Depressie & Angst #105

quote:

Op maandag 14 juli 2014 13:12 schreef Cue_ het volgende:

[..]

Nouja zolang je geen zelfmoord pleegt of onder een auto komt is dat geen probleem.
Neem aan dat je het uitgebreider bedoelt dan enkel adem halen

Uiteraard. Ik doel op ademhalen en alles dat daaruit volgt, goed én slecht.

quote:

Op maandag 14 juli 2014 13:37 schreef Cue_ het volgende:

[..]

Toch haal ik hieruit puur het bestaan uit. Verder geen doel, enkel het doel van het zorgen dat je niet dood gaat (dus leven).

Op zich is dat ook best een goed doel

Vakantie + geen werk krijgen =
Ik kan niet omgaan met lege dagen. Een halve dag is oké, maar daarna gaat het zo knagen..

quote:

Op maandag 14 juli 2014 16:02 schreef sinterklaaskapoentje het volgende:
Vakantie + geen werk krijgen =
Ik kan niet omgaan met lege dagen. Een halve dag is oké, maar daarna gaat het zo knagen..

Vrijwilligerswerk?

quote:

Op maandag 14 juli 2014 16:05 schreef Sunshine1982 het volgende:

[..]

Vrijwilligerswerk?

Heb ik vorig jaar overwogen, maar de ene job die ik wou doen was toen al bezet.. Dit jaar niet eens echt genoeg tijd, ik ga op vakantie en daarna begint school alweer. Gelukkig zijn er maar 2 lege weken waarvan volgende week hopelijk wel werk. Ik belde mijn moeder of ik misschien nog klussen voor haar kon doen voor geld maar ze vond me te oud daarvoor + mijn vader heeft sinds zijn ontslag genoeg tijd om alles aan te pakken..

quote:

Op maandag 14 juli 2014 13:37 schreef Cue_ het volgende:

[..]

Toch haal ik hieruit puur het bestaan uit. Verder geen doel, enkel het doel van het zorgen dat je niet dood gaat (dus leven).

Problem?

quote:

Op maandag 14 juli 2014 18:53 schreef Gray het volgende:

[..]

Problem?

Als ik in die optiek denk, denk ik binnen de lijnen van Alan Watts.

Een van de goede vragen in het leven is of je zelfmoord moet plegen. Dat hangt alleen af van of jij het leven zin kunt geven. Immers als het leven geen zin heeft? Waarom door gaan?

Dus moest ik het beschrijven dan zou mijn doel zijn.. Het leven zin geven!

Dus mensen helpen waar noodzakelijk.

Zelfmoord is natuurlijk ook gewoon best overdreven. Ik vraag me vaak af of zelfmoord egoistisch is. Ik zie het meer als een gegeven dat een persoon qua balans (shitty feelings/being able to cope..) nie helemaal juist is. En dat het dus niet zelfzuchtig is, maar op zo'n manier een logische keuze. Je kunt de pijn immers niet meer dragen.

Ik meld me ook maar eens in dit topic. Na een aantal heftige maanden heb ik me maar eens bij een psycholoog gemeld voor bepaalde zaken. Daar is na een aantal gesprekken uitgekomen dat ik PTSS en dysthymie heb. Het eerste wegens bepaalde gebeurtenissen in mijn jeugd en pubertijd, het tweede door de scheiding van m'n ouders en een relatie die tegelijkertijd verbroken werd.

Ik krijg hier EMDR therapie voor, maar ik wil eigenlijk ook pro-actief buiten de therapie om geestelijk aan mezelf werken. Ik weet echter niet zo goed waar ik moet beginnen. Heeft iemand tips?

quote:

Op maandag 14 juli 2014 19:19 schreef Gatenkaas het volgende:
Ik meld me ook maar eens in dit topic. Na een aantal heftige maanden heb ik me maar eens bij een psycholoog gemeld voor bepaalde zaken. Daar is na een aantal gesprekken uitgekomen dat ik PTSS en dysthymie heb. Het eerste wegens bepaalde gebeurtenissen in mijn jeugd en pubertijd, het tweede door de scheiding van m'n ouders en een relatie die tegelijkertijd verbroken werd.

Ik krijg hier EMDR therapie voor, maar ik wil eigenlijk ook pro-actief buiten de therapie om geestelijk aan mezelf werken. Ik weet echter niet zo goed waar ik moet beginnen. Heeft iemand tips?

Veel lezen, therapien, dit kan van Zen (Alan Watts/etc) tot mindfulness boekjes gaan.

Wees fysiek bezig. Wees actief. Verbrand calories!

Pak een hobbies op. Breien ofzo.

Eet goed. Ik ben bijv. vegetarier geworden. Geen dag spijt van gehad.

Maarja, de beste tip is eigenlijk gewoon doen. Dan maakt het "wat" ook niet zoveel uit.

quote:

Op maandag 14 juli 2014 19:39 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Veel lezen, therapien, dit kan van Zen (Alan Watts/etc) tot mindfulness boekjes gaan.

Wees fysiek bezig. Wees actief. Verbrand calories!

Pak een hobbies op. Breien ofzo.

Eet goed. Ik ben bijv. vegetarier geworden. Geen dag spijt van gehad.

Ja ik sport inmiddels elke dag een uur, ben weer filosofie-boeken gaan lezen. Van een huisgenote heb ik een wetenschappelijk boek over mediteren gekregen waar ik van de week aan wil beginnen(en aan mediteren zelf).
Verder ben ik ook weer begonnen met gitaarspelen, vrijwel gestopt met gamen en ik ben weer actiever aan het worden in het verenigingsleven. Allemaal kleine stapjes, maar ik denk dat ik mijn leven langzaam weer in positieve richting weet om te buigen.

Waar ik echter wel erg last van heb zijn de stille, lege momenten. Ik weet dat ik dan eigenlijk iets moet gaan doen, maar soms val ik dan echt weer in een negatieve gedachtenspiraal die ik moeilijk kan doorbreken. Vroeger vulde ik dat op met excessief drankgebruik/blowen. Soms is het verleidelijk om dat weer te doen, voor 'toch maar een keer' en die momenten maar door te komen.

Ik kom even hallo zeggen. Leef op dit moment een beetje aan de zijlijn van het leven. Krijg hier wel dingen mee, maar heb weinig energie om te reageren.

Zit inmiddels een weekje of 5 aan de citalopram (20mg) en behalve bijwerkingen (waarvan de arts op de hoogte is) doet het nog niet veel voor me. Sterker nog, ik voel me mentaal en fysiek beroerder dan een maandje of 2 geleden. Maar aangezien het slapen ook weer compleet ruk gaat, durven we geen van allen (psych, arts, fysio en ik) te zeggen of de medicatie echt niet aanslaat/verhoogd moet worden, of dat de 'dip' door het slaaptekort komt.
Heb inmiddels naast de AD ook risperdal gekregen om mijn gedachten stil te krijgen voor het slapen gaan (de grootste oorzaak van de nachten zonder slaap), maar ook dit werkt nog niet.
Gooi daar een teveel aan migraine bij op, hoofdpijn na minimale inspanning, pijnen in het lichaam en blessures bij en je hebt een kvd die zich fijn klote voelt.

Voordelen:de eetlust is weg. En met het te ronde lichaam van mij is dat geen ramp. Al helemaal niet aangezien beide pillen meestal zorgen voor een verhoogde eetlust en dus een paar kilo erbij.
Qua sport/oefentherapie heeft het nu 2 weken stil gelegen. Morgen ga ik weer eens voorzichtig beginnen. Merk dat ik cm's aan het kwijtraken ben, dus dat is wel een mooie motivator. Ben echt een watje qua sport ivm de andere mensen die daar rondlopen, maar ik maak vooruitgang. dus dat is mooi.

Angst speelt hier ook weer een grote rol. Angst voor zowel reële als irreële dingen. Ga niet graag het huis uit en de 'boze weide wereld' in. Alleen als het moet (bv boodschappen, therapie, sport) of als mijn vriend meegaat.
Ben aan het proberen er een niet noodzakelijk uitje in de week aan toe te voegen, een inloopochtend bij een handwerkzaak, waar je dan gezamenlijk gaat breien/haken. Werd daarvoor door de medewerksters van de zaak voor uitgenodigd. Lijkt me heel leuk, maar ook doodeng. Valt ook samen met 1 van de dagen dat ik moet sporten, dus zou echt moeten gaan uitvogelen hoe ik dat kan gaan doen. De psych is er in ieder geval heel enthousiast over, moet het er nog even over hebben met de fysio.

En verder wil ik nog heel veel zeggen maar weet absoluut even niet meer wat, dat krijg je als je 38 uur wakker bent...dus dan maar bij deze: Hallo!

quote:

Op maandag 14 juli 2014 20:17 schreef Gatenkaas het volgende:

[..]

Ja ik sport inmiddels elke dag een uur, ben weer filosofie-boeken gaan lezen. Van een huisgenote heb ik een wetenschappelijk boek over mediteren gekregen waar ik van de week aan wil beginnen(en aan mediteren zelf).
Verder ben ik ook weer begonnen met gitaarspelen, vrijwel gestopt met gamen en ik ben weer actiever aan het worden in het verenigingsleven. Allemaal kleine stapjes, maar ik denk dat ik mijn leven langzaam weer in positieve richting weet om te buigen.

Waar ik echter wel erg last van heb zijn de stille, lege momenten. Ik weet dat ik dan eigenlijk iets moet gaan doen, maar soms val ik dan echt weer in een negatieve gedachtenspiraal die ik moeilijk kan doorbreken. Vroeger vulde ik dat op met excessief drankgebruik/blowen. Soms is het verleidelijk om dat weer te doen, voor 'toch maar een keer' en die momenten maar door te komen.

Je bent daarin niet de enige. Die stille momenten zuigen. En dan kom je in zo'n spiraal terecht waar je denkt, nobody likes me. Alleen is zo alleen, whatever. Kut, kut kuhut.

Overigens is er niks mis met gamen. Maar doe het dan bijv. 1 avondje per week max. Juist voor die eenzame momenten.

quote:

Op maandag 14 juli 2014 00:24 schreef Mange-tout het volgende:

[..]

Ik snap het niet goed . Je laat de angst (waarvoor?) gewoon voor wat het is? Voel je je dan nog wel angstig of probeer je het angstig gevoel te negeren.

Het is angst voor een terugval in een burnout. Die laat me alles analyseren wat ik doe. Wil ik met vrienden afspreken en ik heb daarvoor drie dagen niks gedaan, dan deed ik het niet omdat het misschien wel te veel energie kost. Onzin in die trant. Het is letterlijk een fysieke spanning die elke keer terugkomt als je over allemaal toekomstige hypothetische situaties nadenkt en die probeert te voorkomen d.m.v. piekeren. Echt een nachtmerrie.

Ik heb uiteindelijk geleerd dit stemmetje gewoon maar te laten razen en meer af te gaan op wat ik voel dat ik zin in heb. Wordt het me te veel en heb ik rust nodig? Dan merk ik dat vanzelf wel. Zo bijt die irreële angst zich niet langer vast, verspil ik niet al mijn energie aan piekeren en me kut voelen en kan ik weer (durf ik beter gezegd) leven.

quote:

Op maandag 14 juli 2014 16:05 schreef Sunshine1982 het volgende:

[..]

Vrijwilligerswerk?

Ga bij de voedselbank bezig. Heb ik ook gedaan en ze zoeken altijd wel mensen!

quote:

Op maandag 14 juli 2014 20:26 schreef kvd het volgende:
Ik kom even hallo zeggen. Leef op dit moment een beetje aan de zijlijn van het leven. Krijg hier wel dingen mee, maar heb weinig energie om te reageren.

Zit inmiddels een weekje of 5 aan de citalopram (20mg) en behalve bijwerkingen (waarvan de arts op de hoogte is) doet het nog niet veel voor me. Sterker nog, ik voel me mentaal en fysiek beroerder dan een maandje of 2 geleden. Maar aangezien het slapen ook weer compleet ruk gaat, durven we geen van allen (psych, arts, fysio en ik) te zeggen of de medicatie echt niet aanslaat/verhoogd moet worden, of dat de 'dip' door het slaaptekort komt.
Heb inmiddels naast de AD ook risperdal gekregen om mijn gedachten stil te krijgen voor het slapen gaan (de grootste oorzaak van de nachten zonder slaap), maar ook dit werkt nog niet.
Gooi daar een teveel aan migraine bij op, hoofdpijn na minimale inspanning, pijnen in het lichaam en blessures bij en je hebt een kvd die zich fijn klote voelt.

Voordelen:de eetlust is weg. En met het te ronde lichaam van mij is dat geen ramp. Al helemaal niet aangezien beide pillen meestal zorgen voor een verhoogde eetlust en dus een paar kilo erbij.
Qua sport/oefentherapie heeft het nu 2 weken stil gelegen. Morgen ga ik weer eens voorzichtig beginnen. Merk dat ik cm's aan het kwijtraken ben, dus dat is wel een mooie motivator. Ben echt een watje qua sport ivm de andere mensen die daar rondlopen, maar ik maak vooruitgang. dus dat is mooi.

Angst speelt hier ook weer een grote rol. Angst voor zowel reële als irreële dingen. Ga niet graag het huis uit en de 'boze weide wereld' in. Alleen als het moet (bv boodschappen, therapie, sport) of als mijn vriend meegaat.
Ben aan het proberen er een niet noodzakelijk uitje in de week aan toe te voegen, een inloopochtend bij een handwerkzaak, waar je dan gezamenlijk gaat breien/haken. Werd daarvoor door de medewerksters van de zaak voor uitgenodigd. Lijkt me heel leuk, maar ook doodeng. Valt ook samen met 1 van de dagen dat ik moet sporten, dus zou echt moeten gaan uitvogelen hoe ik dat kan gaan doen. De psych is er in ieder geval heel enthousiast over, moet het er nog even over hebben met de fysio.

En verder wil ik nog heel veel zeggen maar weet absoluut even niet meer wat, dat krijg je als je 38 uur wakker bent...dus dan maar bij deze: Hallo!

Respect!!! Wordt jij niet knettergek van het niet kunnen slapen? Ik ben al f*cked na 1 nachtje 4 uur slapen. Angstig en al :/

quote:

Op maandag 14 juli 2014 20:33 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Je bent daarin niet de enige. Die stille momenten zuigen. En dan kom je in zo'n spiraal terecht waar je denkt, nobody likes me. Alleen is zo alleen, whatever. Kut, kut kuhut.

Overigens is er niks mis met gamen. Maar doe het dan bijv. 1 avondje per week max. Juist voor die eenzame momenten.

Ik begrijp je punt. Met gamen ben ik overigens gestopt omdat het op gegeven moment een plaatsvervanger werd voor het normale leven, dus daar wil ik nog enige tijd van afblijven.

quote:

Op maandag 14 juli 2014 20:37 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Respect!!! Wordt jij niet knettergek van het niet kunnen slapen? Ik ben al f*cked na 1 nachtje 4 uur slapen. Angstig en al :/

Normaal niet. Heb geen echte verplichtingen (lees: geen baan waar ik moet verschijnen en presteren). Dus een slechte nacht heeft geen vervelende consequenties. Naast de afspraken bij GGZ kan ik dus rustig aan doen.
Maar nu duurt het net iets te lang en dus wel problemen. Neerslachtig, ongemotiveerd en inderdaad angstig. Maar ga er vanuit dat dit wel over zal gaan. En daar probeer ik me aan vast te klampen.

(Zou trouwens in mijn handjes knijpen als ik voortaan 4 uur per nacht zou kunnen slapen. Maar dan wel 4 uur aaneengesloten. Als klein kvd'tje sliep ik ook al niet meer dan een uurtje of 4/5. Het in blokken slapen wat nu steeds gebeurd maakt het zo klote)

quote:

Op maandag 14 juli 2014 20:35 schreef duracellkonijntje het volgende:

[..]

Het is angst voor een terugval in een burnout. Die laat me alles analyseren wat ik doe. Wil ik met vrienden afspreken en ik heb daarvoor drie dagen niks gedaan, dan deed ik het niet omdat het misschien wel te veel energie kost. Onzin in die trant. Het is letterlijk een fysieke spanning die elke keer terugkomt als je over allemaal toekomstige hypothetische situaties nadenkt en die probeert te voorkomen d.m.v. piekeren. Echt een nachtmerrie.

Ik heb uiteindelijk geleerd dit stemmetje gewoon maar te laten razen en meer af te gaan op wat ik voel dat ik zin in heb. Wordt het me te veel en heb ik rust nodig? Dan merk ik dat vanzelf wel. Zo bijt die irreële angst zich niet langer vast, verspil ik niet al mijn energie aan piekeren en me kut voelen en kan ik weer (durf ik beter gezegd) leven.

Zo werkt dat bij mij ook: heb ik er zin in, dan is het goed om te gaan. Heb ik geen zin, dan is het teveel. En hoe meer goede ervaringen, hoe meer je de balans kan leren vinden en de angsten voor terugval minder zullen worden.

quote:

Op maandag 14 juli 2014 20:17 schreef Gatenkaas het volgende:

[..]

Ja ik sport inmiddels elke dag een uur, ben weer filosofie-boeken gaan lezen. Van een huisgenote heb ik een wetenschappelijk boek over mediteren gekregen waar ik van de week aan wil beginnen(en aan mediteren zelf).
Verder ben ik ook weer begonnen met gitaarspelen, vrijwel gestopt met gamen en ik ben weer actiever aan het worden in het verenigingsleven. Allemaal kleine stapjes, maar ik denk dat ik mijn leven langzaam weer in positieve richting weet om te buigen.

Waar ik echter wel erg last van heb zijn de stille, lege momenten. Ik weet dat ik dan eigenlijk iets moet gaan doen, maar soms val ik dan echt weer in een negatieve gedachtenspiraal die ik moeilijk kan doorbreken. Vroeger vulde ik dat op met excessief drankgebruik/blowen. Soms is het verleidelijk om dat weer te doen, voor 'toch maar een keer' en die momenten maar door te komen.

Je bent echt al ontzettend goed bezig zeg, je bent al in behandeling en je probeert erg veel dingen te doen om je aandacht ergens anders op te focussen, keep up the good work!!

quote:

Op maandag 14 juli 2014 20:38 schreef Gatenkaas het volgende:

[..]

Ik begrijp je punt. Met gamen ben ik overigens gestopt omdat het op gegeven moment een plaatsvervanger werd voor het normale leven, dus daar wil ik nog enige tijd van afblijven.

Alles wat ik doe is een plaatsvervanger van het leven. Het leven is kut, dus alles wat ik doe is om daar wat plezier uit te halen

quote:

Op maandag 14 juli 2014 21:02 schreef kvd het volgende:

[..]

Normaal niet. Heb geen echte verplichtingen (lees: geen baan waar ik moet verschijnen en presteren). Dus een slechte nacht heeft geen vervelende consequenties. Naast de afspraken bij GGZ kan ik dus rustig aan doen.
Maar nu duurt het net iets te lang en dus wel problemen. Neerslachtig, ongemotiveerd en inderdaad angstig. Maar ga er vanuit dat dit wel over zal gaan. En daar probeer ik me aan vast te klampen.

(Zou trouwens in mijn handjes knijpen als ik voortaan 4 uur per nacht zou kunnen slapen. Maar dan wel 4 uur aaneengesloten. Als klein kvd'tje sliep ik ook al niet meer dan een uurtje of 4/5. Het in blokken slapen wat nu steeds gebeurd maakt het zo klote)

Waarom sliep jij als kleine kvd'er zo weinig? Dat is toch apart?

quote:

Op maandag 14 juli 2014 23:15 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Alles wat ik doe is een plaatsvervanger van het leven. Het leven is kut, dus alles wat ik doe is om daar wat plezier uit te halen

[..]

Waarom sliep jij als kleine kvd'er zo weinig? Dat is toch apart?

Ik moest altijd eerst de dag overdenken. Gesprekken in mijn hoofd overdoen, op die manier zeggen wat ik eigenlijk wilde zeggen (verlegen en moeilijk uit mijn woorden komen tijdens gesprekken). De leuke dingen herbeleven, de slechte een plekje geven.

En dan kwam er een hele fantasiewereld. Toneelstukken op mijn bed (met een fluisterstem) waarin ik een hoofdrol had. Waarin ik alles durfde te zeggen/doen. Een zelf gecreëerde wereld waarin ik wél belangrijk was itt de werkelijke wereld waar geen aandacht voor me was.

En ondertussen slaap ik nog steeds niet