Zwangerschap en geboorte deel 1618

quote:

Op woensdag 16 september 2015 12:23 schreef Jagärtrut het volgende:

[..]

Over een week ben ik dit vast vergeten, toch?

Je lichaam doet het toch vanzelf een heel eind. Sommige dingen gaan zo natuurlijk

Overigens ben ik soms nog stukjes kwijt en tijdsbesef had ik helemaal niet. ^^,

Hier was het:
Oh dit is dus een harde buik, grappig!
Naar wat een makkie, chill...
Naar wtf dit is onmenselijk: ik eis pijnstilling! --> oh ik mag persen? Oja, dit is een beetje ongemakkelijk maar goed te doen

Dus jager (en anderen) komt goed

quote:

Op woensdag 16 september 2015 12:28 schreef SaskiaR het volgende:

[..]

Ja dit, en dan alleen mn in rug (daar heb ik bij de menstruatie ook alleen maar pijn). Ik kon ook echt niet goed ontspannen tussen de weeën door, dus ook in de 'pauzes' had ik vreselijke kramp.
Maar het deed maar 2 uur echt pijn, dus achteraf gezien viel het wel mee.
Ik voelde me totaal niet vrouwelijk hoor, overal bloed enzo. Als iemand nog één keer over 'oervrouwen' begint.... alsof de holenmensen allemaal juichend bevielen

Ik maakte oer gegrom schijnbaar ^^, Zo in mijzelf gekeerd tijdens het laatste deel van de bevalling.
Brommen en grommen uit je binnenste van je hart en inspanning zei mijn meneer.

Overigens heb ik gewoon liggen slapen tussen de persweeën door Super relaxed

quote:

Op woensdag 16 september 2015 12:23 schreef Jagärtrut het volgende:

[..]

Over een week ben ik dit vast vergeten, toch?

Ja hoor, en anders na een maand wel. Ik lees hierboven de pijn-verhalen, en dacht, oh ja, die rugweeen waren echt naar. Maar hoe het voelde weet ik echt oprecht al niet meer zo goed...

_{En vanochtend toen ik F. een flesje gaf dacht ik zelfs: 3 kindjes is ook wel heel leuk eigenlijk... En dat terwijl ik echt altijd heb geroepen dat t bij max. 2 zal blijven}

quote:

Op woensdag 16 september 2015 12:21 schreef Razztwizzle het volgende:
Alhoewel dat met wat leuke droogbloemen en kalebassen vast een kek Anne Geddes achtig tafereeltje moet opleveren.

Whehehehr :'D

Ik keek gisteren in Ikea een boek over kinderen in huis oid. Toen wilde ik er meteen 5 bij

quote:

Op woensdag 16 september 2015 11:32 schreef Daui het volgende:
Ik kreeg gisteren opeens een gefeliciteerd met de tweeling en hoe was de bevalling email
Heeft mijn moeder de 3D foto van A doorgestuurd en mensen denken dat het een echte baby is

het IS ook een echte he! maar wel grappig, haha!

En over dat "eet ananas want dat wekt de bevalling op": ik moet dan dus steeds denken aan een aflevering van South Park, waar Paris Hilton een ananas in d'r hoeha schuift. Misschien werkt dat wél voor Jagar, worth a try, right?!



Oh, en ik heb straks een superserene bevalling, ik lees rustig een boekje, geen bloed/poep/pies, en de baby komt er schoon uit na twee keer kuchen. Zo kan het dus ook.

Zouden er echt mensen zijn die serieus echt helemaal niet bang zijn?

Ik laat alle verhalen even bezinken en dan ga ik nadenken of ik nog wel wil

(ik heb nog 0 harde buiken gehad. Nu ik op verzenden druk verwacht ik ze binnen 24 uur, volgens de fokwet)

quote:

Op woensdag 16 september 2015 13:21 schreef SaskiaR het volgende:
Zouden er echt mensen zijn die serieus echt helemaal niet bang zijn?

quote:

Op woensdag 16 september 2015 13:21 schreef SaskiaR het volgende:
Zouden er echt mensen zijn die serieus echt helemaal niet bang zijn?

Ja, ik was echt niet bang, ik keek al vanaf het begin uit naar de bevalling (de ervaring, niet dat ik het zwanger zijn toen al zat was). Alleen bang voor dat het op een keizersnede zou uitdraaien. Want in maart of april waren er ineens allemaal ongeplande keizersnedes in het z&g topic.

Ik was ook echt niet bang, wel heel nieuwsgierig en realistisch in de zin van 'het zou wel eens heeeel erg tegen kunnen vallen'. Dat deed het helaas ook. Maar ik wil toch een tweede en hoop dat de volgende bevalling heel anders gaat zijn.

Bij L. Werd ik ineens wakker, vol in de weeën. Die meteen goed aanwezig waren. Ik voelde ze door mijn hele buik. Iets van enorme krampen door de gehele buik. Aan t eibd riep ik ook dat we dit nooit meer doen.

Bij Y heb ik dit helemaal niet zo gehad. Het waren meer iritante krampen achter t schaambot. Niet in de complete buik. Kon ook gewoon praten tussen door.

Je weet t niet

Wow, wat gek die mensen die echt niet bang zijn/waren! Ik vond het echt eng, en ook het idee dat ik daarna een paar weken kapot zou zijn. Dat viel me in de praktijk idd nog meer tegen dan de bevalling. Gelukkig is alles nu zo'n beetje genezen, was het echt goed zat.

Ik ben nu banger dan bij de eerste. Maar dat is meer omdat ik me na de laatste bewuster ben van wat er allemaal mis kan gaan. De jongste dipte nogal met de hartslag tijdens de bevalling. Toen kreeg ik de instructie dat ze er NU uit moest. En dat ze haar misschien meteen even mee moest nemen om haar goed op gang te brengen. Ik had er tot dan toe helemaal niet bij stilgestaan (of kop in het zand gestoken) dat er ook iets mis kon gaan. Dat maakt me wel angstiger.

quote:

Op woensdag 16 september 2015 13:21 schreef SaskiaR het volgende:
Zouden er echt mensen zijn die serieus echt helemaal niet bang zijn?

Ik was echt niet bang, nieuwsgierig ja, en ik hoopte vooral heel erg dat ik het zelf mocht en kon doen. Maar bang? Nee.

quote:

Op woensdag 16 september 2015 13:21 schreef SaskiaR het volgende:
Zouden er echt mensen zijn die serieus echt helemaal niet bang zijn?

Ik was ook niet bang. Ik vond het wel spannend, meer meer vanuit nieuwsgierigheid, en ik had er ook wel weer zin in. Ik had me ingesteld op pijn en verder heb ik het laten gebeuren. Het moet toch.

quote:

Op woensdag 16 september 2015 13:52 schreef Estrys het volgende:
Ik ben nu banger dan bij de eerste. Maar dat is meer omdat ik me na de laatste bewuster ben van wat er allemaal mis kan gaan. De jongste dipte nogal met de hartslag tijdens de bevalling. Toen kreeg ik de instructie dat ze er NU uit moest. En dat ze haar misschien meteen even mee moest nemen om haar goed op gang te brengen. Ik had er tot dan toe helemaal niet bij stilgestaan (of kop in het zand gestoken) dat er ook iets mis kon gaan. Dat maakt me wel angstiger.

Dta gebeurde bij N. dus, maar is helemaal goedgekomen Ik had er wel bij stilgestaan dat zulke dingen konden gebeurren, maar op het moment zelf was ik allang blij dat ze me gingen helpen om haar eruit te halen, en ik had vertrouwen in de artsen dat ze het op zouden lossen.

quote:

Op woensdag 16 september 2015 11:56 schreef Mariposas het volgende:
Ik vond de pijn echt zo erg meevallen, dacht dat ik het zou uitschreeuwen, maar ik heb niet één keer geluid gemaakt tijdens een wee. Omdat het zo mee viel kon ik me helemaal ontspannen, of ik kon me ontspannen en daarom viel het mee...
Ik ben niet zweverig en ik had ook geen romantische gedachten over regenbogen en golven en m'n kindje ontmoeten, maar ik kon wel heel goed in mijn bubbel komen tijdens de weeën en gewoon nergens aan denken behalve mijn ademhaling. De persfase vond ik daarom zo klote; geen weeën, geen persdrang en geen bubbel.

+1
Iedere keer als ik wat lees over jouw bevalling roept dat zoveel herkenning op. Persfase was hier ook klote. Wel persweeën maar ik voelde ze slecht. Ik kon er dus weinig mee..

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op woensdag 16 september 2015 13:56 schreef SaskiaR het volgende:

[..]

Dta gebeurde bij N. dus, maar is helemaal goedgekomen Ik had er wel bij stilgestaan dat zulke dingen konden gebeurren, maar op het moment zelf was ik allang blij dat ze me gingen helpen om haar eruit te halen, en ik had vertrouwen in de artsen dat ze het op zouden lossen.

Ik was thuis met 1 verloskundige en mijn man.

Ah ja, dan had ik er wel anders over gedacht. Ik had ook thuis willen bevallen, maar ik moest ingeleid worden. Achteraf dus maar goed dat we in t ziekenhuis waren...

quote:

Op woensdag 16 september 2015 13:52 schreef Estrys het volgende:
Ik ben nu banger dan bij de eerste. Maar dat is meer omdat ik me na de laatste bewuster ben van wat er allemaal mis kan gaan. De jongste dipte nogal met de hartslag tijdens de bevalling. Toen kreeg ik de instructie dat ze er NU uit moest. En dat ze haar misschien meteen even mee moest nemen om haar goed op gang te brengen. Ik had er tot dan toe helemaal niet bij stilgestaan (of kop in het zand gestoken) dat er ook iets mis kon gaan. Dat maakt me wel angstiger.

Hmm, ja wel herkenbaar. Op dat moment vond ik het trouwens niet eng, maar ik heb later op YouTube wat filmpjes bekeken van een bevalling met schouderdystocie en dat zag er toch wat minder prettig uit. Maar de volgende x gaat dat gewoon niet gebeuren.

Ik was ook niet bang voor bevalling. Eerder een beetje zenuwachtig Toen ik doorhad dat het echt was begonnen, werd ik juist heel rustig.

quote:

Op woensdag 16 september 2015 13:21 schreef SaskiaR het volgende:
Zouden er echt mensen zijn die serieus echt helemaal niet bang zijn?

ik was echt nul bang

Ik wilde alleen niet dat ik zo snel in de top 10 kwam

Overigens geluid maken: check! Veel.. En hard Maar het was niet uitschreeuwen van de pijn of zo. Althans, ik maakte wel geluid omdat het pijn deed, maar met geluid had ik meer controle over mijn ademhaling. Niet uitschreeuwen in de zin dat ik in paniek was.
Overigens kwam ik ook wel op een punt dat ik dacht, ok.. Zo'n wee gaat voorbij, dan doen we gewoon 1 voor 1..

Iedereen kan bevallen komt goed!
Vertrouw op jezelf en de deskundigen die je helpen. Komt het heus in orde.

Ik was ook totaal niet bang, maar het viel me wel vies tegen. Nu ga ik er weer helemaal open in, weet een beetje wat ik kan verwachten, maar alsnog weinig eigenlijk. We gaan het zien.
Wel veel meer bewust van de dingen die mis kunnen gaan deze keer ook!

De harde buiken worden zo ongemakkelijk tijdens mn dagelijkse bezigheden. Ik word er nu zelfs benauwd van, net of mn longen samengedrukt worden. Niet fijn
Ik ben t zwanger zijn bijna zat al snel deze keer, wel jammer van mezelf vind ik

Ohh, ik heb ook wel heel erg gevloekt af en toe En op het eind heb ik er ook wel een paar keer wat oerkreten uitgegooid

Het persen is bij mij langzaam gekomen, ik heb het mijn lichaam vooral laten doen en ik ging van gewoon weeën opvangen naar steeds iets meer meeduwen omlaag en op het eind ben ik op m'n hurken gaan zitten en heb ik mijn hoeha (whehe) gemasseerd toen het hoofdje stond, ik kon haar al aaien en aanraken voordat ze er was <3
En toen was het 1 keer echt door de pijn heen duwen, dat vond ik best eng, maar ik deed het toch En mijn lief ving haar op toen ik riep dat iemand de baby wel op moest vangen <3

Van te voren was ik niet bang, ik droomde ook telkens dat ik m'n baby al verloor op de drempel, dat het een eitje zou worden Het was een iets langere weg... maar de geboorte was wel echt het mooiste moment dat ik ooit meemaakt <3

Ik was ook niet bang. Vond het alleen spannend. Zowel de bevalling an sich als hoe E. het zou doen buiten de buik.

De pijn ben ik nu ook echt vergeten alleen niet hoe moeilijk ik het had met de weeen. Ik kon ze niet opvangen en doordat E. wat vlak bleef op de CTG wilde ze me graag op mijn zij hebben liggen dus werd ik onder de douche weggehaald waar ik ze eindelijk wat meer onder controle had. Op de zij was echt hel.
Uiteindelijk ook een ruggenprik gehad, waarvan ik van te voren zei dat ik die echt niet zou nemen als ik geen keizersnee zou krijgen.
Helaas heb ik er maar weinig aan gehad. De ruggenprik zat er nog geen 5 minuten in en ik had persweeën en volledige ontsluiting. Toen was het voor de arts.ass. heel snel terugkomen op de verloskamers. En zij mij maar zeggen dat dat allemaal echt nog niet kon want ik had nog maar 6 cm ontsluiting (zij wist ook wel beter...). Waarop ik zei: "Nou dan moet ik poepen, ik moet poepen of persen..", heel het team van die ruggenprik er nog omheen toen ik dat zei.
Terug op de VK mocht ik gelijk persen 2 persweeën en een uitdrijvingstijd zoals ze dan zo mooi noemen ban 2 minuten, en dat is nog ruim genomen

Alleen zo snel als E. er was, zo langzaam waa de placenta. Die is later op de OK onder narcose verwijderd. En daar kwam ik het team van mijn ruggenprik weer tegen. Dus ik zei nog mooi tegen die man: "Ik had toch maar mooi gelijk dat Eva eruit wilde!" Hij lachen.
Waarom tref ik toch altijd van die leuke mannen voor narcoses (en nu dan die ruggenprik) terwijl ik van die genante opmerkingen maak terwijl ik er ook nog eens verschrikkelijk uit zie...

Weet je bevallen is niet fijn qua pijn. Maar wel heel mooi. En nu 3 weken later, kan ik alleen maar een lach hebben bij mijn bevallingsverhaal terwijl een ander me meteen zegt: "Dat heb jij weer".

En zo ervaar ik heel die 4 weken ziekenhuisopname van mezelf. Althans ik probeer me echt te focussen op de positieve dingen.

Dus dames, niet bang zijn voor de bevalling! Het ergste ben je zo snel vergeten.

Ik vond de bevalling een hel, en dat gelukkige gevoel wanneer je je baby voor het eerst ziet was hier ook afwezig. Het enige wat ik dacht is 'gelukkig, het is eruit!' En toen gingen ze hechten

Maar die pijn vergeet je snel gelukkig en ik heb nu wel een heel leuk ventje waarvoor ik het allemaal over zou doen (alleen voorlopig even niet). En ik had gewoon pech met een heftige bevalling dus volgende keer verdien ik wel een makkelijke!

Ja, dat hechten.. daar maakte ik me nog wel wat zorgen over. Althans, had wel eens gelezen dat dat een domper op de feestvreugde was. Maar ik heb er niets van gevoeld? Ik had links uitzich op vriend en baby en was verder wat aan het keuvelen met de VK en de kraamhulp.

quote:

Op woensdag 16 september 2015 17:20 schreef FlyingFish het volgende:
Ik vond de bevalling een hel, en dat gelukkige gevoel wanneer je je baby voor het eerst ziet was hier ook afwezig. Het enige wat ik dacht is 'gelukkig, het is eruit!' En toen gingen ze hechten

Ja, dat ! Ik heb wel drie keer gezegd 'het doet geen pijn meer', gewoon omdat ik daar zo blij mee was. Het hechten viel me alles mee gelukkig, helaas jammer dat de wond zelf wel flink pijn deed een paar weken.

Bang voor de bevalling. Wisselt hier. Maar goed,
Ik hoor op werk ook zo veel horrorscenario's dat ik regelmatig vooral denk "nee! Graag alles behalve dat!!!".
Maar dan zijn er ook momenten dat ik vertrouw op mijn lijf (want dat maakt nu toch maar mooi een baby met eigenlijk minimale kwaaltjes en dat is bovenverwachting van wat mijn artsen eerst dachten) en dat ik denk "leuk zal 't niet worden maar ik kan dit gewoon!".
Ik ga maar uit van 't vertrouwen in mezelf en we zien wel. En ik kijk vooral uit naar de ontmoeting met mini!

Als je echt bang bent, dus meer dan gezond spannend, ga er mee aan de slag, geef het aan aan je vk. Regel hulp. zo belangrijk als je daarin serieus genomen wordt.

Ik was de eerste keer ook echt niet bang. Ik keek er echt naar uit. Maar deze keer herinner ik me helaas hoe zwaar ik het vond. Ik vond de pijn nog wel te doen, maar ik was zo uitgeput. Het blijft maar doorgaan zonder enig rustmomentje. Ik wilde zo graag even een half uurtje pauze of zo. Helaas mocht dat niet van baby...
Uiteindelijk 9 uur actieve bevalling, maar ik was al 7 uur bezig daarvoor. Ik hoop dit keer op een snellere...

Ik voelde me wel echt superwoman naderhand, want ik had dit toch maar mooi helemaal zelf gedaan!

quote:

Op woensdag 16 september 2015 17:54 schreef Kursor het volgende:
Als je echt bang bent, dus meer dan gezond spannend, ga er mee aan de slag, geef het aan aan je vk. Regel hulp. zo belangrijk als je daarin serieus genomen wordt.

Gedaan hoor, aangegeven. Daarom met de klinisch VK een gesprek gehad over mogelijke scenario's en specifieke dingen waar ik bang voor ben. Die hebben we later ook geintegreerd in mijn bevalplan.

Verder heb ik onwijs veel aan mijn reeds mama-zijnde collega's. Die hebben in hetzelfde schuitje gezeten als ik en weten wel hoe ze mij daarin kunnen helpen en dat doen ze dan ook . Maar spannend blijft het, maarja, voor wie niet!

Ik heb er wel lang over gedaan.. twee dagen voorwerk met gerommel en harde buiken en zulks....
En de "bevaldag" was ook bijna klokkie twee keer rond, maar ik had als het nodig was nog wel 24H erbij geplakt hoor. Gewoon omdat ik wist waar ik zo hard voor aan het werk was.

Ik vind t ondertussen spannender dat ie blijft zitten ondanks de goede ziekenhuis resultaten de laatste dagen ben ik als de dood dat ik te laat verandering opmerk. Net hele tijd op mijn zij gelegen zonder schop te voelen, Inmiddels op mijn rug verbouwd ie de boel gelukkig. Maar prettig is anders..
Dus ja ik kijk heeel erg uit naar de bevalling en hoop echt dat dat op de natuurlijke weg kan

Wat een heerlijk nieuws weer Razz! En die laatste foto! Je zoon <3

Razz wat een fijn nieuws! En die foto's

Ik voel de baby nu echt heel duidelijk schoppen in mijn buik, maar af en toe ook aan de buitenkant. Dus heeft vriend net zijn hand op mijn buik gelegd en hij voelde het ook! Pas 17+5 nu, dus dat is echt al super snel

O en bloeddruk gemeten, 91 over 57. Lekker laag nog steeds dus..

Razz wat een fijn nieuws weer! En wat een bijzonder mooie echo die laatste!

Ik had bij O. een geplande ks ivm stuitligging.
De datum weten en de rust die dag gaf waren heerlijk... Zwangerschap was geen leien dakje geweest (O.a flinke bloeding met 32wk) dus die zekerheid was echt fijn.
De ks zelf vond ik wel rete spannend.. Lag hyperventilerend op de tafel

Maar bang voor bevallen nu? Nee.. Maar dat is denk ik vooral omdat ik totaaaal mij nog niet kan voorstellen dat ik nu gewoon zou bevallen.. baby's komen niet daaronder uit toch?

Razz ik zie een pluisje op zijn voorhoofd! Echt waar, op de laatste foto! Goed nieuws