R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Ik heb gisteravond voor het eerst sinds jaren mijn volledige dossier gelezen van de Jutters (jongerenpsychiatrie) toen ik 17 was en ben best wel geschrokken hoe erg ik toen de weg kwijt was. Ergens ben ik wel blij van hoe ver ik gekomen ben.
Opvallende zin vond ik: "de lijdensdruk is een stuk lager dan je zou verwachten in deze omstandigheden". Ik ben een gelukkige gek.
Opvallende zin vond ik: "de lijdensdruk is een stuk lager dan je zou verwachten in deze omstandigheden". Ik ben een gelukkige gek.
Je kunt er voor hem zijn, dat is ook erg belangrijk. Steun hem bij zijn angst. Sterkte.quote:Op zondag 10 augustus 2014 04:04 schreef sitting_elfling het volgende:
De afwachting op uitslag van kanker uitzaaing is er eentje die me flink te pakken heeft. En ik heb de ziekte niet eens. Ik kan me echt geen leven zonder hem voorstellen. Ik spreek hem dagelijks en hoor de schrik en angst in zijn stem. En ik kan NIKS doen.
"In the midst of winter, I found there was, within me, an invincible summer".
-Albert Camus.
-Albert Camus.
Goed geslapen, maar de eerste helft van de nacht nog wel heel onrustif, heel licht. Zit nog heel wat frustratie over hoe gespannen ik me de laatste tijd voelde en de hele situatie in. Gelukkig vanmiddag genoeg te doen en misschien even bewegen. Kon vannacht goed slapen nadat ik even een potje goed ging schelden in een kussen, dus misschien is een uitlaatklep wel goed. 
Ignorance is bliss
Laat antwoord, excuus.quote:
[..]
Hmm even kijken hoe ik het het makkelijkst uit kan leggen. Misschien handig om het om te draaien. Op het moment dat jij een gedachte, emotie, gevoel o.i.d. krijgt dat jou een (enorm) naar gevoel geeft, hoe reageer je daar dan op, hoe ga je er mee om?
- Afleiding in al zijn vormen. --> effectief voor zolang het duurt.
- Lijstje schrijven van wat er is misgegaan en wat eraan gedaan kan worden.
- Tegen mezelf zeggen dat het zo erg niet is, dat meer mensen het hebben, de hele riedel --> ik geloof mezelf niet.
- Huilen (eerder zelden) --> ik word moe en ben voor de rest van de dag niets meer waard.
Superlief van je voor je omaquote:
Spontaan bij oma langs gegaan (ruim anderhalf uur reizen, op de gok heb gewoon aangebeld )
Vond het sowieso leuk de treinreis, en leuk om oma te zien omdat ze het absoluut niet verwachtte (zie haar meestal alleen met kerst en verjaardagen) en natuurlijk leuk dat ze er was.
Eerder zou ik allemaal rampscenario's bedenken maar nu ben ik in plaats van alles te overdenken, gewoon gegaan
Sorry van mijn blije posts de laatste tijd
. Jezelf goed voelen omdat je iemand anders goed doet voelen is een van de mooiste positieve gevoelens vind ik.Succes! Eventueel al iets op papier kladden qua steekwoorden/kernthema's die je zeker wil aanhalen?quote:
Ze hebben me de afgelopen dagen een aantal keren geprobeerd te bellen voor zo'n (intake)gesprek. De eerste keer heb ik het niet gehoord want toen zat ik met een vriendin in de auto mee te blèren met Madonna.
De tweede keer waren we in de stad, dus kon ik ook niet echt vrij praten. Maar ze gaan me nu maandag bellen, want dan ben ik de hele dag thuis
Ik ben nu al zenuwachtig eigenlijk.
Eens dingen gaan doen via sites als Meetup of Couchsurfing? Bij Meetup heb je events per thema, bij Couchsurfing zijn de events soms meer gewoon bijeenkomsten of echt activiteiten, in verschillende (grotere) steden). Voordeel is dat die mensen meestal al openstaan voor contact met mensen die ze niet kennen. Of inschrijven op een cursus/groepssport? Die gaan over een maand meestal weer van start. Doe je ook nog iets "nuttig" op een avond bvquote:
Sociaal isolement begint ook weer te komen. Ging een tijd lang goed, maar sinds het grootste deel van mijn "vrienden" een relatie heeft zie ik niemand meer
laatste keer dat ik iets met vrienden gedaan heb is inmiddels dik 2 maanden geleden
. Sterkte. Zoals zomertje al zegt, hopelijk kun je hem steunen.quote:
De afwachting op uitslag van kanker uitzaaing is er eentje die me flink te pakken heeft. En ik heb de ziekte niet eens. Ik kan me echt geen leven zonder hem voorstellen. Ik spreek hem dagelijks en hoor de schrik en angst in zijn stem. En ik kan NIKS doen.
Hmm angst.. Nee dat heb ik er eigenlijk niet aan overgehouden. Na de eerste keer wel, na de tweede keer niet meer.quote:
[..]
Catherapy?
[..]
Ik herken het wel. Vooral het denken dat je niks meer kunt is iets wat me bekend voor komt. Ik herinner me nog wel een periode dat ik even helemaal geen uitweg zag. Gelukkig blijkt die er wel te zijn, ook al zie je hem niet.
Wat je doet klinkt goed.
Het komt toch wel als het zo moet zijn, je er druk over maken heeft (klinkt zo makkelijk gezegd) geen zin en misschien zelfs een negatief effect.
Ik doe nu ook dingen als yoga etc.. Lees duffe boekjes als de Flow, drink munt thee, etc. En ik vind het leuk.
Door dat ongeluk heb ik een paar weken/maanden niet kunnen lopen, dan leer je wel af gehaast te zijn. Ook heb ik mij afhankelijk op kunnen (moeten!) stellen.
Klinkt misschien stom maar heb het 'moeten' losgelaten en kijk nu waar ik mij fijn bij voel, niet alleen op korte termijn maar ook wat voor invloed het heeft op langere termijn (zoals een avondje doorzakken is op dat moment leuk, maar heb er een paar dagen/week later nog last van)
En ik heb nog wel doelen en ambitie hoor
alleen ben ik misschien iets aardiger geworden/milder voor mijzelf en anderen.. Merk ook dat eerst prikkels veeel meer impact hadden maar nu juist minder. Als iemand irritant geluid maakt voor in de rij of voordringt zou ik persoon het liefste willen lynchen zo kwaad was ik haha. Nu denk ik: ach die persoon zal vast haast hebben. Ik niet. Ik heb en neem de tijd.
/softie
Worry is a misuse of imagination
Vind het wel een leuke route, maar doe hem dan ook niet vaak (toevallig wel dit weekend)quote:
Waarom is Groningen naar Amsterdam altijd zo'n eind. Ook nog met bus en allerlei overstappen haha. Gelukkig schijnt het zonnetje.
Worry is a misuse of imagination
Nouja prima toch! Klinkt alsof je de boel wel weer aardig op de rit hebt. Het loslaten van je toekomst is ook wel een belangrijk onderdeel denk ik. Ik houd mezelf nu ook gewoon voor om die impulsen om te gaan piekeren gewoon los te laten, want het enige wat het me geeft is ellende. Ik leef gewoon mijn leventje, voel me zoals ik me voel en er zijn altijd wel momenten waar ik even mijn ei kwijt kan, zoals hier, met mensen of d.m.v. mijn dagboek.quote:Op zondag 10 augustus 2014 17:11 schreef Probability het volgende:
[..]
Hmm angst.. Nee dat heb ik er eigenlijk niet aan overgehouden. Na de eerste keer wel, na de tweede keer niet meer.
Het komt toch wel als het zo moet zijn, je er druk over maken heeft (klinkt zo makkelijk gezegd) geen zin en misschien zelfs een negatief effect.
Ik doe nu ook dingen als yoga etc.. Lees duffe boekjes als de Flow, drink munt thee, etc. En ik vind het leuk.
Door dat ongeluk heb ik een paar weken/maanden niet kunnen lopen, dan leer je wel af gehaast te zijn. Ook heb ik mij afhankelijk op kunnen (moeten!) stellen.
Klinkt misschien stom maar heb het 'moeten' losgelaten en kijk nu waar ik mij fijn bij voel, niet alleen op korte termijn maar ook wat voor invloed het heeft op langere termijn (zoals een avondje doorzakken is op dat moment leuk, maar heb er een paar dagen/week later nog last van)
En ik heb nog wel doelen en ambitie hoor
Merk ook dat eerst prikkels veeel meer impact hadden maar nu juist minder. Als iemand irritant geluid maakt voor in de rij of voordringt zou ik persoon het liefste willen lynchen zo kwaad was ik haha. Nu denk ik: ach die persoon zal vast haast hebben. Ik niet. Ik heb en neem de tijd.
/softie
Die prikkels in het dagelijks leven worden inderdaad minder erg. Je kunt die dingen toch altijd een beetje relativeren. So what de rij duurt wat langer, er zijn ergere dingen op de wereld. Sowieso probeer ik zelf wat meer positief te denken. Ik kan wel blijven balen van deze burn-out, maar het heeft me wel op een aantal punten van mezelf gewezen waar ik kan verbeteren, dichter bij mezelf kan komen te staan en (uiteindelijk) een meer gebalanceerd leven kan gaan leiden.
Afleiding, top! Huilen, top! Vooral dat laatste is niet makkelijk (ik kan bijna niet huilen hoe graag ik het ook zou willen). Die middelste twee dingen slaan wel een beetje op wat ik eerder zei. Je kunt inderdaad nagaan waarom je je op dat moment rot voelt. Leidt deze zoektocht naar iets concreets waar jij iets aan kunt doen, top! Dan kun je er iets aan doen. Is het echter het gevolg van een hele stroom gedachte, aannames of gevoelens gebaseerd op eerdere dingen waar je toch niks meer aan kunt doen, voel je dan gewoon rot. Ga jezelf niet lopen overtuigen (hoogstens iets positiefs t.o.v. toen misschien), maar voel je gewoon kut.quote:
[..]
Laat antwoord, excuus.
- Afleiding in al zijn vormen. --> effectief voor zolang het duurt.
- Lijstje schrijven van wat er is misgegaan en wat eraan gedaan kan worden.
- Tegen mezelf zeggen dat het zo erg niet is, dat meer mensen het hebben, de hele riedel --> ik geloof mezelf niet.
- Huilen (eerder zelden) --> ik word moe en ben voor de rest van de dag niets meer waard.
Het voelen van dit soort emoties is onderdeel van het accepteren van je verleden. Des te meer je die gevoelens weg probeert te praten, des te hardnekkiger ze worden.
Ignorance is bliss
Welcome back bro.quote:Op zondag 10 augustus 2014 16:02 schreef Gray het volgende:
The hell? Dit topic was uit m'n MyAT verdwenen!
Hallo weer!
Ignorance is bliss
Weet hoe het is bro. Vorige week hetzelfde gehad met m'n vader.quote:
De afwachting op uitslag van kanker uitzaaing is er eentje die me flink te pakken heeft. En ik heb de ziekte niet eens. Ik kan me echt geen leven zonder hem voorstellen. Ik spreek hem dagelijks en hoor de schrik en angst in zijn stem. En ik kan NIKS doen.
Ohja! Sollyquote:
[..]
Vergeet je niet de filmpjes en het recept voor de taart te geven?
Bij deze dan!De taart:
http://jelmerdeboer.nl/mi(...)-nutella-cheesecake/
En de twee Dumpert klassiekers
:1. 2.
Ignorance is bliss
Hallo, nieuwe gebruiker hier.
Ik heb een week geleden een afspraak gemaakt met het cgg (ik woon in België). Daar kreeg ik te horen dat er om 20 augustus een plekje vrij was om 16u. Ondertussen is er dus een week gepasseerd, bijna tijd.
Ik ben blij dat de afspraak nog maar enkele dagen verwijderd is, want ik kan het niet meer uithouden. Mijn leven is een puinhoop. Ik ben obsessief, merk elk miniscuul detail op (alsof ik precies hoogsensitief ben), ik denk constant aan gedachten die allesbehalve logisch zijn maar me desondanks wel veel angst geven én daarbovenop voel ik me ook gewoon depressief. Alsof ik drie verschillende stoornissen tegelijkertijd heb.
Het is ondertussen allemaal al zo'n 3,5 jaar aan de gang. Waarom heb ik zo lang gewacht? Ontkenning. Mezelf wijs maken dat het allemaal wel niet zo erg is. Dat het wel zou passeren. Helemaal verkeerd was ik niet, want ik heb inderdaad periodes gekend waar de problemen voor een groot deel verdwenen waren. Jammer genoeg kwamen ze altijd terug... en telkens dat gebeurde, kwamen er nieuwe gedachten bij. Toen het begon, had ik slechts één obsessieve gedachte die me bezig hield. Toen ging het dus nog. Ondertussen heb ik meerdere gedachten en kan ik gewoon niet meer functioneren. Ik ben echt kwaad op mezelf. Als ik destijds vanaf het begin hulp had gezocht, dan was het misschien niet zo ver gekomen.
Ik kan het verleden echter niet meer veranderen, dat besef ik maar al te goed. Het is ondertussen zo erg geworden dat ik zelfs vastberaden ben om tijdens dat eerste in-take gesprek met het cgg te opteren voor een opname in een psychiatrisch ziekenhuis. Dat klinkt misschien heftig, maar ik kan het thuis bij mijn ouders gewoon niet meer aan. De thuissituatie zorgt voor minstens de helft van mijn problemen. Tijdens die drie jaar ben ik me meer en meer beginnen bezig houden met persoonlijke hygiëne en netheid, dat terwijl mijn vader een echte kettingroker is en heel het huis één grote rookwolk is. Meer nog, ik ben een tijdje geleden op controle geweest bij mijn neuroloog en die zei toen dat er kleine littekens te zien waren op mijn hersenen. Ik heb vroeger namelijk epilepsie gehad. Ze vroeg me daarna of ik daardoor problemen ondervond, waarop ik nee antwoordde. Ik vraag me nu af of ik niet beter mijn psychische problemen had aangehaald, maar toen voelde ik me nog oké en deed ik dat dus niet. Om nu op dat roken van mijn vader terug te komen: ze zei me dat ik gewoon op bepaalde dingen zou moeten letten en eentje daarvan is roken. Dat zou die littekens erger kunnen maken. Ik haalde dat roken van mijn vader en (en dat ik dus "passief mee rook") en dat vond ze niet echt goed. Nog een reden te meer ik me thuis zo slecht voel.
Het andere probleem is dat mijn vader geen oog heeft voor netheid. Heel ons huis is een mesthoop, er staan overal dozen en er hangen ook overal spinnenwebben en dergelijke. Dat is een grote trigger voor mij, het is veel "te druk" en ik voel me constant vies. Ik krijg er angst door en voel me depressief. Het is zelfs zo erg dat ik daarstraks naar boven ging en allerlei subtiele spinnenwebben zag hangen rond mijn splinternieuwe Playstation 4. Nu kan ik die console zelfs niet meer gebruiken omdat die zogezegd vuil is volgens mijn gedachten. Hetzelfde telt voor mijn computer, gezien die ook in mijn kamer staat. Die heb ik zelfs al maanden niet meer gebruikt omdat ik eens een spin onderaan m'n computer zag en sindsdien is die computer "vies" voor mij. Ik ben niet eens bang van spinnen, maar toch kan ik m'n computer niet meer gebruiken.
Anderzijds moet ik me ook dagelijks douchen en was ik m'n handen en gezicht meerdere keren per dag. M'n handen zodra ze "plakkerig/zweterig" voelen. Dus niet door bacteriën ofzo. M'n gezicht was ik voor dezelfde reden, want na een paar uur is mijn gezicht (vooral dan de T zone) erg vettig en dan voel ik me ook vies.
Ook ben ik erg obsessief bezig met sensaties die ik voel of geluiden die ik hoor. Ik heb soms echt het gevoel dat mijn hersenen geluiden oppikken die andere mensen niet eens opmerken. Dat gaan bijvoorbeeld over een heel erg subtiel geluidje van mijn laptop, iets dat andere mensen niet eens horen als ze het toestel gebruiken . Soms is dat zo erg dat ik me niet meer kan concentreren op hetgene waarmee ik bezig ben en enkel nog dat geluid hoor...
Probleem is ook dat niemand in mijn thuissituatie me begrijpt en dat ze het enkel maar erger maken. Ik was al een tijdje bezig met een plan om alleen te gaan wonen, maar financiëel ging dat gewoon niet. Ondertussen ben ik moeten stoppen met mijn werk omdat mijn problemen te erg werden. En omdat de duur van mijn werk heel erg kort was moet ik het nu doen met een magere uitkering van om en bij de ¤450.
In ieder geval voel ik gewoon dat ik behoefte heb aan zo'n opname in een psychiatrisch ziekenhuis. Ik heb geen stabiliteit meer in m'n leven. Ik geraak amper nog uit bed om me te douchen. Soms sta ik op om 15u, neem ik een douche om 18u en ga ik terug slapen om 6u. Dat is toch niet normaal? Ik had zelfs drie weken nodig om gewoon naar de kapper te gaan... soms hoop ik gewoon dat ik niet meer wakker word.
Ik ben alleen bang dat als ik vertel hoe diep ik werkelijk zit, dat ze gaan denken dat ik een gevaar ben voor mezelf en dat ik gedwongen moet opgenomen worden. Het klopt wel dat ik soms écht dood wil, maar ik kan nog logisch denken en ik wil niets liever dan een vrijwillige opname. Al is het maar om weg te zijn uit dat depressieve huis waarin ik nu samenwoon met m'n ouders en broer. Ergens ben ik wel bang dat ze gewoon gaan opteren voor therapie/medicatie. Ik weet gewoon dat dat niet gaat helpen want de thuissituatie is één van de grote problemen. Ik heb echter maar een goeie ¤1000 op mijn rekening en ik heb zelfs geen idee hoe ik zo'n opname zou moeten betalen
Sorry voor de lange post, ik weet echt geen blijf met mezelf.
Ik heb een week geleden een afspraak gemaakt met het cgg (ik woon in België). Daar kreeg ik te horen dat er om 20 augustus een plekje vrij was om 16u. Ondertussen is er dus een week gepasseerd, bijna tijd.
Ik ben blij dat de afspraak nog maar enkele dagen verwijderd is, want ik kan het niet meer uithouden. Mijn leven is een puinhoop. Ik ben obsessief, merk elk miniscuul detail op (alsof ik precies hoogsensitief ben), ik denk constant aan gedachten die allesbehalve logisch zijn maar me desondanks wel veel angst geven én daarbovenop voel ik me ook gewoon depressief. Alsof ik drie verschillende stoornissen tegelijkertijd heb.
Het is ondertussen allemaal al zo'n 3,5 jaar aan de gang. Waarom heb ik zo lang gewacht? Ontkenning. Mezelf wijs maken dat het allemaal wel niet zo erg is. Dat het wel zou passeren. Helemaal verkeerd was ik niet, want ik heb inderdaad periodes gekend waar de problemen voor een groot deel verdwenen waren. Jammer genoeg kwamen ze altijd terug... en telkens dat gebeurde, kwamen er nieuwe gedachten bij. Toen het begon, had ik slechts één obsessieve gedachte die me bezig hield. Toen ging het dus nog. Ondertussen heb ik meerdere gedachten en kan ik gewoon niet meer functioneren. Ik ben echt kwaad op mezelf. Als ik destijds vanaf het begin hulp had gezocht, dan was het misschien niet zo ver gekomen.
Ik kan het verleden echter niet meer veranderen, dat besef ik maar al te goed. Het is ondertussen zo erg geworden dat ik zelfs vastberaden ben om tijdens dat eerste in-take gesprek met het cgg te opteren voor een opname in een psychiatrisch ziekenhuis. Dat klinkt misschien heftig, maar ik kan het thuis bij mijn ouders gewoon niet meer aan. De thuissituatie zorgt voor minstens de helft van mijn problemen. Tijdens die drie jaar ben ik me meer en meer beginnen bezig houden met persoonlijke hygiëne en netheid, dat terwijl mijn vader een echte kettingroker is en heel het huis één grote rookwolk is. Meer nog, ik ben een tijdje geleden op controle geweest bij mijn neuroloog en die zei toen dat er kleine littekens te zien waren op mijn hersenen. Ik heb vroeger namelijk epilepsie gehad. Ze vroeg me daarna of ik daardoor problemen ondervond, waarop ik nee antwoordde. Ik vraag me nu af of ik niet beter mijn psychische problemen had aangehaald, maar toen voelde ik me nog oké en deed ik dat dus niet. Om nu op dat roken van mijn vader terug te komen: ze zei me dat ik gewoon op bepaalde dingen zou moeten letten en eentje daarvan is roken. Dat zou die littekens erger kunnen maken. Ik haalde dat roken van mijn vader en (en dat ik dus "passief mee rook") en dat vond ze niet echt goed. Nog een reden te meer ik me thuis zo slecht voel.
Het andere probleem is dat mijn vader geen oog heeft voor netheid. Heel ons huis is een mesthoop, er staan overal dozen en er hangen ook overal spinnenwebben en dergelijke. Dat is een grote trigger voor mij, het is veel "te druk" en ik voel me constant vies. Ik krijg er angst door en voel me depressief. Het is zelfs zo erg dat ik daarstraks naar boven ging en allerlei subtiele spinnenwebben zag hangen rond mijn splinternieuwe Playstation 4. Nu kan ik die console zelfs niet meer gebruiken omdat die zogezegd vuil is volgens mijn gedachten. Hetzelfde telt voor mijn computer, gezien die ook in mijn kamer staat. Die heb ik zelfs al maanden niet meer gebruikt omdat ik eens een spin onderaan m'n computer zag en sindsdien is die computer "vies" voor mij. Ik ben niet eens bang van spinnen, maar toch kan ik m'n computer niet meer gebruiken.
Anderzijds moet ik me ook dagelijks douchen en was ik m'n handen en gezicht meerdere keren per dag. M'n handen zodra ze "plakkerig/zweterig" voelen. Dus niet door bacteriën ofzo. M'n gezicht was ik voor dezelfde reden, want na een paar uur is mijn gezicht (vooral dan de T zone) erg vettig en dan voel ik me ook vies.
Ook ben ik erg obsessief bezig met sensaties die ik voel of geluiden die ik hoor. Ik heb soms echt het gevoel dat mijn hersenen geluiden oppikken die andere mensen niet eens opmerken. Dat gaan bijvoorbeeld over een heel erg subtiel geluidje van mijn laptop, iets dat andere mensen niet eens horen als ze het toestel gebruiken . Soms is dat zo erg dat ik me niet meer kan concentreren op hetgene waarmee ik bezig ben en enkel nog dat geluid hoor...
Probleem is ook dat niemand in mijn thuissituatie me begrijpt en dat ze het enkel maar erger maken. Ik was al een tijdje bezig met een plan om alleen te gaan wonen, maar financiëel ging dat gewoon niet. Ondertussen ben ik moeten stoppen met mijn werk omdat mijn problemen te erg werden. En omdat de duur van mijn werk heel erg kort was moet ik het nu doen met een magere uitkering van om en bij de ¤450.
In ieder geval voel ik gewoon dat ik behoefte heb aan zo'n opname in een psychiatrisch ziekenhuis. Ik heb geen stabiliteit meer in m'n leven. Ik geraak amper nog uit bed om me te douchen. Soms sta ik op om 15u, neem ik een douche om 18u en ga ik terug slapen om 6u. Dat is toch niet normaal? Ik had zelfs drie weken nodig om gewoon naar de kapper te gaan... soms hoop ik gewoon dat ik niet meer wakker word.
Ik ben alleen bang dat als ik vertel hoe diep ik werkelijk zit, dat ze gaan denken dat ik een gevaar ben voor mezelf en dat ik gedwongen moet opgenomen worden. Het klopt wel dat ik soms écht dood wil, maar ik kan nog logisch denken en ik wil niets liever dan een vrijwillige opname. Al is het maar om weg te zijn uit dat depressieve huis waarin ik nu samenwoon met m'n ouders en broer. Ergens ben ik wel bang dat ze gewoon gaan opteren voor therapie/medicatie. Ik weet gewoon dat dat niet gaat helpen want de thuissituatie is één van de grote problemen. Ik heb echter maar een goeie ¤1000 op mijn rekening en ik heb zelfs geen idee hoe ik zo'n opname zou moeten betalen
Sorry voor de lange post, ik weet echt geen blijf met mezelf.
Wow lange post, ik lees het straks. Ben nu te moe.
Moet over 5 uur bij psycholoog zijn en heb nog geen oog dicht gedaan. Ben zo angstig.
Moet over 5 uur bij psycholoog zijn en heb nog geen oog dicht gedaan. Ben zo angstig.
(she/her)
Logisch man, angst kan om de vreemdste dingen gebeuren. Maar psychologen zijn er ultiem om je te helpen en de angst heeft eerder met een ander aspect te maken dan de persoon zelf denk ik?quote:
Wow lange post, ik lees het straks. Ben nu te moe.
Moet over 5 uur bij psycholoog zijn en heb nog geen oog dicht gedaan. Ben zo angstig.
Ignorance is bliss
Zometeen naar het station en dan anderhalve week door Europa treinen met een vriend van me. Onwijs veel zin in, alleen wel nerveus. Toch dat kriebeltje van 'oh als ik het psychisch niet maar ineens heel zwaar krijg en flip', al dit soort rampscenarios. Achja, prettig is wel dat ik hem enkel soms slecht voel door mijn eigen acties en die heb ik onder controle. Daarnaast is zo'n vakantie ook nog eens leuke afleiding. We'll see!
Ik zal proberen zo regelmatig mogelijk iets te posten haha!
Ik zal proberen zo regelmatig mogelijk iets te posten haha!
Ignorance is bliss
Tof. Veel plezier!quote:
Zometeen naar het station en dan anderhalve week door Europa treinen met een vriend van me. Onwijs veel zin in, alleen wel nerveus. Toch dat kriebeltje van 'oh als ik het psychisch niet maar ineens heel zwaar krijg en flip', al dit soort rampscenarios. Achja, prettig is wel dat ik hem enkel soms slecht voel door mijn eigen acties en die heb ik onder controle. Daarnaast is zo'n vakantie ook nog eens leuke afleiding. We'll see!
Ik zal proberen zo regelmatig mogelijk iets te posten haha!
Herken veel in je verhaal W_D alleen woon ik in een schoon huis, en opname zou ik helemaal gek van worden. Alhoewel ik bij het GGZ zit word daar ook niet echt super veel gedaan, volgende maand pas een afspraak denk dat ik maar ga aankaarten dat ik medicatie wil. Kreeg een baan aangeboden maar heb het afgewezen en mij ziek gemeld. Last van mijn maag, daarvoor zwetende in bed gelegen constant en geen oog dicht gedaan. ik wist al gelijk dit kan ik fysiek niet aan ( zwaar werk ). Ik krijg al een burn out voordat ik uberhaupt begonnen ben. Alhoewel ik na jaren nog door de dokter nog door het ggz iets word ondernomen.
Wel heb ik een tijdelijke bijstand gekregen omdat ze bij de gemeente duidelijk merkten dat ik geestelijk kapot ben.
Ik zou zo graag een baantje willen als courier of wat anders simpels maar dat is zelfs vandaag de dag allemaal al bezet. Al word dit vaak als lui gezien ben ik totaal niet bang van werken maar het is mentaal een te grote obstakel waardoor ik nu al jaren vast zit in iets waar ik niet in wil werken.
Ik vind maandagen of werkdagen afschuwelijk iedereen werkt behalve ik, wat me best een schuldgevoel geeft dit kan zo niet eeuwig doorgaan. :/
Wel heb ik een tijdelijke bijstand gekregen omdat ze bij de gemeente duidelijk merkten dat ik geestelijk kapot ben.
Ik zou zo graag een baantje willen als courier of wat anders simpels maar dat is zelfs vandaag de dag allemaal al bezet. Al word dit vaak als lui gezien ben ik totaal niet bang van werken maar het is mentaal een te grote obstakel waardoor ik nu al jaren vast zit in iets waar ik niet in wil werken.
Ik vind maandagen of werkdagen afschuwelijk iedereen werkt behalve ik, wat me best een schuldgevoel geeft dit kan zo niet eeuwig doorgaan. :/
Zijn er meer mensen waarbij angst zich uit in lichamelijke klachten? Vorige week had ik een proefles bij een sport en ik had de hele week last van vage lichamelijke klachten als hoofdpijn, spierpijn in de benen en licht in mijn hoofd. Dit was spontaan verdwenen nadat ik de proefles heb gehad...
Angst heb ik zelden, maar denk dat ook hierbij stresshormonen vrijkomen in het lichaam. Korte intense cardioworkouts verlagen het niveau van die stoffen. Bovendien maak je dan endorfinen aan, dat ontspannend en verdovend werkt.quote:
Zijn er meer mensen waarbij angst zich uit in lichamelijke klachten? Vorige week had ik een proefles bij een sport en ik had de hele week last van vage lichamelijke klachten als hoofdpijn, spierpijn in de benen en licht in mijn hoofd. Dit was spontaan verdwenen nadat ik de proefles heb gehad...
Is normaal. Zelf heb ik de indruk dat dit vrij veel voorkomt.quote:
Zijn er meer mensen waarbij angst zich uit in lichamelijke klachten? Vorige week had ik een proefles bij een sport en ik had de hele week last van vage lichamelijke klachten als hoofdpijn, spierpijn in de benen en licht in mijn hoofd. Dit was spontaan verdwenen nadat ik de proefles heb gehad...
Een probleem wordt het pas als het je leven gaat overheersen.
Alles gelezen en veel om op in te haken.quote:
Hallo, nieuwe gebruiker hier.
Ik heb een week geleden een afspraak gemaakt met het cgg (ik woon in België). Daar kreeg ik te horen dat er om 20 augustus een plekje vrij was om 16u. Ondertussen is er dus een week gepasseerd, bijna tijd.
Ik ben blij dat de afspraak nog maar enkele dagen verwijderd is, want ik kan het niet meer uithouden. Mijn leven is een puinhoop. Ik ben obsessief, merk elk miniscuul detail op (alsof ik precies hoogsensitief ben), ik denk constant aan gedachten die allesbehalve logisch zijn maar me desondanks wel veel angst geven én daarbovenop voel ik me ook gewoon depressief. Alsof ik drie verschillende stoornissen tegelijkertijd heb.
Het is ondertussen allemaal al zo'n 3,5 jaar aan de gang. Waarom heb ik zo lang gewacht? Ontkenning. Mezelf wijs maken dat het allemaal wel niet zo erg is. Dat het wel zou passeren. Helemaal verkeerd was ik niet, want ik heb inderdaad periodes gekend waar de problemen voor een groot deel verdwenen waren. Jammer genoeg kwamen ze altijd terug... en telkens dat gebeurde, kwamen er nieuwe gedachten bij. Toen het begon, had ik slechts één obsessieve gedachte die me bezig hield. Toen ging het dus nog. Ondertussen heb ik meerdere gedachten en kan ik gewoon niet meer functioneren. Ik ben echt kwaad op mezelf. Als ik destijds vanaf het begin hulp had gezocht, dan was het misschien niet zo ver gekomen.
Ik kan het verleden echter niet meer veranderen, dat besef ik maar al te goed. Het is ondertussen zo erg geworden dat ik zelfs vastberaden ben om tijdens dat eerste in-take gesprek met het cgg te opteren voor een opname in een psychiatrisch ziekenhuis. Dat klinkt misschien heftig, maar ik kan het thuis bij mijn ouders gewoon niet meer aan. De thuissituatie zorgt voor minstens de helft van mijn problemen. Tijdens die drie jaar ben ik me meer en meer beginnen bezig houden met persoonlijke hygiëne en netheid, dat terwijl mijn vader een echte kettingroker is en heel het huis één grote rookwolk is. Meer nog, ik ben een tijdje geleden op controle geweest bij mijn neuroloog en die zei toen dat er kleine littekens te zien waren op mijn hersenen. Ik heb vroeger namelijk epilepsie gehad. Ze vroeg me daarna of ik daardoor problemen ondervond, waarop ik nee antwoordde. Ik vraag me nu af of ik niet beter mijn psychische problemen had aangehaald, maar toen voelde ik me nog oké en deed ik dat dus niet. Om nu op dat roken van mijn vader terug te komen: ze zei me dat ik gewoon op bepaalde dingen zou moeten letten en eentje daarvan is roken. Dat zou die littekens erger kunnen maken. Ik haalde dat roken van mijn vader en (en dat ik dus "passief mee rook") en dat vond ze niet echt goed. Nog een reden te meer ik me thuis zo slecht voel.
Het andere probleem is dat mijn vader geen oog heeft voor netheid. Heel ons huis is een mesthoop, er staan overal dozen en er hangen ook overal spinnenwebben en dergelijke. Dat is een grote trigger voor mij, het is veel "te druk" en ik voel me constant vies. Ik krijg er angst door en voel me depressief. Het is zelfs zo erg dat ik daarstraks naar boven ging en allerlei subtiele spinnenwebben zag hangen rond mijn splinternieuwe Playstation 4. Nu kan ik die console zelfs niet meer gebruiken omdat die zogezegd vuil is volgens mijn gedachten. Hetzelfde telt voor mijn computer, gezien die ook in mijn kamer staat. Die heb ik zelfs al maanden niet meer gebruikt omdat ik eens een spin onderaan m'n computer zag en sindsdien is die computer "vies" voor mij. Ik ben niet eens bang van spinnen, maar toch kan ik m'n computer niet meer gebruiken.
Anderzijds moet ik me ook dagelijks douchen en was ik m'n handen en gezicht meerdere keren per dag. M'n handen zodra ze "plakkerig/zweterig" voelen. Dus niet door bacteriën ofzo. M'n gezicht was ik voor dezelfde reden, want na een paar uur is mijn gezicht (vooral dan de T zone) erg vettig en dan voel ik me ook vies.
Ook ben ik erg obsessief bezig met sensaties die ik voel of geluiden die ik hoor. Ik heb soms echt het gevoel dat mijn hersenen geluiden oppikken die andere mensen niet eens opmerken. Dat gaan bijvoorbeeld over een heel erg subtiel geluidje van mijn laptop, iets dat andere mensen niet eens horen als ze het toestel gebruiken . Soms is dat zo erg dat ik me niet meer kan concentreren op hetgene waarmee ik bezig ben en enkel nog dat geluid hoor...
Probleem is ook dat niemand in mijn thuissituatie me begrijpt en dat ze het enkel maar erger maken. Ik was al een tijdje bezig met een plan om alleen te gaan wonen, maar financiëel ging dat gewoon niet. Ondertussen ben ik moeten stoppen met mijn werk omdat mijn problemen te erg werden. En omdat de duur van mijn werk heel erg kort was moet ik het nu doen met een magere uitkering van om en bij de ¤450.
In ieder geval voel ik gewoon dat ik behoefte heb aan zo'n opname in een psychiatrisch ziekenhuis. Ik heb geen stabiliteit meer in m'n leven. Ik geraak amper nog uit bed om me te douchen. Soms sta ik op om 15u, neem ik een douche om 18u en ga ik terug slapen om 6u. Dat is toch niet normaal? Ik had zelfs drie weken nodig om gewoon naar de kapper te gaan... soms hoop ik gewoon dat ik niet meer wakker word.
Ik ben alleen bang dat als ik vertel hoe diep ik werkelijk zit, dat ze gaan denken dat ik een gevaar ben voor mezelf en dat ik gedwongen moet opgenomen worden. Het klopt wel dat ik soms écht dood wil, maar ik kan nog logisch denken en ik wil niets liever dan een vrijwillige opname. Al is het maar om weg te zijn uit dat depressieve huis waarin ik nu samenwoon met m'n ouders en broer. Ergens ben ik wel bang dat ze gewoon gaan opteren voor therapie/medicatie. Ik weet gewoon dat dat niet gaat helpen want de thuissituatie is één van de grote problemen. Ik heb echter maar een goeie ¤1000 op mijn rekening en ik heb zelfs geen idee hoe ik zo'n opname zou moeten betalen
Sorry voor de lange post, ik weet echt geen blijf met mezelf.
Sowieso vermoed ik dat je hulpverleners toch jouw ouders/broer bij je behandeling gaan willen betrekken, daar ontkom je niet echt aan.
Opname? Is niet onmogelijk en als het geld kost, moet je je bedenken of je het een goede ruil vindt (gewoonlijk is zo'n opname voor als je op het punt staat een eind aan je leven te maken, maar ik begrijp wel dat jouw situatie vrij onhoudbaar is).
De geestelijke gezondheidszorg..tsja, ik nam al vrij snel de beslissing dat ik het vooral zelf moest doen en gebruikte mn hulpverleners als steunpilaar zeg maar.
En wat je angsten/obsessie voor spinnen/viezigheid betreft, lijkt me superlastig, ook omdat je er min of meer mee zit opgesloten.
Herkenbaar. Ik krijg altijd hoofdpijn als ik zenuwachtig ben geweest, zelfs al was het onbewust. Alleen komt die hoofdpijn bij mij pas later, als datgene waar ik zenuwachtig voor was is afgelopen (om het zo maar te zeggen).quote:
Zijn er meer mensen waarbij angst zich uit in lichamelijke klachten? Vorige week had ik een proefles bij een sport en ik had de hele week last van vage lichamelijke klachten als hoofdpijn, spierpijn in de benen en licht in mijn hoofd. Dit was spontaan verdwenen nadat ik de proefles heb gehad...
