Depressie wordt steeds erger

quote:

Op woensdag 11 september 2013 23:59 schreef Gary_Oak het volgende:

[..]

Dat is juist het probleem, ik weet verdomme niet meer hoe ik moet leven.

[..]

Laten we het ivm privacy houden op te weinig liefde in m'n jeugd, waar ik nu van de rotte vruchten pluk.

Ah herkenbaar.

Nou, hopelijk over een tijdje wat beter nieuws dan. Succes in ieder geval!

Echt, ik zou dit zelf geschreven kunnen hebben. Ik heb er al jaren last van.

Inmiddels wel antidepressiva (lexapro), maar met veel te wisselend effect.

Wat is er verkeerd aan om de tijd te doden achter je pc? Blijkbaar vindt je dat nog wel leuk om te doen, breidt dat een beetje uit door bijv. films te zoeken over dingen die je interesse nog wel hebben of zoek leuke programma's op om mee te experimenteren zodat je een beetje een uitdaging voor jezelf hebt..

Zo'n depressie is niet voor altijd en er zal best wel weer een tijd komen dat je weer wat meer zin krijgt in andere dingen en langzaamaan zal je steeds meer dingen gaan ondernemen..
Laat je niet leiden door maatschappelijk opgedrongen dingen zoals een studie moeten doen of moeten werken, maar doe gewoon waar jij je goed bij voelt..

Je kunt er maar één keer een eind aan maken en dan zal je nooit de leuke dingen ervaren die nog op je weg liggen.. Het leven is zoveel langer als deze paar mindere maanden/jaren..

Sterkte

Wat er gaat op zo'n dag als je op bed ligt, allemaal door je hoofd heen dan? Misschien eens lekker gaan fietsen, doet mij altijd goed. Zeker bij nacht.

quote:

Op donderdag 12 september 2013 00:37 schreef LazyDave het volgende:
Wat er gaat op zo'n dag als je op bed ligt, allemaal door je hoofd heen dan? Misschien eens lekker gaan fietsen, doet mij altijd goed. Zeker bij nacht.

Zo makkelijk ligt het niet bij een depressie.

quote:

Op donderdag 12 september 2013 00:37 schreef LazyDave het volgende:
Wat er gaat op zo'n dag als je op bed ligt, allemaal door je hoofd heen dan? Misschien eens lekker gaan fietsen, doet mij altijd goed. Zeker bij nacht.

Dat doet mij ook goed, maar ik ben dan ook niet depressief. Je denkt er wel erg makkelijk over.

Zonde dit, je komt altijd over als een toffe user.

quote:

Op donderdag 12 september 2013 00:40 schreef kwiwi het volgende:

[..]

Dat doet mij ook goed, maar ik ben dan ook niet depressief. Je denkt er wel erg makkelijk over.

Misschien is TS wel een creatief genie, veel schrijvers, schilders en dichters zijn dat ook geweest en waren depressief. Ga op zijn minst gewoon wandelen.

quote:

Op donderdag 12 september 2013 00:30 schreef Gary_Oak het volgende:


Nou ja, in DM ben ik ook niet al te vrijgevig met info hoor. Te weinig ouderliefde, te veel aan het lot overgelaten, te snel volwassen moeten worden, en vooral altijd alleen geweest, op elk gebied. Ben een echte lone wolf geworden door geworden

Oke, ik heb niet dit gehad maar je zou kunnen zeggen dat de aanpak hetzelfde blijft (volgens mij dan he, wie ben ik nou )
Ik noem het knopen doorhakken, bellen afspreken, erop uit gaan in je 1tje en vrienden maken plus onderhouden.

En ja dat is eng, je gaat een paar keer hard op je bek en je krijgt misschien zelfs spijt halverwege maar deze aanpak (alleen dan gericht op mijn "probleem" ) me eruit getakeld.
Als ik zie hoe mijn leven was en is is het al een wereld van verschil, al moet ik bekennen dat ik me nog steeds af en toe weer een beetje depri voel (en alle gevoelens en rituelen die ik daarbij had)
Voor mij is de truk om in beweging te blijven, niet mijzelf de kans te geven om op mijn probleem te letten, want ik kan je zeggen dat ik de enige ben die het zo zag.

In het kort; zoek een passende oplossing voor jou vind een doel, een droom waar je voor Wilt gaan en blijf niet wachten op een goed moment maar kom in actie


-nogmaals ik weet niet jouw complete verhaal dus neem dit met een korreltje zout

-edit die terugvallen die ik noemde zijn redelijk zeldzaam en de depressie is nog niet zo heel lang weg zeg maar.
Voor mij hielp het ouder worden ook vooral

quote:

Op donderdag 12 september 2013 00:42 schreef LelijKnap het volgende:
Zonder AD was ik al lang voor een trein gesprongen. Waarom het leven niet daarmee uitzingen ?

Ja, wie is eigenlijk niet depressief in deze maatschappij. Volgens mij gebruiken 800.000+ mensen AD in Nederland, of niet?

TS

SOS hulplijn.
0900-0767

Veel sterkte

Echt, Gary, wat jij in de OP beschrijft, in die positie zat ik ongeveer een jaar geleden. Ook gestopt met studie, met werk, hele dagen (eerder nachten) in mijn kamer. En heel diep gegaan tot aan een opname toe. Omdat ik ook in die situatie zat, kan ik je slechts een ding vertellen en dat is dat je het uit moet zitten en vol in therapie moet gaan. Werk en school moet je even laten voor wat het is en alles wat je ervaart moet je niet tegen gaan strijden. 'Gewoon' de rit uitzitten tot het wat beter gaat.

Ts, je hele verhaal is zeer herkenbaar en ik kan me voorstellen dat je alleen maar meer depressed raakt door alle goedbedoelde adviezen, wellicht is het je al te veel om deze reactie te lezen....
Maar geef niet op en leef desnoods van dag tot dag al dan niet met ad.
Hoe fucking cliche het ook mag klinken, niets is blijvend.....
Dus dit ook niet!
Life sucks, maar weg is weg.....
En je kan het niet meer overdoen.

ik wens je alle goeds en liefde.

quote:

Op donderdag 12 september 2013 00:04 schreef Gary_Oak het volgende:

[..]

Een studie is momenteel te hoogdrempelig voor mij. Als ik niet eens de energie heb om een kop thee te zetten...

Een studie geeft je juist een doel in je leven. Je komt dan tenminste in een bepaald ritme. Gewoon iets doen wat je leuk denkt te vinden

quote:

Op donderdag 12 september 2013 00:50 schreef LazyDave het volgende:

[..]

Ja, wie is eigenlijk niet depressief in deze maatschappij. Volgens mij gebruiken 800.000+ mensen AD in Nederland, of niet?

Ja de mensen stellen zich veelal aan. Ze zijn hebberig; wilde de beste baan, het mooiste huis, veel centjes, "succes" alom. Hebben ze dat niet dan voelen ze zich een nietsnut, een loser, gefaald in het leven jadieja. Laten al hun geluk afhangen van de hoeveelheid liefde die ze ontvangen. Blijven in het verleden steken; kunnen zich over geen negatieve ervaring heen zetten. Hebben wel de macht om er zelf iets aan te doen, zichzelf forceren dingen aan te pakken, met het beste been uit bed stappen, moeite doen en blijven gaan, maar laten veel passief op zich afkomen. Iedereen is wel eens ongelukkig, overweldigd, moedeloos, iedereen. Blijf je er in hangen dan heb je een "depressie" zo te pakken.

En dan kunnen ze wel blijven roepen van; het is een ziekte etc etc. Maar ik heb al aardig wat mensen ontmoet met een depressie en vrijwel alle waren chronisch negatief. Zeiken over alles. Beginnend met het weer tot hun baan, hun thuissituatie, opleiding, geld, vriendjes en vriendinnetjes of het gebrek daaraan, niet weten wat ze willen maar ook niets willen uitproberen, nooit zin, nooit zin maken. Zich bij de eerste de beste tegenslag meteen weer hopeloos op de grond laten vallen. Dat soort gezeik. Ik geloof best dat er gevallen zijn waarbij het niet controleerbaar is, echt een aandoening, maar niet in zo'n extreme mate als nu wordt beschreven. En ik geloof al helemaal niet dat je er zelf geen invloed op kan hebben. Dat die mensen therapie zo waarderen geeft alleen maar aan hoe zwak ze mentaal zijn, hoe makkelijk ze anderen met hun hoofd laten spelen. Beïnvloedbaar, waar alle problemen in eerste instantie mee zijn begonnen.

Misschien geen populistenmening maar het zij zo. Dat gezegd te hebben denk ik dat er voor iedereen hoop is. Net als bij verslavingen en dat soort "ziektes". Hard werk en ijzersterke wilskracht.

[ Bericht 0% gewijzigd door Kola op 12-09-2013 02:07:02 ]

Dat van dat eten herken ik wel, de lol is er af.

quote:

Op donderdag 12 september 2013 02:01 schreef Kola het volgende:

[..]

Ja de mensen stellen zich veelal aan. Ze zijn hebberig; wilde de beste baan, het mooiste huis, veel centjes, "succes" alom. Hebben ze dat niet dan voelen ze zich een nietsnut, een loser, gefaald in het leven jadieja. Laten al hun geluk afhangen van de hoeveelheid liefde die ze ontvangen. Blijven in het verleden steken; kunnen zich over geen negatieve ervaring heen zetten. Hebben wel de macht om er zelf iets aan te doen, zichzelf forceren dingen aan te pakken, met het beste been uit bed stappen, moeite doen en blijven gaan, maar laten veel passief op zich afkomen. Iedereen is wel eens ongelukkig, overweldigd, moedeloos, iedereen. Blijf je er in hangen dan heb je een "depressie" zo te pakken.

En dan kunnen ze wel blijven roepen van; het is een ziekte etc etc. Maar ik heb al aardig wat mensen ontmoet met een depressie en vrijwel alle waren chronisch negatief. Zeiken over alles. Beginnend met het weer tot hun baan, hun thuissituatie, opleiding, geld, vriendjes en vriendinnetjes of het gebrek daaraan, niet weten wat ze willen maar ook niets willen uitproberen, nooit zin, nooit zin maken. Zich bij de eerste de beste tegenslag meteen weer hopeloos op de grond laten vallen. Dat soort gezeik. Ik geloof best dat er gevallen zijn waarbij het niet controleerbaar is, echt een aandoening, maar niet in zo'n extreme mate als nu wordt beschreven. En ik geloof al helemaal niet dat je er zelf geen invloed op kan hebben. Dat die mensen therapie zo waarderen geeft alleen maar aan hoe zwak ze mentaal zijn, hoe makkelijk ze anderen met hun hoofd laten spelen. Beïnvloedbaar, waar alle problemen in eerste instantie mee zijn begonnen.

Misschien geen populistenmening maar het zij zo. Dat gezegd te hebben denk ik dat er voor iedereen hoop is. Net als bij verslavingen en dat soort "ziektes". Hard werk en ijzersterke wilskracht.

Je hebt zeker een punt, evengoed.

quote:

Op donderdag 12 september 2013 02:01 schreef Kola het volgende:

[..]

Ja de mensen stellen zich veelal aan. Ze zijn hebberig; wilde de beste baan, het mooiste huis, veel centjes, "succes" alom. Hebben ze dat niet dan voelen ze zich een nietsnut, een loser, gefaald in het leven jadieja. Laten al hun geluk afhangen van de hoeveelheid liefde die ze ontvangen. Blijven in het verleden steken; kunnen zich over geen negatieve ervaring heen zetten. Hebben wel de macht om er zelf iets aan te doen, zichzelf forceren dingen aan te pakken, met het beste been uit bed stappen, moeite doen en blijven gaan, maar laten veel passief op zich afkomen. Iedereen is wel eens ongelukkig, overweldigd, moedeloos, iedereen. Blijf je er in hangen dan heb je een "depressie" zo te pakken.

En dan kunnen ze wel blijven roepen van; het is een ziekte etc etc. Maar ik heb al aardig wat mensen ontmoet met een depressie en vrijwel alle waren chronisch negatief. Zeiken over alles. Beginnend met het weer tot hun baan, hun thuissituatie, opleiding, geld, vriendjes en vriendinnetjes of het gebrek daaraan, niet weten wat ze willen maar ook niets willen uitproberen, nooit zin, nooit zin maken. Zich bij de eerste de beste tegenslag meteen weer hopeloos op de grond laten vallen. Dat soort gezeik. Ik geloof best dat er gevallen zijn waarbij het niet controleerbaar is, echt een aandoening, maar niet in zo'n extreme mate als nu wordt beschreven. En ik geloof al helemaal niet dat je er zelf geen invloed op kan hebben. Dat die mensen therapie zo waarderen geeft alleen maar aan hoe zwak ze mentaal zijn, hoe makkelijk ze anderen met hun hoofd laten spelen. Beïnvloedbaar, waar alle problemen in eerste instantie mee zijn begonnen.

Misschien geen populistenmening maar het zij zo. Dat gezegd te hebben denk ik dat er voor iedereen hoop is. Net als bij verslavingen en dat soort "ziektes". Hard werk en ijzersterke wilskracht.

Je moet wel beseffen dat het in jóuw optiek inderdaad zo overkomt (wat dat betreft sla je de spijker op zijn kop). Als gezonde mensen kunnen wij hier heel helder en nuchter over denken. Maar in een zware depressie denkt iemand niet meer helder na, is er geen greintje positiviteit en is het leven een uitzichtloos zwart gat. Het komt vaak niet vanuit aanstellerij, maar vanuit een combi van genetische aanleg, hormoonregelingen en omgeving/achtergrond. Coping met de problemen is daar maar een klein onderdeel van, sterker nog, voor sommige mensen hoeven er niet eens zoveel problemen te zijn om toch zwaar depressief te worden en geen andere uitweg te zien dan de dood. Onderschat daarom dus niet het effect van een zware depressie op iemands gemoed en welzijn.

Ik denk dat Gary moet beginnen met antidepressiva. Schaam je daar niet voor, afbouwen kan altijd later nog. Maar je moet je wat beter en helderder voelen om te kunnen beginnen met werken aan jezelf en je leven. Het kan je wel (tijdelijk) uit die negativiteit en het zwarte gat halen. Kaart het alsjeblieft aan bij je psycholoog en anders via je huisarts. Durf jezelf serieus te nemen

quote:

Op donderdag 12 september 2013 02:01 schreef Kola het volgende:

[..]

Ja de mensen stellen zich veelal aan. Ze zijn hebberig; wilde de beste baan, het mooiste huis, veel centjes, "succes" alom. Hebben ze dat niet dan voelen ze zich een nietsnut, een loser, gefaald in het leven jadieja. Laten al hun geluk afhangen van de hoeveelheid liefde die ze ontvangen. Blijven in het verleden steken; kunnen zich over geen negatieve ervaring heen zetten. Hebben wel de macht om er zelf iets aan te doen, zichzelf forceren dingen aan te pakken, met het beste been uit bed stappen, moeite doen en blijven gaan, maar laten veel passief op zich afkomen. Iedereen is wel eens ongelukkig, overweldigd, moedeloos, iedereen. Blijf je er in hangen dan heb je een "depressie" zo te pakken.

En dan kunnen ze wel pen van; het is een ziekte etc etc. Maar ik heb al aardig wat mensen ontmoet met een depressie en vrijwel alle waren chronisch negatief. Zeiken over alles. Beginnend met het weer tot hun baan, hun thuissituatie, opleiding, geld, vriendjes en vriendinnetjes of het gebrek daaraan, niet weten wat ze willen maar ook niets willen uitproberen, nooit zin, nooit zin maken. Zich bij de eerste de beste tegenslag meteen weer hopeloos op de grond laten vallen. Dat soort gezeik. Ik geloof best dat er gevallen zijn waarbij het niet controleerbaar is, echt een aandoening, maar niet in zo'n extreme mate als nu wordt beschreven. En ik geloof al helemaal niet dat je er zelf geen invloed op kan hebben. Dat die mensen therapie zo waarderen geeft alleen maar aan hoe zwak ze mentaal zijn, hoe makkelijk ze anderen met hun hoofd laten spelen. Beïnvloedbaar, waar alle problemen in eerste instantie mee zijn begonnen.

Misschien geen populistenmening maar het zij zo. Dat gezegd te hebben denk ik dat er voor iedereen hoop is. Net als bij verslavingen en dat soort "ziektes". Hard werk en ijzersterke wilskracht.

Ik snap dat je zo denkt...zelf heb ik ook zo gedacht totdat iemand die me heel dichtbij staat zwaar depressief werd vanuit het niets eigenlijk. In het begin denk je 'wat stel je je aan,doe normaal'. Bij hoe meer je je er in verdiepen, hoe meer je er achter komt mensen gewoon verschrikkelijk ziek zijn. Dit heeft niks te maken met aanstellerij of verwend of een hoog verwachtingspatroon.

Zeggen dat het hun eigen schuld is en zichzelf moeten aanpakken is hetzelfde als mensen met kanker niet serieus nemen. Ik vind het dus nogal bekrompen dat je stoer roept dat je al zoveel mensen kent die een depressie hebben gehad en dat het de eigen schuld is van die mensen. Lees jezelf even een keer in voordat je gaat roepen.

Blijkbaar vind je het wel prima zo anders had je wel meer moeite gedaan om er bovenop te komen.

Ipv initiatief te nemen en met je psych eens te praten over een andere behandelmethode of een tijdelijke opname bijvoorbeeld tik je liever een zielig verhaal op FOK!

quote:

Op donderdag 12 september 2013 10:05 schreef LelijKnap het volgende:

[..]

Ze heeft het dan ook over het gros v.d. gebruikers van AD en die zijn niet perse ''zwaar depressief''. Het is dus, om in jouw vergelijking met kanker mee te gaan, alsof er mensen zijn die hun griepje verkopen als kanker.

Die mensen zijn dan dus niet depressief, maar verkopen het als depressief zijn.

quote:

Op donderdag 12 september 2013 10:15 schreef fathank het volgende:
Blijkbaar vind je het wel prima zo anders had je wel meer moeite gedaan om er bovenop te komen.

Ipv initiatief te nemen en met je psych eens te praten over een andere behandelmethode of een tijdelijke opname bijvoorbeeld tik je liever een zielig verhaal op FOK!

je punt is weer eens over the top hè... doe gewoon ff wat rustiger joh... stoere knul

quote:

Op donderdag 12 september 2013 00:30 schreef Gary_Oak het volgende:
Te weinig ouderliefde, te veel aan het lot overgelaten, te snel volwassen moeten worden, en vooral altijd alleen geweest, op elk gebied. Ben een echte lone wolf geworden door mijn opvoeding.

Dit is natuurlijk heel kut, maar ik denk dat je nu nog leeft alsof het toen was en je daar nog steeds veel mee bezig bent. Waar je je mee bezig houdt daar stuur je jezelf op af. Hoe vreselijk zoiets ook is geweest het was toen, nu mag je je daarvan vrij gaan maken en werkelijk jezelf worden. Moet daarbij wel zeggen dat dat niet gebeurt zolang je redeneert vanuit een ''ja maar vroeger....'' en dan dat laten beslissen, je het vanuit het verleden bekijkt. Nu identificeer je je met een heel ongelukkig verhaal en maakt daarmee dat verhaal je heden.

quote:

Op donderdag 12 september 2013 10:26 schreef Re het volgende:

[..]

je punt is weer eens over the top hè... doe gewoon ff wat rustiger joh... stoere knul

Hoezo over the top? Meneer kan wel solliciteren als een malle. Beter steekt hij die energie in zn eigen herstel.

Bovendien zegt ie zelf dat de zalvende woorden van 'ah ik weet hoe je je voelt, het wordt wel weer beter' zat is en daar toch niks mee kan. Dan ik dan weer de eikel moet zijn om te zeggen waar anderen de kloten niet voor hebben so be it. Allemaal ja-sayers om je heen verzamelen word je ook niet beter van.