Zwanger... en dan gaat het mis #17

Meh, heb al sinds woensdagmiddag thuis gewerkt, was er wel mee klaar, maar ik ga zo toch maar...

Ja, dat snap ik, dat thuiszitten is ook niets. Inderdaad maar ietsje eerder gaan, dat je wat ruimte hebt voor je zelf.

Ik krijg gelukkig wel de ruimte van mijn baas, dat is fijn.

Overigens blijf ik me verwonderen over de reacties die mensen soms geven. Ik heb het al eerder gezegd, mensen proberen het soms te verzachten door gekke dingen te zeggen als "gelukkig raak je makkelijk zwanger, dan is het toch een stuk minder erg!".
Of in de categorie "Ik heb ook iets ergs meegemaakt": "Ik snap hoe je je voelt, ik voelde me ook erg boos en teleurgesteld toen ik van de week ongesteld werd" (na maar liefst drie maanden proberen zwanger worden).

Het is een vreemd soort behoefte van de mens om het allemaal af te zwakken. Ik weet ook heus wel dat zulke opmerkingen niet uit een kwaad hart komen, en dat vrijwel iedereen het oprecht kut vindt voor je, maar soms blijven dingen die goed bedoeld zijn maar heel fout aankomen toch erg lang naklinken. Het doet je overwegen om er misschien maar beter niet over te praten. Dat is voor iedereen makkelijker, want dan hoef je ook geen reactie te geven.

Naja, nu laat ik het wel erg zwaar klinken. Maar ik snap ook wel dat het voor anderen moeilijk is. Ik wil ook geen "geval" worden waarbij "bepaalde onderwerpen" vermeden moeten worden. Dus ik probeer ook zoveel mogelijk de rug te rechten en gewoon door te gaan met wat ik altijd al deed.

(maar ik moest toch nog wel met een grote boog om de zwangere en de pas bevallen heen lopen in de Jumbo gisteren )

SQ, heel begrijpelijk. En mensen hebben gewoon echt geen idee wat ze moeten zeggen. En daar ligt ook het 'probleem', ze hebben het gevoel ofzo alsof ze iets MOETEN zeggen, terwijl dat helemaal niet nodig is. Een schouderklopje, of gewoon een 'sterkte' kan al helpen.
Soms zeiden mensen tegen mij, 'ik weet niet wat ik moet zeggen'. En dan antwoordde ik dat dat helemaal ok was, want ik wist het zelf vaak ook niet.
Liever dat dan 'ja maar je bent nog jong!', 'maar je weet ik ieder geval dat je zwanger kunt worden!', 'maar niet nu opgeven hoor, ik wil wel dat ... grote neef wordt!'... Al die goedbedoelde dooddoeners die je uiteindelijk alleen maar verdrietiger maken. Althans, dat deed het bij mij wel. Maar je kunt het die arme donders niet kwalijk nemen, ze hebben echt werkelijk geen idee.

De week na mijn 'miskraam' gingen we een weekje weg, dit stond al gepland... met een stel die al een half jaar in blijde verwachting waren. En zij maar klagen over kwaaltjes. En dat is in een normale situatie prima, maar het was soms pure torture. En het cliche is waar, je ziet ineens OVERAL zwangere vrouwen!

Val jezelf over al die dingen niet te zwaar. Het is gewoon kut en verdrietig dat dit gebeurt en daar mag je al die negatieve gevoelens en gedachten bij hebben. Je moet daar niet oneindig in blijven hangen, maar het is nu allemaal nog erg vers, dus neem de tijd.

Wat betreft de reacties: ik begrijp wat je bedoelt. Een andere overweging die ik destijds gemaakt heb en na lang nadenken ook voor gegaan ben, is uitleggen wat een dergelijke opmerking met je doet. Dat het je niet helpt, integendeel. Dat is niet gemakkelijk, maar misschien lucht het juist ook wel op.

Nou ja, nog maar een dikke knuffel

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 10:42 schreef Take_A_Picture het volgende:
SQ, heel begrijpelijk. En mensen hebben gewoon echt geen idee wat ze moeten zeggen. En daar ligt ook het 'probleem', ze hebben het gevoel ofzo alsof ze iets MOETEN zeggen, terwijl dat helemaal niet nodig is. Een schouderklopje, of gewoon een 'sterkte' kan al helpen.
Soms zeiden mensen tegen mij, 'ik weet niet wat ik moet zeggen'. En dan antwoordde ik dat dat helemaal ok was, want ik wist het zelf vaak ook niet.
Liever dat dan 'ja maar je bent nog jong!', 'maar je weet ik ieder geval dat je zwanger kunt worden!', 'maar niet nu opgeven hoor, ik wil wel dat ... grote neef wordt!'... Al die goedbedoelde dooddoeners die je uiteindelijk alleen maar verdrietiger maken. Althans, dat deed het bij mij wel. Maar je kunt het die arme donders niet kwalijk nemen, ze hebben echt werkelijk geen idee.

De week na mijn 'miskraam' gingen we een weekje weg, dit stond al gepland... met een stel die al een half jaar in blijde verwachting waren. En zij maar klagen over kwaaltjes. En dat is in een normale situatie prima, maar het was soms pure torture. En het cliche is waar, je ziet ineens OVERAL zwangere vrouwen!

die vind ik nog wel het pijnlijkst ergens Alsof het jou te verwijten valt als Petje geen neef wordt, wat een pile of crap Maar idd.... ze bedoelen het niet zo, maar huuuu, denk alsjeblieft een heel klein beetje na!

Dat was mijn broer, toen ik net uit het ziekenhuis kwam na de hele rollercoaster van, je kindje is te klein voor bijna 17 weken - je kindje is dood - hier heb je een pil en meld je dinsdag in het ziekenhuis voor de 'bevalling'. Ik was echt net bij m'n schoonouders aangekomen (daar gingen we als eerste naartoe na het nieuws) en m'n broer woonde toen nog in het huis daarnaast. En dat was echt het eerste wat hij zei toen ik het hem kwam vertellen. Ik heb het hem dat nog best lang kwalijk genomen... gemeen he

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 10:56 schreef Take_A_Picture het volgende:
ken - je kindje is dood - hier heb je een pil en meld je dinsdag in het ziekenhuis voor de 'bevalling'. Ik was echt net bij m'n schoonouders aangekomen (daar gingen we als eerste naartoe na het nieuws) en m'n broer woonde toen nog in het huis daarnaast. En dat was echt het eerste wat hij zei toen ik het hem kwam vertellen. Ik heb het hem dat nog best lang kwalijk genomen... gemeen he

nee, ik kan het me helemaal voorstellen. Ik vind het eerder gemeen van hem. Zo ondoordacht

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 10:56 schreef Take_A_Picture het volgende:
Dat was mijn broer, toen ik net uit het ziekenhuis kwam na de hele rollercoaster van, je kindje is te klein voor bijna 17 weken - je kindje is dood - hier heb je een pil en meld je dinsdag in het ziekenhuis voor de 'bevalling'. Ik was echt net bij m'n schoonouders aangekomen (daar gingen we als eerste naartoe na het nieuws) en m'n broer woonde toen nog in het huis daarnaast. En dat was echt het eerste wat hij zei toen ik het hem kwam vertellen. Ik heb het hem dat nog best lang kwalijk genomen... gemeen he

Nee, niet gemeen, heel logisch. Zoiets zeg je niet, gewoon niet!

Hij is ook niet de handigste met uitspraken soms. Wel jammer, vroeger lagen we veel meer op 1 lijn. Maar dat is weer een heel ander verhaal

Sq, ik heb er bij mijn tweede miskraam voor gekozen om het minder mensen te vertellen. Scheelt inderdaad veel 'opbeurende reacties'. Kwam ook wel door de situatie; de nacht volgend op de slecht-nieuws-echo gingen we op vakantie naar Frankrijk. Niemand heeft me in de twee weken erna gemist. Even een tijdje samen in een luchtbel verdrietig zijn, maar ook van elkaar genieten...even helemaal wat anders. Ik gun dat jou ook. Alleen thuis zitten is niets, maar zoals je gisteren over je werk schreef is dat nu ook niet de plaats waar je wilt zijn.

Op mijn werk valt het gelukkig wel mee, dit soort opmerkingen vallen juist vooral in de privésfeer
En ik heb je verhaal gelezen ja.... het lijkt me wel een fijne rustige situatie om het rustig samen in te verwerken.
An sich gaat het ook best goed met me, al merk ik dat ik erg veel moeite heb met concentratie momenteel. Op mijn werk dan, als ik mijn hersenen echt moet gebruiken. Er komt gewoon niks uit. Simpele karweitjes zoals koken en haken en routine-rapportjes draaien zijn geen probleem, maar ik probeer nog een target te halen voor dit jaar maar ik vrees het ergste

SQ sterkte ik herken het wel van het voorgevoel, ik zei dit ook steeds tegen mijn vriend dat het niet goed ging blijven lopen, zelfs na een goede echo op 8w. En idd op 8w4d bloedverlies en naar de gyn, hartje was gestopt. Ik had het moeilijker met de 2de keer dan met mijn 1e mk, ook al was het voorgevoel er.. Neem de tijd die je nodig hebt, ik begrijp het wel. En die opmerkingen idd van: je geraakt tenminste zwanger, het moest zo zijn, er was iets fout, allemaal mss goedbedoeld maar dat helpt helemaal niet op dat moment.. Na mijn curretage zijn wij trouwens er ook op uit geweest, bijna niemand wist het toen, had er geen zin in om te vertellen.. Neem de tijd die je nodig hebt! Sterkte (ik had trouwens helemaal niet door dat je TB was, niet dat het er toe doet natuurlijk..)

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 10:31 schreef Stormqueen het volgende:
Ik krijg gelukkig wel de ruimte van mijn baas, dat is fijn.

Overigens blijf ik me verwonderen over de reacties die mensen soms geven. Ik heb het al eerder gezegd, mensen proberen het soms te verzachten door gekke dingen te zeggen als "gelukkig raak je makkelijk zwanger, dan is het toch een stuk minder erg!".
Of in de categorie "Ik heb ook iets ergs meegemaakt": "Ik snap hoe je je voelt, ik voelde me ook erg boos en teleurgesteld toen ik van de week ongesteld werd" (na maar liefst drie maanden proberen zwanger worden).

Het is een vreemd soort behoefte van de mens om het allemaal af te zwakken. Ik weet ook heus wel dat zulke opmerkingen niet uit een kwaad hart komen, en dat vrijwel iedereen het oprecht kut vindt voor je, maar soms blijven dingen die goed bedoeld zijn maar heel fout aankomen toch erg lang naklinken. Het doet je overwegen om er misschien maar beter niet over te praten. Dat is voor iedereen makkelijker, want dan hoef je ook geen reactie te geven.

Naja, nu laat ik het wel erg zwaar klinken. Maar ik snap ook wel dat het voor anderen moeilijk is. Ik wil ook geen "geval" worden waarbij "bepaalde onderwerpen" vermeden moeten worden. Dus ik probeer ook zoveel mogelijk de rug te rechten en gewoon door te gaan met wat ik altijd al deed.

(maar ik moest toch nog wel met een grote boog om de zwangere en de pas bevallen heen lopen in de Jumbo gisteren )

Fijn dat je vanuit je werk de ruimte krijgt!

"Het is een vreemd soort behoefte van de mens om het allemaal af te zwakken." --> ik denk dat je het niet moet zien als afzwakken. De miskraam zelf blijft even kut, ik betwijfel serieus of mensen dát proberen af te zwakken. Volgens mij is het meer het toevoegen van een aantal verzachtende omstandigheden ofzo, een paar lichtpuntjes toevoegen aan de klote situatie (die an sich even klote blijft).

Volgens mij ben ik ook een van de weinigen, maar voor mij golden een aantal van die dooddoeners overigens juist wel. Ik vond het een geruststellend idee dat ik in ieder geval snel zwanger kon worden, en liever nu erachter komen dan een stuk later in de zwangerschap bijvoorbeeld. Maar dat is ook heel persoonlijk natuurlijk. Neemt niet weg dat ik de mk zelf gewoon klote vond. Daar verandert alsnog niets aan.

Wat ik wél heel pijnlijk vond, en dat herken ik absoluut terug in jullie verhalen, was dat mijn schoonzusje toen net in de eerste ronde/poging zat met zwanger worden (van haar tweede kindje). Op zondagochtend laten weten dat ik definitief een miskraam had gehad _{(eerst op zaterdagavond dat ik veel bloedverlies had, krampen en dat het dus mis was)}, en een paar uur later stond er op haar facebook iets van "*feeling sad* net ongesteld geworden ". Zoiets althans. Dat kwam heel hard aan. Ik had verdorie nét een miskraam achter de rug.

Heb zelf trouwens ook even 'rust' genomen. Even niks geen zwanger (worden) aan mn kop. Geloof dat we 2 of 3 pogingen er heel bewust niet mee bezig zijn geweest. En daarna voelde het pas weer 'goed'. Dat hielp mij heel goed in ieder geval.

Anyhoo, sterkte Ik vind het echt heel klote voor je/jullie.

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 10:31 schreef Stormqueen het volgende:
Overigens blijf ik me verwonderen over de reacties die mensen soms geven. Ik heb het al eerder gezegd, mensen proberen het soms te verzachten door gekke dingen te zeggen als "gelukkig raak je makkelijk zwanger, dan is het toch een stuk minder erg!".
Of in de categorie "Ik heb ook iets ergs meegemaakt": "Ik snap hoe je je voelt, ik voelde me ook erg boos en teleurgesteld toen ik van de week ongesteld werd" (na maar liefst drie maanden proberen zwanger worden).

Onze ziekenhuisbrochure gaf ook aan dat mensen verkeerde dingen kunnen zeggen, incl. voorbeelden. En die voorbeelden hebben we daarna daadwerkelijk meegemaakt. Ik snap de behoefte, maar het helpt niet.
Mijn vrouw had op het werk nu het tegenovergestelde: collega's die vertellen dat dat van haar erger was dan hetgeen een andere collega nu meemaakt. Het klopt zeker, maar het helpt niemand om er op te wijzen.

Ik denk dat ik nu heel goed kan zeggen dat ik weet hoe iemand in deze situatie zich voelt. Maar ik had het veel liever niet geweten. Ik wens je heel veel succes en sterkte Stormqueen! Net als meer mensen hier lees ik dit topic regelmatig door, maar ben ik vrij stilletjes. Er valt zo weinig te zeggen.

quote:

(maar ik moest toch nog wel met een grote boog om de zwangere en de pas bevallen heen lopen in de Jumbo gisteren )

Het wordt minder. Langzaam. Met de tijd... Ik denk nog steeds: "bastards!" als ik een Maxi-Cosi zie. Ik weet dat ze er niets aan kunnen doen, maar toch voelt het zo.

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 21:57 schreef Cocotrimonium het volgende:
en liever nu erachter komen dan een stuk later in de zwangerschap bijvoorbeeld

Klopt. Hoe later in de zwangerschap, hoe moeilijker. Maar ik kan me voorstellen dat het nog veel moeilijker is als je je kind verliest als hij/zij kleuter is. Of tiener. Of zelfs jongvolwassen. Hoe langer het duurt, hoe meer binding je opbouwt.

Over botte opmerkingen: ze zijn vrijwel altijd ongetwijfeld goed bedoeld, maar soms snap ik ze echt niet. De collega van mijn vrouw kreeg van de arts de vraag: "ben je niet blij?" (nadat de miskraam achter de rug was).

Volgens mij ben ik de enige man in dit topic. Ik wens jullie allemaal sterkte!

Bij ons is het ondertussen ruim 3 maanden geleden dat ons dochtertje dood ter wereld kwam. Emotioneel gaat het steeds beter (maar niet altijd even makkelijk). Lichamelijk is mijn vrouw nog steeds aan het ontzwangeren. De volgende test staat later deze maand gepland, dan in januari naar de gynaecoloog (kijken wat haar mening is voor de toekomst) en in februari weer de internist.

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 21:57 schreef Cocotrimonium het volgende:

[..]

Fijn dat je vanuit je werk de ruimte krijgt!

"Het is een vreemd soort behoefte van de mens om het allemaal af te zwakken." --> ik denk dat je het niet moet zien als afzwakken. De miskraam zelf blijft even kut, ik betwijfel serieus of mensen dát proberen af te zwakken. Volgens mij is het meer het toevoegen van een aantal verzachtende omstandigheden ofzo, een paar lichtpuntjes toevoegen aan de klote situatie (die an sich even klote blijft).

nee, afzwakken is niet het juiste woord, maar ik merk gewoon dat mensen vaak positieve dingen willen toevoegen aan iets wat helemaal niet positief ìs. Omdat het dan makkelijker is om mee om te gaan.

quote:

Volgens mij ben ik ook een van de weinigen, maar voor mij golden een aantal van die dooddoeners overigens juist wel. Ik vond het een geruststellend idee dat ik in ieder geval snel zwanger kon worden, en liever nu erachter komen dan een stuk later in de zwangerschap bijvoorbeeld. Maar dat is ook heel persoonlijk natuurlijk. Neemt niet weg dat ik de mk zelf gewoon klote vond. Daar verandert alsnog niets aan.

oh, maar ik vìnd het ook wel, en ik ben er blij om, ik hoef er alleen niet door iedereen elke dag aan herinnerd te worden. Het komt soms een beetje over als "Wat zeik je nou, het komt wel goed, doe nu maar weer lachen want dat kan ik beter handelen".
Nogmaals, ik WEET dat het niet zo is, maar zo voelt het wel, soms, op slechte momenten.

quote:

Wat ik wél heel pijnlijk vond, en dat herken ik absoluut terug in jullie verhalen, was dat mijn schoonzusje toen net in de eerste ronde/poging zat met zwanger worden (van haar tweede kindje). Op zondagochtend laten weten dat ik definitief een miskraam had gehad _{(eerst op zaterdagavond dat ik veel bloedverlies had, krampen en dat het dus mis was)}, en een paar uur later stond er op haar facebook iets van "*feeling sad* net ongesteld geworden ". Zoiets althans. Dat kwam heel hard aan. Ik had verdorie nét een miskraam achter de rug.

Kan ik me helemaal voorstellen. Daar zit je echt niet op te wachten dan.

anyway, ik kom nu hier misschien echt over als een ontzettende dramaqueen, van "kijk eens hoe erg het allemaal met me is", dat is volgens mij niet zo (zo voel ik me althans niet) maar dit topic is voor mij het enige plekje waar ik dat soort verwonderingen een beetje kan ventileren, ik denk niet dat de buitenwereld daar verder veel last van heeft.
Het is ook heus helemaal niet zo erg met me, het leven gaat door, en ook dit hoort er nou eenmaal bij.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

_{dik kans dat ik deze spoiler zo weer weg haal, dus gaarne niet quoten.}

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 22:14 schreef RemcoDelft het volgende:

[..]

Onze ziekenhuisbrochure gaf ook aan dat mensen verkeerde dingen kunnen zeggen, incl. voorbeelden. En die voorbeelden hebben we daarna daadwerkelijk meegemaakt. Ik snap de behoefte, maar het helpt niet.
Mijn vrouw had op het werk nu het tegenovergestelde: collega's die vertellen dat dat van haar erger was dan hetgeen een andere collega nu meemaakt. Het klopt zeker, maar het helpt niemand om er op te wijzen.

Ik denk dat ik nu heel goed kan zeggen dat ik weet hoe iemand in deze situatie zich voelt. Maar ik had het veel liever niet geweten. Ik wens je heel veel succes en sterkte Stormqueen! Net als meer mensen hier lees ik dit topic regelmatig door, maar ben ik vrij stilletjes. Er valt zo weinig te zeggen.

[..]

Het wordt minder. Langzaam. Met de tijd... Ik denk nog steeds: "bastards!" als ik een Maxi-Cosi zie. Ik weet dat ze er niets aan kunnen doen, maar toch voelt het zo.

[..]

Klopt. Hoe later in de zwangerschap, hoe moeilijker. Maar ik kan me voorstellen dat het nog veel moeilijker is als je je kind verliest als hij/zij kleuter is. Of tiener. Of zelfs jongvolwassen. Hoe langer het duurt, hoe meer binding je opbouwt.

Over botte opmerkingen: ze zijn vrijwel altijd ongetwijfeld goed bedoeld, maar soms snap ik ze echt niet. De collega van mijn vrouw kreeg van de arts de vraag: "ben je niet blij?" (nadat de miskraam achter de rug was).

Volgens mij ben ik de enige man in dit topic. Ik wens jullie allemaal sterkte!

Bij ons is het ondertussen ruim 3 maanden geleden dat ons dochtertje dood ter wereld kwam. Emotioneel gaat het steeds beter (maar niet altijd even makkelijk). Lichamelijk is mijn vrouw nog steeds aan het ontzwangeren. De volgende test staat later deze maand gepland, dan in januari naar de gynaecoloog (kijken wat haar mening is voor de toekomst) en in februari weer de internist.

Dat niet weten wat te zeggen, dat heb ik erg sterk met jouw verhaal. En natuurlijk kun je porties ellende niet vergelijken, maar wat jullie hebben doorgemaakt klinkt echt als de hel op aarde voor mij. En daar zijn geen woorden voor, dat kan niet en dat hoeft ook niet.
Ik hoop dat jullie alles wat er is gebeurd uiteindelijk toch nog een plekje kunnen geven, en op den duur ook weer vooruit kunnen kijken en een mooie toekomst tegemoet kunnen gaan.

Ik vind het heel moeilijk... Ik weet namelijk echt niet wat te zeggen, hoe uit te drukken dat ik het vreselijk vind voor degene die zoiets mee maakt. Dat ik me niet eens kan voorstellen wat het met je doet, me soms haast schuldig voelen over het 'gemak' waarmee het hier ging/gaat. En ik wil toch dat duidelijk is dat ik meeleef...

Dus daarom geen woorden, maar gewoon

Ik begrijp je gevoelens heel goed hoor. Ben iemand die zelf vrij snel relativeert en de miskraam best snel een plekje heeft kunnen geven, maar dat wil niet zeggen dat je er dan helemaal nooit meer verdrietig/boos/watdanook over bent/kunt zijn/mag zijn. Maar denk dat mensen allang blij zijn dat het 'zo goed' met je gaat en het niet willen oprakelen ofzo?

Ik heb er ook veel over gepraat/ben er heel open over geweest. Gelukkig gaf men mij niet het gevoel dat het nu maar over moest zijn oid.

Oh, ik vind je trouwens helemaal geen dramaqueen. Hier belicht je toch vaak een aspect van je gevoel op dit moment, zeg maar. Wil niet zeggen dat je je zo 100% van de tijd voelt. Maar het kan alsnog regelmatig/ van tijd tot tijd kut zijn.
Nogmaals, ik heb het zelf snel kunnen accepteren, een plek gegeven en kunnen verwerken, maar dat is imo niet hetzelfde als je je er nooit meer klote door (kunnen) voelen. En het is fijn als je dan ergens kunt spuien.

Bovendien, tijdens mijn zwangerschap erna merkte ik heel goed dat deze ervaring mij wel degelijk heeft gevormd (logisch ook). Ik was een stuk minder onbezorgd en werd zenuwachtig van ieder krampje. Dat werd uiteindelijk wel minder natuurlijk, maar het was -zeker in het begin- absoluut gekleurd door de eerdere miskraam.

En ja, als je er twee achter elkaar hebt, dan kan ik me heel goed voorstellen dat dat je nóg meer 'tekent'. En ook al heb je het al een plekje kunnen geven of niet, dat wil niet zeggen dat je het er dan ook nooit meer over wilt hebben of je je er nooit meer rot over zult voelen.

_{Sterker nog, ik denk persoonlijk dat dat ook bij acceptatie en verwerking hoort. Het erover willen én kunnen hebben, en jezelf ook toe kunnen staan je er -soms- nog even rot over te voelen.}

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 22:14 schreef RemcoDelft het volgende:

[..]

Onze ziekenhuisbrochure gaf ook aan dat mensen verkeerde dingen kunnen zeggen, incl. voorbeelden. En die voorbeelden hebben we daarna daadwerkelijk meegemaakt. Ik snap de behoefte, maar het helpt niet.
Mijn vrouw had op het werk nu het tegenovergestelde: collega's die vertellen dat dat van haar erger was dan hetgeen een andere collega nu meemaakt. Het klopt zeker, maar het helpt niemand om er op te wijzen.

Ik denk dat ik nu heel goed kan zeggen dat ik weet hoe iemand in deze situatie zich voelt. Maar ik had het veel liever niet geweten. Ik wens je heel veel succes en sterkte Stormqueen! Net als meer mensen hier lees ik dit topic regelmatig door, maar ben ik vrij stilletjes. Er valt zo weinig te zeggen.

[..]

Het wordt minder. Langzaam. Met de tijd... Ik denk nog steeds: "bastards!" als ik een Maxi-Cosi zie. Ik weet dat ze er niets aan kunnen doen, maar toch voelt het zo.

[..]

Klopt. Hoe later in de zwangerschap, hoe moeilijker. Maar ik kan me voorstellen dat het nog veel moeilijker is als je je kind verliest als hij/zij kleuter is. Of tiener. Of zelfs jongvolwassen. Hoe langer het duurt, hoe meer binding je opbouwt.

Over botte opmerkingen: ze zijn vrijwel altijd ongetwijfeld goed bedoeld, maar soms snap ik ze echt niet. De collega van mijn vrouw kreeg van de arts de vraag: "ben je niet blij?" (nadat de miskraam achter de rug was).

Volgens mij ben ik de enige man in dit topic. Ik wens jullie allemaal sterkte!

Bij ons is het ondertussen ruim 3 maanden geleden dat ons dochtertje dood ter wereld kwam. Emotioneel gaat het steeds beter (maar niet altijd even makkelijk). Lichamelijk is mijn vrouw nog steeds aan het ontzwangeren. De volgende test staat later deze maand gepland, dan in januari naar de gynaecoloog (kijken wat haar mening is voor de toekomst) en in februari weer de internist.

Je kunt natuurlijk alles relativeren (doelend op jouw reactie op mij), en dat is ook zo, hoe meer binding hoe erger. Mij hielp dat destijds, maar ook jezelf toestaan je eigen situatie óók gewoon kut te vinden.

Ik kan me bijvoorbeeld echt helemaal niks voorstellen bij jullie ervaring, hoe heftig dat moet zijn. Veel sterkte gewenst.

quote:

Op woensdag 11 december 2013 09:41 schreef Cocotrimonium het volgende:
Ik begrijp je gevoelens heel goed hoor. Ben iemand die zelf vrij snel relativeert en de miskraam best snel een plekje heeft kunnen geven, maar dat wil niet zeggen dat je er dan helemaal nooit meer verdrietig/boos/watdanook over bent/kunt zijn/mag zijn. Maar denk dat mensen allang blij zijn dat het 'zo goed' met je gaat en het niet willen oprakelen ofzo?

Goed punt, dat zou het wel kunnen zijn natuurlijk.

quote:

Ik heb er ook veel over gepraat/ben er heel open over geweest. Gelukkig gaf men mij niet het gevoel dat het nu maar over moest zijn oid.

Oh, ik vind je trouwens helemaal geen dramaqueen. Hier belicht je toch vaak een aspect van je gevoel op dit moment, zeg maar. Wil niet zeggen dat je je zo 100% van de tijd voelt. Maar het kan alsnog regelmatig/ van tijd tot tijd kut zijn.
Nogmaals, ik heb het zelf snel kunnen accepteren, een plek gegeven en kunnen verwerken, maar dat is imo niet hetzelfde als je je er nooit meer klote door (kunnen) voelen. En het is fijn als je dan ergens kunt spuien.

Bovendien, tijdens mijn zwangerschap erna merkte ik heel goed dat deze ervaring mij wel degelijk heeft gevormd (logisch ook). Ik was een stuk minder onbezorgd en werd zenuwachtig van ieder krampje. Dat werd uiteindelijk wel minder natuurlijk, maar het was -zeker in het begin- absoluut gekleurd door de eerdere miskraam.

En ja, als je er twee achter elkaar hebt, dan kan ik me heel goed voorstellen dat dat je nóg meer 'tekent'. En ook al heb je het al een plekje kunnen geven of niet, dat wil niet zeggen dat je het er dan ook nooit meer over wilt hebben of je je er nooit meer rot over zult voelen.

_{Sterker nog, ik denk persoonlijk dat dat ook bij acceptatie en verwerking hoort. Het erover willen én kunnen hebben, en jezelf ook toe kunnen staan je er -soms- nog even rot over te voelen.}

nee, ja, klopt. Ik voel me ook over het algemeen wel prima. Het scheelt ook wel dat het december is en niet januari denk ik. Maar het gaat inderdaad met vlagen. Dat het omhoog komt. Ik ben ook helemaal niet meer het type om erg lang te rouwen. Vroeger veel te veel gedaan en dat heeft me alleen maar extra ellende opgeleverd

Sq. Je spoiler geeft echt precies weer hoe je je na een miskraam voelt. Zo herkenbaar voor mij. Helemaal niet raar dus. Er staan een aantal pijnpunten in die nog langer bljjven helaas...

Ik vind je helemaal geen dramaqueen hoor, je bent toch een Stormqueen? (ba-dum-tish)
En het is juist fijn om een plek te hebben waar je kunt ventileren wat je voelt en denkt.

Wat betreft dat men om je heen weer verder gaan en niet meer verder vragen... tja ik denk dan, die zijn ook met hun eigen leven bezig. En misschien willen ze er niet naar vragen omdat ze bang kunnen zijn dat je net een goede dag hebt en als ze er dan naar vragen dat je dan weer verdrietig wordt. Zoiets. Ik weet het niet, kan het niet invullen voor andere mensen.

Een collega van mij is haar baby na 6 dagen na de geboorte verloren. Is kerngezond geboren maar kreeg een ziekenhuisinfectie. Horror! En ze kwam weer op werk (andere afdeling dan nu, mijn afdeling is ) en NIEMAND die aan haar vroeg hoe het ging oid. Niemand die het erover had. Kan me dat nou echt niet voorstellen...

Ik kan het me van een kant ook niet voorstellen, van de andere kant kan ik me ook wel weer voorstellen waar het vandaan komt: het niet weten wat te moeten zeggen of vragen, bang zijn dat je wonden openrijt en dadelijk met een huilend persoon tegenover je zit. Want dat kunnen veel mensen niet handelen, huilende mensen. Zoals we (de meeste mensen tenminste) het ook verschrikkelijk vinden om in het openbaar te huilen. Huilen, verdriet, dat zijn emoties voor in een hoekje, privé, een select groepje mensen, maar niet de hele wereld!

quote:

Op woensdag 11 december 2013 10:50 schreef miss_sly het volgende:
Ik kan het me van een kant ook niet voorstellen, van de andere kant kan ik me ook wel weer voorstellen waar het vandaan komt: het niet weten wat te moeten zeggen of vragen, bang zijn dat je wonden openrijt en dadelijk met een huilend persoon tegenover je zit. Want dat kunnen veel mensen niet handelen, huilende mensen. Zoals we (de meeste mensen tenminste) het ook verschrikkelijk vinden om in het openbaar te huilen. Huilen, verdriet, dat zijn emoties voor in een hoekje, privé, een select groepje mensen, maar niet de hele wereld!

Wij zijn (vrijwel) alle schaamte in het ziekenhuis kwijtgeraakt. Slaaptekort maakt emoties ook aanzienlijk lastiger onder controle te houden, en al vrij snel kon het me niets meer schelen. "Hoe zie ik er uit? Slecht? Goed!" ==> en dan de gang op.
We hebben ook wel wat leuke (naar omstandigheden) verhalen overgehouden aan het ziekenhuis. Zoals een verpleegster die 's nachts kippevel kreeg toen mijn vrouw haar nachtmerrie vertelde. Vervolgens kregen haar collega's ook kippevel toen ze het verhaal vertelde, en de volgende ochtend kregen we een andere kamer. De nachtmerries waren daarna verdwenen. Later bleek dat een paar weken eerder een andere patient stemmen had gehoord in die kamer. Uiteraard geloven we daar niet in, maar we geloven wel dat een andere kamer helpt. En nachtmerries zijn slecht voor de bloedddruk.
We hadden 1 verpleegster waar we het om 3 redenen niet mee konden vinden. We wisten nooit wie wanneer zou komen, dus toen ik haar 's nachts weer zag, ging ik achter haar aan om te vragen of ze zichzelf wou vervangen door een collega. Pas later bedacht ik me dat ik alleen m'n boxershort aan had... Of ik die tijdens de bevalling niet durfde klagen dat half/half op 2 bedden met harde rand zitten/hangen na een tijdje best pijn doet. Of dat vrijwel alle personeelsleden op elkaar lijken, ik bleef ze door elkaar halen. Als je er lang genoeg bent zijn het de kleine dingen waar je nog een klein beetje "plezier" uit kan halen. En dit zijn nog steeds de delen van het ziekenhuisverhaal die we graag vertellen.

Bij mij/ons komen de emoties vooral de eerste keer dat je iemand ziet die je "voor dit" voor het laatst gezien had weer boven. Daarna is dat weer redelijk onder controle.

Tip (uit de folder): wees duidelijk in wat mensen voor je kunnen doen (of laten)! Veel mensen willen er wel voor je zijn, maar weten niet hoe of zijn bang zich op te dringen. We hebben van meerdere mensen gehoord dat ze niet hadden durven bellen als we niets hadden laten horen.

Pfff, ik heb woensdag en vanmorgen met een goedkope eBaytest gekeken of hcg al keurig daalt... Is het streepje van vandaag net iets donkerder dan die van woensdag, dat was niet de afspraak als er een restje achter blijft, raak je dat dan nog kwijt bij een volgende menstruatie? Of moet ik toch even de arts bellen als dit zo blijft?

Kan me zomaar voorstellen dat je geen eisprong en dus geen menstruatie krijgt als je nog voldoende hcg in je lijf hebt...

Rustig maar SQ, hCG-daling gaat het laatste beetje langzaam. Het hang sterk af van hoe geconcentreerd je urine is hoe goed je dat laatste beetje nog kan meten. Je bent nu anderhalve week verder of is het al een week meer (sorry...).

Je cyclus komt weer op gang als je hCG voldoende gedaald is, maar dat is echt al eerder dan nul. Beide keren was ik al ongesteld voor m'n hCG niet detecteerbaar was (bloedtest, dus geen eerlijk vergelijk, maar geeft wel een beeld).

Kan goed dat je een restje kwijtraakt bij een volgende menstruatie.

Mij was door de vk verteld dat ik na een week of vier eens moest testen of ik al negatief was (dat was voor bekend was dat ik een mola had). Het kan dus denk ik in een 'normale' situatie ook best even duren. Afwachten is ontzettend vervelend, zeker als je niet weet wat er in je lijf gebeurd.

Maar als je het niet vertrouwt...neem dan voor je eigen gemoedsrust toch even contact op met een arts. Weet eigenlijk niet of je dit via de huisarts of via de vk moet regelen. Bij mij ging het in eerste instantie via de vk en daarna bij de tweede keer zelfs eerder contact met de poli gyn gehad dan met de vk.

Beetje duidelijk zo? Ik kan meer vertellen, maar weet niet of je daar op zit te wachten.... Sterkte!

Tnx voor je reactie kursor. Ik ben niet in paniek ofzo, maar vond het raar omdat ik de vorige keer veel langer zwanger was en toen na tien dagen alweer negatief testte. Ik wacht het sowieso minstens nog twee weken af!

Ga je niet naar de vk om met een echo te kijken of het 'schoon' is?
Mijn vk wilde dat zelf graag omdat ze graag zeker wilde zijn dat alles goed ging met me (plus ze had zo'n verhaal van ik geloof het niet meegemaakt; iemand die dacht een mk te hebben en die nog gewoon zwanger bleek na een week of wat erna, ze had 'alleen' een enorme bloedprop + meuk verloren)

Nou, ik heb acht dagen gebloed icm flinke slierten en ander gruis, dus daar geloof ik zelf niet echt in in dit geval maar dat bood ze niet aan nee. Misschien omdat ik koud zes weken was?

Ik had er toen ook geen gevoel bij van dat dat bij mij ook zo kon zijn, je kent je lichaam zelf vrij goed en je gevoel ook.
Maar vond het zien van die lege baarmoeder wel een 'fijn' iets.
Het werd toen heel definitief confronterend, en echt zo van nu is het klaar, maar ik kon het daarna wel beter afsluiten en de verwerking kon toen beginnen.

Had trouwens vandeweek wel een enorm moment van bah ga weg, toen ik iemand hoorde die uitgerekend was op de datum die ik eerst had. Kon dat heel even niet hebben, terwijl ik dat eigenlijk niet mag denken nu
Maar het idee van ik had ook al zo ver kunnen zijn dat n zo'n mooi buikje kunnen hebben vond ik even oneerlijk..

ik zag vandaag de huidige vriendin van een heel naar werkschuw egocentrisch vrouwenmishandelend (pas na onze relatie overigens) ex-vriendje met een hele dikke buik lopen, toen werd ik wel een beetje boos zeg, nondeju

Heuj Skjoe'tje, kus vanaf hier he? You know where to find me! En je omgeving is een wonderlijk iets.. Zowel je grote steun als de ergste oprakelaar.

Gadver een groen monster! En ik vind mezelf best wel een beetje kut daar om! (Mag je eigenlijk wel kut zeggen op fok?)

'tuurlijk, want dat is het toch ook?

quote:

Op dinsdag 17 december 2013 13:53 schreef DagenNachtdromer het volgende:
Gadver een groen monster! En ik vind mezelf best wel een beetje kut daar om! (Mag je eigenlijk wel kut zeggen op fok?)

Ik voel je pijn! En och, hier mag het
Nog heel even wachten lieve DND, jouw tijd komt ook snel! Al doet het soms pijn

Kut zeggen mag, maar jezelf kut vinden omdat je niet bovenmenselijk bent en je wel jaloerse gevoelens hebt, dat zou je dan weer niet hoeven doen

quote:

Op dinsdag 17 december 2013 13:59 schreef miss_sly het volgende:
Kut zeggen mag, maar jezelf kut vinden omdat je niet bovenmenselijk bent en je wel jaloerse gevoelens hebt, dat zou je dan weer niet hoeven doen

En wat Sly zegt. Zoals immer

Had niet verwacht dat gevoel erger werd met de tijd. Rotgevoelens horen toch te slijten en niet te versterken?

Jullie zijn lieverds!

quote:

Op dinsdag 17 december 2013 14:05 schreef DagenNachtdromer het volgende:
Had niet verwacht dat gevoel erger werd met de tijd. Rotgevoelens horen toch te slijten en niet te versterken?

Jullie zijn lieverds!

DND, het is niet erg...gevoel komt en gaat in golven. Je bent er nog zo mee bezig en het is ook voor jou nog flink vers. Neem het jezelf niet kwalijk.

Wat Kursor zegt, het heeft tijd nodig.. Ik ben nu 18w zwanger en ben ook soms jaloers op een nicht die volgende week uitgerekend is.. Omdat ik ook morgen was uitgerekend. Veel sterkte

Dank je wel iedereen. voor jullie allemaal!

Ik hoop ook heel erg dat ik in ieder geval zwanger ben voor de datum dat is uitgerekend was

Toch maar even hier, aangezien ik het in WOHTS niet echt op zijn plaats vind...

Ik had gisteren weer even een flinke dip. Ondanks dat ik me best heel groot en flink kan houden en er ook meestal wel rationeel tegenaan kan kijken, verval ik soms in een flinke golf van vreselijk negatieve gevoelens. Het zijn gevoelens waar ik me best wel eens flink voor schaam, maar ik wil niet in de taboesfeer blijven hangen dus ik ga ze toch delen. Misschien herkent iemand ze.

- Ik voel regelmatig vreselijke afgunst naar vrouwen die geen miskraam hebben gehad. Vrouwen die, in mijn ogen, giechelend binnen een maand zwanger worden en dan gewoon een kindje krijgen, zomaar, zonder veel gedoe. Of al die oepsjes die maar gebeuren. Waarom gebeurt dat anderen? Waarom moet er bij ons zo'n bagage aan hangen?

- ik kan me in de verste verte niet meer voorstellen dat het ooit voor mij ook zo zal zijn. Dat ik zwanger word en het nièt eindigt in bloed en pijn en niks. Dat er zoiets bestaat als zwanger worden, daar blij om zijn, en dat ik het uberhaupt zou redden tot aan een echo en dan ook nog eens een goède echo. Dat kan niet, dat bestaat niet, laat staan dat ik ooit een kindje zal voelen of laat staan, baren. Dat is iets dat anderen overkomt. Dat gevoel is zo allesoverheersend soms dat ik dan echt heel erg moet huilen uit het niets.

En ja, ik wèèt de statistieken. Ik wèèt dat de kans enorm groot is dat ook wij wel een kindje gaan krijgen. Maar waar ik me dat helemaal kon voorstellen na mijn eerste positieve test, is dat nu helemaal verdwenen. Ik ben ontzettend bang. En als ik die gevoelens probeer te delen IRL is vaak de enige repliek "het komt wel goed". (ik ken IRL eigenlijk nauwelijks mensen die dit mee hebben gemaakt ook).

Ik kan me ook zomaar voorstellen dat meer vrouwen hier na 1 of meer miskramen last van hebben gehad. Wat heeft je daarbij geholpen, of juist niet?

Ik heb geen antwoord op je vragen. Ik vind het knap dat je je gevoelens zo goed bespreekbaar kunt maken!

SQ
Heel herkenbaar helaas. Die onzekerheid die het met zich meebrengt is killing. En het moeilijkst idd je omgeving die zomaar zwanger wordt en blijft of het niets is. Hoe ermee om te gaan... pfff! Dat blijft moeilijk want het doet gewoon pijn!
Misschien iets om bij je huisarts aan te kaarten? Na mijn (late) miskraam werd ik gebeld hoe het ging en als ik vast zou lopen met mijn gevoelens moest ik aan de bel trekken.

mijn huisarts weet niet eens van de situatie af

Ik ben wel sinds april 100% vrij van antidepressiva (na zes jaar een dagelijkse dosis van 20mg paroxetine) en moet eigenlijk nog een evaluatiegesprek met hem hebben daarover (is er door bruiloft en huwelijksreis destijds niet van gekomen), misschien wel goed om dat dan eens aan te kaarten.

On the bright side: ik red het behoorlijk goed zonder AD, in een periode die emotioneel veeleisend is, dus ik heb in elk geval geleerd om emotioneel op eigen benen te staan. Als me dit was gebeurd vlak vòòr ik die medicijnen kreeg was ik zekersteweten afgevoerd
(ik probeer altijd positieve aspecten te vinden )

quote:

Op woensdag 8 januari 2014 09:55 schreef Stormqueen het volgende:
Ik had gisteren weer even een flinke dip. Ondanks dat ik me best heel groot en flink kan houden en er ook meestal wel rationeel tegenaan kan kijken, verval ik soms in een flinke golf van vreselijk negatieve gevoelens. Het zijn gevoelens waar ik me best wel eens flink voor schaam, maar ik wil niet in de taboesfeer blijven hangen dus ik ga ze toch delen. Misschien herkent iemand ze.

De folder van het ziekenhuis zei: "Alles wat jij voelt is normaal". En in onze ervaring klopt dat ook.

quote:

- Ik voel regelmatig vreselijke afgunst naar vrouwen die geen miskraam hebben gehad. Vrouwen die, in mijn ogen, giechelend binnen een maand zwanger worden en dan gewoon een kindje krijgen, zomaar, zonder veel gedoe. Of al die oepsjes die maar gebeuren. Waarom gebeurt dat anderen? Waarom moet er bij ons zo'n bagage aan hangen?

Ik ben ook stikjaloers! En ik schaam me daar echt niet voor.
Maar maak jezelf niet gek, er is geen antwoord op het "waarom".

quote:

- ik kan me in de verste verte niet meer voorstellen dat het ooit voor mij ook zo zal zijn. Dat ik zwanger word en het nièt eindigt in bloed en pijn en niks. Dat er zoiets bestaat als zwanger worden, daar blij om zijn, en dat ik het uberhaupt zou redden tot aan een echo en dan ook nog eens een goède echo. Dat kan niet, dat bestaat niet, laat staan dat ik ooit een kindje zal voelen of laat staan, baren. Dat is iets dat anderen overkomt. Dat gevoel is zo allesoverheersend soms dat ik dan echt heel erg moet huilen uit het niets.

En ja, ik wèèt de statistieken. Ik wèèt dat de kans enorm groot is dat ook wij wel een kindje gaan krijgen. Maar waar ik me dat helemaal kon voorstellen na mijn eerste positieve test, is dat nu helemaal verdwenen. Ik ben ontzettend bang. En als ik die gevoelens probeer te delen IRL is vaak de enige repliek "het komt wel goed". (ik ken IRL eigenlijk nauwelijks mensen die dit mee hebben gemaakt ook).

Ik kan me ook zomaar voorstellen dat meer vrouwen hier na 1 of meer miskramen last van hebben gehad. Wat heeft je daarbij geholpen, of juist niet?

Herkenbaar helaas

Ik heb Romeo (1990, Nederlandse film) al eerder gepost. Deze kregen wij aangeraden door de verloskundige. Het is een moeilijke film om te kijken, maar grotendeels zo herkenbaar.

Herkenbaar SQ, heel herkenbaar. Bij mij heeft het ook lang geduurd voor ik kon vertrouwen op mijn lijf toen ik voor de derde keer zwanger raakte.
Ik weet ook niet zo goed wat te zeggen, alles klinkt toch als loze woorden..

hoe gaat het nu met jullie, Remco?

quote:

Op woensdag 8 januari 2014 10:25 schreef .Sparkling. het volgende:
Herkenbaar SQ, heel herkenbaar. Bij mij heeft het ook lang geduurd voor ik kon vertrouwen op mijn lijf toen ik voor de derde keer zwanger raakte.
Ik weet ook niet zo goed wat te zeggen, alles klinkt toch als loze woorden..

Geeft niks Spark, dito voor de anderen, alleen al de bevestiging dat je niet de enige bent met deze gevoelens is al een enorme opsteker, hoe droevig het ook is dat zoveel mensen dit (hebben) moeten voelen.