Depressie & Angst #128 Herfst in het hoofd

quote:

Op maandag 14 september 2015 19:43 schreef Elvi het volgende:

[..]

Jij hebt geen startkwalificatie toch? Dat kan een reden zijn dat ze de opleiding betalen. Of anders is het een regeling vanuit de Wajong waar ik niks vanaf weet verder

Je weet nieteens wie "ze" is.
Sterker nog, ik weet dat zelf nieteens

Ik had al eens gezegd dat ik de ballen verstand heb van dit soort dingen, het verandert ook elke keer weer en ook de potjes veranderen sneller dan ze in kaart worden gebracht. Ik volg alleen de voor mij meest logische weg, deze mogelijkheid heb ik, veel andere mogelijkheden heb ik niet en ik zie dit zelf als een hele goeie kans.

Voor de rest moeten jullie m'n pohi maar nalezen of gewoon vragen, maar ik weet gewoon niet meer dan ik jullie al verteld heb

quote:

Op maandag 14 september 2015 18:22 schreef DancingPhoebe het volgende:
Dat lijkt me juist goed? Een reden en een oorzaak en dus ook iets wat te behandelen is?

Beter dan dat ze niet kunnen vinden waarom je je zo belabberd voelt en er ook maar niets verandert, toch?

Ja en nee.
Pfeiffer is niet te behandelen, dat moet je 'uitzitten'. En dat kan weken of maanden duren.

Wat ik uberkut vind is dat ik zo hard bezig was met het op de rit brengen van mijn leven, en dat ging best wel goed. Tot laatst, toen duizend vermoeid. En nu blijk ik daar dus nog wel een tijd aan vast te zitten.

quote:

Op maandag 14 september 2015 19:40 schreef hardromacore2.0 het volgende:

[..]

Lees Elvi.

En feedback is er om gedoe .
Ik ben hier niet om mensen tevreden te houden.
Ik kom op voor mijzelf als ik dat nog acht, als jij daarmee zit dan is dat jouw probleem.

Ik heb bij jou het idee dat je vooral ondermijnend bezig bent. Op de 1 of andere manier twijfel ik bij jou om je goede bedoelingen. Maar goed, dit is alleen wat feedback dus doe ermee wat je wilt

quote:

Op maandag 14 september 2015 19:45 schreef Lonaa het volgende:

[..]

Ja en nee.
Pfeiffer is niet te behandelen, dat moet je 'uitzitten'. En dat kan weken of maanden duren.

Wat ik uberkut vind is dat ik zo hard bezig was met het op de rit brengen van mijn leven, en dat ging best wel goed. Tot laatst, toen duizend vermoeid. En nu blijk ik daar dus nog wel een tijd aan vast te zitten.

quote:

Op maandag 14 september 2015 19:40 schreef hardromacore2.0 het volgende:

[..]

En feedback is er om gedoe .
Ik ben hier niet om mensen tevreden te houden.
Ik kom op voor mijzelf als ik dat nog acht, als jij daarmee zit dan is dat jouw probleem.

Waarom ben je hier eigenlijk wel?

quote:

Op maandag 14 september 2015 19:47 schreef hardromacore2.0 het volgende:

[..]

Niet om op zulke vragen te antwoorden.

Oké, succes met dingen enzo

quote:

Op maandag 14 september 2015 19:46 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Ja. Behoorlijk.
Ik was dus wel een beetje van slag. En boos. En verdrietig. En godverdomme waarom kan het nou nooit eens normaal gaan?

Maar goed, weinig aan te doen.

quote:

Op maandag 14 september 2015 16:56 schreef ChildoftheStars het volgende:

Ik denk wel dat het voor nu de juiste keuze is. Ik wilde zeggen dat je beter nu kan worden opgenomen dan wanneer het erger is, maar ik denk dat het nu al behoorlijk erg is...
Fijn dat je nog wel wat dingen met je stage kan regelen. En neem je tijd om je beter te voelen he

quote:

Op maandag 14 september 2015 19:45 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Je weet nieteens wie "ze" is.
Sterker nog, ik weet dat zelf nieteens

Er zijn maar 2 keuzes: UWV of gemeente

En het maakt verder niet uit ofzo. Ik ben blij voor je dat je die mogelijkheid hebt. Ik kan alleen aan de andere kant ook snappen dat het vragen kan oproepen (vooral bij langdurig werklozen). Maar dat maakt niet dat ik het je nu misgun of alles wil weten van de financien

quote:

Op maandag 14 september 2015 19:50 schreef Elvi het volgende:

[..]

Er zijn maar 2 keuzes: UWV of gemeente

En het maakt verder niet uit ofzo. Ik ben blij voor je dat je die mogelijkheid hebt. Ik kan alleen aan de andere kant ook snappen dat het vragen kan oproepen (vooral bij langdurig werklozen). Maar dat maakt niet dat ik het je nu misgun of alles wil weten van de financien

Er zijn altijd meer keuzes, je noemt de 2 voor jou meest waarschijnlijke, maar dit weet je helemaal niet zeker. Ik weet dat soms bedrijven zelf ook cursussen/opleidingen geven, maar dat daar ook weer bepaalde voorwaardes aan vast zitten, maar ik weet het allemaal niet en ik ga niet zeggen dat het of de gemeente os of het uwv, want feit is dat ik dat gewoon niet weet.

quote:

Op maandag 14 september 2015 19:53 schreef Gray het volgende:
Mehhhhhhhhhhhhhh, kan pas aanstaande maandag op z'n vroegst een afspraak maken, omdat fouten in de verwijsbrief en de arts mag een week niet in z'n praktijk komen.

The fuck?

quote:

Op maandag 14 september 2015 19:53 schreef Gray het volgende:
Mehhhhhhhhhhhhhh, kan pas aanstaande maandag op z'n vroegst een afspraak maken, omdat fouten in de verwijsbrief en de arts mag een week niet in z'n praktijk komen.

HA of de arts waar je je wilt aanmelden voor verdere behandeling?

Maarja, that sucks
edit:

quote:

Op maandag 14 september 2015 19:53 schreef Elvi het volgende:

[..]

The fuck?

en dit. beetje raar wel

quote:

Op maandag 14 september 2015 19:53 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Er zijn altijd meer keuzes, je noemt de 2 voor jou meest waarschijnlijke, maar dit weet je helemaal niet zeker. Ik weet dat soms bedrijven zelf ook cursussen/opleidingen geven, maar dat daar ook weer bepaalde voorwaardes aan vast zitten, maar ik weet het allemaal niet en ik ga niet zeggen dat het of de gemeente os of het uwv, want feit is dat ik dat gewoon niet weet.

Ok even een tip: ik zou er wel achteraan gaan want als er iets misgaat qua financiën dan weet je bij wie je moet zijn.

quote:

Op maandag 14 september 2015 19:54 schreef Elvi het volgende:

[..]

Ok even een tip: ik zou er wel achteraan gaan want als er iets misgaat qua financiën dan weet je bij wie je moet zijn.

Nogmaals, ik heb dit alleen gehoord van de ervaringsdeskundige die ik 3x sprak, maar de jobcoach zelf is pas volgende week terug van vakantie. Oftewel, alles moet nog besproken gaan worden.

Sowieso ga ik vragen hoe de vork in de steel zit, ik ben niet achterlijk

quote:

Op woensdag 9 september 2015 16:41 schreef Elvi het volgende:

Dus straks doe ik voor 6 organisaties vrijwilligerswerk. Waarom doe ik dat mezelf toch steeds aan?!

Nog even terugkomend hierop (Gray, jij vroeg er ook naar ):
Ik heb het met mn SPV besproken en het lijkt er op dat ik dit gewoon van huis uit heb meegekregen Mn ouders zijn ook zo. Geen diep psychologische issue dus. Mn SPV vond ook dat het verder geen nut had om te analyseren, want ze kwam zelf ook uit zo'n gezin dus ze herkende het wel

quote:

Op maandag 14 september 2015 20:38 schreef Gray het volgende:

[..]

Een andere arts moet een week alleen werken ofzo? Ik neem aan voor een opleiding.

[..]

HA. De verwijsbrief was fout ofzo, dus moet opnieuw gemaakt worden, blablabla. 3 weken verder mag ik eindelijk een afspraak maken. Tis maar goed dat ik geen gevaar voor mezelf ben.

Dat is echt het allerstomste wat ik ooit gehoord heb.
Kan je je niet alvast aanmelden bij de instelling en later de verwijzing regelen? Zo deed ik het de eerste keer. Ik regelde eerst een afspraak en toen de verwijzing. Als ik de verwijzing maar meenam naar de eerste afspraak Ik kreeg mn verwijzingen ook altijd tijdens de afspraak met de huisarts dus ik vind het zo raar dat jij moet wachten.

quote:

Op maandag 14 september 2015 18:06 schreef kuolema het volgende:

[..]

Weet je ook hoe dat komt?
Met mij gaat het best goed .

Teveel prikkels gehad dit weekend en ik baal ook een beetje van de storing die ik nog steeds heb.... (mensen zijn eigenlijk eng, en ik doe net alsof ik t heel gezellig heb...)

Ik heb sinds ongeveer een week weer dat ik én veel vermoeider/somberder ben (ik vind de twee soms moeilijk te onderscheiden als halverwege dag een 'ik heb nergens meer energie voor en wil het liefst in bed kruipen' gevoel toeslaat) maar ik voel ook een vreemd soort angst die ik in deze tijd van het jaar vaker gehad heb.
Het lijkt vooral te zijn in begin van de avond tot het moment dat het donker wordt/voorheen donker werd. Ik krijg bijna het idee dat mijn hoofd er moeite mee heeft dat het licht met de dag verandert, en als het vroeger op de avond al donkerder is buiten en ik meer afhankelijk ben van kunstlicht is het ook alsof ik bijna niet scherp/helder meer kan zien. Daar heb ik zomers overigens 's avonds geen last van, maar wellicht koppel ik het wazige gevoel dan meer aan het tijdstip en mijn vermoeidheid, terwijl het nu optreed op tijdstippen dat ik nog scherp moet zijn en functioneren..

Herkent iemand dit gevoel? Ik weet niet zo goed hoe ik het moet definieren of beschrijven..

Begin van het jaar is bij mij de bom gebarsten. Het ging al een tijd niet echt lekker. Kon mijn rust niet meer vinden, begon me steeds meer terug te trekken van het gezin. Begon eigenlijk een eigen leven te leiden buiten het gezin om. Het draaide toch wel door, ik was niet nodig voor mijn gevoel.
Ik had nergens meer zin in, ik snapte mijn vrouw en kinderen niet meer en zij snapte mij ook niet meer. Had alleen maar behoefte om alleen te zijn en geen verplichtingen meer. Om vervolgens te verdrinken in mijn gedachten, angsten en verdriet.

Doordat ik me afsloot van het gezin, voelde ik me steeds meer eenzaam. Had steeds meer het gevoel dat ik er niet meer toe doe. Ze waren voor mijn gevoel beter af zonder mij. Had nog wel energie om me groot te houden tegenover de buitenwereld, maar ook dat werd steeds zwaarder.
Kreeg steeds meer het gevoel dat niemand meer op mij zat te wachten. Sprak niet meer af met vrienden omdat ik hen toch maar tot last zou zijn. Zo gezellig ben ik nou ook weer niet. Waarom zouden ze in vredesnaam met mij af willen spreken? Op het werk steeds meer het gevoel dat ik het niet goed genoeg deed. Elke keer bang dat ik een fout had gemaakt.

De angsten werden steeds groter. Ik was zo bang om te falen, dat ik uiteindelijk alleen nog maar naar mijn beeldscherm staarde., mijn tijd gewoon uitzat. Totdat ik op een ochtend helemaal niks meer kon. Mijn wekker ging af, maar kon de kracht niet meer vinden om mijn arm optillen zodat ik hem kon uitzetten. Uiteindelijk heeft mijn vrouw de wekker uitgezet en mijn naar de huisarts “gesleept”.

Diagnose was duidelijk; depressie. Ik moest zo snel mogelijk hulp krijgen.

Ondertussen heb ik al enkele maanden hulp. Heb het gevoel dat het wel wat beter gaat. Ben weer onderdeel geworden van het gezin, doe weer mee met de opvoeding van de kinderen en begin ook weer closer te worden met mijn vrouw. De kinderen geven aan dat ze me een lievere papa vinden dan voordat ik ziek werd.

Maar toch blijf ik een gevoel houden, het gevoel van er niet toe doen. Heb nog altijd het idee dat ze beter af zijn zonder mij. Voel me ook nog steeds teleurgesteld in mezelf. Dat ik na zoveel maanden nog steeds niets kan. De standaard dingen lukt nog wel, maar het kost zoveel moeite en energie dat ik daarna opgebrand ben.

Weet het gewoon niet meer. Kan niet echt genieten van het leven. De toekomst is grauw en kil. Vraag me ook af of het ooit nog goed komt. Ze zeggen van wel, maar ik kan / wil het niet geloven.

Weet niet waarom ik dit deel. Misschien om mijn verhaal een keer op papier te zetten, misschien om mijn ervaring te delen.

quote:

Op dinsdag 15 september 2015 12:14 schreef NagChampa het volgende:
Begin van het jaar is bij mij de bom gebarsten. Het ging al een tijd niet echt lekker. Kon mijn rust niet meer vinden, begon me steeds meer terug te trekken van het gezin. Begon eigenlijk een eigen leven te leiden buiten het gezin om. Het draaide toch wel door, ik was niet nodig voor mijn gevoel.
Ik had nergens meer zin in, ik snapte mijn vrouw en kinderen niet meer en zij snapte mij ook niet meer. Had alleen maar behoefte om alleen te zijn en geen verplichtingen meer. Om vervolgens te verdrinken in mijn gedachten, angsten en verdriet.

Doordat ik me afsloot van het gezin, voelde ik me steeds meer eenzaam. Had steeds meer het gevoel dat ik er niet meer toe doe. Ze waren voor mijn gevoel beter af zonder mij. Had nog wel energie om me groot te houden tegenover de buitenwereld, maar ook dat werd steeds zwaarder.
Kreeg steeds meer het gevoel dat niemand meer op mij zat te wachten. Sprak niet meer af met vrienden omdat ik hen toch maar tot last zou zijn. Zo gezellig ben ik nou ook weer niet. Waarom zouden ze in vredesnaam met mij af willen spreken? Op het werk steeds meer het gevoel dat ik het niet goed genoeg deed. Elke keer bang dat ik een fout had gemaakt.

De angsten werden steeds groter. Ik was zo bang om te falen, dat ik uiteindelijk alleen nog maar naar mijn beeldscherm staarde., mijn tijd gewoon uitzat. Totdat ik op een ochtend helemaal niks meer kon. Mijn wekker ging af, maar kon de kracht niet meer vinden om mijn arm optillen zodat ik hem kon uitzetten. Uiteindelijk heeft mijn vrouw de wekker uitgezet en mijn naar de huisarts “gesleept”.

Diagnose was duidelijk; depressie. Ik moest zo snel mogelijk hulp krijgen.

Ondertussen heb ik al enkele maanden hulp. Heb het gevoel dat het wel wat beter gaat. Ben weer onderdeel geworden van het gezin, doe weer mee met de opvoeding van de kinderen en begin ook weer closer te worden met mijn vrouw. De kinderen geven aan dat ze me een lievere papa vinden dan voordat ik ziek werd.

Maar toch blijf ik een gevoel houden, het gevoel van er niet toe doen. Heb nog altijd het idee dat ze beter af zijn zonder mij. Voel me ook nog steeds teleurgesteld in mezelf. Dat ik na zoveel maanden nog steeds niets kan. De standaard dingen lukt nog wel, maar het kost zoveel moeite en energie dat ik daarna opgebrand ben.

Weet het gewoon niet meer. Kan niet echt genieten van het leven. De toekomst is grauw en kil. Vraag me ook af of het ooit nog goed komt. Ze zeggen van wel, maar ik kan / wil het niet geloven.

Weet niet waarom ik dit deel. Misschien om mijn verhaal een keer op papier te zetten, misschien om mijn ervaring te delen.

Hoi. Ik zag dat je in maart al eens gepost had hier en dat je al een tijdje meelas.
Welkom (helaas, je snapt wel wat ik bedoel)

Eerst over dit stukje:

quote:

Vraag me ook af of het ooit nog goed komt. Ze zeggen van wel, maar ik kan / wil het niet geloven.

Zelf ben ik geen fan van dit soort uitspraken omdat je dit niet zeker kunt weten (het gaat na een tijd 'meestal' weer beter, maar garantie heb je gewoon niet) en om de 1 of andere reden komt zo'n opmerking op mij een beetje over alsof mijn klachten niet serieus genomen worden.

Het is goed dat je hulp hebt nu. Schrijven doe ik nu al jaren, kan niet precies uitleggen waarom maar het doet mij wel plezier (houd ook een dagboek bij).

Dat met die wekker klinkt wel serieus. Hoe heb je het zover laten komen?