Hoe accepteer je jezelf met al je tekortkomingen?

quote:

Op dinsdag 7 april 2015 12:00 schreef Lastpost het volgende:
Relativeren en meer lak krijgen aan zaken die je toch niet kunt beďnvloeden. En je gewoon neerleggen bij de mindere aspecten die je niet kunt veranderen, positieve punten benadrukken en je niet te druk maken om hetgeen anderen vinden.

Dit is alvast een goed begin idd

quote:

Op dinsdag 7 april 2015 11:28 schreef fathank het volgende:

[..]

Nee omdat een nieuw gezicht je fucked up psyche niet gaat veranderen.

Het is niet zo wanneer je je nieuwe neus hebt ineens al je problemen met jezelf als sneeuw voor de zon verdwijnen.

Eigenlijk ben ik er van overtuigd dat dat dus wel het geval is voor het overgrote deel. Het gaat hier niet om meisjes die eetproblemen hebben of van zichzelf al een goed figuur hebben of er goed uit zien.

Het gaat om mensen die elke dag geconfronteerd worden met hun beeld die niet overeen met de werkelijkheid hoe ze er uit zien. Als dat is opgelost, is het probleem er ook niet meer.


Verder vind ik het nogal gevaarlijk om je tekortkomingen te accepteren. Of je doet je best niet, of je hebt nog niet eens geprobeert.

Het ligt eraan wat je stoort in je uiterlijk als je plastische chirurgie overweegt.
Een lelijke neus hebben en er een mooie van maken kan je zeker wel helpen.
Je moet niet naar voorbeelden kijken zoals Michael Jackson.

Tekortkomingen kan je best accepteren zolang je maar genoeg hebt om het te compenseren en waarmee je het compenseert genoeg waardeert om vanuit een emotioneel idee te kunnen stellen dat je goed genoeg bent.

quote:

Op zondag 5 april 2015 22:09 schreef Ballet9 het volgende:
Ik verwacht niet dat iemand iets voor mij doet. Ik ben benieuwd naar hoe andere mensen blij met zichzelf kunnen zijn en belangrijker: of er misschien mensen hetzelfde pad hebben gelopen en van onzeker naar zelfverzekerd zijn gegaan. En hoe los je zulke erge onzekerheid op?

Je bent perfectionistisch ingesteld?

Tevens kan je eigen smaak in de loop ter tijden ook veranderen.

Al je idealen loslaten, hoe moeilijk dat ook is.

quote:

Op dinsdag 7 april 2015 17:54 schreef Ballet9 het volgende:
En nee, ik ga geen plastische chirurgie doen, wat een tip

Dan moet je ook niet zeuren dat je lelijk bent, dat doe je dan zelf.

quote:

Op dinsdag 7 april 2015 18:43 schreef Ballet9 het volgende:

[..]

Hahaha pleur op aub

Waarom zou je het accepteren? Wat als plastische chirurgie wel een uitkomst was? Er zijn echt wel mensen op vooruit gegaan?

quote:

Op dinsdag 7 april 2015 18:47 schreef Ballet9 het volgende:

[..]

Omdat ik mijn hoofd niet ga laten verbouwen om er maar mooier uit te zien. Ik wil liever blij zijn met hoe ik eruitzie zoals ik ben. Het kan dat er mensen op vooruit zijn gegaan, maar ik wil blij zijn met mezelf om wie ik ben.

Je hebt in het verleden toch ook je gedrag bijgesteld om een beter mens te worden? Toen heb je toch ook niet die redenatie gebruikt voor je innerlijk?

quote:

Op dinsdag 7 april 2015 18:52 schreef Ballet9 het volgende:

[..]

Wat

Niet?

Als je denkt dat al je negatieve gedragingen alleen terug te voeren zijn op je uiterlijk, is dat wel simplistisch gedacht.
Daarnaast proberen mensen te begrijpen wat jou lelijk maakt, maar typ je alleen dingen die hun onbegrip bevestigen. Is dat omdat je je schaamt, of is het toch meer om complimentjes te vissen, iets waar mensen vaak een hekel aan hebben? Je focust nogal op een dimensie van jezelf lijkt het, je uiterlijk, wellicht door je omgeving. Dat steeds in negatieve zin benoemen maakt je geen leuker mens. Niemand houdt van een zeur.

Een reflectiecursus of cognitieve gedragstherapie kan wellicht geen kwaad. Maar dat geldt voor de meeste mensen.

Als het gaat om zelfvertrouwen en zelfverzekerd zijn: Fake it untill you make it.
Loop rechtop, lach naar mensen, kijk ze in de ogen. Als je lang genoeg doet alsof je zelfverzekerd bent, word je het ook. Wees daarnaast niet bang voor wat mensen van je vinden; het is namelijk niet belangrijk. Vinden ze je leuk / mooi / knap / aardig? Mooi! Zo niet? Jammer voor hun, heb jij geen boodschap aan.

Hou ook op met tegen jezelf te zeggen dat je lelijk bent. Mooi en lelijk zijn subjectief. Er zit geen absolute waarheid in.

Tot slot: Verander zaken waar je invloed op hebt. Daarentegen heeft het geen nut om tijd en energie te stoppen in zaken waar je geen invloed op hebt, het is zonde van je tijd en energie.

quote:

Op dinsdag 7 april 2015 19:12 schreef Ballet9 het volgende:
Ik zeg dat het komt door mijn onzekerheid dat ik soms verkeerde keuzes maak. Keuzes als in: bepaalde dingen in het leven uit de weg gaan.

Waarom wil je dan niet accepteren dat je verkeerde keuzes maakt? Waarom accepteer je je onzekerheid niet?
Kennelijk ben je wel bereid je lelijkheid te accepteren maar niet dat :s

quote:

Op zondag 5 april 2015 23:32 schreef Ballet9 het volgende:

[..]

Ik ben geen standaard schoonheid. Je hebt gelijk dat smaken verschillen. Ik heb wel eens gehoord dat mensen mij oprecht heel mooi vinden, maar objectief gezien ben ik dat dus echt niet. Kan je dat geloven? De meeste jongens vinden mij niet mooi, dat weet ik. Het gaat mij er verder ook niet meer om wat een ánder van mij vindt, maar het gaat mij erom wat ik ervan vind. En ik weet dat ik lelijk ben en dat maakt mij onzeker. En met alle gevolgen die erbij komen kijken is dat soms geen pretje.

Ik sport al! Ik zit op volleybal en ik doe aan hardlopen. Ik ben nog steeds niet blij met hoe ik eruitzie, maar een gezonde levensstijl vind ik belangrijk (en ik vind sporten leuk ). Maar ik begrijp jouw punt zeker! Scary_mary heeft gelijk dat ik hulp moet gaan zoeken! Ik heb een super leuke omgeving, mooie studie, de liefste vriendinnen, liefste ouders, ik kan de leukste dingen doen. En ik maak door mijn onzekerheid hele domme keuzes. Ik baal daarvan.. En dat allemaal om uiterlijk.

Ik ben benieuwd naar ervaringen van mensen die van onzeker naar zelfverzekerd zijn gegaan. Ik kom er alleen niet uit.

Ik ben ook een tijd onzeker geweest maar ik kwam er snel achter dat andere mensen zich gewoon niet interesseren in de dingen waar jij je onzeker over voelt. Jij voelt jezelf lelijk en je bent misschien bang dat iemand je gaat aanspreken en je vertelt dat je de lelijkste van allemaal bent. Maar dit gebeurt nooit, niemand wil de tijd en moeite erin steken om even iemand volledig in de grond te trappen.

Dus op een gegeven moment dacht ik, fuck it, ik ga lekker leven zoals ik dat wil en als iemand daar problemen mee heeft ga mij daar geen zorgen meer over maken. Dan ligt het probleem bij hun niet bij mij. Ik ben niet diegene die naar mijn hoofd moet kijken, of die problemen met mij heeft.

Daarom een tip van mij, i.p.v. elke keer voor de spiegel staan en alle kleine minpuntjes op je gezicht te bekijken. Je spiegel weg doen!

Je kunt niet meer naar je gezicht kijken en in plaats daarvan ga je kijken naar de reacties van andere mensen op jou. Reageren ze aardig of slecht? Hoe voel jij je bij de reacties?

"Ik ben zo lelijk en daardoor zo onzeker en het beheerst mijn leven boehoe"
'Als het je leven beheerst kun je misschien wat laten doen met plastische chirurgie'
"Hahahaha ik ga mn gezicht echt niet laten verbouwen ik ben liever blij met hoe ik ben "
*is vervolgens niet blij en opent topic over hoe levensbeheersend de onzekerheid is*

Ik zeg absoluut niet dat plastische chirurgie de oplossing is (I doubt it). Maar ehh dit klopt ook niet echt he?

Volgens mij ben je gewoon in de basis een onzeker persoon en gebruik je je "lelijkheid" als smoesje/zondebok daarvoor. Ik heb niet eens het hele topic gelezen maar ik heb nog nooit zoveel 'lelijk' gelezen in een paar minuten tijd. Ik zie vooral zelfmedelijden. Daarnaast zijn er genoeg mensen die lelijk zijn of zelfs vervormde gezichten/lichamen hebben maar die tegelijkertijd super mooi zijn en dat gewoon keihard uitstralen. Ik ben ook weleens onzeker en weet daarom dat het moeilijk is om dat in te zien, maar het is echt zo.

Oh en:

quote:

Het gaat mij er verder ook niet meer om wat een ánder van mij vindt, maar het gaat mij erom wat ik ervan vind. En ik weet dat ik lelijk ben en dat maakt mij onzeker

Het interesseert je niet wat anderen van jou vinden, het gaat om wat je van jezelf vindt. Je vindt jezelf lelijk en dat maakt je onzeker. Waarom? Omdat je bang bent wat anderen daarvan vinden en/of omdat je je met anderen vergelijkt. M.a.w. het gaat wel om wat de buitenwereld vindt, je wilt het alleen niet toegeven. Niemand wordt onzeker geboren, baby's zijn ook niet onzeker. Onzekerheid komt pas vanaf het moment dat je kunt relativeren en je jezelf kunt vergelijken met anderen, en je dan ineens ziet dat je anders dan gemiddeld bent. Dat is het punt dat je onzeker wordt.

quote:

Op dinsdag 7 april 2015 19:12 schreef Ballet9 het volgende:

[..]

Ik zeg niet dat het gaat om al mijn negatieve gedrag. Ik zeg ook niet dat het komt door mijn uiterlijk. Ik zeg dat het komt door mijn onzekerheid dat ik soms verkeerde keuzes maak. Keuzes als in: bepaalde dingen in het leven uit de weg gaan. Waarom wil je begrijpen dat ik lelijk ben? Ik ben gewoon lelijk, ik vind het eerder raar dat mensen de drang hebben om te zeggen dat het misschien niet zo is. Het is gewoon zo. Ga ik verder ook niet meer op in, vind het wel prima zo. Mooi dat jullie niet houden van een zeur, ik typ hier ook niet voor de gezelligheid en in mijn omgeving heb ik het heel erg gezellig met iedereen.

Ja idd, ik zie wel wat mij wordt aangeraden als ik zo hulp ga zoeken!

Over die verkeerde keuzes heb je hier helemaal niets geschreven. Terwijl dat juist iets is waar je wel wat mee kunt. Waarom maak je de verkeerde keuzes? Kan je het ook anders doen? Wat maakt dat je dat niet doet, etc

quote:

Op zondag 5 april 2015 21:23 schreef Ballet9 het volgende:
Hoe kan je blij zijn met jezelf? Voor de volle 100%? En tegelijkertijd bewust van je mindere punten en je mindere kanten? Hoe kan je niet onzeker zijn over jezelf en de onzekerheid je leven laten bepalen? Hoe stap je over onzekerheid heen? Kan dat eigenlijk wel?

Ik ben heel erg onzeker over mezelf. Met name over mijn uiterlijk. Ik vind mezelf letterlijk afstotelijk en ik weet dat ik lelijk ben. Dat zorgt ervoor dat ik niet altijd goed in mijn vel zit en altijd enigszins beperkt leef; wat ik ook doe, de vervelende gedachten dat ik lelijk ben blijven hangen.

Ik heb een manier gevonden om ermee om te gaan. Ik maak er het beste van en probeer blij te zijn met hoe ik eruitzie, dat ik gezond ben en dat ik de capaciteiten heb om iets van het leven te maken. En dat ik erg blij moet zijn met mijn lieve ouders en mijn lieve vriendinnen! En dat ik gelukkig moet zijn met het feit dat ik goed met mensen om kan gaan..

Maar mijn onzekerheid beheerst mijn leven. En wat kan ik eraan doen? Ik heb al twee keer een psycholoog bezocht, voornamelijk omdat het moest van mijn ouders, maar ik durfde niet eerlijk te zijn. Ik denk dat ik nu weer hulp moet zoeken bij een psycholoog: ik ben 21 en ik moet echt gaan leven zonder angst en onzekerheid. Maar ik weet niet hoe ik dit moet aanpakken.

je hebt toch 2 benen?
een vrouw zijn is fucking easy...

quote:

Op dinsdag 7 april 2015 20:17 schreef hoechst het volgende:

[..]

je hebt toch 2 benen?
een vrouw zijn is fucking easy...

Ongesteldheid en de bijkomende labiliteit?

quote:

Op dinsdag 7 april 2015 20:28 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Ongesteldheid en de bijkomende labiliteit?

Ja, de man moet daar mee om gaan. De vrouw hoeft het alleen te ondergaan.