OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
Na een zware kerst hebben we min of meer het gevoel dat we nu vooruit kunnen kijken. De uitgerekende datum heeft op 26, 27, 28 en 29 december gestaan, en dat hebben we nu tenminste achter de rug.quote:
Volgende week een afspraak met de gynaecoloog, we hopen op een professionele mening over hoe en wanneer we verder kunnen.
censuur :O
Dat gevoel van nooit een kindje heb ik niet. Maar ik heb dan ook maar een keer een miskraam gehad, en ik was heel onzeker of ik wel zwanger kon worden. Wel was ik heel blij met de streepjes, ook al wist ik dat het fout kon gaan. Als het fout gaat kan je later niet meer zo genieten, dus dan nu maar, dacht ik.
Dat jaloerse heb ik wel. Ik woon in een nieuwe wijk, en dus veel jonge ouders. Gisteren even gauw een boodschap doen. Was 10 minuten weg, maar zag wel 5 geboorteborden, 4 kinderwagens en 2 oma's met hun 3 kleinkinderen. Dat was erg moeilijk. En dan roept zo'n oma, jaaa mijn kleinkind dit of dat. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. En dat is het nartuulijk ook wel, maar voor mij even niet.
Onbezorgd zwanger worden kan ik niet meer. Als ik straks weer een tweede streepje heb, zal ik niet zo blij zijn als ik eerst was. En ik denk dat ik met 5 weken dan wel mensen om me heen moet hebben om het vol te houden. Maar nooit meer een kindje, daar wil ik niet aan denken. Het is te vroeg om dat te denken.
En ik vind dat wij hier best verdrietig mogen zijn, en jaloers. Voordat ik een miskraam kreeg kon ik me er niks bij voorstellen. Ja verdiretig enzo. Maar heb het compleet onderschat. En ik denk dat veel vrouwen dat hebben die het nooit hebben meegemaakt. Misschien is dat maar goed ook, want dit gun je niemand.
Dat jaloerse heb ik wel. Ik woon in een nieuwe wijk, en dus veel jonge ouders. Gisteren even gauw een boodschap doen. Was 10 minuten weg, maar zag wel 5 geboorteborden, 4 kinderwagens en 2 oma's met hun 3 kleinkinderen. Dat was erg moeilijk. En dan roept zo'n oma, jaaa mijn kleinkind dit of dat. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. En dat is het nartuulijk ook wel, maar voor mij even niet.
Onbezorgd zwanger worden kan ik niet meer. Als ik straks weer een tweede streepje heb, zal ik niet zo blij zijn als ik eerst was. En ik denk dat ik met 5 weken dan wel mensen om me heen moet hebben om het vol te houden. Maar nooit meer een kindje, daar wil ik niet aan denken. Het is te vroeg om dat te denken.
En ik vind dat wij hier best verdrietig mogen zijn, en jaloers. Voordat ik een miskraam kreeg kon ik me er niks bij voorstellen. Ja verdiretig enzo. Maar heb het compleet onderschat. En ik denk dat veel vrouwen dat hebben die het nooit hebben meegemaakt. Misschien is dat maar goed ook, want dit gun je niemand.
SQ 
Ik voel me vaak wel een beetje abnormaal... juist omdat ik er geen moeite meer mee heb met wat er gebeurt is... Wat niet wil zeggen dat ik niet heel veel verdriet gehad heb!
Kan je ook niet zo goed zeggen wat te doen, omdat dat ook heel erg van je eigen karakter afhankelijk is, je moet denk ik vooral doen wat voor jou/jullie goed voelt.
Voor mij is dat voor zover dat kan mijn eigen geluk creëren. Ik ben niet iemand die lang in m'n verdriet blijft hangen. Ik geef mezelf even de tijd en dan probeer ik dat verdriet om te zetten in een hele mooie fijne herinnering. Misschien dat het bij een vroeggeboorte anders is dan bij een miskraam, maar voor mij zal Roan altijd onze eerste zoon zijn, als ik aan hem denk voel ik me echt heel trots, hij hoort bij ons gezin zonder fysiek aanwezig te zijn, net als Senna, onze eerste dochter
zo mooi net als Lola
Ik zou ze niet willen missen dus als ik de keus zou hebben om die zwangerschap met "slechte" afloop opnieuw mee te maken of het nooit meegemaakt te hebben, dan zou ik er voor kiezen om het opnieuw mee te maken... Zij zijn een stukje van mij, iets wat ik niet onder woorden kan brengen maar niet meer zonder kan...
Ik voel me vaak wel een beetje abnormaal... juist omdat ik er geen moeite meer mee heb met wat er gebeurt is... Wat niet wil zeggen dat ik niet heel veel verdriet gehad heb!
Kan je ook niet zo goed zeggen wat te doen, omdat dat ook heel erg van je eigen karakter afhankelijk is, je moet denk ik vooral doen wat voor jou/jullie goed voelt.
Voor mij is dat voor zover dat kan mijn eigen geluk creëren. Ik ben niet iemand die lang in m'n verdriet blijft hangen. Ik geef mezelf even de tijd en dan probeer ik dat verdriet om te zetten in een hele mooie fijne herinnering. Misschien dat het bij een vroeggeboorte anders is dan bij een miskraam, maar voor mij zal Roan altijd onze eerste zoon zijn, als ik aan hem denk voel ik me echt heel trots, hij hoort bij ons gezin zonder fysiek aanwezig te zijn, net als Senna, onze eerste dochter
zo mooi net als Lola Ik zou ze niet willen missen dus als ik de keus zou hebben om die zwangerschap met "slechte" afloop opnieuw mee te maken of het nooit meegemaakt te hebben, dan zou ik er voor kiezen om het opnieuw mee te maken... Zij zijn een stukje van mij, iets wat ik niet onder woorden kan brengen maar niet meer zonder kan...
Geboren om voor altijd lief te hebben... O+ Roan & Senna O+
Ik kan me erg goed voorstellen dat de uitgerekende datum een moeilijk moment is geweest voor jullie. Maar misschien ook voor een klein stukje acceptatie zorgt en het ièts makkelijker maakt om weer naar de toekomst te kijken.quote:Op woensdag 8 januari 2014 10:30 schreef RemcoDelft het volgende:
[..]
Na een zware kerst hebben we min of meer het gevoel dat we nu vooruit kunnen kijken. De uitgerekende datum heeft op 26, 27, 28 en 29 december gestaan, en dat hebben we nu tenminste achter de rug.
Volgende week een afspraak met de gynaecoloog, we hopen op een professionele mening over hoe en wanneer we verder kunnen.
disclaimer
De ratio en het gevoel liggen wat ver uit elkaar in mijn hoofd wat dit betreft - ik wèèt dat we waarschijnlijk wel een kindje zullen krijgen. Ik voel het alleen helemaal niet meer. Maar misschien komt dat terug.quote:
[knip]
Onbezorgd zwanger worden kan ik niet meer. Als ik straks weer een tweede streepje heb, zal ik niet zo blij zijn als ik eerst was. En ik denk dat ik met 5 weken dan wel mensen om me heen moet hebben om het vol te houden. Maar nooit meer een kindje, daar wil ik niet aan denken. Het is te vroeg om dat te denken.
Nou inderdaad. Ik vond het altijd wel sneu voor mensen en het klonk heel medisch-akelig altijd.quote:En ik vind dat wij hier best verdrietig mogen zijn, en jaloers. Voordat ik een miskraam kreeg kon ik me er niks bij voorstellen. Ja verdiretig enzo. Maar heb het compleet onderschat. En ik denk dat veel vrouwen dat hebben die het nooit hebben meegemaakt. Misschien is dat maar goed ook, want dit gun je niemand.
Nu weet ik dat het medische aspect meestal wel mee valt, maar dat emotionele echt vele malen zwaarder is
disclaimer
Ach SQ
Weet je, wat Remco ook al zegt: wat je voelt is normaal en goed. Ook jaloezie. Verdriet. Onzekerheid. Angst. Alles. Het gaat om iets zo wezenlijks. En het is zo natuurlijk en vanzelfsprekend, want met hoeveel mensen zijn we wel niet op de wereld? Iedereen kan kinderen krijgen, dus waarom gaat het bij jou nou niet gewoon meteen goed? En waarom moet het jou overkomen? Waarom niet iemand anders? Het is zo oneerlijk!
Al die gevoelens en gedachten zijn legitiem en daar hoef je je niet voor te schamen. Daarmee maak je het voor jezelf alleen maar moeilijker.
Ik geloof zeker dat het IRL moeilijk is om er over te praten, zeker als je weinig mensen in je omgeving hebt die iets dergelijks hebben meegemaakt. Die doen je angst en onzekerheid af met "komt wel goed" omdat ze ook niet weten wat ze anders moeten zeggen.
Als je weer zwanger wordt en het gaat wel goed, kan het best zijn dat je geen fijne, onbezorgde zwangerschap hebt. Val jezelf ook daarover niet te zwaar! Sterker nog: zoek hulp daarbij, want het zijn 'maar' 9 maanden die je vol moet maken, maar die duren verdomd lang als je je ellendig en onzeker voelt. En ook als je zo vreselijk gewenst en na problemen (miskramen, fertiliteitstrajecten) zwanger wordt, ben je niet verplicht om alleen maar blij en gelukkig te zijn, hoe moeilijk anderen het ook vinden daarmee om te gaan.
Weet je, wat Remco ook al zegt: wat je voelt is normaal en goed. Ook jaloezie. Verdriet. Onzekerheid. Angst. Alles. Het gaat om iets zo wezenlijks. En het is zo natuurlijk en vanzelfsprekend, want met hoeveel mensen zijn we wel niet op de wereld? Iedereen kan kinderen krijgen, dus waarom gaat het bij jou nou niet gewoon meteen goed? En waarom moet het jou overkomen? Waarom niet iemand anders? Het is zo oneerlijk!
Al die gevoelens en gedachten zijn legitiem en daar hoef je je niet voor te schamen. Daarmee maak je het voor jezelf alleen maar moeilijker.
Ik geloof zeker dat het IRL moeilijk is om er over te praten, zeker als je weinig mensen in je omgeving hebt die iets dergelijks hebben meegemaakt. Die doen je angst en onzekerheid af met "komt wel goed" omdat ze ook niet weten wat ze anders moeten zeggen.
Als je weer zwanger wordt en het gaat wel goed, kan het best zijn dat je geen fijne, onbezorgde zwangerschap hebt. Val jezelf ook daarover niet te zwaar! Sterker nog: zoek hulp daarbij, want het zijn 'maar' 9 maanden die je vol moet maken, maar die duren verdomd lang als je je ellendig en onzeker voelt. En ook als je zo vreselijk gewenst en na problemen (miskramen, fertiliteitstrajecten) zwanger wordt, ben je niet verplicht om alleen maar blij en gelukkig te zijn, hoe moeilijk anderen het ook vinden daarmee om te gaan.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
wat mij erg hielp bij de zwangerschap van Lola was dat ik voor mezelf heel duidelijk had dat als het mis zou gaan ik hoe dan ook verdriet zou hebben... Waarom zou ik haar dan geen moeder gunnen die heel erg van de zwangerschap heeft genoten omdat ik een nare ervaring heb meegemaakt!
Ik wil later als zij ooit besluit moeder te willen worden en vragen aan mij heeft niet dat ik haar "moet" vertellen dat ik niet genoten heb van die zwangerschap door alle zorgen.
Zorgen die niks aan de situatie kunnen veranderen, het loopt zoals het loopt, daarom wilde ik genieten van het moment, zou het met 20 weken weer mis gaan, dan zou ik dat dan wel zien.
Dan heb ik in ieder geval 20 mooie weken gehad die dan voor een fijne herinnering zouden kunnen zogen
( Ik besef me overigens heel goed dat de meeste mensen niet zo denken... voel me daarom soms haast bezwaard om positief te zijn, want positief zijn word dan vaak verward met ow het doet haar allemaal niks... )
Ik wil later als zij ooit besluit moeder te willen worden en vragen aan mij heeft niet dat ik haar "moet" vertellen dat ik niet genoten heb van die zwangerschap door alle zorgen.
Zorgen die niks aan de situatie kunnen veranderen, het loopt zoals het loopt, daarom wilde ik genieten van het moment, zou het met 20 weken weer mis gaan, dan zou ik dat dan wel zien.
Dan heb ik in ieder geval 20 mooie weken gehad die dan voor een fijne herinnering zouden kunnen zogen
( Ik besef me overigens heel goed dat de meeste mensen niet zo denken... voel me daarom soms haast bezwaard om positief te zijn, want positief zijn word dan vaak verward met ow het doet haar allemaal niks... )
Geboren om voor altijd lief te hebben... O+ Roan & Senna O+
Pff, wat een zware dagen hebben jullie gehad. Fijn dat dat achter de rug is. Hoe is het nu fysiek met je vrouw?quote:
[..]
Na een zware kerst hebben we min of meer het gevoel dat we nu vooruit kunnen kijken. De uitgerekende datum heeft op 26, 27, 28 en 29 december gestaan, en dat hebben we nu tenminste achter de rug.
Volgende week een afspraak met de gynaecoloog, we hopen op een professionele mening over hoe en wanneer we verder kunnen.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Ik vind dat een hele knappe instelling, zeker gezien de gradatie van jouw ellende zoals dat voor een buitenstaander voelt. Maar er zit ook wel een kern van waarheid in het gezegde dat je pas weet hoe iets voelt als je het zelf hebt meegemaakt.quote:
SQ
Ik voel me vaak wel een beetje abnormaal... juist omdat ik er geen moeite meer mee heb met wat er gebeurt is... Wat niet wil zeggen dat ik niet heel veel verdriet gehad heb!
Kan je ook niet zo goed zeggen wat te doen, omdat dat ook heel erg van je eigen karakter afhankelijk is, je moet denk ik vooral doen wat voor jou/jullie goed voelt.
Voor mij is dat voor zover dat kan mijn eigen geluk creëren. Ik ben niet iemand die lang in m'n verdriet blijft hangen. Ik geef mezelf even de tijd en dan probeer ik dat verdriet om te zetten in een hele mooie fijne herinnering. Misschien dat het bij een vroeggeboorte anders is dan bij een miskraam, maar voor mij zal Roan altijd onze eerste zoon zijn, als ik aan hem denk voel ik me echt heel trots, hij hoort bij ons gezin zonder fysiek aanwezig te zijn, net als Senna, onze eerste dochter
Ik zou ze niet willen missen dus als ik de keus zou hebben om die zwangerschap met "slechte" afloop opnieuw mee te maken of het nooit meegemaakt te hebben, dan zou ik er voor kiezen om het opnieuw mee te maken... Zij zijn een stukje van mij, iets wat ik niet onder woorden kan brengen maar niet meer zonder kan...
Jouw verhaal klinkt voor mij als een vreselijk doemscenario, met emoties die zo heftig zijn dat ik het mezelf niet eens kàn indenken. Maar ik vind het echt heel mooi en dapper hoe je het beschrijft. Het zijn wèl je kinderen en dat blijven ze voor altijd.
(overigens voel ik mijn miskramen totaal niet als kinderen - heel andere situatie, miskraam vs vroeggeboorte, dus nog een heel statisch gegeven)
Maar, wat ik me afvraag, hoe heb je de zwangerschap van je dochter ervaren? Heb je kunnen genieten, of is er veel angst geweest? En denk je dat haar geboorte de scherpe randjes van je verdriet er af heeft gehaald?
disclaimer
Wat fijn klumsy, dat je het zo hebt kunnen ervaren!quote:
wat mij erg hielp bij de zwangerschap van Lola was dat ik voor mezelf heel duidelijk had dat als het mis zou gaan ik hoe dan ook verdriet zou hebben... Waarom zou ik haar dan geen moeder gunnen die heel erg van de zwangerschap heeft genoten omdat ik een nare ervaring heb meegemaakt!
Ik wil later als zij ooit besluit moeder te willen worden en vragen aan mij heeft niet dat ik haar "moet" vertellen dat ik niet genoten heb van die zwangerschap door alle zorgen.
Zorgen die niks aan de situatie kunnen veranderen, het loopt zoals het loopt, daarom wilde ik genieten van het moment, zou het met 20 weken weer mis gaan, dan zou ik dat dan wel zien.
Dan heb ik in ieder geval 20 mooie weken gehad die dan voor een fijne herinnering zouden kunnen zogen
( Ik besef me overigens heel goed dat de meeste mensen niet zo denken... voel me daarom soms haast bezwaard om positief te zijn, want positief zijn word dan vaak verward met ow het doet haar allemaal niks... )
Ik vond het dus heel, heel moeilijk. In het begin, de eerste 14 weken, zat ik op een roze wolk (na een aantal goede echo's) en toen, van de ene op de andere dag, was dat voorbij. Ik werd wakker en de wereld was grauw en grijs en is dat gebleven tot de bevalling. Heel moeilijk vond ik dat, omdat ik me zo rot voelde, maar ook omdat maar weinig mensen het begrepen. Ik wilde toch zo graag een kind? Dat ging nu toch gebeuren? Waarom kon ik dan niet gewoon lekker blij gaan lopen zijn? Zelfs mijn vriend had daar soms moeite mee, hoewel hij me echt heel goed gesteund heeft.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Dit laatste wil ik wel even benadrukken.quote:
wat mij erg hielp bij de zwangerschap van Lola was dat ik voor mezelf heel duidelijk had dat als het mis zou gaan ik hoe dan ook verdriet zou hebben... Waarom zou ik haar dan geen moeder gunnen die heel erg van de zwangerschap heeft genoten omdat ik een nare ervaring heb meegemaakt!
Ik wil later als zij ooit besluit moeder te willen worden en vragen aan mij heeft niet dat ik haar "moet" vertellen dat ik niet genoten heb van die zwangerschap door alle zorgen.
Zorgen die niks aan de situatie kunnen veranderen, het loopt zoals het loopt, daarom wilde ik genieten van het moment, zou het met 20 weken weer mis gaan, dan zou ik dat dan wel zien.
Dan heb ik in ieder geval 20 mooie weken gehad die dan voor een fijne herinnering zouden kunnen zogen
( Ik besef me overigens heel goed dat de meeste mensen niet zo denken... voel me daarom soms haast bezwaard om positief te zijn, want positief zijn word dan vaak verward met ow het doet haar allemaal niks... )
(Ik spui hier natuurlijk regelmatig mijn zorgen en angsten, dus komt het al snel over alsof ik daar helemaal doortrokken van ben, maar overall sta ik best heel positief in het leven en wil ik ook allerminst blijven hangen in het verdriet. Ik herken wel een beetje dat "als ze positief denkt dan zal het wel "over" zijn" uit mijn omgeving. Voor mij staat dat los van elkaar)
disclaimer
Er zijn ook mensen die het hele zwanger zijn gewoon niet leuk vinden. Toen ik dat bij de miskraam ervoer heb ik het op de miskraam gegooid. Maar ook de drie zwangerschappen erna heb ik nooit als leuk of prettig ervaren. Het doel en het uitkomst zijn heerlijk en leuk, maar de weg er naar toe...Ik ben er gewoon niet voor gemaakt.
Toch was er wel degelijk verschil tussen de zwangerschappen die goed afliepen en de twee die dat niet deden. Diep in mijn hart wist ik bij de twee foute dat het fout zat en had ik bij de andere gewoon meer vertrouwen. Geen idee waarom, het was nergens uit af te leiden, maar het was gewoon zo
SQ het klopt dat je nooit meer zo onbezorgd zult zijn als die eerste keer, maar ik wens jou ook een innerlijk stemmetje dat je rust geeft als het wel oke is. En of je dan geniet van de periode tussen streepjes en zekerheid, dat is aan jou. Dat is zo persoonlijk en zo afhankelijk van hoe je bent, dat valt niet te voorspellen.
Toch was er wel degelijk verschil tussen de zwangerschappen die goed afliepen en de twee die dat niet deden. Diep in mijn hart wist ik bij de twee foute dat het fout zat en had ik bij de andere gewoon meer vertrouwen. Geen idee waarom, het was nergens uit af te leiden, maar het was gewoon zo
SQ het klopt dat je nooit meer zo onbezorgd zult zijn als die eerste keer, maar ik wens jou ook een innerlijk stemmetje dat je rust geeft als het wel oke is. En of je dan geniet van de periode tussen streepjes en zekerheid, dat is aan jou. Dat is zo persoonlijk en zo afhankelijk van hoe je bent, dat valt niet te voorspellen.
* Mama van Driekus (0909) en Tienus (0611) *
*waarom hebben konijnen zulke grote oren als ze toch niet luisteren? *
*waarom hebben konijnen zulke grote oren als ze toch niet luisteren? *
ja ben ook erg blij dat ik van de zwangerschap heb kunnen genieten...
maar het heeft ook een keerzijde, de hele omgeving kon dat niet! wat opzich niet erg is, maar daar moesten ze mij dan wel steeds mee opzadelen... Dus zo positief als ik was ( ook omdat ik dat van mezelf moest ) zo negatief waren andere mensen om me heen...
maar het heeft ook een keerzijde, de hele omgeving kon dat niet! wat opzich niet erg is, maar daar moesten ze mij dan wel steeds mee opzadelen... Dus zo positief als ik was ( ook omdat ik dat van mezelf moest ) zo negatief waren andere mensen om me heen...
Geboren om voor altijd lief te hebben... O+ Roan & Senna O+
Heel moeilijk lijkt me dat.quote:
ja ben ook erg blij dat ik van de zwangerschap heb kunnen genieten...
maar het heeft ook een keerzijde, de hele omgeving kon dat niet! wat opzich niet erg is, maar daar moesten ze mij dan wel steeds mee opzadelen... Dus zo positief als ik was ( ook omdat ik dat van mezelf moest ) zo negatief waren andere mensen om me heen...
Sowieso vond ik de omgeving moeilijk. Toen ik de tweede keer zwanger was en we het vertelden, gewoon meteen net als de keer dat het fout ging, waren mensen in onze omgeving ook heel sceptisch "laten we eerst maar eens kijken of het goed gaat dit keer". Dat wilde ik helemaal niet horen, ik wilde gewoon van harte gefeliciteerd worden, zonder voorbehouden. Ik wilde blij zijn en wilde graag dat anderen ook blij voor ons waren.
Wat betreft een goed gevoel over de zwangerschap: ik had de keer dat het fout ging ook een heel goed gevoel over de zwangerschap. De avond voor we naar de echo moesten, bedacht ik me dat het ook fout kon zijn, maar die gedachte was zo raar, dat het echt niet bleef hangen. De volgende dag bleek het toch niet goed te zijn.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
ik was de eerste keer ook zeer onverschrokken. Ik moet wel zeggen dat ik na de echo, waarbij er wèl hartactie was maar het vruchtje te klein was, het meteen wist in mijn hart. Terwijl mijn hele omgeving nog zoiets had van: joh, het leeft dus het zit wel goed.quote:
[..]
Heel moeilijk lijkt me dat.
Sowieso vond ik de omgeving moeilijk. Toen ik de tweede keer zwanger was en we het vertelden, gewoon meteen net als de keer dat het fout ging, waren mensen in onze omgeving ook heel sceptisch "laten we eerst maar eens kijken of het goed gaat dit keer". Dat wilde ik helemaal niet horen, ik wilde gewoon van harte gefeliciteerd worden, zonder voorbehouden. Ik wilde blij zijn en wilde graag dat anderen ook blij voor ons waren.
Wat betreft een goed gevoel over de zwangerschap: ik had de keer dat het fout ging ook een heel goed gevoel over de zwangerschap. De avond voor we naar de echo moesten, bedacht ik me dat het ook fout kon zijn, maar die gedachte was zo raar, dat het echt niet bleef hangen. De volgende dag bleek het toch niet goed te zijn.
De tweede keer heb ik misschien wel 40 tests gedaan (
) maar ik bleef ongelovig. En dat gevoel bleek te kloppen. Ik heb het toen niemand verteld omdat ik zelf niet blij was en dus ook niet gefeliciteerd wilde worden... Ik geloof steeds meer in gevoel 
disclaimer
Ik vond het vooral zo opvallend dat iedereen dacht dat ze er een mening over mochten hebben.quote:
ja ben ook erg blij dat ik van de zwangerschap heb kunnen genieten...
maar het heeft ook een keerzijde, de hele omgeving kon dat niet! wat opzich niet erg is, maar daar moesten ze mij dan wel steeds mee opzadelen... Dus zo positief als ik was ( ook omdat ik dat van mezelf moest ) zo negatief waren andere mensen om me heen...
En die ook graag met jullie deelden. Dat begreep ik echt helemaal niet
En ik ga het niet meer vergeten, die whatsapp met de foto van de 2 totaal onverwachte streepjes
En de echo waarbij ik (toevallig) mee mocht en je wist dat het een meisje was
Life is what happens while you are busy making other plans...
hm, dat lijkt me ook erg naar inderdaad. Dan haalt je omgeving je eigenlijk neer.quote:
ja ben ook erg blij dat ik van de zwangerschap heb kunnen genieten...
maar het heeft ook een keerzijde, de hele omgeving kon dat niet! wat opzich niet erg is, maar daar moesten ze mij dan wel steeds mee opzadelen... Dus zo positief als ik was ( ook omdat ik dat van mezelf moest ) zo negatief waren andere mensen om me heen...
disclaimer
quote:
[..]
Ik vond het vooral zo opvallend dat iedereen dacht dat ze er een mening over mochten hebben.
En die ook graag met jullie deelden. Dat begreep ik echt helemaal niet
En ik ga het niet meer vergeten, die whatsapp met de foto van de 2 totaal onverwachte streepjes
En de echo waarbij ik (toevallig) mee mocht en je wist dat het een meisje was
En dat eerste, werkelijk?? Echt
100
Venus in pocketformaat
© loveli
© loveli
Hallo allemaal,
Ben hier nieuw en heb wat meegelezen.
Wij hebben in oktober een miskraam gehad, ik wist nog maar een weekje dat ik zwanger was.
Omdat ik Hashimoto heb moest ik gelijk naar de internist, in de wachtkamer van de internist ging het mis.
Ter controle toch nog even bij de gynaecoloog geweest en inderdaad was het niet wat het wezen moest.
in de dagen erna verloor ik het vruchtje en heb hier weinig pijn aan ondervonden, ik vloeide ook maar 4 dagen en dat was het. tenminste dat dacht ik, in de dagen erna ging het goed. Tot ik een weekend weg was met familie (waarvan alleen me schoonmoeder het wist) ik verschrikkelijke pijn ervoer. Maandags bij thuiskomst gelijk naar het zh gebeld en moest ik maar direct langs komen.
op dat moment waren ze bang voor een bbzw. gelukkig was dit niet het geval maar bleek ik als gevolg van de miskraam een cyste te hebben gekregen die erg pijnlijk was.
Na 2 maanden met pijn rond te hebben gelopen is er besloten de cyste te verwijderen wat ze een week geleden dan ook hebben gedaan.
Ik dacht dat ik mijn miskraam een plek had gegeven en er vrede mee had. Tijdens het wakker worden uit de narcose was ik erg onrustig en hebben ze mijn man er bij moeten halen. Het schijnt dat ik alleen maar aan het huilen was en riep dat ik niet zwanger was.
dat was wel een domper zowel voor mijn man als ik.
Nu willen we dolgraag kinderen en probeer ik het zoveel mogelijk te verwerken maar merk dat ik gewoonweg niet weet hoe.
Ben hier nieuw en heb wat meegelezen.
Wij hebben in oktober een miskraam gehad, ik wist nog maar een weekje dat ik zwanger was.
Omdat ik Hashimoto heb moest ik gelijk naar de internist, in de wachtkamer van de internist ging het mis.
Ter controle toch nog even bij de gynaecoloog geweest en inderdaad was het niet wat het wezen moest.
in de dagen erna verloor ik het vruchtje en heb hier weinig pijn aan ondervonden, ik vloeide ook maar 4 dagen en dat was het. tenminste dat dacht ik, in de dagen erna ging het goed. Tot ik een weekend weg was met familie (waarvan alleen me schoonmoeder het wist) ik verschrikkelijke pijn ervoer. Maandags bij thuiskomst gelijk naar het zh gebeld en moest ik maar direct langs komen.
op dat moment waren ze bang voor een bbzw. gelukkig was dit niet het geval maar bleek ik als gevolg van de miskraam een cyste te hebben gekregen die erg pijnlijk was.
Na 2 maanden met pijn rond te hebben gelopen is er besloten de cyste te verwijderen wat ze een week geleden dan ook hebben gedaan.
Ik dacht dat ik mijn miskraam een plek had gegeven en er vrede mee had. Tijdens het wakker worden uit de narcose was ik erg onrustig en hebben ze mijn man er bij moeten halen. Het schijnt dat ik alleen maar aan het huilen was en riep dat ik niet zwanger was.
dat was wel een domper zowel voor mijn man als ik.
Nu willen we dolgraag kinderen en probeer ik het zoveel mogelijk te verwerken maar merk dat ik gewoonweg niet weet hoe.
In gevoel geloven is goed!quote:Op woensdag 8 januari 2014 11:21 schreef Stormqueen het volgende:
[..]
ik was de eerste keer ook zeer onverschrokken. Ik moet wel zeggen dat ik na de echo, waarbij er wèl hartactie was maar het vruchtje te klein was, het meteen wist in mijn hart. Terwijl mijn hele omgeving nog zoiets had van: joh, het leeft dus het zit wel goed.
De tweede keer heb ik misschien wel 40 tests gedaan (
Maar geef jezelf ook de ruimte om het naast je neer te leggen. Het kan best zijn dat je de volgende keer niet blij bent en gefeliciteerd wil worden en ongelovig blijft...en toch 9 maanden later bevalt. Het is niet vanzelfsprekend zo dat je het voelt als het niet goed zit, maar het kan wel.
Ik bleef ongelovig tot de bevalling
En toen S op mijn borst werd gelegd, was alles ein-de-lijk over, voor mij. Ook dat is niet altijd zo. Het gaat over gevoelens, die zijn zoo persoonlijk, daar kun je geen wetmatigheden op los laten.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Mijn vrouw heeft dat helaas nooit zo ervaren. Ze was in het begin veel misselijk, en vanwege werk was ze weinig thuis. Daar kwam bij het verhoogde risico op triosomy's. Ze is welgeteld 1 dag heel erg blij geweest (na de uitgebreide 20 weken echo), en daarna stortte alles in.quote:
Zorgen die niks aan de situatie kunnen veranderen, het loopt zoals het loopt, daarom wilde ik genieten van het moment, zou het met 20 weken weer mis gaan, dan zou ik dat dan wel zien.
Dan heb ik in ieder geval 20 mooie weken gehad die dan voor een fijne herinnering zouden kunnen zogen
Meerdere mensen zeiden wel dat ze moest genieten van de zwangerschap, en ze was ook heel blij met ons kindje in haar, maar niet met de zwangerschap zelf.
Langzaam beter, maar de laatste keer had de internist ook tegenvallende resultaten. Vrijdag krijgen we nieuwe uitslagen. We hopen enorm dat er geen blijvende effecten zijn.quote:
censuur :O
Nou, het kan wel. De zwangerschap na de miskraam was ik idd een stuk minder onbezorgd. Maar de zwangerschap daarna; ik ben juist nog veel relaxter en onbezorgder dan bij de eerste zwangerschap (die dus uitliep op een miskraam).quote:
SQ het klopt dat je nooit meer zo onbezorgd zult zijn als die eerste keer, maar ik wens jou ook een innerlijk stemmetje dat je rust geeft als het wel oke is. En of je dan geniet van de periode tussen streepjes en zekerheid, dat is aan jou. Dat is zo persoonlijk en zo afhankelijk van hoe je bent, dat valt niet te voorspellen.
Dus ik herken het absoluut wat de eerste zwangerschap na de mk betreft. Maar die daarna is voor mij dus het meest relaxed juist.
Wat fijn dat je het zo hebt ervaren!quote:Op woensdag 8 januari 2014 12:59 schreef Cocotrimonium het volgende:
[..]
Nou, het kan wel. De zwangerschap na de miskraam was ik idd een stuk minder onbezorgd. Maar de zwangerschap daarna; ik ben juist nog veel relaxter en onbezorgder dan bij de eerste zwangerschap (die dus uitliep op een miskraam).
Dus ik herken het absoluut wat de eerste zwangerschap na de mk betreft. Maar die daarna is voor mij dus het meest relaxed juist.
Dit is dan weer zo'n goed voorbeeld waarom ik probeer om statements te voorkomen en alleen te vertellen hoe ik dingen ervaren heb. ieder mens is anders en kan dingen anders ervaren, en als je statements gaat geven, dan kan iemand zich nog raar of schuldig gaan voelen omdat het anders ervaren wordt dan 'normaal' zou zijn.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Nou dat dus, niemand kan voorspellen hoe je gevoel zal zijn, zelfs jij zelf niet. En alle gevoelens zijn dan toch goed?quote:
[..]
Wat fijn dat je het zo hebt ervaren!
Dit is dan weer zo'n goed voorbeeld waarom ik probeer om statements te voorkomen en alleen te vertellen hoe ik dingen ervaren heb. ieder mens is anders en kan dingen anders ervaren, en als je statements gaat geven, dan kan iemand zich nog raar of schuldig gaan voelen omdat het anders ervaren wordt dan 'normaal' zou zijn.
Ik kan me nog goed herinneren Miss dat jij zo niet op de roze wolk zat en dat zo erg vond. Ik vond het van afstand al heel vervelend om te horen, gunde je het zo om het juist wel te voelen omdat het zo mooi schijnt te zijn.
Coco, bij mij is er nooit meer een tweede zwangerschap na een miskraam gekomen, ik had een miskraam, zwangerschap, miskraam en weer een voldragen zwangerschap. De zwangerschap van de jongste was ik wel heel relaxt. Misschien ook omdat ik nu beter wist wat er zou komen. We hebben toen ook hele vroege echo's bewust geweigerd en zijn in het gewone controleriedeltje mee gegaan. Dus eerste echo met iets van 8 weken en daarna combi test.
Overigens, mijn zusje is bij dezelfde vk als ik toen en zij vertelde dat de eerste echo die toen nog rond 8 weken was, nu verplaatst is naar rond 9 weken. De vk's maakten toch nog te veel mee dat een eerste echo goed was met 8 weken en het daarna mis ging of dat een paren bij een eerste echo onnodig ongerust gemaakt werden met een vage echo.
* Mama van Driekus (0909) en Tienus (0611) *
*waarom hebben konijnen zulke grote oren als ze toch niet luisteren? *
*waarom hebben konijnen zulke grote oren als ze toch niet luisteren? *
Dat denk ik ook wel, ik moest een beetje denken aan een paar meiden in Z&G nu die dan met 6 weken al een echo krijgen en dan alsnog in de stress zitten omdat er niet meer gezegd kan worden dan: "er zit een hele prille zwangerschap". Maar dat kun je op je test ook wel zien.
Ze boden mij de tweede keer ook een vroege echo in de zevende week aan, maar dat voelde compleet zinloos. Ik had immers de vorige keer een echo met 8+3, een hartslag gezien en 't werd alsnog niks. Dus ja, het zegt inderdaad zo weinig, en als het mis gaat gebeurt het tòch wel. Daar verandert een extra vroege echo niks aan en ook al zie je leven, dan nog zegt het niet zo veel.
Ze boden mij de tweede keer ook een vroege echo in de zevende week aan, maar dat voelde compleet zinloos. Ik had immers de vorige keer een echo met 8+3, een hartslag gezien en 't werd alsnog niks. Dus ja, het zegt inderdaad zo weinig, en als het mis gaat gebeurt het tòch wel. Daar verandert een extra vroege echo niks aan en ook al zie je leven, dan nog zegt het niet zo veel.
disclaimer
Dat gevoel deel ik zo enorm met je, en dat was ook mijn angst al die tijd bij de 2e keer zwanger. Kon hier gelukkig goed over praten met mijn vk en mijn vriend begreep me ook erin.quote:
Dat denk ik ook wel, ik moest een beetje denken aan een paar meiden in Z&G nu die dan met 6 weken al een echo krijgen en dan alsnog in de stress zitten omdat er niet meer gezegd kan worden dan: "er zit een hele prille zwangerschap". Maar dat kun je op je test ook wel zien.
Ze boden mij de tweede keer ook een vroege echo in de zevende week aan, maar dat voelde compleet zinloos. Ik had immers de vorige keer een echo met 8+3, een hartslag gezien en 't werd alsnog niks. Dus ja, het zegt inderdaad zo weinig, en als het mis gaat gebeurt het tòch wel. Daar verandert een extra vroege echo niks aan en ook al zie je leven, dan nog zegt het niet zo veel.
Verder sluit ik me aan wat al verschillende keren gezegd is. Wat is goed/normaal/wenselijk qua gevoel en het uiten hiervan?
Doe wat voor jou goed voelt, en elk weldenken persoon die het verhaal er achter kent zal het snappen.
Gaat om jou!
Tassie,quote:
Hallo allemaal,
Ben hier nieuw en heb wat meegelezen.
Wij hebben in oktober een miskraam gehad, ik wist nog maar een weekje dat ik zwanger was.
Omdat ik Hashimoto heb moest ik gelijk naar de internist, in de wachtkamer van de internist ging het mis.
Ter controle toch nog even bij de gynaecoloog geweest en inderdaad was het niet wat het wezen moest.
in de dagen erna verloor ik het vruchtje en heb hier weinig pijn aan ondervonden, ik vloeide ook maar 4 dagen en dat was het. tenminste dat dacht ik, in de dagen erna ging het goed. Tot ik een weekend weg was met familie (waarvan alleen me schoonmoeder het wist) ik verschrikkelijke pijn ervoer. Maandags bij thuiskomst gelijk naar het zh gebeld en moest ik maar direct langs komen.
op dat moment waren ze bang voor een bbzw. gelukkig was dit niet het geval maar bleek ik als gevolg van de miskraam een cyste te hebben gekregen die erg pijnlijk was.
Na 2 maanden met pijn rond te hebben gelopen is er besloten de cyste te verwijderen wat ze een week geleden dan ook hebben gedaan.
Ik dacht dat ik mijn miskraam een plek had gegeven en er vrede mee had. Tijdens het wakker worden uit de narcose was ik erg onrustig en hebben ze mijn man er bij moeten halen. Het schijnt dat ik alleen maar aan het huilen was en riep dat ik niet zwanger was.
dat was wel een domper zowel voor mijn man als ik.
Nu willen we dolgraag kinderen en probeer ik het zoveel mogelijk te verwerken maar merk dat ik gewoonweg niet weet hoe.
Sorry dat ik niet meteen reageerde, nu lijkt het een beetje alsof ik over je verhaal heen blaas maar dat is absoluut niet mijn bedoeling.
Wat vreselijk klote dat het mis is gegaan
En nog meer dat je er zo'n nare nasleep van hebt gehad. Wat is hashimoto precies? En kan dat het verloop van je zwangerschap beinvloeden?
Hoe gaat het nu met je, ben je al wat hersteld van je operatie?
disclaimer
Dank je wel dnd en stormqueen.
Is helemaal niet erg hoor. Snap dat jullie hier al wat langer praten en dat je als nieuweling midden in iemands verdriet zit.
Ja gaat langzaam beter. T is meer t geestelijke, nu weten veel mensen wat er gebeurd is en dat hadden we liever in kleine kring gehouden.
Hashimoto is een autoimmuun ziekte vanje schildklier. Met medicijnen kan het geen kwaad zolang je maar de eerste 3maand onder strenge controle bent van een internist. Bij te weinig aan medicatie heb je groter kans op miskraam.
Is helemaal niet erg hoor. Snap dat jullie hier al wat langer praten en dat je als nieuweling midden in iemands verdriet zit.
Ja gaat langzaam beter. T is meer t geestelijke, nu weten veel mensen wat er gebeurd is en dat hadden we liever in kleine kring gehouden.
Hashimoto is een autoimmuun ziekte vanje schildklier. Met medicijnen kan het geen kwaad zolang je maar de eerste 3maand onder strenge controle bent van een internist. Bij te weinig aan medicatie heb je groter kans op miskraam.
Tassie, was de zwangerschap wel gepland?
Ik kom net van een verjaardag, was een dame die op dezelfde dag uitgerekend was als ik bij de eerste zwangerschap. Ze had een zware zwangerschap, en was allemaal dingen aan het zeggen als; zwanger zijn is helemaal niet leuk, bezint eer ge begint, denk nog maar eens goed na of je dat wel wil allemaal. Ik heb vriendelijk en meelevend geknikt maar ik vond het wel een beetje irritant
Ik kom net van een verjaardag, was een dame die op dezelfde dag uitgerekend was als ik bij de eerste zwangerschap. Ze had een zware zwangerschap, en was allemaal dingen aan het zeggen als; zwanger zijn is helemaal niet leuk, bezint eer ge begint, denk nog maar eens goed na of je dat wel wil allemaal. Ik heb vriendelijk en meelevend geknikt maar ik vond het wel een beetje irritant
disclaimer
Afgelopen woensdag heb ik dus een echo gehad waaruit bleek dat het mis was. Maandag had ik al wat bruin afscheiding gehad dus had wel in mijn achterhoofd dat het wel eens mis kon zijn. Uit mijn berekening zou ik bijna 11 weken zwanger zijn. Ik zag vrij snel het vruchtzakje maar er was binnen in niets te zien. Een zogenaamd 'windei' van 3 cm.
Veel emoties en omschakelen in het denken over de komende tijd. Donderdag en vrijdag ziekgemeld. Het schiet nog niet echt op met het verliezen van het vruchtzakje etc. Ik dacht vrijdag dat ik via de verloskundige of huisarts wel pillen kon krijgen. Ik was er wel klaar voor en zag het ook niet zo zitten om volgende week tijdens mijn werk buikpijn te krijgen of ineens heel veel te gaan vloeien. Helaas kan je de pillen alleen via de gynaecoloog krijgen en die had de afgelopen en komende dagen geen tijd. Nu dus nog maar even afwachten en hopen dat het meevalt op het werk. We zitten in een reorganisatie op het werk en wil dus niet dat ze iets op mijn werk weten. Woensdag heb ik een afspraak met de gynaecoloog.
Het is overigens erg fijn dat dit topic (met meerdere delen) er is om ervaringen te lezen.
Veel emoties en omschakelen in het denken over de komende tijd. Donderdag en vrijdag ziekgemeld. Het schiet nog niet echt op met het verliezen van het vruchtzakje etc. Ik dacht vrijdag dat ik via de verloskundige of huisarts wel pillen kon krijgen. Ik was er wel klaar voor en zag het ook niet zo zitten om volgende week tijdens mijn werk buikpijn te krijgen of ineens heel veel te gaan vloeien. Helaas kan je de pillen alleen via de gynaecoloog krijgen en die had de afgelopen en komende dagen geen tijd. Nu dus nog maar even afwachten en hopen dat het meevalt op het werk. We zitten in een reorganisatie op het werk en wil dus niet dat ze iets op mijn werk weten. Woensdag heb ik een afspraak met de gynaecoloog.
Het is overigens erg fijn dat dit topic (met meerdere delen) er is om ervaringen te lezen.
Merel wat ontzettend klote!
En wat stom dat je niet meteen terecht kan zeg... Hopelijk houdt het zich nog even rustig...
wat ontzettend klote!En wat stom dat je niet meteen terecht kan zeg... Hopelijk houdt het zich nog even rustig...
disclaimer
Merel Neem je tijd en hoop dat het rustig gaat (en meld je asjeblieft ziek als het 'los'komt, denk aan jezelf meis)
Neem je tijd en hoop dat het rustig gaat (en meld je asjeblieft ziek als het 'los'komt, denk aan jezelf meis)
Mereltje en voor iedereen die het ook nodig heeft!En graag wil ik ook vertellen dat ik de zwangerschap na mijn miskraam ook onbezorgd en ontspannen heb kunnen genieten, net als Coco. Net als Klumsy vond ik dat mijn kindje het waard was om blij mee te zijn, ongeacht hoe het zou aflopen. Toen ik net positief getest had, heb ik 1 dag heel hard gehuild omdat ik bang was dat het misschien weer niet goed zou gaan, maar toen bedacht ik me dat ook dit kindje mijn blijdschap en liefde verdiende, net zoals het eerste kindje dat helaas maar kort in mijn buik heeft gezeten. Een volgende zwangerschap hoop ik er ook weer zo in te staan
Ik hoop voor de anderen ook dat deze verdrietige gebeurtenis ook weer iets positiefs zal brengen.
Merel is er bij jou al wat begonnen?
Ik heb hetzelfde verhaal. Maar ik zou eigenlijk willen wachten tot mijn lichaam het zelf oppakt. Ik heb alleen geen enkel idee hoe lang dat duurt. En ik weet helaas dat er hier wat ervaringsdeskundigen zitten dus ik hoop dat jullie me een beetje gerust kunnen stellen dat het geen weken gaat duren.
Ik hoop dat ik bij mijn volgende zwangerschap er net zo positief in sta als belle en de anderen .
Ik heb hetzelfde verhaal. Maar ik zou eigenlijk willen wachten tot mijn lichaam het zelf oppakt. Ik heb alleen geen enkel idee hoe lang dat duurt. En ik weet helaas dat er hier wat ervaringsdeskundigen zitten dus ik hoop dat jullie me een beetje gerust kunnen stellen dat het geen weken gaat duren.
Ik hoop dat ik bij mijn volgende zwangerschap er net zo positief in sta als belle en de anderen .
Cholula
Afwachten, ik wilde dat initieel ook, maar na een week toch voor de tabletten gekozen omdat ik de hormonen zo beu was. Luister naar je hart, als afwachten het beste is kan dat geen kwaad, maar durf ook aan de bel te trekken als het genoeg is voor je.
Afwachten, ik wilde dat initieel ook, maar na een week toch voor de tabletten gekozen omdat ik de hormonen zo beu was. Luister naar je hart, als afwachten het beste is kan dat geen kwaad, maar durf ook aan de bel te trekken als het genoeg is voor je.
disclaimer
Sterkte Merel en Cholula!
Cholula: Kwam het als donderslag bij heldere hemel of had je krampen gevoeld/gevloeid/een vermoeden??
Blegh ik ben echt panisch, mag woensdag voor termijnecho als het goed is zit ik dan ook op 10 weken (weet ik ook niet zeker omdat ik na de curettage in sept nooit meer ongesteld ben geworden, maar ik ga er een beetje vanuit dat het op 27 nov gebeurd is, eerste x batsen na die toestand).
Wilde niet eerder een echo omdat dat toch niks zegt, waar jullie het laatst over hadden...
Cholula: Kwam het als donderslag bij heldere hemel of had je krampen gevoeld/gevloeid/een vermoeden??
Blegh ik ben echt panisch, mag woensdag voor termijnecho als het goed is zit ik dan ook op 10 weken (weet ik ook niet zeker omdat ik na de curettage in sept nooit meer ongesteld ben geworden, maar ik ga er een beetje vanuit dat het op 27 nov gebeurd is, eerste x batsen na die toestand).
Wilde niet eerder een echo omdat dat toch niks zegt, waar jullie het laatst over hadden...
No one can make you feel inferior without your consent - Eleanor Roosevelt
Cholula sterkte!
Hier alleen maar klein beetje bruin verlies. Klein beetje last van gevoelige borsten. Vanavond nog gewoon wezen tennissen. Woensdag is het een week geleden dat ik een echo heb gehad. Ik ben er wel klaar mee. Heb geen zin om er weken mee rond te lopen en steeds een beetje bloedverlies te hebben en niet weten wanneer het daadwerkelijk loskomt. Hopelijk krijg ik nog even een interne echo van de gyneacoloog om te zien hoe het er voor staat. Daarna krijg ik hopelijk de pillen mee, die ik dan in het weekend ga gebruiken.
Hier alleen maar klein beetje bruin verlies. Klein beetje last van gevoelige borsten. Vanavond nog gewoon wezen tennissen. Woensdag is het een week geleden dat ik een echo heb gehad. Ik ben er wel klaar mee. Heb geen zin om er weken mee rond te lopen en steeds een beetje bloedverlies te hebben en niet weten wanneer het daadwerkelijk loskomt. Hopelijk krijg ik nog even een interne echo van de gyneacoloog om te zien hoe het er voor staat. Daarna krijg ik hopelijk de pillen mee, die ik dan in het weekend ga gebruiken.
Wat balen dat je nog dágen moet wachten tot je bij de gyn terecht kan!quote:
Cholula sterkte!
Hier alleen maar klein beetje bruin verlies. Klein beetje last van gevoelige borsten. Vanavond nog gewoon wezen tennissen. Woensdag is het een week geleden dat ik een echo heb gehad. Ik ben er wel klaar mee. Heb geen zin om er weken mee rond te lopen en steeds een beetje bloedverlies te hebben en niet weten wanneer het daadwerkelijk loskomt. Hopelijk krijg ik nog even een interne echo van de gyneacoloog om te zien hoe het er voor staat. Daarna krijg ik hopelijk de pillen mee, die ik dan in het weekend ga gebruiken.
Ik heb ruim twee weken gewacht op dat mijn lichaam het vruchtje ging afstoten, maar toen er nog niks gebeurde (en de misselijkheid en het overgeven bleef aanhouden) heeft de vk een afspraak bij de gyn geregeld. De optie pillen kreeg ik niet eens (weet niet eens meer waarom) dus ik ben gecuretteerd. Helaas belandde ik drie dagen later weer in het zkh omdat ik niet helemaal schoon was
No one can make you feel inferior without your consent - Eleanor Roosevelt
Het kan echt van persoon tot persoon verschillen... ik heb een week afgewacht en ben toen naar de gyn gegaan voor pillen.quote:
Merel is er bij jou al wat begonnen?
Ik heb hetzelfde verhaal. Maar ik zou eigenlijk willen wachten tot mijn lichaam het zelf oppakt. Ik heb alleen geen enkel idee hoe lang dat duurt. En ik weet helaas dat er hier wat ervaringsdeskundigen zitten dus ik hoop dat jullie me een beetje gerust kunnen stellen dat het geen weken gaat duren.
Ik hoop dat ik bij mijn volgende zwangerschap er net zo positief in sta als belle en de anderen .
Mereltje, wat rot dat ze je zo lang laten wachten zeg
. Sterkte dames
.
ben jij twee keer gecurretteerd?quote:
[..]
Wat balen dat je nog dágen moet wachten tot je bij de gyn terecht kan!
Ik heb ruim twee weken gewacht op dat mijn lichaam het vruchtje ging afstoten, maar toen er nog niks gebeurde (en de misselijkheid en het overgeven bleef aanhouden) heeft de vk een afspraak bij de gyn geregeld. De optie pillen kreeg ik niet eens (weet niet eens meer waarom) dus ik ben gecuretteerd. Helaas belandde ik drie dagen later weer in het zkh omdat ik niet helemaal schoon was
En ik duim voor een goede echo!
disclaimer
. Ik duim voor je voor een goede echo!
Wat spannend geppie! Ik hoop zo ontzettend dat je goed nieuws krijgt.
Wat balen dat je nog zo lang moet wachten op een afspraak, merel.
Wat betreft het wachten: ik geef het een week en dan belt de vk me om te horen hoe het gaat. Ik hoop dat het tegen het weekend los gaat want ik kan eigenlijk deze week echt niet weg blijven van mijn werk. En zonder tranen vertellen wat er aan de hand is, gaat me denk ik niet lukken en dat vinden die stoere militairen waar ik mee werk altijd erg moeilijk.
Ik had trouwens een voorgevoel en net voor de vk de echokop op mijn buik zette wist ik het bijna zeker.
Wat balen dat je nog zo lang moet wachten op een afspraak, merel.
Wat betreft het wachten: ik geef het een week en dan belt de vk me om te horen hoe het gaat. Ik hoop dat het tegen het weekend los gaat want ik kan eigenlijk deze week echt niet weg blijven van mijn werk. En zonder tranen vertellen wat er aan de hand is, gaat me denk ik niet lukken en dat vinden die stoere militairen waar ik mee werk altijd erg moeilijk.
Ik had trouwens een voorgevoel en net voor de vk de echokop op mijn buik zette wist ik het bijna zeker.
Dames, exact een jaar geleden zat ik in hetzelfde schuitje. Ik MOEST een week wachten omdat ik op dat moment ook een longontsteking te pakken had. En ook als je voor de optie met pillen inbrengen kiest, is het mogelijk dat het alsnog (spoed) curretage wordt iv me hevig bloedverlies. En dat is onder narcose, wat natuurlijk niet kan bij een longontsteking. In die week gebeurde er qua miskraam niet veel. Zodra de ab kuur erop zat heb ik alsnog de misoprostol genomen. Zelfs toen duurde het nog een week voor ik het kindje verloor. Ik vond dat afwachten persoonlijk heel naar. Ik wilde zo graag verder, alles achter me laten. Maar goed, je moet doen wat voor jou goed voelt.
Hoop dat jullie volgend jaar ook met een dikke buik terug kunnen kijken.
Hoop dat jullie volgend jaar ook met een dikke buik terug kunnen kijken.
Sjakie ♥ 10-7-10
Japie ♥ 4-2-14
Japie ♥ 4-2-14
Ik had een vroegere miskraam vorig jaar. Met zo'n 6 weken was het vruchtje gestopt met groeien en daar kwamen we bij de echo met 7 werken achter. Ik heb nog vijf weken afgewacht of mijn lijf het zelf zou afstoten. Dat gebeurde niet, dus toen uiteindelijk voor de pillen optie gegaan. Ik voelde me hier prettig bij, had geen last van hormonen of andere kwaaltjes. Ik had ook achteraf echt het gevoel mijn lichaam de kans te hebben gegeven om het zelf op te lossen. Helaas zonder succes. Na de pillen was bij mij nog niet alles schoon, maar toen heb ik in overleg met de gyn een menstruatie afgewacht en daarna was wel alles schoon. De pillen vond ik overigens goed te doen, eventueel preventief paracetamol gebruiken kan pijn verminderen, maar ik heb het gewoon als heftige menstruatie ervaren.
Aan de andere kant snap ik ook de vrouwen die graag zo snel mogelijk het hele gebeuren achter de rug willen hebben hoor. Zeker omdat je dan snel weer door kunt met een volgende poging. Doe gewoon waar je je goed bij voelt. Er is geen goed of fout, het gaat om jouw gevoel. Succes en sterkte.
Aan de andere kant snap ik ook de vrouwen die graag zo snel mogelijk het hele gebeuren achter de rug willen hebben hoor. Zeker omdat je dan snel weer door kunt met een volgende poging. Doe gewoon waar je je goed bij voelt. Er is geen goed of fout, het gaat om jouw gevoel. Succes en sterkte.
Wat fijn om het hier even van me af te kunnen schrijven.
De verloskundige zei dat het meestal rond de tijd van de menstruatie los komt. Dat zou van het weekend kunnen zijn bij mij. Ik vind het nu vooral een naar idee dat er een levenloos iets in mijn baarmoeder zit, maar zolang ik daar niet te lang over nadenk valt het wel mee. Ik wacht, zoals ik al eerder zei, een week af en daarna ga ik bedenken wat ik wil doen. Dan zit het vier/vijf weken in mijn buik zonder dat mijn lichaam het zelf oppikt en dan denk ik dat ik de hulptroepen inschakel.
Ondertussen heb ik een pesthumeur en dat is helemaal niet handig met negentig leerlingen en tien 'stoere' collega's. Gelukkig is het bijna vier uur...
De verloskundige zei dat het meestal rond de tijd van de menstruatie los komt. Dat zou van het weekend kunnen zijn bij mij. Ik vind het nu vooral een naar idee dat er een levenloos iets in mijn baarmoeder zit, maar zolang ik daar niet te lang over nadenk valt het wel mee. Ik wacht, zoals ik al eerder zei, een week af en daarna ga ik bedenken wat ik wil doen. Dan zit het vier/vijf weken in mijn buik zonder dat mijn lichaam het zelf oppikt en dan denk ik dat ik de hulptroepen inschakel.
Ondertussen heb ik een pesthumeur en dat is helemaal niet handig met negentig leerlingen en tien 'stoere' collega's. Gelukkig is het bijna vier uur...
