Zwanger... en dan gaat het mis #17

Meh, heb al sinds woensdagmiddag thuis gewerkt, was er wel mee klaar, maar ik ga zo toch maar...

Ja, dat snap ik, dat thuiszitten is ook niets. Inderdaad maar ietsje eerder gaan, dat je wat ruimte hebt voor je zelf.

Ik krijg gelukkig wel de ruimte van mijn baas, dat is fijn.

Overigens blijf ik me verwonderen over de reacties die mensen soms geven. Ik heb het al eerder gezegd, mensen proberen het soms te verzachten door gekke dingen te zeggen als "gelukkig raak je makkelijk zwanger, dan is het toch een stuk minder erg!".
Of in de categorie "Ik heb ook iets ergs meegemaakt": "Ik snap hoe je je voelt, ik voelde me ook erg boos en teleurgesteld toen ik van de week ongesteld werd" (na maar liefst drie maanden proberen zwanger worden).

Het is een vreemd soort behoefte van de mens om het allemaal af te zwakken. Ik weet ook heus wel dat zulke opmerkingen niet uit een kwaad hart komen, en dat vrijwel iedereen het oprecht kut vindt voor je, maar soms blijven dingen die goed bedoeld zijn maar heel fout aankomen toch erg lang naklinken. Het doet je overwegen om er misschien maar beter niet over te praten. Dat is voor iedereen makkelijker, want dan hoef je ook geen reactie te geven.

Naja, nu laat ik het wel erg zwaar klinken. Maar ik snap ook wel dat het voor anderen moeilijk is. Ik wil ook geen "geval" worden waarbij "bepaalde onderwerpen" vermeden moeten worden. Dus ik probeer ook zoveel mogelijk de rug te rechten en gewoon door te gaan met wat ik altijd al deed.

(maar ik moest toch nog wel met een grote boog om de zwangere en de pas bevallen heen lopen in de Jumbo gisteren )

SQ, heel begrijpelijk. En mensen hebben gewoon echt geen idee wat ze moeten zeggen. En daar ligt ook het 'probleem', ze hebben het gevoel ofzo alsof ze iets MOETEN zeggen, terwijl dat helemaal niet nodig is. Een schouderklopje, of gewoon een 'sterkte' kan al helpen.
Soms zeiden mensen tegen mij, 'ik weet niet wat ik moet zeggen'. En dan antwoordde ik dat dat helemaal ok was, want ik wist het zelf vaak ook niet.
Liever dat dan 'ja maar je bent nog jong!', 'maar je weet ik ieder geval dat je zwanger kunt worden!', 'maar niet nu opgeven hoor, ik wil wel dat ... grote neef wordt!'... Al die goedbedoelde dooddoeners die je uiteindelijk alleen maar verdrietiger maken. Althans, dat deed het bij mij wel. Maar je kunt het die arme donders niet kwalijk nemen, ze hebben echt werkelijk geen idee.

De week na mijn 'miskraam' gingen we een weekje weg, dit stond al gepland... met een stel die al een half jaar in blijde verwachting waren. En zij maar klagen over kwaaltjes. En dat is in een normale situatie prima, maar het was soms pure torture. En het cliche is waar, je ziet ineens OVERAL zwangere vrouwen!

Val jezelf over al die dingen niet te zwaar. Het is gewoon kut en verdrietig dat dit gebeurt en daar mag je al die negatieve gevoelens en gedachten bij hebben. Je moet daar niet oneindig in blijven hangen, maar het is nu allemaal nog erg vers, dus neem de tijd.

Wat betreft de reacties: ik begrijp wat je bedoelt. Een andere overweging die ik destijds gemaakt heb en na lang nadenken ook voor gegaan ben, is uitleggen wat een dergelijke opmerking met je doet. Dat het je niet helpt, integendeel. Dat is niet gemakkelijk, maar misschien lucht het juist ook wel op.

Nou ja, nog maar een dikke knuffel

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 10:42 schreef Take_A_Picture het volgende:
SQ, heel begrijpelijk. En mensen hebben gewoon echt geen idee wat ze moeten zeggen. En daar ligt ook het 'probleem', ze hebben het gevoel ofzo alsof ze iets MOETEN zeggen, terwijl dat helemaal niet nodig is. Een schouderklopje, of gewoon een 'sterkte' kan al helpen.
Soms zeiden mensen tegen mij, 'ik weet niet wat ik moet zeggen'. En dan antwoordde ik dat dat helemaal ok was, want ik wist het zelf vaak ook niet.
Liever dat dan 'ja maar je bent nog jong!', 'maar je weet ik ieder geval dat je zwanger kunt worden!', 'maar niet nu opgeven hoor, ik wil wel dat ... grote neef wordt!'... Al die goedbedoelde dooddoeners die je uiteindelijk alleen maar verdrietiger maken. Althans, dat deed het bij mij wel. Maar je kunt het die arme donders niet kwalijk nemen, ze hebben echt werkelijk geen idee.

De week na mijn 'miskraam' gingen we een weekje weg, dit stond al gepland... met een stel die al een half jaar in blijde verwachting waren. En zij maar klagen over kwaaltjes. En dat is in een normale situatie prima, maar het was soms pure torture. En het cliche is waar, je ziet ineens OVERAL zwangere vrouwen!

die vind ik nog wel het pijnlijkst ergens Alsof het jou te verwijten valt als Petje geen neef wordt, wat een pile of crap Maar idd.... ze bedoelen het niet zo, maar huuuu, denk alsjeblieft een heel klein beetje na!

Dat was mijn broer, toen ik net uit het ziekenhuis kwam na de hele rollercoaster van, je kindje is te klein voor bijna 17 weken - je kindje is dood - hier heb je een pil en meld je dinsdag in het ziekenhuis voor de 'bevalling'. Ik was echt net bij m'n schoonouders aangekomen (daar gingen we als eerste naartoe na het nieuws) en m'n broer woonde toen nog in het huis daarnaast. En dat was echt het eerste wat hij zei toen ik het hem kwam vertellen. Ik heb het hem dat nog best lang kwalijk genomen... gemeen he

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 10:56 schreef Take_A_Picture het volgende:
ken - je kindje is dood - hier heb je een pil en meld je dinsdag in het ziekenhuis voor de 'bevalling'. Ik was echt net bij m'n schoonouders aangekomen (daar gingen we als eerste naartoe na het nieuws) en m'n broer woonde toen nog in het huis daarnaast. En dat was echt het eerste wat hij zei toen ik het hem kwam vertellen. Ik heb het hem dat nog best lang kwalijk genomen... gemeen he

nee, ik kan het me helemaal voorstellen. Ik vind het eerder gemeen van hem. Zo ondoordacht

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 10:56 schreef Take_A_Picture het volgende:
Dat was mijn broer, toen ik net uit het ziekenhuis kwam na de hele rollercoaster van, je kindje is te klein voor bijna 17 weken - je kindje is dood - hier heb je een pil en meld je dinsdag in het ziekenhuis voor de 'bevalling'. Ik was echt net bij m'n schoonouders aangekomen (daar gingen we als eerste naartoe na het nieuws) en m'n broer woonde toen nog in het huis daarnaast. En dat was echt het eerste wat hij zei toen ik het hem kwam vertellen. Ik heb het hem dat nog best lang kwalijk genomen... gemeen he

Nee, niet gemeen, heel logisch. Zoiets zeg je niet, gewoon niet!

Hij is ook niet de handigste met uitspraken soms. Wel jammer, vroeger lagen we veel meer op 1 lijn. Maar dat is weer een heel ander verhaal

Sq, ik heb er bij mijn tweede miskraam voor gekozen om het minder mensen te vertellen. Scheelt inderdaad veel 'opbeurende reacties'. Kwam ook wel door de situatie; de nacht volgend op de slecht-nieuws-echo gingen we op vakantie naar Frankrijk. Niemand heeft me in de twee weken erna gemist. Even een tijdje samen in een luchtbel verdrietig zijn, maar ook van elkaar genieten...even helemaal wat anders. Ik gun dat jou ook. Alleen thuis zitten is niets, maar zoals je gisteren over je werk schreef is dat nu ook niet de plaats waar je wilt zijn.

Op mijn werk valt het gelukkig wel mee, dit soort opmerkingen vallen juist vooral in de privésfeer
En ik heb je verhaal gelezen ja.... het lijkt me wel een fijne rustige situatie om het rustig samen in te verwerken.
An sich gaat het ook best goed met me, al merk ik dat ik erg veel moeite heb met concentratie momenteel. Op mijn werk dan, als ik mijn hersenen echt moet gebruiken. Er komt gewoon niks uit. Simpele karweitjes zoals koken en haken en routine-rapportjes draaien zijn geen probleem, maar ik probeer nog een target te halen voor dit jaar maar ik vrees het ergste

SQ sterkte ik herken het wel van het voorgevoel, ik zei dit ook steeds tegen mijn vriend dat het niet goed ging blijven lopen, zelfs na een goede echo op 8w. En idd op 8w4d bloedverlies en naar de gyn, hartje was gestopt. Ik had het moeilijker met de 2de keer dan met mijn 1e mk, ook al was het voorgevoel er.. Neem de tijd die je nodig hebt, ik begrijp het wel. En die opmerkingen idd van: je geraakt tenminste zwanger, het moest zo zijn, er was iets fout, allemaal mss goedbedoeld maar dat helpt helemaal niet op dat moment.. Na mijn curretage zijn wij trouwens er ook op uit geweest, bijna niemand wist het toen, had er geen zin in om te vertellen.. Neem de tijd die je nodig hebt! Sterkte (ik had trouwens helemaal niet door dat je TB was, niet dat het er toe doet natuurlijk..)

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 10:31 schreef Stormqueen het volgende:
Ik krijg gelukkig wel de ruimte van mijn baas, dat is fijn.

Overigens blijf ik me verwonderen over de reacties die mensen soms geven. Ik heb het al eerder gezegd, mensen proberen het soms te verzachten door gekke dingen te zeggen als "gelukkig raak je makkelijk zwanger, dan is het toch een stuk minder erg!".
Of in de categorie "Ik heb ook iets ergs meegemaakt": "Ik snap hoe je je voelt, ik voelde me ook erg boos en teleurgesteld toen ik van de week ongesteld werd" (na maar liefst drie maanden proberen zwanger worden).

Het is een vreemd soort behoefte van de mens om het allemaal af te zwakken. Ik weet ook heus wel dat zulke opmerkingen niet uit een kwaad hart komen, en dat vrijwel iedereen het oprecht kut vindt voor je, maar soms blijven dingen die goed bedoeld zijn maar heel fout aankomen toch erg lang naklinken. Het doet je overwegen om er misschien maar beter niet over te praten. Dat is voor iedereen makkelijker, want dan hoef je ook geen reactie te geven.

Naja, nu laat ik het wel erg zwaar klinken. Maar ik snap ook wel dat het voor anderen moeilijk is. Ik wil ook geen "geval" worden waarbij "bepaalde onderwerpen" vermeden moeten worden. Dus ik probeer ook zoveel mogelijk de rug te rechten en gewoon door te gaan met wat ik altijd al deed.

(maar ik moest toch nog wel met een grote boog om de zwangere en de pas bevallen heen lopen in de Jumbo gisteren )

Fijn dat je vanuit je werk de ruimte krijgt!

"Het is een vreemd soort behoefte van de mens om het allemaal af te zwakken." --> ik denk dat je het niet moet zien als afzwakken. De miskraam zelf blijft even kut, ik betwijfel serieus of mensen dát proberen af te zwakken. Volgens mij is het meer het toevoegen van een aantal verzachtende omstandigheden ofzo, een paar lichtpuntjes toevoegen aan de klote situatie (die an sich even klote blijft).

Volgens mij ben ik ook een van de weinigen, maar voor mij golden een aantal van die dooddoeners overigens juist wel. Ik vond het een geruststellend idee dat ik in ieder geval snel zwanger kon worden, en liever nu erachter komen dan een stuk later in de zwangerschap bijvoorbeeld. Maar dat is ook heel persoonlijk natuurlijk. Neemt niet weg dat ik de mk zelf gewoon klote vond. Daar verandert alsnog niets aan.

Wat ik wél heel pijnlijk vond, en dat herken ik absoluut terug in jullie verhalen, was dat mijn schoonzusje toen net in de eerste ronde/poging zat met zwanger worden (van haar tweede kindje). Op zondagochtend laten weten dat ik definitief een miskraam had gehad _{(eerst op zaterdagavond dat ik veel bloedverlies had, krampen en dat het dus mis was)}, en een paar uur later stond er op haar facebook iets van "*feeling sad* net ongesteld geworden ". Zoiets althans. Dat kwam heel hard aan. Ik had verdorie nét een miskraam achter de rug.

Heb zelf trouwens ook even 'rust' genomen. Even niks geen zwanger (worden) aan mn kop. Geloof dat we 2 of 3 pogingen er heel bewust niet mee bezig zijn geweest. En daarna voelde het pas weer 'goed'. Dat hielp mij heel goed in ieder geval.

Anyhoo, sterkte Ik vind het echt heel klote voor je/jullie.

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 10:31 schreef Stormqueen het volgende:
Overigens blijf ik me verwonderen over de reacties die mensen soms geven. Ik heb het al eerder gezegd, mensen proberen het soms te verzachten door gekke dingen te zeggen als "gelukkig raak je makkelijk zwanger, dan is het toch een stuk minder erg!".
Of in de categorie "Ik heb ook iets ergs meegemaakt": "Ik snap hoe je je voelt, ik voelde me ook erg boos en teleurgesteld toen ik van de week ongesteld werd" (na maar liefst drie maanden proberen zwanger worden).

Onze ziekenhuisbrochure gaf ook aan dat mensen verkeerde dingen kunnen zeggen, incl. voorbeelden. En die voorbeelden hebben we daarna daadwerkelijk meegemaakt. Ik snap de behoefte, maar het helpt niet.
Mijn vrouw had op het werk nu het tegenovergestelde: collega's die vertellen dat dat van haar erger was dan hetgeen een andere collega nu meemaakt. Het klopt zeker, maar het helpt niemand om er op te wijzen.

Ik denk dat ik nu heel goed kan zeggen dat ik weet hoe iemand in deze situatie zich voelt. Maar ik had het veel liever niet geweten. Ik wens je heel veel succes en sterkte Stormqueen! Net als meer mensen hier lees ik dit topic regelmatig door, maar ben ik vrij stilletjes. Er valt zo weinig te zeggen.

quote:

(maar ik moest toch nog wel met een grote boog om de zwangere en de pas bevallen heen lopen in de Jumbo gisteren )

Het wordt minder. Langzaam. Met de tijd... Ik denk nog steeds: "bastards!" als ik een Maxi-Cosi zie. Ik weet dat ze er niets aan kunnen doen, maar toch voelt het zo.

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 21:57 schreef Cocotrimonium het volgende:
en liever nu erachter komen dan een stuk later in de zwangerschap bijvoorbeeld

Klopt. Hoe later in de zwangerschap, hoe moeilijker. Maar ik kan me voorstellen dat het nog veel moeilijker is als je je kind verliest als hij/zij kleuter is. Of tiener. Of zelfs jongvolwassen. Hoe langer het duurt, hoe meer binding je opbouwt.

Over botte opmerkingen: ze zijn vrijwel altijd ongetwijfeld goed bedoeld, maar soms snap ik ze echt niet. De collega van mijn vrouw kreeg van de arts de vraag: "ben je niet blij?" (nadat de miskraam achter de rug was).

Volgens mij ben ik de enige man in dit topic. Ik wens jullie allemaal sterkte!

Bij ons is het ondertussen ruim 3 maanden geleden dat ons dochtertje dood ter wereld kwam. Emotioneel gaat het steeds beter (maar niet altijd even makkelijk). Lichamelijk is mijn vrouw nog steeds aan het ontzwangeren. De volgende test staat later deze maand gepland, dan in januari naar de gynaecoloog (kijken wat haar mening is voor de toekomst) en in februari weer de internist.

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 21:57 schreef Cocotrimonium het volgende:

[..]

Fijn dat je vanuit je werk de ruimte krijgt!

"Het is een vreemd soort behoefte van de mens om het allemaal af te zwakken." --> ik denk dat je het niet moet zien als afzwakken. De miskraam zelf blijft even kut, ik betwijfel serieus of mensen dát proberen af te zwakken. Volgens mij is het meer het toevoegen van een aantal verzachtende omstandigheden ofzo, een paar lichtpuntjes toevoegen aan de klote situatie (die an sich even klote blijft).

nee, afzwakken is niet het juiste woord, maar ik merk gewoon dat mensen vaak positieve dingen willen toevoegen aan iets wat helemaal niet positief ìs. Omdat het dan makkelijker is om mee om te gaan.

quote:

Volgens mij ben ik ook een van de weinigen, maar voor mij golden een aantal van die dooddoeners overigens juist wel. Ik vond het een geruststellend idee dat ik in ieder geval snel zwanger kon worden, en liever nu erachter komen dan een stuk later in de zwangerschap bijvoorbeeld. Maar dat is ook heel persoonlijk natuurlijk. Neemt niet weg dat ik de mk zelf gewoon klote vond. Daar verandert alsnog niets aan.

oh, maar ik vìnd het ook wel, en ik ben er blij om, ik hoef er alleen niet door iedereen elke dag aan herinnerd te worden. Het komt soms een beetje over als "Wat zeik je nou, het komt wel goed, doe nu maar weer lachen want dat kan ik beter handelen".
Nogmaals, ik WEET dat het niet zo is, maar zo voelt het wel, soms, op slechte momenten.

quote:

Wat ik wél heel pijnlijk vond, en dat herken ik absoluut terug in jullie verhalen, was dat mijn schoonzusje toen net in de eerste ronde/poging zat met zwanger worden (van haar tweede kindje). Op zondagochtend laten weten dat ik definitief een miskraam had gehad _{(eerst op zaterdagavond dat ik veel bloedverlies had, krampen en dat het dus mis was)}, en een paar uur later stond er op haar facebook iets van "*feeling sad* net ongesteld geworden ". Zoiets althans. Dat kwam heel hard aan. Ik had verdorie nét een miskraam achter de rug.

Kan ik me helemaal voorstellen. Daar zit je echt niet op te wachten dan.

anyway, ik kom nu hier misschien echt over als een ontzettende dramaqueen, van "kijk eens hoe erg het allemaal met me is", dat is volgens mij niet zo (zo voel ik me althans niet) maar dit topic is voor mij het enige plekje waar ik dat soort verwonderingen een beetje kan ventileren, ik denk niet dat de buitenwereld daar verder veel last van heeft.
Het is ook heus helemaal niet zo erg met me, het leven gaat door, en ook dit hoort er nou eenmaal bij.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

_{dik kans dat ik deze spoiler zo weer weg haal, dus gaarne niet quoten.}

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 22:14 schreef RemcoDelft het volgende:

[..]

Onze ziekenhuisbrochure gaf ook aan dat mensen verkeerde dingen kunnen zeggen, incl. voorbeelden. En die voorbeelden hebben we daarna daadwerkelijk meegemaakt. Ik snap de behoefte, maar het helpt niet.
Mijn vrouw had op het werk nu het tegenovergestelde: collega's die vertellen dat dat van haar erger was dan hetgeen een andere collega nu meemaakt. Het klopt zeker, maar het helpt niemand om er op te wijzen.

Ik denk dat ik nu heel goed kan zeggen dat ik weet hoe iemand in deze situatie zich voelt. Maar ik had het veel liever niet geweten. Ik wens je heel veel succes en sterkte Stormqueen! Net als meer mensen hier lees ik dit topic regelmatig door, maar ben ik vrij stilletjes. Er valt zo weinig te zeggen.

[..]

Het wordt minder. Langzaam. Met de tijd... Ik denk nog steeds: "bastards!" als ik een Maxi-Cosi zie. Ik weet dat ze er niets aan kunnen doen, maar toch voelt het zo.

[..]

Klopt. Hoe later in de zwangerschap, hoe moeilijker. Maar ik kan me voorstellen dat het nog veel moeilijker is als je je kind verliest als hij/zij kleuter is. Of tiener. Of zelfs jongvolwassen. Hoe langer het duurt, hoe meer binding je opbouwt.

Over botte opmerkingen: ze zijn vrijwel altijd ongetwijfeld goed bedoeld, maar soms snap ik ze echt niet. De collega van mijn vrouw kreeg van de arts de vraag: "ben je niet blij?" (nadat de miskraam achter de rug was).

Volgens mij ben ik de enige man in dit topic. Ik wens jullie allemaal sterkte!

Bij ons is het ondertussen ruim 3 maanden geleden dat ons dochtertje dood ter wereld kwam. Emotioneel gaat het steeds beter (maar niet altijd even makkelijk). Lichamelijk is mijn vrouw nog steeds aan het ontzwangeren. De volgende test staat later deze maand gepland, dan in januari naar de gynaecoloog (kijken wat haar mening is voor de toekomst) en in februari weer de internist.

Dat niet weten wat te zeggen, dat heb ik erg sterk met jouw verhaal. En natuurlijk kun je porties ellende niet vergelijken, maar wat jullie hebben doorgemaakt klinkt echt als de hel op aarde voor mij. En daar zijn geen woorden voor, dat kan niet en dat hoeft ook niet.
Ik hoop dat jullie alles wat er is gebeurd uiteindelijk toch nog een plekje kunnen geven, en op den duur ook weer vooruit kunnen kijken en een mooie toekomst tegemoet kunnen gaan.

Ik vind het heel moeilijk... Ik weet namelijk echt niet wat te zeggen, hoe uit te drukken dat ik het vreselijk vind voor degene die zoiets mee maakt. Dat ik me niet eens kan voorstellen wat het met je doet, me soms haast schuldig voelen over het 'gemak' waarmee het hier ging/gaat. En ik wil toch dat duidelijk is dat ik meeleef...

Dus daarom geen woorden, maar gewoon

Ik begrijp je gevoelens heel goed hoor. Ben iemand die zelf vrij snel relativeert en de miskraam best snel een plekje heeft kunnen geven, maar dat wil niet zeggen dat je er dan helemaal nooit meer verdrietig/boos/watdanook over bent/kunt zijn/mag zijn. Maar denk dat mensen allang blij zijn dat het 'zo goed' met je gaat en het niet willen oprakelen ofzo?

Ik heb er ook veel over gepraat/ben er heel open over geweest. Gelukkig gaf men mij niet het gevoel dat het nu maar over moest zijn oid.

Oh, ik vind je trouwens helemaal geen dramaqueen. Hier belicht je toch vaak een aspect van je gevoel op dit moment, zeg maar. Wil niet zeggen dat je je zo 100% van de tijd voelt. Maar het kan alsnog regelmatig/ van tijd tot tijd kut zijn.
Nogmaals, ik heb het zelf snel kunnen accepteren, een plek gegeven en kunnen verwerken, maar dat is imo niet hetzelfde als je je er nooit meer klote door (kunnen) voelen. En het is fijn als je dan ergens kunt spuien.

Bovendien, tijdens mijn zwangerschap erna merkte ik heel goed dat deze ervaring mij wel degelijk heeft gevormd (logisch ook). Ik was een stuk minder onbezorgd en werd zenuwachtig van ieder krampje. Dat werd uiteindelijk wel minder natuurlijk, maar het was -zeker in het begin- absoluut gekleurd door de eerdere miskraam.

En ja, als je er twee achter elkaar hebt, dan kan ik me heel goed voorstellen dat dat je nóg meer 'tekent'. En ook al heb je het al een plekje kunnen geven of niet, dat wil niet zeggen dat je het er dan ook nooit meer over wilt hebben of je je er nooit meer rot over zult voelen.

_{Sterker nog, ik denk persoonlijk dat dat ook bij acceptatie en verwerking hoort. Het erover willen én kunnen hebben, en jezelf ook toe kunnen staan je er -soms- nog even rot over te voelen.}

quote:

Op dinsdag 10 december 2013 22:14 schreef RemcoDelft het volgende:

[..]

Onze ziekenhuisbrochure gaf ook aan dat mensen verkeerde dingen kunnen zeggen, incl. voorbeelden. En die voorbeelden hebben we daarna daadwerkelijk meegemaakt. Ik snap de behoefte, maar het helpt niet.
Mijn vrouw had op het werk nu het tegenovergestelde: collega's die vertellen dat dat van haar erger was dan hetgeen een andere collega nu meemaakt. Het klopt zeker, maar het helpt niemand om er op te wijzen.

Ik denk dat ik nu heel goed kan zeggen dat ik weet hoe iemand in deze situatie zich voelt. Maar ik had het veel liever niet geweten. Ik wens je heel veel succes en sterkte Stormqueen! Net als meer mensen hier lees ik dit topic regelmatig door, maar ben ik vrij stilletjes. Er valt zo weinig te zeggen.

[..]

Het wordt minder. Langzaam. Met de tijd... Ik denk nog steeds: "bastards!" als ik een Maxi-Cosi zie. Ik weet dat ze er niets aan kunnen doen, maar toch voelt het zo.

[..]

Klopt. Hoe later in de zwangerschap, hoe moeilijker. Maar ik kan me voorstellen dat het nog veel moeilijker is als je je kind verliest als hij/zij kleuter is. Of tiener. Of zelfs jongvolwassen. Hoe langer het duurt, hoe meer binding je opbouwt.

Over botte opmerkingen: ze zijn vrijwel altijd ongetwijfeld goed bedoeld, maar soms snap ik ze echt niet. De collega van mijn vrouw kreeg van de arts de vraag: "ben je niet blij?" (nadat de miskraam achter de rug was).

Volgens mij ben ik de enige man in dit topic. Ik wens jullie allemaal sterkte!

Bij ons is het ondertussen ruim 3 maanden geleden dat ons dochtertje dood ter wereld kwam. Emotioneel gaat het steeds beter (maar niet altijd even makkelijk). Lichamelijk is mijn vrouw nog steeds aan het ontzwangeren. De volgende test staat later deze maand gepland, dan in januari naar de gynaecoloog (kijken wat haar mening is voor de toekomst) en in februari weer de internist.

Je kunt natuurlijk alles relativeren (doelend op jouw reactie op mij), en dat is ook zo, hoe meer binding hoe erger. Mij hielp dat destijds, maar ook jezelf toestaan je eigen situatie óók gewoon kut te vinden.

Ik kan me bijvoorbeeld echt helemaal niks voorstellen bij jullie ervaring, hoe heftig dat moet zijn. Veel sterkte gewenst.

quote:

Op woensdag 11 december 2013 09:41 schreef Cocotrimonium het volgende:
Ik begrijp je gevoelens heel goed hoor. Ben iemand die zelf vrij snel relativeert en de miskraam best snel een plekje heeft kunnen geven, maar dat wil niet zeggen dat je er dan helemaal nooit meer verdrietig/boos/watdanook over bent/kunt zijn/mag zijn. Maar denk dat mensen allang blij zijn dat het 'zo goed' met je gaat en het niet willen oprakelen ofzo?

Goed punt, dat zou het wel kunnen zijn natuurlijk.

quote:

Ik heb er ook veel over gepraat/ben er heel open over geweest. Gelukkig gaf men mij niet het gevoel dat het nu maar over moest zijn oid.

Oh, ik vind je trouwens helemaal geen dramaqueen. Hier belicht je toch vaak een aspect van je gevoel op dit moment, zeg maar. Wil niet zeggen dat je je zo 100% van de tijd voelt. Maar het kan alsnog regelmatig/ van tijd tot tijd kut zijn.
Nogmaals, ik heb het zelf snel kunnen accepteren, een plek gegeven en kunnen verwerken, maar dat is imo niet hetzelfde als je je er nooit meer klote door (kunnen) voelen. En het is fijn als je dan ergens kunt spuien.

Bovendien, tijdens mijn zwangerschap erna merkte ik heel goed dat deze ervaring mij wel degelijk heeft gevormd (logisch ook). Ik was een stuk minder onbezorgd en werd zenuwachtig van ieder krampje. Dat werd uiteindelijk wel minder natuurlijk, maar het was -zeker in het begin- absoluut gekleurd door de eerdere miskraam.

En ja, als je er twee achter elkaar hebt, dan kan ik me heel goed voorstellen dat dat je nóg meer 'tekent'. En ook al heb je het al een plekje kunnen geven of niet, dat wil niet zeggen dat je het er dan ook nooit meer over wilt hebben of je je er nooit meer rot over zult voelen.

_{Sterker nog, ik denk persoonlijk dat dat ook bij acceptatie en verwerking hoort. Het erover willen én kunnen hebben, en jezelf ook toe kunnen staan je er -soms- nog even rot over te voelen.}

nee, ja, klopt. Ik voel me ook over het algemeen wel prima. Het scheelt ook wel dat het december is en niet januari denk ik. Maar het gaat inderdaad met vlagen. Dat het omhoog komt. Ik ben ook helemaal niet meer het type om erg lang te rouwen. Vroeger veel te veel gedaan en dat heeft me alleen maar extra ellende opgeleverd

Sq. Je spoiler geeft echt precies weer hoe je je na een miskraam voelt. Zo herkenbaar voor mij. Helemaal niet raar dus. Er staan een aantal pijnpunten in die nog langer bljjven helaas...

Ik vind je helemaal geen dramaqueen hoor, je bent toch een Stormqueen? (ba-dum-tish)
En het is juist fijn om een plek te hebben waar je kunt ventileren wat je voelt en denkt.

Wat betreft dat men om je heen weer verder gaan en niet meer verder vragen... tja ik denk dan, die zijn ook met hun eigen leven bezig. En misschien willen ze er niet naar vragen omdat ze bang kunnen zijn dat je net een goede dag hebt en als ze er dan naar vragen dat je dan weer verdrietig wordt. Zoiets. Ik weet het niet, kan het niet invullen voor andere mensen.

Een collega van mij is haar baby na 6 dagen na de geboorte verloren. Is kerngezond geboren maar kreeg een ziekenhuisinfectie. Horror! En ze kwam weer op werk (andere afdeling dan nu, mijn afdeling is ) en NIEMAND die aan haar vroeg hoe het ging oid. Niemand die het erover had. Kan me dat nou echt niet voorstellen...

Ik kan het me van een kant ook niet voorstellen, van de andere kant kan ik me ook wel weer voorstellen waar het vandaan komt: het niet weten wat te moeten zeggen of vragen, bang zijn dat je wonden openrijt en dadelijk met een huilend persoon tegenover je zit. Want dat kunnen veel mensen niet handelen, huilende mensen. Zoals we (de meeste mensen tenminste) het ook verschrikkelijk vinden om in het openbaar te huilen. Huilen, verdriet, dat zijn emoties voor in een hoekje, privé, een select groepje mensen, maar niet de hele wereld!

quote:

Op woensdag 11 december 2013 10:50 schreef miss_sly het volgende:
Ik kan het me van een kant ook niet voorstellen, van de andere kant kan ik me ook wel weer voorstellen waar het vandaan komt: het niet weten wat te moeten zeggen of vragen, bang zijn dat je wonden openrijt en dadelijk met een huilend persoon tegenover je zit. Want dat kunnen veel mensen niet handelen, huilende mensen. Zoals we (de meeste mensen tenminste) het ook verschrikkelijk vinden om in het openbaar te huilen. Huilen, verdriet, dat zijn emoties voor in een hoekje, privé, een select groepje mensen, maar niet de hele wereld!

Wij zijn (vrijwel) alle schaamte in het ziekenhuis kwijtgeraakt. Slaaptekort maakt emoties ook aanzienlijk lastiger onder controle te houden, en al vrij snel kon het me niets meer schelen. "Hoe zie ik er uit? Slecht? Goed!" ==> en dan de gang op.
We hebben ook wel wat leuke (naar omstandigheden) verhalen overgehouden aan het ziekenhuis. Zoals een verpleegster die 's nachts kippevel kreeg toen mijn vrouw haar nachtmerrie vertelde. Vervolgens kregen haar collega's ook kippevel toen ze het verhaal vertelde, en de volgende ochtend kregen we een andere kamer. De nachtmerries waren daarna verdwenen. Later bleek dat een paar weken eerder een andere patient stemmen had gehoord in die kamer. Uiteraard geloven we daar niet in, maar we geloven wel dat een andere kamer helpt. En nachtmerries zijn slecht voor de bloedddruk.
We hadden 1 verpleegster waar we het om 3 redenen niet mee konden vinden. We wisten nooit wie wanneer zou komen, dus toen ik haar 's nachts weer zag, ging ik achter haar aan om te vragen of ze zichzelf wou vervangen door een collega. Pas later bedacht ik me dat ik alleen m'n boxershort aan had... Of ik die tijdens de bevalling niet durfde klagen dat half/half op 2 bedden met harde rand zitten/hangen na een tijdje best pijn doet. Of dat vrijwel alle personeelsleden op elkaar lijken, ik bleef ze door elkaar halen. Als je er lang genoeg bent zijn het de kleine dingen waar je nog een klein beetje "plezier" uit kan halen. En dit zijn nog steeds de delen van het ziekenhuisverhaal die we graag vertellen.

Bij mij/ons komen de emoties vooral de eerste keer dat je iemand ziet die je "voor dit" voor het laatst gezien had weer boven. Daarna is dat weer redelijk onder controle.

Tip (uit de folder): wees duidelijk in wat mensen voor je kunnen doen (of laten)! Veel mensen willen er wel voor je zijn, maar weten niet hoe of zijn bang zich op te dringen. We hebben van meerdere mensen gehoord dat ze niet hadden durven bellen als we niets hadden laten horen.