Depressie & Angst #121 Met steungroep

quote:

Op zaterdag 14 maart 2015 23:01 schreef Donnie-Brasco het volgende:

[..]

Mooi man! Goed om te horen dat je weer steeds meer kan en durft.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Erg herkenbaar hetgeen in je spoiler. Wil je wel een hart onder de riem steken. Ik ben daar ook geweest dat ik constant in paniek was, derealiseerde, het niet meer trok en dacht dat ik gek werd.

Dat gaat allemaal voorbij, bij mij is antidepressiva hetgeen wat mij weer een leven heeft geven. Ik dacht dat ik er nooit uit zou komen, 24/7 in paniek, 4-5 paniekaanvallen per dag. Ik kon me bed niet meer uit. En nu, na 9 weken antidepressiva (het werkte al eerder hoor) kom ik de deur weer uit, bijna tot geen angst, kan bijna alles weer. Beleef ik er veel plezier aan? Meh nog niet zoveel.. Maar zelfs dat word beter. Maar moet het wel rustig opbouwen, niet teveel eisen(wat een enorme valkuil is, moet daar echt op letten)

Ook jij komt hier weer uit, ook al lijkt dat niet zo voor jezelf!


Wanneer begint je behandeling?

quote:

Op zaterdag 14 maart 2015 23:01 schreef Donnie-Brasco het volgende:

[..]

Mooi man! Goed om te horen dat je weer steeds meer kan en durft.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op zaterdag 14 maart 2015 18:00 schreef Murmeli het volgende:

[..]

Ik heb toevallig deze week dat boek van Isa Hoes gelezen. Hij was manisch op het moment dat dit filmpje is opgenomen.

Dat idee kreeg ik ook, toen ik dat filmpje zag. Hij omschreef zichzelf als gelukkig, maar meer om te pleasen dan uit waarheid. En dat is herkenbaar voor veel mensen, denk ik.

quote:

Op zaterdag 14 maart 2015 23:21 schreef RBWO het volgende:

[..]

Erg herkenbaar hetgeen in je spoiler. Wil je wel een hart onder de riem steken. Ik ben daar ook geweest dat ik constant in paniek was, derealiseerde, het niet meer trok en dacht dat ik gek werd.

Dat gaat allemaal voorbij, bij mij is antidepressiva hetgeen wat mij weer een leven heeft geven. Ik dacht dat ik er nooit uit zou komen, 24/7 in paniek, 4-5 paniekaanvallen per dag. Ik kon me bed niet meer uit. En nu, na 9 weken antidepressiva (het werkte al eerder hoor) kom ik de deur weer uit, bijna tot geen angst, kan bijna alles weer. Beleef ik er veel plezier aan? Meh nog niet zoveel.. Maar zelfs dat word beter. Maar moet het wel rustig opbouwen, niet teveel eisen(wat een enorme valkuil is, moet daar echt op letten)

Ook jij komt hier weer uit, ook al lijkt dat niet zo voor jezelf!


Wanneer begint je behandeling?

Ik hoop het. Ik breek liever een arm dan dit door te gaan... Maar we hebben het niet voor het kiezen helaas. Vrijdag 27 maart is m'n intake gesprek, dus ik moet nog even wachten.

quote:

Op zaterdag 14 maart 2015 23:01 schreef Donnie-Brasco het volgende:

[..]

Mooi man! Goed om te horen dat je weer steeds meer kan en durft.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Wat naar voor je Hou vol Ik hoop voor je dat de hulpverleners binnenkort wat voor je kunnen gaan betekenen.

quote:

Op zondag 15 maart 2015 02:46 schreef Gray het volgende:

[..]

Dat idee kreeg ik ook, toen ik dat filmpje zag. Hij omschreef zichzelf als gelukkig, maar meer om te pleasen dan uit waarheid. En dat is herkenbaar voor veel mensen, denk ik.

In zijn manische gedachten dacht hij wel echt dat hij gelukkig was. Isa ging zich dan zorgen maken en dan werd hij weer boos: "kom ik eens uit bed, is t nog niet goed!" Het is voor de manische persoon zelf moeilijk te zien dat de manie niet ok is.

quote:

Op zaterdag 14 maart 2015 22:31 schreef Eficaz het volgende:

[..]

Ja, dat is helemaal waar weet ik ook uit ervaring. Je kan idd alles voor mekaar hebben/mee hebben zitten, en toch/juist erg depri en/of ongelukkig zijn....

Ik kon het me bij Antonie eigenlijk niet voorstellen was toen erg geschrokken, want ik mocht 'm altijd wel, van wat ik op tv zag...

Ja, narcisten, weet er alles van...maar ja, zelfs/ook tussen narcisten heb je verschillen, ja, er is niet met ze samen te leven, maar ja, je hebt er om wie je wel kan lachen, die het ook van zichzelf weten en er aan proberen te werken, die er zelf ook mee zitten zeg maar...
En je hebt er die dat ontkennen bij zichzelf en doorgaan met heel negatief, grootheidswaanzin met alle gevolgen van dien zoals egoïsme, ze vinden zichzelf altijd beter dan iedereen anders, leven alleen voor zichzelf, en gebruiken anderen alleen....#ervaring

Geen leuke ervaring, zo te lezen
Ik had volgens de psych ook narcistische trekken, herinner ik me ineens weer. Dat lag vast aan hem haha! Nee, kan het me, zeker in die tijd wel voorstellen. Kon echt geen ongelijk toegeven en mijn depressies waren de schuld van anderen. Heb dat gelukkig afgeleerd

quote:

Op zondag 15 maart 2015 17:03 schreef Murmeli het volgende:

[..]

Geen leuke ervaring, zo te lezen
Ik had volgens de psych ook narcistische trekken, herinner ik me ineens weer. Dat lag vast aan hem haha! Nee, kan het me, zeker in die tijd wel voorstellen. Kon echt geen ongelijk toegeven en mijn depressies waren de schuld van anderen. Heb dat gelukkig afgeleerd

Mag ik vragen hoe jij merkte dat je depressie minder werd / weg ging?

Ik weet namelijk niet helemaal of dat bij mij nu aan het 'wegtrekken' is, ben wel positiever geworden dan eerst en doe ook weer meer.. Maar was benieuwd waar jij het aan merkte.

quote:

Op zondag 15 maart 2015 17:41 schreef RBWO het volgende:

[..]

Mag ik vragen hoe jij merkte dat je depressie minder werd / weg ging?

Ik weet namelijk niet helemaal of dat bij mij nu aan het 'wegtrekken' is, ben wel positiever geworden dan eerst en doe ook weer meer.. Maar was benieuwd waar jij het aan merkte.

Persoonlijk vind ik zoiets merken iets wat maanden duurt.
Je kunt je best wel een kort weekje "toevallig" beter voelen, maar dat hoeft niet te liggen aan het wegebben van de depressie (het kan ook gewoon geluk zijn).

Als je meerdere maanden constant niet (of nauwelijks) dat kutgevoel meer hebt, dan weet je m.i. dat de depressie aan het wegtrekken is.

Just my 2c

quote:

Op zondag 15 maart 2015 17:03 schreef Murmeli het volgende:

[..]

Geen leuke ervaring, zo te lezen
Ik had volgens de psych ook narcistische trekken, herinner ik me ineens weer. Dat lag vast aan hem haha! Nee, kan het me, zeker in die tijd wel voorstellen. Kon echt geen ongelijk toegeven en mijn depressies waren de schuld van anderen. Heb dat gelukkig afgeleerd

Hai,

Nee, geen leuke ervaring, maar ja dat ligt nou achter mij.

Soms kunnen depressies best wel door anderen/iemand anders zijn gekomen.

Daar dealde ik wel mee, had gewoon met bepaald(e) iemand/ mensen contact verbroken.

Beter is altijd kijken of contact nog kan, kan het niet is het beter echt alle contact verbreken.

Het gaat wel beter de laatste tijd. Steeds wat beter, kan ook steeds meer.

En elke keer als ik angstig ben, of paniek, of wat dan ook, verdrietig, of zo, dan kijk ik tegenwoordig altijd hoe dat komt, is gekomen, en dan deal ik daarmee.

*Als ik weet waardoor iets komt heb ik al de helft gewonnen.

Inzicht is belangrijk.

Even een update van mijn kant, laatste keer dat ik postte was in de voorgaande topic. Al een paar maanden depressief na een heel stressvol (maar succesvol) jaar op werk. In december ging de relatie met mijn inmiddels ex-vriendin uit. 4,5 jaar bij geweest, knipperlicht relatie, laatste jaar samengewoond. Was een relatie waarin ik vooral veel moest en veel 'fout deed', en mij een beetje getraind voelde worden alsof ik een hond was ofzo. Probleem was dat ik er in mee ging, ik steeds minder zelfwaarde kreeg (terwijl ik altijd een hele sociale kerel was) en op een gegeven moment bang was haar te verliezen en niets over te houden, dus dan maar altijd naar haar luisterde.

Een maand geleden gaf ik het écht op, ik kon zo niet verder, dus de ziektewet in, aan therapie begonnen en een vrij nieuw anti-depressiva genaamd Brentellix beginnen te slikken. Week daarvoor en eerste week tegen het suïcidale aan.

Nu, maand verder, gaat het echt stukken beter. Ik ben nog niet beter, en ook al ga ik over een tijd misschien weer aan de slag op werk, ik zal toch therapie blijven volgen en een lang traject blijven volgen om er achter te komen waar mijn plotselinge gebrek aan zelfwaarde en aanhankelijkheid (een relatie nodig om het gevoel te hebben dat ik leef) vandaan komt.

Maar verder merk ik echt verbeteringen. Ik merk dat ik weer socialer wordt, spreek met vrienden af, maak nieuwe vrienden, ga af en toe dingen doen. Ik heb gedurende de dag vaak een aantal uren dat ik me SUPER voel, denk dat ik de wereld weer aan kan, en oude hobby's oppak en contact zoek met de buitenwereld. Geweldig is dat. Meestal eind van de middag / begin avond. 's Ochtends / begin van de middag ben ik het meest neerslachtig, 's avonds laat kan het alle kanten op.

Op werk tonen ze gelukkig érg veel begrip en willen ze mij de tijd geven die ik nodig heb. Ik spreek wekelijks met mijn manager en we zijn van plan om over enkele weken te kijken of ik een paar dagen in de week halve dagen vanuit huis kan werken. Dat zou al een stap in de goede richting zijn. Ik vind mijn werk wel degelijk superleuk, ik heb van mijn passie mijn werk gemaakt, maar vooral het verre reizen (ong. 2 uur van deur tot deur) heeft veel lol eruit gehaald. Ik ga wanneer ik weer begin kijken of ik dat kan compenseren met meer thuiswerken, bijv. twee of drie dagen in de week ipv maar eentje.

Afgelopen weken wel vaak slapeloze nachten gehad, op een of andere manier krijg ik mijn brein niet stil in de nacht en ligt ik letterlijk tot 7, 8 uur 's ochtends wakker. Daarom nu een tweede anti-depressiva gekregen, Trazodon, die ik 's avonds inneem en daardoor wat beter in slaap kom.

En ook een belangrijke: doordat ik mij nu vaker wat beter voel, heb ik meerdere dames ontmoet en begin ik langzaam weer te daten. Gisteren een date gehad en het was heel gezellig, binnenkort nog een keer doen. Geen idee hoe snel ik iemand echt weer 'toe kan laten' in alle facetten van mijn leven en ik wil daar ook mee oppassen, maar het helpt wel mee om mij beter te laten voelen.

Tot zover mijn weg naar genezing Bedankt voor het lezen allen en veel sterkte! Volhouden!

quote:

Op zondag 15 maart 2015 22:22 schreef SaturdayNightWrist het volgende:
Even een update van mijn kant, laatste keer dat ik postte was in de voorgaande topic. Al een paar maanden depressief na een heel stressvol (maar succesvol) jaar op werk. In december ging de relatie met mijn inmiddels ex-vriendin uit. 4,5 jaar bij geweest, knipperlicht relatie, laatste jaar samengewoond. Was een relatie waarin ik vooral veel moest en veel 'fout deed', en mij een beetje getraind voelde worden alsof ik een hond was ofzo. Probleem was dat ik er in mee ging, ik steeds minder zelfwaarde kreeg (terwijl ik altijd een hele sociale kerel was) en op een gegeven moment bang was haar te verliezen en niets over te houden, dus dan maar altijd naar haar luisterde.

Een maand geleden gaf ik het écht op, ik kon zo niet verder, dus de ziektewet in, aan therapie begonnen en een vrij nieuw anti-depressiva genaamd Brentellix beginnen te slikken. Week daarvoor en eerste week tegen het suïcidale aan.

Nu, maand verder, gaat het echt stukken beter. Ik ben nog niet beter, en ook al ga ik over een tijd misschien weer aan de slag op werk, ik zal toch therapie blijven volgen en een lang traject blijven volgen om er achter te komen waar mijn plotselinge gebrek aan zelfwaarde en aanhankelijkheid (een relatie nodig om het gevoel te hebben dat ik leef) vandaan komt.

Maar verder merk ik echt verbeteringen. Ik merk dat ik weer socialer wordt, spreek met vrienden af, maak nieuwe vrienden, ga af en toe dingen doen. Ik heb gedurende de dag vaak een aantal uren dat ik me SUPER voel, denk dat ik de wereld weer aan kan, en oude hobby's oppak en contact zoek met de buitenwereld. Geweldig is dat. Meestal eind van de middag / begin avond. 's Ochtends / begin van de middag ben ik het meest neerslachtig, 's avonds laat kan het alle kanten op.

Op werk tonen ze gelukkig érg veel begrip en willen ze mij de tijd geven die ik nodig heb. Ik spreek wekelijks met mijn manager en we zijn van plan om over enkele weken te kijken of ik een paar dagen in de week halve dagen vanuit huis kan werken. Dat zou al een stap in de goede richting zijn. Ik vind mijn werk wel degelijk superleuk, ik heb van mijn passie mijn werk gemaakt, maar vooral het verre reizen (ong. 2 uur van deur tot deur) heeft veel lol eruit gehaald. Ik ga wanneer ik weer begin kijken of ik dat kan compenseren met meer thuiswerken, bijv. twee of drie dagen in de week ipv maar eentje.

Afgelopen weken wel vaak slapeloze nachten gehad, op een of andere manier krijg ik mijn brein niet stil in de nacht en ligt ik letterlijk tot 7, 8 uur 's ochtends wakker. Daarom nu een tweede anti-depressiva gekregen, Trazodon, die ik 's avonds inneem en daardoor wat beter in slaap kom.

En ook een belangrijke: doordat ik mij nu vaker wat beter voel, heb ik meerdere dames ontmoet en begin ik langzaam weer te daten. Gisteren een date gehad en het was heel gezellig, binnenkort nog een keer doen. Geen idee hoe snel ik iemand echt weer 'toe kan laten' in alle facetten van mijn leven en ik wil daar ook mee oppassen, maar het helpt wel mee om mij beter te laten voelen.

Tot zover mijn weg naar genezing Bedankt voor het lezen allen en veel sterkte! Volhouden!

top @ hierboven!!

Voor allen hier: liever ups en downs of neutraal en consistent qua emoties?

quote:

Op maandag 16 maart 2015 04:22 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

top @ hierboven!!

Voor allen hier: liever ups en downs of neutraal en consistent qua emoties?

Consistent. Ups zijn mooi, maar downs zijn een hel. Het 's nachts wakker worden in paniek, nat van het zweet en zelfmoord willen plegen weegt niet op tegen ups.

quote:

Op maandag 16 maart 2015 07:16 schreef Donnie-Brasco het volgende:

[..]

Consistent. Ups zijn mooi, maar downs zijn een hel. Het 's nachts wakker worden in paniek, nat van het zweet en zelfmoord willen plegen weegt niet op tegen ups.

Eens.

quote:

Op maandag 16 maart 2015 04:22 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

top @ hierboven!!

Voor allen hier: liever ups en downs of neutraal en consistent qua emoties?

Liever consistent (= inkopper m.i.) , maar het liefst nog inclusief wat ups
Gewoonlijk wil je het beste met jezelf, dat is de meest optimale stand zeg maar.

quote:

Op maandag 16 maart 2015 07:16 schreef Donnie-Brasco het volgende:

[..]

Consistent. Ups zijn mooi, maar downs zijn een hel. Het 's nachts wakker worden in paniek, nat van het zweet en zelfmoord willen plegen weegt niet op tegen ups.

Helemaal eens.

quote:

Op maandag 16 maart 2015 08:47 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Liever consistent (= inkopper m.i.) , maar het liefst nog inclusief wat ups
Gewoonlijk wil je het beste met jezelf, dat is de meest optimale stand zeg maar.

Zou ik geen last hebben van angststoornis/depressie zou ik natuurlijk up/down kiezen. Maar met dan gewoon consistent.

Wat jij beschrijft is een utopie

quote:

Op maandag 16 maart 2015 09:00 schreef Donnie-Brasco het volgende:

[..]

Zou ik geen last hebben van angststoornis/depressie zou ik natuurlijk up/down kiezen. Maar met dan gewoon consistent.

Wat jij beschrijft is een utopie

Klopt, maar geloof me, een leven zonder ups en downs (zeg maar 1 vlakke lijn) gaat hem ook niet worden.
Tis natuurlijk al oneindig beter dan alleen maar 1 grote down, maar zodra je daar eenmaal uit bent, wil je ook weer leukere momenten hebben (dus die ups).

Ik wou daarmee ook aangeven dat de oorspronkelijke vraagstelling niet bepaald realistisch was

Net weer een massage gehad. (eens in de 4 weken). Weer heerlijk ontspannen, genieten van de zon en precies vandaag dat het al 2 weken echt 'beter/goed' gaat! Mij hoor je niet klagen!

@Donnie,
Omdat ik ook last (had) van angstklachten ben ik begonnen met massages, zou het jou ook aanraden eens lekker te ontspannen. Mij hielp het de eerste keer al echt.

Oke... heel erg sorry... hoort hier vast niet... maar ik kan soms te depressief zijn en soms te blij en nu "last" van het laatste. Ik heb een eigen huis. Drie keer zo groot als mijn huidige kamer, even duur en veel beter gelegen

Ik sta letterlijk te springen van hyperactiviteit

(en godzijdank... eindelijk geen huisgenoten meer... alles voor mezelf)

[ Bericht 3% gewijzigd door ChildoftheStars op 16-03-2015 16:22:28 ]

quote:

Op maandag 16 maart 2015 15:58 schreef ChildoftheStars het volgende:
Oke... heel erg sorry... hoort hier vast niet... maar ik kan soms te depressief zijn en soms te blij en nu "last" van het laatste. Ik heb een eigen huis. Drie keer zo groot als mijn huidige kamer, even duur en veel beter gelegen

Ik sta letterlijk te springen van hyperactiviteit

Gefeliciteerd! Wel fijn als je een plek hebt die beter is, kan je misschien ook wat meer tot rust komen.

Ik heb zojuist een vragenlijst ingevuld voor de GGZ. Best confronterend als je al die vragen doorloopt, over elk onderwerp moet je dan weer nadenken en dat is niet altijd even leuk. Ik heb momenteel ook heel erg de drang om weg te lopen van alles, zodat ik zo weinig mogelijk associaties heb met mensen/plaatsen/objecten.

quote:

Op maandag 16 maart 2015 14:24 schreef RBWO het volgende:
Net weer een massage gehad. (eens in de 4 weken). Weer heerlijk ontspannen, genieten van de zon en precies vandaag dat het al 2 weken echt 'beter/goed' gaat! Mij hoor je niet klagen!

@Donnie,
Omdat ik ook last (had) van angstklachten ben ik begonnen met massages, zou het jou ook aanraden eens lekker te ontspannen. Mij hielp het de eerste keer al echt.

Ik heb daar al vaker aan zitten denken, maar weet niet echt naar wat voor een massage ik dan moet zoeken. Als je massage intypt in google krijg je een hele rits van hotstone tot sportmassage.

quote:

Op maandag 16 maart 2015 15:58 schreef ChildoftheStars het volgende:
Oke... heel erg sorry... hoort hier vast niet... maar ik kan soms te depressief zijn en soms te blij en nu "last" van het laatste. Ik heb een eigen huis. Drie keer zo groot als mijn huidige kamer, even duur en veel beter gelegen

Ik sta letterlijk te springen van hyperactiviteit

(en godzijdank... eindelijk geen huisgenoten meer... alles voor mezelf)

Nice, gefeliciteerd!

quote:

Op woensdag 11 maart 2015 21:19 schreef Elvi het volgende:

[..]

Ehm... jawel dat is wel ziek zijn...

Ik heb helaas aan beide kanten meegemaakt en ik kan eerlijk zeggen dat ik mijn depressie makkelijker vond te verwerken/beandelen dan mijn lichamelijke handicap. Depressie is niet fijn, maar er is hoop je hebt allerlei pillen en je houdt er als het goed gaat geen fysieke handicap aan over dus een leven na depressie is alsof je weer normaal bent.
Ik heb verder een cva gehad en kamp nog steeds met verlamming en ik vind het erg jammer dat er geen pillen daarvoor zijn. of het ooit weer normaal wordt is de vraag, er is weinig hoop. stamcellen werken nog niet eens.

quote:

Op zondag 15 maart 2015 17:41 schreef RBWO het volgende:

[..]

Mag ik vragen hoe jij merkte dat je depressie minder werd / weg ging?

Ik weet namelijk niet helemaal of dat bij mij nu aan het 'wegtrekken' is, ben wel positiever geworden dan eerst en doe ook weer meer.. Maar was benieuwd waar jij het aan merkte.

Ik merkte dat er weer momenten kwamen dat ik zag dat de zon scheen buiten en dat ik dat nog leuk vond ook.
En dat ik me niet voelde of er een deken van 50 kilo over me heen hing en ik spontaan dingen ging doen.
In tegenstelling tot koffie duurde dat niet maandenlang maar merkte ik het vrij direct. Is wel bijna altijd dmv antidepressiva gegaan trouwens. Zonder dat is de verandering subtieler en trager.