R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Wat een heftig verhaal. En wat knap dat je er op deze manier over kan denken.quote:Op maandag 13 juli 2015 18:24 schreef ChildoftheStars het volgende:
[..]
Mijn moeder wist dat ik misbruikt werd door mijn broer en vader. Toen ik vroeg of ik de sleutel van mijn kamerdeur mocht, was het antwoord nee. Dat is de rol van jongste dochter. Ik weet waar dit vandaan komt bij haar en kan het haar niet kwalijk nemen dat zij die kijk op de wereld ontwikkeld heeft. Ik weet dat mijn beide ouders een ontzettend zwaar en moeilijk leven hebben gehad en dit door hebben gegeven aan de volgende generatie.
Wat ik niet begrijp, en waardoor ik meer afstand neem (en nee, geen contact verbreken, maar afstand), is dat mijn moeder (spreekt even alleen over haar, vader heeft suïcide gepleegd) nooit in therapie is gegaan en het mij kwalijk neemt dat ik dat wel doe. Ze vindt het aanstellerij. Dat vind ik een probleem en een reden om afstand te nemen. Ik moet aan mezelf werken om de mishandeling, misbruik en verwaarlozing (de problemen die daaruit voortgekomen zijn) te kunnen verwerken en oplossen. Dat zij dit afdoet als zwakte, is voor mij een reden om minder intesief contact te hebben.
Desondanks zij wordt binnenkort geopereerd en dan zorg natuurlijk voor haar. Dat is mijn rol, maar emotioneel is de band gewoon kapot.
(even ter voorbeeld waarom contact verminderen soms nodig is. Ik heb het gewoon nodig om zelf even verder te kunnen en te werken aan mezelf. Daarna is er ook wel weer meer ruimte voor meer band)
Ik heb zelf niet de makkelijkste ouders op aarde, maar zij hebben inderdaad ook hun eigen geschiedenis. Wat het voor mij makkelijk maakt om met mijn ouders om te gaan, is dat ik weet dat ze van mij houden en dat ze het goed bedoelen.
Ik denk dat een deel van volwassen worden ook is dat je aanvaardt dat je ouders niet perfect zijn. Ik denk niet meer dat ik mijn ouders kan veranderen, maar accepteer wie ze zijn. Ik heb wel iets meer afstand van ze leren nemen zodat ik me niet laat meeslepen in hun manier van communiceren maar er wat verder vanaf sta.
Ik zou niet snel breken met mijn ouders, maar ik zou het me in het geval van bijvoorbeeld ChildoftheStars wel voorstellen.
Frankly, my dear, I don't give a damn.
Ze wist het juist wel. Ik heb het haar verteld en kreeg toen te horen dat het mijn probleem was. Dat hoort bij de dochter zijn. En ik heb gevraagd om de sleutel, maar niet gekregen. Dus tja...quote:
[..]
Als je moeder stelselmatig het misbruik ontkent of bagatelliseert kun jij daar natuurlijk niks mee.
Zeker als je zelf in een situatie zit waarin je aan jezelf wilt werken.
Wist zij er helemaal niks vanaf joh? Met die sleutel klinkt wel ernstig.
Alleen ik kan het haar niet kwalijk nemen of er boos om zijn. Er is een reden waarom mensen zo gaan redeneren. En ik wil bewust absoluut nooit moeder worden, om dit soort zaken te voorkomen
Is meer ageren tegen mensen die familie of zelfs ouders maar als verplichte kennissen zien en zodoende allerlei dingen van vroeger er bij halen om maar niet meer aan die verplichting te hoeven voldoen.quote:
[..]
Oké, was even nieuwsgierig omdat je zo fel bentIk begrijp je mening, ben voor 99% eens. Alleen je kwam dusdanig fel over dat ik nieuwsgierig werd. Sorry
Kom je bij de RIAGG met je dwangstoornis is het gelijk op voorhand de schuld van de compulsieve moeder, zo'n wereld leven we beetje in in Nederland.
Natuurlijk bepaal je uiteindelijk allemaal zelf of je wel of niet met je ouders optrekt.
blablablabla
Dat is dus je eigen kind laten verkrachten. Waarom doe je niet alsnog aangifte tegen haar?quote:
[..]
Ze wist het juist wel. Ik heb het haar verteld en kreeg toen te horen dat het mijn probleem was. Dat hoort bij de dochter zijn.
Wtf meid arme jijquote:
[..]
Ze wist het juist wel. Ik heb het haar verteld en kreeg toen te horen dat het mijn probleem was. Dat hoort bij de dochter zijn. En ik heb gevraagd om de sleutel, maar niet gekregen. Dus tja...
Alleen ik kan het haar niet kwalijk nemen of er boos om zijn. Er is een reden waarom mensen zo gaan redeneren. En ik wil bewust absoluut nooit moeder worden, om dit soort zaken te voorkomen
Is dat niet strafbaar in Nederland, of wil je niet zover gaan?
blablablabla
Klopt en daarom heb ik nu afstand genomenquote:
[..]
Ook dat is je rol niet. Het is nu wel je eigen vrije keuze.
Ik denk dat je hier wel gelijk hebt. Volwassen worden is ook open staan voor het feit dat je ouders mensen zijn met hun eigen verhaal. Echter heb ik het idee dat mensen vaak breken terwijl ze nog half in de "losweekfase" zitten en die te extreem doorvoeren. Desondanks hoeven er geen ernstige dingen gebeurd te zijn om te breken. Soms mist de band gewoon en dan moet je ook vrij zijn om het te laten rusten.quote:
[..]
Wat een heftig verhaal. En wat knap dat je er op deze manier over kan denken.
Ik heb zelf niet de makkelijkste ouders op aarde, maar zij hebben inderdaad ook hun eigen geschiedenis. Wat het voor mij makkelijk maakt om met mijn ouders om te gaan, is dat ik weet dat ze van mij houden en dat ze het goed bedoelen.
Ik denk dat een deel van volwassen worden ook is dat je aanvaardt dat je ouders niet perfect zijn. Ik denk niet meer dat ik mijn ouders kan veranderen, maar accepteer wie ze zijn. Ik heb wel iets meer afstand van ze leren nemen zodat ik me niet laat meeslepen in hun manier van communiceren maar er wat verder vanaf sta.
Ik zou niet snel breken met mijn ouders, maar ik zou het me in het geval van bijvoorbeeld ChildoftheStars wel voorstellen.
quote:
[..]
Dat is dus je eigen kind laten verkrachten. Waarom doe je niet alsnog aangifte tegen haar?
Geef een reden, waarin iemand zelf niet-misbruikt is, dat zij zo gaat redeneren?quote:
[..]
Wtf meid arme jij
Is dat niet strafbaar in Nederland, of wil je niet zover gaan?
Nee, ik wil niet zo ver gaan. Ik heb een ramp van een jeugd gehad en zij ook. Het enige dat ik haar kwalijk neemt is dat ze nooit in therapie is gegaan en mij erom belachelijk maakt. Alleen het maakt wel dat ik zeer afstandelijk ben en zo min mogelijk contact heb. Ze probeert het allemaal ook wel goed te maken en tja...
Ik weet het niet precies. Het is een ingewikkeld proces, waarin ik niet weet wat ik wil. En wat terecht is. Ik zit ook nog heel erg met een eigen schuldvraag hierin (als ik nou anders was kind, dan...)
Mijn vader was er niet eens 1 jaar voor me, dus laat staan 18 jaar, bitch please, dan blijft hij wel mijn vader, maar ik zie hem niet meer als een sperma donor en een loser.quote:
[..]
Alsof andersom bekeken het ouderschap alleen maar over rozen gaat.
18 jaar lang voed je naar beste gevoel en intentie je kroost op om vervolgens te horen te krijgen dat je alsnog aan alle kanten gefaald hebt.
Sommige mensen moeten zelf eens in de spiegel kijken ook hoor.
En nee, echt niet de mensen die zwaar geestelijk of lichamelijk misbruikt zijn.
Ik weet niet zeker of de hulpverlening zo werkt, of dat ik mazzel heb gehad. Maar ik ben het met je eens. Anderzijds, zien dat je gedrag overneemt van een ouder is wat anders dan de schuld geven. En het feit dat iemand in therapie is, zegt dat hij het wil veranderen (tenzij het een zelfmedelijden jankuurtje wordt, daar kan ik wel boos om worden wanneer mensen dat doen)quote:
[..]
Is meer ageren tegen mensen die familie of zelfs ouders maar als verplichte kennissen zien en zodoende allerlei dingen van vroeger er bij halen om maar niet meer aan die verplichting te hoeven voldoen.
Kom je bij de RIAGG met je dwangstoornis is het gelijk op voorhand de schuld van de compulsieve moeder, zo'n wereld leven we beetje in in Nederland.
Natuurlijk bepaal je uiteindelijk allemaal zelf of je wel of niet met je ouders optrekt.
Begrijpelijk, maar die post was meer gericht aan mensen die na hun jeugd opeens achter ellende komen en hun ouders niet meer willen zien omdat het te confronterend zou zijn.quote:Op maandag 13 juli 2015 18:38 schreef Angel-Joy het volgende:
[..]
Mijn vader was er niet eens 1 jaar voor me, dus laat staan 18 jaar, bitch please, dan blijft hij wel mijn vader, maar ik zie hem niet meer als een sperma donor en een loser.
In jouw geval is er nauwelijks sprake van een ouder zoals je zelf terecht opmerkt
.
blablablabla
Ik heb dit nog nooit op deze manier gehoord, vind dit wel heel heftig hoor. Maar knap dat je er afstand van kan nemen - het klinkt als een vicieuze cirkel en jij doorbreekt die. Dat geeft dus wel aan dat je nog altijd een keuze hebt, ook al maak je dit soort dingen mee. Jammer dat je moeder en vader niet de kracht als persoon hadden om zo'n keuze te maken en niet dat vreselijke patroon door te zetten.quote:
[..]
Ze wist het juist wel. Ik heb het haar verteld en kreeg toen te horen dat het mijn probleem was. Dat hoort bij de dochter zijn. En ik heb gevraagd om de sleutel, maar niet gekregen. Dus tja...
Alleen ik kan het haar niet kwalijk nemen of er boos om zijn. Er is een reden waarom mensen zo gaan redeneren. En ik wil bewust absoluut nooit moeder worden, om dit soort zaken te voorkomen
Frankly, my dear, I don't give a damn.
Bemerk zelf dat de rollen nu soms omgedraaid zijn. Moeder klaagt en jammert en dan dien je dat maar allemaal aan te horen.quote:
[..]
Ik weet niet zeker of de hulpverlening zo werkt, of dat ik mazzel heb gehad. Maar ik ben het met je eens. Anderzijds, zien dat je gedrag overneemt van een ouder is wat anders dan de schuld geven. En het feit dat iemand in therapie is, zegt dat hij het wil veranderen (tenzij het een zelfmedelijden jankuurtje wordt, daar kan ik wel boos om worden wanneer mensen dat doen)
Soms ook nare trekjes, manipulatief wel. Of als je met een leuke vrouw thuiskomt vertellen dat je tot je 5e niet zelfstandig kon eten en dat nog steeds soms lastig is. Tja
Vervolgens de vader die jou heeft leren fietsen na 4x uitleggen nog steeds niet snapt hoe de iPad werkt. Nee die voorbeeldrol verdwijnt wel op termijn
In therapie gaan kan soms ook onderdeel zijn van proces om jezelf weer te vinden omdat je niet weet wat je wilt met je leven qua studie en je vriend is net bij je weg. Niet perse omdat er structureel iets mis met je opvoeding is terwijl psychiaters daar wel bijna altijd aan refereren.
blablablabla
Heel veel problemen worden ook door ervaringen in de jeugd veroorzaakt, wat voor invloed je dat geeft in de relatie richting ouders is vervolgens aan het kind.quote:
[..]
Is meer ageren tegen mensen die familie of zelfs ouders maar als verplichte kennissen zien en zodoende allerlei dingen van vroeger er bij halen om maar niet meer aan die verplichting te hoeven voldoen.
Kom je bij de RIAGG met je dwangstoornis is het gelijk op voorhand de schuld van de compulsieve moeder, zo'n wereld leven we beetje in in Nederland.
Natuurlijk bepaal je uiteindelijk allemaal zelf of je wel of niet met je ouders optrekt.
Ben zelf meer van de Dick Swaab-theorie, ken je hem toevallig? Hij is de auteur van "Wij zijn ons brein" .quote:
[..]
Heel veel problemen worden ook door ervaringen in de jeugd veroorzaakt, wat voor invloed je dat geeft in de relatie richting ouders is vervolgens aan het kind.
Oftewel dat het merendeel van gedragsmatig gedoe is aangeboren. Niet specifiek gericht aan jou maar ben wel eens benieuwd: Zijn mensen die zelf met hun ouders gebroken hebben om redenen die niet misbruik/verwaarlozing gerelateerd zijn niet bang dat hen op een dag hetzelfde lot wacht?
blablablabla
Dank je wel voor dit lieve berichtquote:
[..]
Ik heb dit nog nooit op deze manier gehoord, vind dit wel heel heftig hoor. Maar knap dat je er afstand van kan nemen - het klinkt als een vicieuze cirkel en jij doorbreekt die. Dat geeft dus wel aan dat je nog altijd een keuze hebt, ook al maak je dit soort dingen mee. Jammer dat je moeder en vader niet de kracht als persoon hadden om zo'n keuze te maken en niet dat vreselijke patroon door te zetten.
... Ik weet niet of ik hem doorbreek. iig probeer ik dezelfde fouten te voorkomen. En ik moet zeggen, ik faal op heel erg veel vlakken in mijn leven. Psychisch ben ik echt wel een puinhoop. Alleen met opgeven is nog nooit iemand verder gekomen. Daarom doe ik alles wat in mijn macht is om een beter leven te krijgen (dus therapie en studeren). Met zelfmedelijden heb ik weinig, je bereikt er niks mee.
Iedereen heeft die keuzes, helaas pakt niet iedereen hem.
Dat is ook het leuke aan volwassen worden (ahem... alles was leuk en fijn aan volwassen worden. Mijn eerste eigen woonplekje, wat was dan fijn). Je gaat herkennen in jezelf en kan kiezen wat je ermee moet. En je gaat ook meer van ze begrijpen, tenminste, ik wel.quote:
[..]
Bemerk zelf dat de rollen nu soms omgedraaid zijn. Moeder klaagt en jammert en dan dien je dat maar allemaal aan te horen.
Soms ook nare trekjes, manipulatief wel. Of als je met een leuke vrouw thuiskomt vertellen dat je tot je 5e niet zelfstandig kon eten en dat nog steeds soms lastig is. Tja
Vervolgens de vader die jou heeft leren fietsen na 4x uitleggen nog steeds niet snapt hoe de iPad werkt. Nee die voorbeeldrol verdwijnt wel op termijn
Aan zulke dingen had ik stiekem niet gedacht... je hebt daar wel gelijk in, denk ik.quote:In therapie gaan kan soms ook onderdeel zijn van proces om jezelf weer te vinden omdat je niet weet wat je wilt met je leven qua studie en je vriend is net bij je weg. Niet perse omdat er structureel iets mis met je opvoeding is terwijl psychiaters daar wel bijna altijd aan refereren.
(trouwens, bij mij gaat het ook regelmatig over de opvoeding, alleen niet in beschuldigende zin. Al merk ik dat ze dat soms wel lastig vinden)
Mijn vriend heeft niks te klagen qua geld (en dat komt ook deels door met zijn ouders te hebben gebroken, maar niet in die zin die jij bedoelt). Echter, als mijn vriend dezelfde man zou zijn als nu, maar nog wél contact met zijn ouders zou hebben gehouden, dan had hij nu via zijn ouders juist nog veel meer geld gehadquote:
Nederlanders hebben liever geld dan een goede band met hun familie.
Ik kan me niet voorstellen om zo'n koud hart te hebben, ik zal nooit met mijn ouders breken, ook niet met familieleden waar ik een mindere band mee heb, ze zijn toch familie en dragen hetzelfde bloed en karaktertrekken plus uiterlijke overeenkomsten. Je moet wel een egoïstische hond zijn wil je dat zo makkelijk weggooien.
Ook al is de band slecht, je kan er nog altijd het beste van maken. Waar een wil is, is een weg. En die weg leidt niet naar Rome, want Rome is kut. Maar die weg leidt wel naar een betere toekomst.
Ik vind veel familiebanden ook te los en heb ook het idee dat dat steeds erger wordt. In zoverre snap ik "de andere kant" wel. Maar als het om definitief en geheel breken met je ouders gaat, dan is mijn ervaring dat daar in verreweg de meeste gevallen langdurig en ernstig leed aan vooraf gaat. Kinderen (meestal als volwassene), ook Nederlandse kinderen, doen dat in verreweg de meeste gevallen echt niet zomaar...quote:Op maandag 13 juli 2015 18:19 schreef Pulzzar het volgende:
Wel typisch dat de discussie in dit topic dezelfde richting opgaat als in de video. In de video zijn ook mensen die niet begrijpen waarom sommigen met hun ouders breken als er mishandeling of misbruik bij gepaard gaat.
Ik vind zelf ook dat over het algemeen de familiebanden in Nederland veel te los zijn. Het is zo onderhand gewoon dat families 'uit elkaar groeien' nadat de ouders zijn overleden. Het is dan al heel wat als je je broers en zussen op verjaardagen ziet.
Maar in geval van mishandeling of misbruik vind ik het logisch als je met je ouders breekt en begrijp ik echt niet waarom sommigen dan nog vinden dat je nog steeds ontzag voor je ouders moet hebben.
Tails tell tales
Hij was er af en toe, maar jouw uitspraak 'het blijft jouw ouders' klopt niet helemaal. Bloed staat niet gelijk aan contact en een bandquote:
[..]
Begrijpelijk, maar die post was meer gericht aan mensen die na hun jeugd opeens achter ellende komen en hun ouders niet meer willen zien omdat het te confronterend zou zijn.
In jouw geval is er nauwelijks sprake van een ouder zoals je zelf terecht opmerkt
Wie wil er nou met zulke rotkarakters omgaan?quote:
[..]
Ik vind veel familiebanden ook te los en heb ook het idee dat dat steeds erger wordt.
Nou ja, dit is dus MIJN situatie (niet die van mijn vriend).quote:
[..]
Wat een heftig verhaal. En wat knap dat je er op deze manier over kan denken.
Ik heb zelf niet de makkelijkste ouders op aarde, maar zij hebben inderdaad ook hun eigen geschiedenis. Wat het voor mij makkelijk maakt om met mijn ouders om te gaan, is dat ik weet dat ze van mij houden en dat ze het goed bedoelen.
Ik denk dat een deel van volwassen worden ook is dat je aanvaardt dat je ouders niet perfect zijn. Ik denk niet meer dat ik mijn ouders kan veranderen, maar accepteer wie ze zijn. Ik heb wel iets meer afstand van ze leren nemen zodat ik me niet laat meeslepen in hun manier van communiceren maar er wat verder vanaf sta.
Ik zou niet snel breken met mijn ouders, maar ik zou het me in het geval van bijvoorbeeld ChildoftheStars wel voorstellen.
Best heftige dingen met mijn ouders meegemaakt (en ook niet uitgesloten dat ik die nog wel eens met hen zal meemaken), maar ik weet wel dat zij heel veel van mij houden en dat zij -op hun manier- altijd hun best hebben gedaan/doen. Beide getraumatiseerd door zelf een opvoeding/jeugd te hebben gehad die nog vele malen erger was dan die van mij, dus wat dat betreft vind ik dat ze het eigenlijk nog wel behoorlijk goed hebben gedaan/doen allemaal ook.
@ ChildoftheStars:
Tails tell tales
Dat vind ik erg om te lezen, mijn moeder wist het niet en toen ze er achter kwam Is ze meteen gaan scheiden. Daar ben ik haar nog altijd erg dankbaar voor.quote:
[..]
Ze wist het juist wel. Ik heb het haar verteld en kreeg toen te horen dat het mijn probleem was. Dat hoort bij de dochter zijn. En ik heb gevraagd om de sleutel, maar niet gekregen. Dus tja...
Alleen ik kan het haar niet kwalijk nemen of er boos om zijn. Er is een reden waarom mensen zo gaan redeneren. En ik wil bewust absoluut nooit moeder worden, om dit soort zaken te voorkomen
Heel veel sterkte.
"One cries because one is sad. For example, I cry because others are stupid, and that makes me sad."
Hier gaan ook geen kinderen komen en ook deels om die reden. Aan de ene kant denk ik dat mijn vriend en ik eigenlijk best wel goede ouders zouden (kunnen) zijn (wij lijken in veel opzichten ook totaal niet op onze ouders), aan de andere kant zijn we beide tóch bang dat wij die cyclus van allerlei problemen (aan beide kanten) tóch voort zouden zetten... (maar is dééls de reden hoor, niet de énige reden).quote:
[..]
Ze wist het juist wel. Ik heb het haar verteld en kreeg toen te horen dat het mijn probleem was. Dat hoort bij de dochter zijn. En ik heb gevraagd om de sleutel, maar niet gekregen. Dus tja...
Alleen ik kan het haar niet kwalijk nemen of er boos om zijn. Er is een reden waarom mensen zo gaan redeneren. En ik wil bewust absoluut nooit moeder worden, om dit soort zaken te voorkomen
Tails tell tales
Ik ken die opvattingen maar beperkt. Als het brein bepaalde dingen niet goed kan of juist afdwingt kun je dat denk ik niet veranderen maar de mogelijkheden die het brein je geeft kun je op verschillende manieren toepassen en ik denk dat de keuzes die je maakt dan mede gebaseerd worden op opgedane ervaringen, tenzij het brein je natuurlijk niet de mogelijkheid biedt om te leren. Het zou vreemd zijn als jouw brein al jouw gedrag bepaald want dan kun je immers niets leren.quote:
[..]
Ben zelf meer van de Dick Swaab-theorie, ken je hem toevallig? Hij is de auteur van "Wij zijn ons brein" .
Oftewel dat het merendeel van gedragsmatig gedoe is aangeboren. Niet specifiek gericht aan jou maar ben wel eens benieuwd: Zijn mensen die zelf met hun ouders gebroken hebben om redenen die niet misbruik/verwaarlozing gerelateerd zijn niet bang dat hen op een dag hetzelfde lot wacht?
Dank je welquote:
[..]
Dat vind ik erg om te lezen, mijn moeder wist het niet en toen ze er achter kwam Is ze meteen gaan scheiden. Daar ben ik haar nog altijd erg dankbaar voor.
Heel veel sterkte.
Dat is een goede reactie van je moeder...
Ik hoop dat het je lukt om er een beetje overheen te komen en verder te gaan met je leven. Zulke dingen zijn ontwrichtend
Het kan een valkuil zijn, mits je ook echt de ruimte neemt voor jezelf om alles te verwerken en stil te gaan staan bij wat normaal is. Wanneer je daar echt, en serieus, tijd voor uittrekt, moet het te doen zijn. Lijkt me. Zolang je ook eerlijk blijft reflecteren en op tijd aan de bel trekt wanneer het niet lukt.quote:
[..]
Hier gaan ook geen kinderen komen en ook deels om die reden. Aan de ene kant denk ik dat mijn vriend en ik eigenlijk best wel goede ouders zouden (kunnen) zijn (wij lijken in veel opzichten ook totaal niet op onze ouders), aan de andere kant zijn we beide tóch bang dat wij die cyclus van allerlei problemen (aan beide kanten) tóch voort zouden zetten... (maar is dééls de reden hoor, niet de énige reden).
(desondanks... ik kan geen eens in een relatie zitten zonder weer in deze cirkel te belanden. Ik faal echt op dat gebied. En dan gaat het enkel en alleen ten koste van mezelf. Dus kinderen, en ik ben al 27, ga ik toch echt niet aandurven. Het is zwak, maar ik vrees toch echt te verknipt te zijn geraakt).
Dát ben ik helemaal met je eens!quote:
Kom je bij de RIAGG met je dwangstoornis is het gelijk op voorhand de schuld van de compulsieve moeder, zo'n wereld leven we beetje in in Nederland.
Ik heb het zelf ervaren, want ik heb zelf psychische problemen waarvoor ik meerdere malen ben behandeld. De psych zei het niet direct, maar suggereerde wel indirect dat mijn ouders voor een groot deel verantwoordelijk zijn voor mijn problemen. Ik ben niet iemand die dan vervolgens de volle schuld op mijn ouders legde, maar achteraf gezien was ik daardoor wel teveel in een slachtofferrol gekropen en had het mijn band met mijn ouders erg slecht gedaan. Met termen als 'emotionele verwaarlozing' voelde ik me wel enorm tekort gedaan door mijn ouders. Wat ik typisch vond, was dat het wel tegen mij werd gezegd, maar als mijn ouders er bij een evaluatiegesprek bij waren, werd er helemaal niks gezegd over hoe groot de zogenaamde rol van mijn ouders was.
Ik kan nu beter inzien dat níemand perfecte ouders heeft en dat sommige aspecten van je opvoeding een negatief effect hebben op je ontwikkeling. That's life! Je kan als mens leren van de fouten die jijzelf maar ook anderen maken. Alleen jij kan je leven leven en daarom moet je de verantwoordelijkheid bij jezelf leggen.
Ik vind serieus - zoals ik het heb ervaren - dat je bij psychische behandelinstanties erg klein wordt gehouden. Je leert er te weinig om de kracht in jezelf te ontdekken en om weerbaarder te worden en opgewassen tegen de moeilijke dingen in het leven.
Maar ik wijk van het onderwerp af.
De een is nou een betere ouder dan de ander, dus het ene kind is daarmee wat meer gezegend dan de ander. Daarmee bedoel ik dat de 'slechtere ouders' bijvoorbeeld emotioneel gesloten zijn of zich te autoritair opstellen. Dat soort mensen zouden bijvoorbeeld hulp van Jo Frost kunnen gebruiken.
Dat is wel wat anders dan je kinderen fysiek mishandelen, seksueel misbruiken of heel ernstig verwaarlozen: daarmee richt je als ouder zoveel schade aan. Het gevoel van geborgenheid wat kinderen bij hun ouders voelen, is er dan helemaal niet meer en maakt juist plaats voor angst.
|
|
