OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
Op zich logisch van de arts-assistent dat ze ook het minder fijne aspect moet bespreken, de zakelijke benadering vanuit haar dat ze iig alles besproken heeft. En dat je je er misschien een beetje op in kunt stellen, want het is niet niks natuurlijk, ook al moet je verder.
Fijn dat de gyn en de anesthesioloog jou goed aanvoelden. Voel je je iig begrepen en gehoord.
Lief van de apotheek dat ze dat niet deed. Mensen zijn zoveel liever en begripvoller als je de situatie uitlegt. Ik merk dat nu nog.
Liever vertel ik niet aan 'nieuwe' mensen wat er gebeurd is, want ik wil/hoef geen medelijden of wil niet dat zij niet weten hoe te reageren. Maar in sommige gevallen is het wel goed om het te delen (zakelijk gezien) zodat ze weten dat ik even wat klappen te vangen heb en daardoor behulpzamer zijn.
heb je genoeg afleiding tot maandag Cygne?
En Malteser hoe is het vandaag met jou? Een dag na de curettage? Veel pijn? Hoe zit het met het bloedverlies, valt het mee?
Fijn dat de gyn en de anesthesioloog jou goed aanvoelden. Voel je je iig begrepen en gehoord.
Lief van de apotheek dat ze dat niet deed. Mensen zijn zoveel liever en begripvoller als je de situatie uitlegt. Ik merk dat nu nog.
Liever vertel ik niet aan 'nieuwe' mensen wat er gebeurd is, want ik wil/hoef geen medelijden of wil niet dat zij niet weten hoe te reageren. Maar in sommige gevallen is het wel goed om het te delen (zakelijk gezien) zodat ze weten dat ik even wat klappen te vangen heb en daardoor behulpzamer zijn.
heb je genoeg afleiding tot maandag Cygne?
En Malteser hoe is het vandaag met jou? Een dag na de curettage? Veel pijn? Hoe zit het met het bloedverlies, valt het mee?
Ze was juist niet zakelijk genoeg, voor mijn gevoel. Ze bedoelde het heel lief en dat was ze ook. Maar ik wilde het dat moment niet over t verdriet hebben maar over wat er moet gebeuren. Wel fijn. Ik moest in eerste instanstie bij de gynaecoloog voor hoge bloeddruk (160/95) maar vandaag was ie weer keurig, bovendruk perfect, onderdruk zelfs iets aan de lage kant maar niet te laag. HB prima. En ik weet eindelijk dat mijn bloedgroep a-positief is. 
Ik vind t ook wel fijn dat mensen het weten op mans werk, dat er weinig uitleg was over waarom man even thuis wilde blijven. Terwijl het protocol is dat er altijd een systeembeheerder aanwezig is. De andere is op vakantie nu. Maar daar werd absoluut geen probleem van gemaakt door de leidinggevende. En dat is echt heel erg fijn. Ik had nu niet alleen willen zijn. Genoeg afleiding heb ik wel. Man gaat morgen werken maar mijn ouders komen dan een dagje hier naar toe. Mijn moeder gaat dan even mijn huishouden onder handen nemen. Met papa samen dan een film kijken of zo.
Maandag dan de curettage en dinsdag hoop ik ook niet alleen te zijn, dus misschien dat man dan ook nog een dagje vrij heeft.
En inderdaad, Malteser hoe gaat het met jou? Ik hoop dat de pijn meevalt! Heb je ook iets gekregen voor de pijn? Ik ben stiekem wel blij dat ik t heb gekregen.
[ Bericht 15% gewijzigd door Cygne op 14-08-2014 14:08:38 ]
Ik vind t ook wel fijn dat mensen het weten op mans werk, dat er weinig uitleg was over waarom man even thuis wilde blijven. Terwijl het protocol is dat er altijd een systeembeheerder aanwezig is. De andere is op vakantie nu. Maar daar werd absoluut geen probleem van gemaakt door de leidinggevende. En dat is echt heel erg fijn. Ik had nu niet alleen willen zijn. Genoeg afleiding heb ik wel. Man gaat morgen werken maar mijn ouders komen dan een dagje hier naar toe. Mijn moeder gaat dan even mijn huishouden onder handen nemen. Met papa samen dan een film kijken of zo.
Maandag dan de curettage en dinsdag hoop ik ook niet alleen te zijn, dus misschien dat man dan ook nog een dagje vrij heeft.
En inderdaad, Malteser hoe gaat het met jou? Ik hoop dat de pijn meevalt! Heb je ook iets gekregen voor de pijn? Ik ben stiekem wel blij dat ik t heb gekregen.
[ Bericht 15% gewijzigd door Cygne op 14-08-2014 14:08:38 ]
Nou zeg.. Net kwam de manager van man hier thuis langs met een enorme bos bloemen en een lief kaartje. Hoe tof is dat. 
Cygne: fijn dat je bloeddruk gezakt is en dat ze zo netjes waren bij de apotheek! En bloemen is heel attent. Ik heb hier ook een bos staan, gisteren bezorgd namens man zijn werk.
Hier gaat het wel oké. Ben erg moe maar heb weinig pijn meer en bloedverlies is minimaal nu. Weinig pijn is te verklaren (ik kreeg een doos pijnstillers mee vanuit het ziekenhuis en mag morgen afbouwen). Weinig bloedverlies voelt 'raar', omdat ik gisteren zoveel bloed heb verloren. Zou dat dan normaal zijn? Iemand hier die daar ervaring mee heeft?
[ Bericht 0% gewijzigd door Malteser op 14-08-2014 18:27:44 ]
Hier gaat het wel oké. Ben erg moe maar heb weinig pijn meer en bloedverlies is minimaal nu. Weinig pijn is te verklaren (ik kreeg een doos pijnstillers mee vanuit het ziekenhuis en mag morgen afbouwen). Weinig bloedverlies voelt 'raar', omdat ik gisteren zoveel bloed heb verloren. Zou dat dan normaal zijn? Iemand hier die daar ervaring mee heeft?
[ Bericht 0% gewijzigd door Malteser op 14-08-2014 18:27:44 ]
Ah oké! Dat is fijn om te horen, want het voelde zo gek... Dank Burdie!quote:Op donderdag 14 augustus 2014 18:23 schreef Burdie het volgende:
Ik had na mijn curettage nauwelijks bloedverlies, het was als een hele lichte menstruatie. Dus dat kan zeker.
Ben alleen zo moe. Vandaag nog gesproken met het zkh en ik was toch behoorlijk wat bloed verloren op de OK (700 cc) en later op recovery nog ruim 300 cc. Dus ze vermoeden dat ik daarom nog zo moe ben. Maar vloeien is nu dus nagenoeg niets meer.
Fijn dat het wel oké gaat Malteser. En dat moe zijn blijft nog wel even idd. Flink wat bloed verloren en de narcose moet je lichaam van herstellen. Die rust zou ik dan ook echt nemen. En goed voor je laten zorgen.
Lief van de bloemen!
Lief van de bloemen!
En waar ik de afgelopen anderhalve dag opgelucht was dat het 'schoon' is, is er nu weer ineens veel verdriet. Zo graag hadden we dit mooie cadeautje eind februari in onze armen willen sluiten 
.
En iedereen roept: "Je weet nu in ieder geval dat je zwanger kunt worden. De natuur regelt zichzelf, het vruchtje was niet goed."
Tuurlijk, allemaal waar. Maar dit kindje was al zo welkom, we waren al voorzichtig wat namen aan het roepen. We waren er zo ongelooflijk dolblij mee. En nu is het weg en komt er eind februari geen kindje. Ik zit gewoon even stuk.
.En iedereen roept: "Je weet nu in ieder geval dat je zwanger kunt worden. De natuur regelt zichzelf, het vruchtje was niet goed."
Tuurlijk, allemaal waar. Maar dit kindje was al zo welkom, we waren al voorzichtig wat namen aan het roepen. We waren er zo ongelooflijk dolblij mee. En nu is het weg en komt er eind februari geen kindje. Ik zit gewoon even stuk.
Malteser, dat gevoel gaat nog wel een paar keer terugkomen. Maar t slijt, echt.. En je weet dat je zwanger kunt worden. Maar je wilde dít kindje. Niet weten óf je zwanger kon worden. Geef jezelf iig de tijd om t een plekje te geven. Doe dat op jouw tempo. 
Ach Malteser, zo herkenbaar En wat Cygne zegt, dat gevoel blijft nog wel even en zal altijd wel een plekje houden.
Neem de tijd voor het verwerken en er over te praten met de mensen die je vertrouwd en die geen nare opmerkingen maken. Want dat is wel het laatste wat je wil horen. Maar wat RemcoDelft ook zei, wrs hebben ze het niet eens door wat voor harde opmerkingen ze maken...
Hele dikke knuffel
En wat Cygne zegt, dat gevoel blijft nog wel even en zal altijd wel een plekje houden. Neem de tijd voor het verwerken en er over te praten met de mensen die je vertrouwd en die geen nare opmerkingen maken. Want dat is wel het laatste wat je wil horen. Maar wat RemcoDelft ook zei, wrs hebben ze het niet eens door wat voor harde opmerkingen ze maken...
Hele dikke knuffel
Mensen hebben inderdaad geen idee. Die denken je een hart onder de riem te steken... Maar die hebben het zelf niet meegemaakt.
Tralalalaaa
De afgelopen dagen ging t wel aardig of ik dácht dat t wel aardig ging maar vandaag weer een terugval. Dan doet t even zo verschrikkelijk veel pijn en ben ik zo boos op mezelf. Dat ik helemaal niks kan zelfs niet een kind krijgen. En dan weet ik ook zeker dat dat ook nooit gaat gebeuren. Morgen voel ik me vast weer beter maar vandaag is even rot.
Ach Cygne, wat rot dat je je zo voelt. Dikke knuffel
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Aww, niet boos zijn op jezelf hoor, jij kan er niks aan doen! Snap dat je gevoel nu even wat anders zegt.. Lijkt me erg zwaar, zeker na al die nare dingen de afgelopen tijd, neem even de tijd om verdrietig te zijn. Hoop dat je je morgen inderdaad beter voelt! Ik gun het je zo dat het binnenkort gewoon goed gaat!
Ach Cygne, hoe is het vandaag met je? Hoop wel wat beter dan gisteren.
Niet te streng zijn voor jezelf en naar jezelf toe
Niet te streng zijn voor jezelf en naar jezelf toe
Cygne, Malteser, Lingue en alle anderen hier. Even een dikke voor jullie.
Voor mij komt het moment dat ik twee jaar geleden positief testte en het een paar weken later misging ook weer in zicht. Ondanks dat ik er toen niet heel treurig om was ben ik toch benieuwd naar het kindje. Was het een jongen of een meisje? Hoe zou hij/zij eruit zien? Hoe zou ons leven er nu uit hebben gezien als dat kindje wel geboren was. Soms spoken die vragen even door mijn hoofd. Gelukkig zijn het maar momenten en ben ik vooral heel blij met de kindjes die ik heb en na de mk nog heb mogen krijgen, maar af en toe steekt het wel even.
voor jullie. Voor mij komt het moment dat ik twee jaar geleden positief testte en het een paar weken later misging ook weer in zicht. Ondanks dat ik er toen niet heel treurig om was ben ik toch benieuwd naar het kindje. Was het een jongen of een meisje? Hoe zou hij/zij eruit zien? Hoe zou ons leven er nu uit hebben gezien als dat kindje wel geboren was. Soms spoken die vragen even door mijn hoofd. Gelukkig zijn het maar momenten en ben ik vooral heel blij met de kindjes die ik heb en na de mk nog heb mogen krijgen, maar af en toe steekt het wel even.
Het is ook vreemd. 4 september is ineens heel dichtbij nu, ik zou al bijna moeten werpen dan. Wat anders zou ons leven dan zijn. Maar het rompertje wat er hangt is niet voor die baby, maar voor de nieuwe en dat maakt het een stuk makkelijker.
Ik hoop voor jullie, dat het net zo mag gaan als bij mij. Netjes dit afgerond, en dan weer redelijk snel een nieuwe en ook goede zwangerschap. Je blijft het altijd voelen denk ik. Maat het slijt wel een beetje. Ik denk er iig niet meer elke dag aan. (Al is de nieuwe baby wel een grote hulp daarin)
Benieuwd ben ik ook wel, naar geslacht enzo. Maar daar komen we nooit meer achter. Misschien maar beter, anders wordt het toch weer echter.
Ik hoop voor jullie, dat het net zo mag gaan als bij mij. Netjes dit afgerond, en dan weer redelijk snel een nieuwe en ook goede zwangerschap. Je blijft het altijd voelen denk ik. Maat het slijt wel een beetje. Ik denk er iig niet meer elke dag aan. (Al is de nieuwe baby wel een grote hulp daarin)
Benieuwd ben ik ook wel, naar geslacht enzo. Maar daar komen we nooit meer achter. Misschien maar beter, anders wordt het toch weer echter.
Hier zou 25 september de uitgerekende datum van de eerste mk zijn. 7 maart van deze. Dat zal wel wat blijven steken.
Morgen is t een jaar geleden dat ik voor t eerst ongesteld werd na stoppen met de pil. Een jaar verder en nog niks opgeschoten. Volgens man hebben we volgend jaar echt wel een baby. Maar nu heb ik even t idee dat dat gewoon niet is weggelegd voor ons. Hoe negatief gedacht ook. Het voelt wel zo. Twee keer mis in een half jaar tijd gaat je niet in de koude kleren zitten..
Morgen is t een jaar geleden dat ik voor t eerst ongesteld werd na stoppen met de pil. Een jaar verder en nog niks opgeschoten. Volgens man hebben we volgend jaar echt wel een baby. Maar nu heb ik even t idee dat dat gewoon niet is weggelegd voor ons. Hoe negatief gedacht ook. Het voelt wel zo. Twee keer mis in een half jaar tijd gaat je niet in de koude kleren zitten..
Ik vind de uitgerekende datum ook wel eng dichtbij komen. En dat doet wel veel met mij. Ook mensen die wel doorgroeien en straks rond dezelfde termijn wel een kindje hebben.
Nooit zal ik weten hoe mijn dochtertje zal zijn, op wie ze zal lijken en hoe mijn leven zou worden. En mijn leven Is toch al zoveel anders geworden door haar...
Eind november en de feestdagen worden erg lastig hier. Ik ga proberen rond de feestdagen weg te zijn.
Nooit zal ik weten hoe mijn dochtertje zal zijn, op wie ze zal lijken en hoe mijn leven zou worden. En mijn leven Is toch al zoveel anders geworden door haar...
Eind november en de feestdagen worden erg lastig hier. Ik ga proberen rond de feestdagen weg te zijn.
Mijn ouders waren gisteren hier en dat was fijn maar ook zo vermoeiend. Mijn moeder heeft namelijk nogal een obsessie voor mijn gewicht en mijn huishouden. Altijd al eigenlijk. Die kilo's die ik kwijt was geraakt moest ik er maar afhouden want dan was ik sneller zwanger en zou t ook beter blijven zitten. En volgende maand zou ze wel komen poetsen om het een keer bij te trekken. En goed bedoeld allemaal, echt. Maar het voelt voor mij alsof de miskramen mn eigen schuld zijn omdat ik dik ben en dat ik ook geen goede moeder zou zijn omdat het vies is hier.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.En ze bedoelt t zo lief maar ik voel me toch gekwetst en niet serieus genomen als volwassene. Zeker nu.
Die miskraam weet trouwens ook niet wat ie wil. Een beetje bloed op t maandverband en af en toe wat meer bloed en daarnaar weer niks. En zo al 6 dagen.
Zie nog sterretjes als ik opsta en ben sinds het ritje van en naar het ziekenhuis woensdag niet meer buiten geweest. Ik kan wel zeggen dat ik ernstig behoefte heb aan buitenlucht en afleiding maar mijn lijf wil nog niet zo.quote:
Vloeien is nagenoeg gestopt. Morgen misschien voorzichtig even erop uit met man. Even naar buiten, frisse lucht.
Verder wisselt het. Ben opgelucht dat het achter de rug is. Maar soms ook ineens weer enorm verdrietig dat het misgegaan is. De laatste 2 maanden waren een achtbaan (bruiloft, huwelijksreis, zwanger, Opa overleden, miskraam). En ik merk dat ik enerzijds behoefte heb aan weer een 'gewoon' leven met ritme, zoals voor de bruiloft. Anderzijds is het best chaos in mijn hoofd door alle gebeurtenissen en ben ik (ook lichamelijk) nog niet toe aan werken enz. Ondertussen belt de Arbo wanneer ik weer ga beginnen. En ik kan er geen antwoord op geven. Ik wil weer aan het werk maar werk 40 uur en dat gaat nu nog niet. Verwarring in mijn hoofd. En verdriet.
Hoe is het met jou? Zie je op tegen maandag? En ga je onder narcose of een roesje? En heb je mensen om je heen waarmee je goed kan praten/huilen/delen?
Achtbaan, herkenbaar. In de afgelopen 3 weken is er zoveel gebeurd dat t wel n half jaar lijkt. Ik zie niet echt op tegen maandag. Ben klaar met dat halve bloeden. Krijg volledige narcose. Ik kan er goed over praten met man en vriendinnen vooral. Dat scheelt wel.
Man zei net tegen zijn vader dat we ook onderzoeken krijgen naar de oorzaak. Schoonvader dacht alleen bij mij omdat de oorzaak altijd bij de vrouw ligt. En als t zwanger worden langer duurde dan ook. Volgens hem dan. Ik krijg jeuk van al die goedbedoelde opmerkingen.
Ik hoop dat je je fysiek snel wat beter voelt en emotioneel ook. Gun jezelf de tijd.
Man zei net tegen zijn vader dat we ook onderzoeken krijgen naar de oorzaak. Schoonvader dacht alleen bij mij omdat de oorzaak altijd bij de vrouw ligt. En als t zwanger worden langer duurde dan ook. Volgens hem dan. Ik krijg jeuk van al die goedbedoelde opmerkingen.
Ik hoop dat je je fysiek snel wat beter voelt en emotioneel ook. Gun jezelf de tijd.
Is het bij jou ook weer misgegaan? Verdomme zegquote:Op zaterdag 16 augustus 2014 10:46 schreef Cygne het volgende:
Hier zou 25 september de uitgerekende datum van de eerste mk zijn. 7 maart van deze. Dat zal wel wat blijven steken.
Morgen is t een jaar geleden dat ik voor t eerst ongesteld werd na stoppen met de pil. Een jaar verder en nog niks opgeschoten. Volgens man hebben we volgend jaar echt wel een baby. Maar nu heb ik even t idee dat dat gewoon niet is weggelegd voor ons. Hoe negatief gedacht ook. Het voelt wel zo. Twee keer mis in een half jaar tijd gaat je niet in de koude kleren zitten..
Hier 18 september en 11 januari. Ik begin het er weer enorm moeilijk mee te krijgen van de eerste.. Anders wist ik nu de datum van inleiding al
*knuffel aan jullie allemaal*
♡ Sa fier as de moanne, - en werom ♡
Fijn dat je mensen om je heen hebt waar je goed mee kan praten.quote:
Achtbaan, herkenbaar. In de afgelopen 3 weken is er zoveel gebeurd dat t wel n half jaar lijkt. Ik zie niet echt op tegen maandag. Ben klaar met dat halve bloeden. Krijg volledige narcose. Ik kan er goed over praten met man en vriendinnen vooral. Dat scheelt wel.
Man zei net tegen zijn vader dat we ook onderzoeken krijgen naar de oorzaak. Schoonvader dacht alleen bij mij omdat de oorzaak altijd bij de vrouw ligt. En als t zwanger worden langer duurde dan ook. Volgens hem dan. Ik krijg jeuk van al die goedbedoelde opmerkingen.
Ik hoop dat je je fysiek snel wat beter voelt en emotioneel ook. Gun jezelf de tijd.
En fijn dat je (nog) niet op ziet tegen maandag. Ik had dat ook niet echt, vond het wel spannend. Algehele narcose was voor mij de juiste keuze, niks van meegekregen en toen ik wakker werd was het klaar. En ze waren super lief op de OK. Mocht bijvoorbeeld vanwege 'moeilijk met bloot' ook mijn onderbroek aanhouden. Hebben zij uitgedaan terwijl ik al onder narcose was en toen ik bij kwam, had ik 'm netjes weer aan. Daarna nog wel tig keer moeten verschonen maar goed...
Goedbedoelde opmerkingen
. Hier vliegen ze me ook om de oren. Hier van de week ook genoemd. Trek het nu iets beter (mede dankzij reacties hier) omdat ik me er bewust van ben dat sommige mensen niet weten wat ze moeten zeggen. Ze bedoelen het goed maar het is vaak onwetendheid. Ik hoop dat het maandag goed verloopt voor je.
quote:
[..]
Is het bij jou ook weer misgegaan? Verdomme zeg
Hier 18 september en 11 januari. Ik begin het er weer enorm moeilijk mee te krijgen van de eerste.. Anders wist ik nu de datum van inleiding al
*knuffel aan jullie allemaal*
Vlindur. Confronterend lijkt me dat. Sterkte en knuffel.
Jep. Dit keer na 3 goede echo's. Moeilijk die data. T blijft confronterend.quote:
[..]
Is het bij jou ook weer misgegaan? Verdomme zeg
Hier 18 september en 11 januari. Ik begin het er weer enorm moeilijk mee te krijgen van de eerste.. Anders wist ik nu de datum van inleiding al
*knuffel aan jullie allemaal*
Goedbedoelde opmerkingen. T begon bij de vk al, maandag. Volgende keer gaat vast beter en t kindje is nu bij god. -geloof jij in god?- Nee. "Nou IK wel!
" Continu met zo'n glimlach op dr gezicht. Ik wil niet dat t kind bij god is want ik wilde dat t bij mij bleef. En de vorige keer zei ze ook al dat t de volgende keer wel goed zou gaan. Ik geloof niet dat ik heel vriendelijk was. En man keek zo. 
En verder ging het zo:
"Ik wil een curettage"
"Dat is niet de juiste weg"
Uiteindelijk heeft man moeten bellen om te zeggen dat ik t niet trok. Toen kon er wel wat geregeld worden.
[ Bericht 30% gewijzigd door Cygne op 16-08-2014 21:27:24 ]
Lastig hè Cygne! Dat met de vk . Jij/jullie wilde(n) dit kindje zo graag!
Hier vooral:
"Je weet nu in ieder geval dat je zwanger kan worden."
"Het is de natuur, die regelt zichzelf."
"Hopelijk ben je snel weer zwanger, dan kun je dit vergeten." "
Niet verdrietig zijn, dat is jammer van jullie witte-broods-weken."
. Jij/jullie wilde(n) dit kindje zo graag! Hier vooral:
"Je weet nu in ieder geval dat je zwanger kan worden."
"Het is de natuur, die regelt zichzelf."
"Hopelijk ben je snel weer zwanger, dan kun je dit vergeten." "
Niet verdrietig zijn, dat is jammer van jullie witte-broods-weken."
Mijn tante omschreef t wel mooi.
"Boeit jou dat allemaal. Jij wilt gewoon je kind."
Mijn tante. Vorige week dr man begraven en nu zo zich om mij bekommeren.
"Boeit jou dat allemaal. Jij wilt gewoon je kind."
Mijn tante.
Vorige week dr man begraven en nu zo zich om mij bekommeren.
Verkeerde topic
[b]Op dinsdag 4 maart 2008 13:44 schreef Zhenar het volgende:[/b]
Spelletjeshater! :( Prinses der Duisternis! :r Eter van kinderen en puppies!!!!! :'( !!!!!
Spelletjeshater! :( Prinses der Duisternis! :r Eter van kinderen en puppies!!!!! :'( !!!!!
Ja sorry. . Stomme mobiel opent soms niet het topic waar ik op klikte.
[b]Op dinsdag 4 maart 2008 13:44 schreef Zhenar het volgende:[/b]
Spelletjeshater! :( Prinses der Duisternis! :r Eter van kinderen en puppies!!!!! :'( !!!!!
Spelletjeshater! :( Prinses der Duisternis! :r Eter van kinderen en puppies!!!!! :'( !!!!!
Dit herken ik zo van bijna 8 weken terug. Zowel het lichamelijke de eerste paar dagen, als het mentale gedeelte.quote:
[..]
Zie nog sterretjes als ik opsta en ben sinds het ritje van en naar het ziekenhuis woensdag niet meer buiten geweest. Ik kan wel zeggen dat ik ernstig behoefte heb aan buitenlucht en afleiding maar mijn lijf wil nog niet zo.
Vloeien is nagenoeg gestopt. Morgen misschien voorzichtig even erop uit met man. Even naar buiten, frisse lucht.
Verder wisselt het. Ben opgelucht dat het achter de rug is. Maar soms ook ineens weer enorm verdrietig dat het misgegaan is. De laatste 2 maanden waren een achtbaan (bruiloft, huwelijksreis, zwanger, Opa overleden, miskraam). En ik merk dat ik enerzijds behoefte heb aan weer een 'gewoon' leven met ritme, zoals voor de bruiloft. Anderzijds is het best chaos in mijn hoofd door alle gebeurtenissen en ben ik (ook lichamelijk) nog niet toe aan werken enz. Ondertussen belt de Arbo wanneer ik weer ga beginnen. En ik kan er geen antwoord op geven. Ik wil weer aan het werk maar werk 40 uur en dat gaat nu nog niet. Verwarring in mijn hoofd. En verdriet.
Hoe is het met jou? Zie je op tegen maandag? En ga je onder narcose of een roesje? En heb je mensen om je heen waarmee je goed kan praten/huilen/delen?
Je eigen leven weer terug willen hebben... Je eigen dingen weer kunnen doen.
Maar neem echt de tijd voor wat je de afgelopen maanden hebt moeten doormaken. Zowel het positieve als het negatieve wat nu overschaduwd. Het moet toch een plekje krijgen.
Kun je niet met de bedrijfsarts afspreken om opbouwend straks te starten? Dan merk je ook goed hoe je lichaam er op reageert want dat is ook niet zomaar weer in orde, vooral niet als je vol aan de bak zou gaan.
Ik vond 2x 4u/week al vermoeiend lichamelijk, maar ik kom uit een andere situatie (burn-out icm zwangerschap wat mis ging).
Niet overhaasten en jezelf de tijd geven iig.
Hoop dat je even buiten kunt zijn geweest, frisse lucht geeft ook weer wat meer ruimte in je hoofd en energie in je lijf ipv alleen maar binnen kunnen zitten. Voelt zo opgesloten...
Volgens mij voelt het als een flinke opluchting Cygne als ik je post zo zie. Sterkte nog met herstel, verwerken en verder .
.
Zo voelt t ook. Inmiddels ook al geplast en infuus eruit. Gyn moest opereren tot 12 en als zij geweest is mag ik lekker naar huis. Ik heb een eigen kamertje en n lieve vpk.
Ze waren wel verbaasd. Om kwart voor 8 mocht ik naar de OK en om half 9 was ik alweer goed bij. Op de afdeling dachten ze dat t niet door was gegaan.
Ze waren wel verbaasd. Om kwart voor 8 mocht ik naar de OK en om half 9 was ik alweer goed bij. Op de afdeling dachten ze dat t niet door was gegaan.
Fijn dat het zo mee gevallen is Cygne! Mocht je snel van de uitslaapkamer weg?
Ik moest toen wat langer blijven omdat mijn hartslag wat laag was (35 bpm
)
Ik moest toen wat langer blijven omdat mijn hartslag wat laag was (35 bpm
)
Fijn dat het achter de rug is, cygne. Neem de tijd om ook dit te verwerken. Dat geld ook voor malteser.
Dat hele 'niet verdrietig zijn' kan ik me boos om maken. Als jij keihard wil gaan zitten janken, dan moet je dat doen. Dat kan heel opluchtend werken, weet ik uit ervaring. En al die goedbedoelde opmerkingen komen van mensen die niet weten wat ze moeten zeggen. Ze hebben ergens wel gelijk, maar dat maakt het echt niet minder kut. Het is hetzelfde als je ernstig zieke opa/oma wie dan ook overlijd. Is ook beter dan, maar het blijft wel flink kut. Eerlijk gezegd, vond ik de miskraam erger dan het verlies van mijn opa/oma. Zij hebben de kans gehad op een leven en een flink leven vaak ook. Het kindje niet. En dat is heel verdrietig.
Dat hele 'niet verdrietig zijn' kan ik me boos om maken. Als jij keihard wil gaan zitten janken, dan moet je dat doen. Dat kan heel opluchtend werken, weet ik uit ervaring. En al die goedbedoelde opmerkingen komen van mensen die niet weten wat ze moeten zeggen. Ze hebben ergens wel gelijk, maar dat maakt het echt niet minder kut. Het is hetzelfde als je ernstig zieke opa/oma wie dan ook overlijd. Is ook beter dan, maar het blijft wel flink kut. Eerlijk gezegd, vond ik de miskraam erger dan het verlies van mijn opa/oma. Zij hebben de kans gehad op een leven en een flink leven vaak ook. Het kindje niet. En dat is heel verdrietig.
Ja mocht snel weg.quote:
Fijn dat het zo mee gevallen is Cygne! Mocht je snel van de uitslaapkamer weg?
Ik moest toen wat langer blijven omdat mijn hartslag wat laag was (35 bpm
Nu wel veel pijn. Hels, echt.
Ik ervaarde mijn mk ook erger dan de dood van m'n opa's en oma's hoor. Voor mijn gevoel was ik gewoon een 'volwaardig' kind verloren. Je stelt je gewoon in op een nieuw leven, kijkt er naar uit etc. Je voelt je al moeder. En dan ineens spat dat nieuwe leven, die visie, dat gevoel, uit elkaar.
Natuurlijk, mijn kind had nooit in het 'echte' leven geleefd... Maar het lijkt soms alsof mensen het dan wegmoffelen onder het mom van, het was nog niet echt iets. Ofzo. 'Mn zoon moet natuurlijk wel een nichtje of neefje krijgen he, niet opgeven!' kreeg ik te horen van m'n broer
Goedbedoeld, maar het laat gewoon zien dat een miskraam echt iets onaantastbaars is voor de buitenwereld.
Zij zien het niet, zij voelen niet die band met het kind, zij voelen hun lijf niet veranderen. Voor hun verandert er echt daadwerkelijk iets als er echt een kind op de wereld is.
Maargoed, ik hoop ook gewoon voor al die onwetende mensen dat ze dat vooral blijven. Dit is niet iets wat ik iemand zou gunnen.
En verder even een dikke voor iedereen hier...
Ik zal aan je denken op 18 september vlindur. Voor mij een hele bijzondere datum ook, toen mocht ik voor het eerst echt moeder worden.
Natuurlijk, mijn kind had nooit in het 'echte' leven geleefd... Maar het lijkt soms alsof mensen het dan wegmoffelen onder het mom van, het was nog niet echt iets. Ofzo. 'Mn zoon moet natuurlijk wel een nichtje of neefje krijgen he, niet opgeven!' kreeg ik te horen van m'n broer
Goedbedoeld, maar het laat gewoon zien dat een miskraam echt iets onaantastbaars is voor de buitenwereld.
Zij zien het niet, zij voelen niet die band met het kind, zij voelen hun lijf niet veranderen. Voor hun verandert er echt daadwerkelijk iets als er echt een kind op de wereld is.
Maargoed, ik hoop ook gewoon voor al die onwetende mensen dat ze dat vooral blijven. Dit is niet iets wat ik iemand zou gunnen.
En verder even een dikke
voor iedereen hier...Ik zal aan je denken op 18 september vlindur. Voor mij een hele bijzondere datum ook, toen mocht ik voor het eerst echt moeder worden.
Tralalalaaa
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |