mijn post, misschien had ik me eerst moeten voorstellen
Ik post dit onder een alias, om voor de hand liggende redenen. Ik heb een jaar og 8 geleden een zware burnout gehad, tijdens de behandling ruzie gemaakt met de psycholoog, en uiteindelijk weer aan het werk gegaan maar zonder mijn gedrag voldoende aan te passen.
Dat zorgde er voor dat ik na een paar jaar zo depressief rondliep dat ik eigelijk zin had er een eind aan te maken, maar dat niet deed omdat ik het zo lullig vond naar m'n gezin.Via de huisarts bij een psychiater terecht gekomen, groepstherapie gehad, en dus Valdoxan een half jaar. Dat heeft me indertijd weer aardig op de een geholpen, maar ik merk weer slechte slaappatronen in mezlef, en de depressies komen terug. Niet zo hard als inertijd, maar toch, reden om weer eens te kijken waar ik nu eigelijk sta.
De Valdoxan werkte, maar ik voelde haast niets meer, van alles. Daar heb ik helemaal geen zin meer in. Maar ik wil ook wel normaal blijven functioneren....dus zonder regelmatig mentaal in een hoekje te liggen, en niets meer te willen.

Gedrag op je werk herken ik wel, kreeg wat assertiviteit tips en die bracht ik in de praktijk.
Nou dat viel niet echt goed.

Wat betref je ritme en klachten.
Als je je normale structuur laat verslonzen ga je jevanzelf weer klote voelen.
Weet er alles van, slecht eten, slecht slapen, niets ondernemen allemaal omdat je je klote voelt kom je in een negatieve spiraal terecht.

Moeilijk te doorbreken, maar wel noodzakelijk.

Het rare is dat ik sinds de zomer best lekker bezig was met bewegen, regelmatig naar m'n werk fietsen enzo(24 km enkele reis). Het lijkt wel of ik daar lichamelijk net over de grens ben gegaan, en dat zich geestelijk gwroken heeft. Drie depressieaanvallen in twee weken is veel meer dan ik de laatste twee, drie jaar gewend ben.
Ik weet niet hoe ik het moet verwoorden, maar het lijkt wel alsof mijn lichaam en hoofd de verschillende soorten inspanning niet meer goed kunnen scheiden. Dus depressie put me vreselijk uit, en als ik dan beweeg kom ik niet vooruit, en teveel lichamelijke vermoeidheid triggert depressies. De balans tussen voldoende bewegen en voldoende rust nemen is zo moeilijk....vooral als ik hyper ben!

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 13:22 schreef VanGoghFan het volgende:
Het rare is dat ik sinds de zomer best lekker bezig was met bewegen, regelmatig naar m'n werk fietsen enzo(24 km enkele reis). Het lijkt wel of ik daar lichamelijk net over de grens ben gegaan, en dat zich geestelijk gwroken heeft. Drie depressieaanvallen in twee weken is veel meer dan ik de laatste twee, drie jaar gewend ben.
Ik weet niet hoe ik het moet verwoorden, maar het lijkt wel alsof mijn lichaam en hoofd de verschillende soorten inspanning niet meer goed kunnen scheiden. Dus depressie put me vreselijk uit, en als ik dan beweeg kom ik niet vooruit, en teveel lichamelijke vermoeidheid triggert depressies. De balans tussen voldoende bewegen en voldoende rust nemen is zo moeilijk....vooral als ik hyper ben!

Depressieaanvallen en hyperactiviteit; klinkt meer als manisch/bipolair, dan een op zichzelfstaande depressie.

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 13:52 schreef Gray het volgende:

[..]

Depressieaanvallen en hyperactiviteit; klinkt meer als manisch/bipolair, dan een op zichzelfstaande depressie.

Mjah, ik had mezelf ook zodanig gediagnisticeerd met Wikipedia maar de psych hield het op burn-out en uitputting, waardoor depressies toeslaan. Maar ik weet ook niet of ik wat op zou schieten als ik die diagnose kreeg. En als ik lees hoe hyper veel bi-polaire mensen zijn, denk ik dat ik daarvoor te rustig ben...als dat ergens op slaat. Maar ik ben wel hollen of stilstaan, dat is absoluut zo. Ik kan op m'n werk ook niet tegen routine, als alles geordend is organiseer ik zelf wel wat chaos zeg maar. Maar als IT' er kom ik daar min of meer mee weg. Al zit de grenzen nu wel op te zoeken geloof ik.

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 08:11 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Vetgedrukte en onderstreepte zijn waar
Alleen merk ik wel dat onderstreepte over het algemeen gesproken moeilijker is dan vetgedrukte (ook al geeft dat geen garantie dat je minstens vetgedrukte krijgt..bij lange na niet (helaas)).

Dit is voor mij een belangrijke reden geweest waarom ik het contact met mijn ouders niet compleet brak meteen nadat ik uit huis gegaan ben (misschien wel de belangrijkste), want dat heb ik toen wel serieus overwogen.

edit: Contact met m'n familie is overigens nooit echt goedgekomen, maar daar kan ik wel mee leven (m'n vriendengroep heeft die rol eigenlijk een beetje opgevangen en gelukkig heb ik sowieso verminderde behoefte aan sociaal contact, dus ben daar minder afhankelijk van).

Grappig, ik vond het vooral niet moeilijk om wél boos te blijven. en ik dacht dat ik er voldoende aandacht aan had gegeven wat het met mij had gedaan. Maar blijkbaar niet voldoende want toen ik dat eindelijk echt ging doen werd alles ineens makkelijker

Ik krijg de laatste dagen alleen maar overlijdensberichten of het gaat slecht berichten

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 07:58 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Gezond gedrag van wie? Je zusje, je ouders of van jouzelf?

Of mijn instelling gezond is.

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 08:04 schreef Murmeli het volgende:

[..]

Ja, ik vind dat wel gezond gedrag.
Het heeft namelijk geen zin om boos te blijven op mensen die ook niet beter konden. Wat in mijn ogen wel belangrijk is, is niet te ontkennen welke impact het op jou heeft of heeft gehad. Dat is gewoon heel verdrietig.
Ook rot dat je zus er nu zoveel last mee krijgt. Hoe is dat voor jou?

Dankje, heel fijn om dit te horen! Ik probeer inderdaad ook me niet af te sluiten voor emoties. Ik sta mezelf toe me af en toe kut te voelen, mochten er herrineringen of situaties komen. Ik zie het nut gewoon niet in van boos blijven op mensen die zelf ook hebben gehandeld vanuit een positie van pijn, en alsnog hun best doen.

Het is moeilijk, alleen ik probeer er voor haar te zijn. Gek genoeg is je familie zien strijden met zichzelf een beetje de norm geworden. Ik probeer haar zo goed mogelijk te helpen en er voor haar te zijn. Meer kan ik niet doen.

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 19:26 schreef duracellkonijntje het volgende:

[..]

Of mijn instelling gezond is.

Hoe gaat het eigenlijk op het werk?

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 08:11 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Vetgedrukte en onderstreepte zijn waar
Alleen merk ik wel dat onderstreepte over het algemeen gesproken moeilijker is dan vetgedrukte (ook al geeft dat geen garantie dat je minstens vetgedrukte krijgt..bij lange na niet (helaas)).

Dit is voor mij een belangrijke reden geweest waarom ik het contact met mijn ouders niet compleet brak meteen nadat ik uit huis gegaan ben (misschien wel de belangrijkste), want dat heb ik toen wel serieus overwogen.

edit: Contact met m'n familie is overigens nooit echt goedgekomen, maar daar kan ik wel mee leven (m'n vriendengroep heeft die rol eigenlijk een beetje opgevangen en gelukkig heb ik sowieso verminderde behoefte aan sociaal contact, dus ben daar minder afhankelijk van).

Wat is het "voelen" van emotie dan ook. Zitten en je een bepaalde manier voelen? In mijn ogen is het meer het niet wegdrukken en uitkomen voor hoe je je eigenlijk voelt.

Je mag best wel eens zeggen dat je je kut voelt wanneer je je kut voelt, ipv zo'n nare "ja hoor, alles gaat goed".

quote:

Op dinsdag 10 november 2015 20:05 schreef kuolema het volgende:
Dankzij een telefoontje van mijn spv naar mijn moeder is nu eindelijk duidelijk wanneer ik ga verhuizen. Volgende week dinsdag ga ik over. Ik ben benieuwd of het invloed gaat hebben op mijn stemming.

Ik hoop het voor je. Zulke nieuwe stappen kunnen helpen.