Je hebt zeker een punt, evengoed.quote:Op donderdag 12 september 2013 02:01 schreef Kola het volgende:
[..]
Ja de mensen stellen zich veelal aan. Ze zijn hebberig; wilde de beste baan, het mooiste huis, veel centjes, "succes" alom. Hebben ze dat niet dan voelen ze zich een nietsnut, een loser, gefaald in het leven jadieja. Laten al hun geluk afhangen van de hoeveelheid liefde die ze ontvangen. Blijven in het verleden steken; kunnen zich over geen negatieve ervaring heen zetten. Hebben wel de macht om er zelf iets aan te doen, zichzelf forceren dingen aan te pakken, met het beste been uit bed stappen, moeite doen en blijven gaan, maar laten veel passief op zich afkomen. Iedereen is wel eens ongelukkig, overweldigd, moedeloos, iedereen. Blijf je er in hangen dan heb je een "depressie" zo te pakken.
En dan kunnen ze wel blijven roepen van; het is een ziekte etc etc. Maar ik heb al aardig wat mensen ontmoet met een depressie en vrijwel alle waren chronisch negatief. Zeiken over alles. Beginnend met het weer tot hun baan, hun thuissituatie, opleiding, geld, vriendjes en vriendinnetjes of het gebrek daaraan, niet weten wat ze willen maar ook niets willen uitproberen, nooit zin, nooit zin maken. Zich bij de eerste de beste tegenslag meteen weer hopeloos op de grond laten vallen. Dat soort gezeik. Ik geloof best dat er gevallen zijn waarbij het niet controleerbaar is, echt een aandoening, maar niet in zo'n extreme mate als nu wordt beschreven. En ik geloof al helemaal niet dat je er zelf geen invloed op kan hebben. Dat die mensen therapie zo waarderen geeft alleen maar aan hoe zwak ze mentaal zijn, hoe makkelijk ze anderen met hun hoofd laten spelen. Beïnvloedbaar, waar alle problemen in eerste instantie mee zijn begonnen.
Misschien geen populistenmening maar het zij zo. Dat gezegd te hebben denk ik dat er voor iedereen hoop is. Net als bij verslavingen en dat soort "ziektes". Hard werk en ijzersterke wilskracht.
Je moet wel beseffen dat het in jóuw optiek inderdaad zo overkomt (wat dat betreft sla je de spijker op zijn kop). Als gezonde mensen kunnen wij hier heel helder en nuchter over denken. Maar in een zware depressie denkt iemand niet meer helder na, is er geen greintje positiviteit en is het leven een uitzichtloos zwart gat. Het komt vaak niet vanuit aanstellerij, maar vanuit een combi van genetische aanleg, hormoonregelingen en omgeving/achtergrond. Coping met de problemen is daar maar een klein onderdeel van, sterker nog, voor sommige mensen hoeven er niet eens zoveel problemen te zijn om toch zwaar depressief te worden en geen andere uitweg te zien dan de dood. Onderschat daarom dus niet het effect van een zware depressie op iemands gemoed en welzijn.quote:Op donderdag 12 september 2013 02:01 schreef Kola het volgende:
[..]
Ja de mensen stellen zich veelal aan. Ze zijn hebberig; wilde de beste baan, het mooiste huis, veel centjes, "succes" alom. Hebben ze dat niet dan voelen ze zich een nietsnut, een loser, gefaald in het leven jadieja. Laten al hun geluk afhangen van de hoeveelheid liefde die ze ontvangen. Blijven in het verleden steken; kunnen zich over geen negatieve ervaring heen zetten. Hebben wel de macht om er zelf iets aan te doen, zichzelf forceren dingen aan te pakken, met het beste been uit bed stappen, moeite doen en blijven gaan, maar laten veel passief op zich afkomen. Iedereen is wel eens ongelukkig, overweldigd, moedeloos, iedereen. Blijf je er in hangen dan heb je een "depressie" zo te pakken.
En dan kunnen ze wel blijven roepen van; het is een ziekte etc etc. Maar ik heb al aardig wat mensen ontmoet met een depressie en vrijwel alle waren chronisch negatief. Zeiken over alles. Beginnend met het weer tot hun baan, hun thuissituatie, opleiding, geld, vriendjes en vriendinnetjes of het gebrek daaraan, niet weten wat ze willen maar ook niets willen uitproberen, nooit zin, nooit zin maken. Zich bij de eerste de beste tegenslag meteen weer hopeloos op de grond laten vallen. Dat soort gezeik. Ik geloof best dat er gevallen zijn waarbij het niet controleerbaar is, echt een aandoening, maar niet in zo'n extreme mate als nu wordt beschreven. En ik geloof al helemaal niet dat je er zelf geen invloed op kan hebben. Dat die mensen therapie zo waarderen geeft alleen maar aan hoe zwak ze mentaal zijn, hoe makkelijk ze anderen met hun hoofd laten spelen. Beïnvloedbaar, waar alle problemen in eerste instantie mee zijn begonnen.
Misschien geen populistenmening maar het zij zo. Dat gezegd te hebben denk ik dat er voor iedereen hoop is. Net als bij verslavingen en dat soort "ziektes". Hard werk en ijzersterke wilskracht.
Ik snap dat je zo denkt...zelf heb ik ook zo gedacht totdat iemand die me heel dichtbij staat zwaar depressief werd vanuit het niets eigenlijk. In het begin denk je 'wat stel je je aan,doe normaal'. Bij hoe meer je je er in verdiepen, hoe meer je er achter komt mensen gewoon verschrikkelijk ziek zijn. Dit heeft niks te maken met aanstellerij of verwend of een hoog verwachtingspatroon.quote:Op donderdag 12 september 2013 02:01 schreef Kola het volgende:
[..]
Ja de mensen stellen zich veelal aan. Ze zijn hebberig; wilde de beste baan, het mooiste huis, veel centjes, "succes" alom. Hebben ze dat niet dan voelen ze zich een nietsnut, een loser, gefaald in het leven jadieja. Laten al hun geluk afhangen van de hoeveelheid liefde die ze ontvangen. Blijven in het verleden steken; kunnen zich over geen negatieve ervaring heen zetten. Hebben wel de macht om er zelf iets aan te doen, zichzelf forceren dingen aan te pakken, met het beste been uit bed stappen, moeite doen en blijven gaan, maar laten veel passief op zich afkomen. Iedereen is wel eens ongelukkig, overweldigd, moedeloos, iedereen. Blijf je er in hangen dan heb je een "depressie" zo te pakken.
En dan kunnen ze wel pen van; het is een ziekte etc etc. Maar ik heb al aardig wat mensen ontmoet met een depressie en vrijwel alle waren chronisch negatief. Zeiken over alles. Beginnend met het weer tot hun baan, hun thuissituatie, opleiding, geld, vriendjes en vriendinnetjes of het gebrek daaraan, niet weten wat ze willen maar ook niets willen uitproberen, nooit zin, nooit zin maken. Zich bij de eerste de beste tegenslag meteen weer hopeloos op de grond laten vallen. Dat soort gezeik. Ik geloof best dat er gevallen zijn waarbij het niet controleerbaar is, echt een aandoening, maar niet in zo'n extreme mate als nu wordt beschreven. En ik geloof al helemaal niet dat je er zelf geen invloed op kan hebben. Dat die mensen therapie zo waarderen geeft alleen maar aan hoe zwak ze mentaal zijn, hoe makkelijk ze anderen met hun hoofd laten spelen. Beïnvloedbaar, waar alle problemen in eerste instantie mee zijn begonnen.
Misschien geen populistenmening maar het zij zo. Dat gezegd te hebben denk ik dat er voor iedereen hoop is. Net als bij verslavingen en dat soort "ziektes". Hard werk en ijzersterke wilskracht.
Ze heeft het dan ook over het gros v.d. gebruikers van AD en die zijn niet perse ''zwaar depressief''. Het is dus, om in jouw vergelijking met kanker mee te gaan, alsof er mensen zijn die hun griepje verkopen als kanker.quote:Op donderdag 12 september 2013 09:37 schreef _NZT_ het volgende:
Ik snap dat je zo denkt...zelf heb ik ook zo gedacht totdat iemand die me heel dichtbij staat zwaar depressief werd vanuit het niets eigenlijk
Die mensen zijn dan dus niet depressief, maar verkopen het als depressief zijn.quote:Op donderdag 12 september 2013 10:05 schreef LelijKnap het volgende:
[..]
Ze heeft het dan ook over het gros v.d. gebruikers van AD en die zijn niet perse ''zwaar depressief''. Het is dus, om in jouw vergelijking met kanker mee te gaan, alsof er mensen zijn die hun griepje verkopen als kanker.
je punt is weer eens over the top hè... doe gewoon ff wat rustiger joh... stoere knulquote:Op donderdag 12 september 2013 10:15 schreef fathank het volgende:
Blijkbaar vind je het wel prima zo anders had je wel meer moeite gedaan om er bovenop te komen.
Ipv initiatief te nemen en met je psych eens te praten over een andere behandelmethode of een tijdelijke opname bijvoorbeeld tik je liever een zielig verhaal op FOK!
Dit is natuurlijk heel kut, maar ik denk dat je nu nog leeft alsof het toen was en je daar nog steeds veel mee bezig bent. Waar je je mee bezig houdt daar stuur je jezelf op af. Hoe vreselijk zoiets ook is geweest het was toen, nu mag je je daarvan vrij gaan maken en werkelijk jezelf worden. Moet daarbij wel zeggen dat dat niet gebeurt zolang je redeneert vanuit een ''ja maar vroeger....'' en dan dat laten beslissen, je het vanuit het verleden bekijkt. Nu identificeer je je met een heel ongelukkig verhaal en maakt daarmee dat verhaal je heden.quote:Op donderdag 12 september 2013 00:30 schreef Gary_Oak het volgende:
Te weinig ouderliefde, te veel aan het lot overgelaten, te snel volwassen moeten worden, en vooral altijd alleen geweest, op elk gebied. Ben een echte lone wolf geworden door mijn opvoeding.
Hoezo over the top? Meneer kan wel solliciteren als een malle. Beter steekt hij die energie in zn eigen herstel.quote:Op donderdag 12 september 2013 10:26 schreef Re het volgende:
[..]
je punt is weer eens over the top hè... doe gewoon ff wat rustiger joh... stoere knul
het ging om dat zielige verhaaltje opschrijven, er is niets zieligs aan het is een gevoel dat iemand probeert op te schrijven, dat de enige conclusie is dat TS hulp dient te zoeken is daarentegen natuurlijk de juiste...quote:Op donderdag 12 september 2013 11:22 schreef fathank het volgende:
[..]
Hoezo over the top? Meneer kan wel solliciteren als een malle. Beter steekt hij die energie in zn eigen herstel.
Her is wel zielig als je er geen kloot aan doet. Je merkt dat je Therapie niet aanslaat, doe er wat aan. Als ik ziek ben en mn medicijnen slaan niet aan ga ik ook naar de dokter. Dan ga ik geen topic openen.quote:Op donderdag 12 september 2013 11:27 schreef Re het volgende:
[..]
het ging om dat zielige verhaaltje opschrijven, er is niets zieligs aan het is een gevoel dat iemand probeert op te schrijven, dat de enige conclusie is dat TS hulp dient te zoeken is daarentegen natuurlijk de juiste...
een depressie is niet zielig het is een ziekte
Hij realiseert zich nu ook dat het niet werkt. Zulke dingen kosten tijd. Nu moet hij hulp gaan zoeken die wel effect heeft. Ook dat besef kan even tijd kosten.quote:Op donderdag 12 september 2013 11:35 schreef fathank het volgende:
[..]
Her is wel zielig als je er geen kloot aan doet. Je merkt dat je Therapie niet aanslaat, doe er wat aan. Als ik ziek ben en mn medicijnen slaan niet aan ga ik ook naar de dokter. Dan ga ik geen topic openen.
Maar als ik je verhaal zo lees heb je weinig te verliezen wat AD betreft. Beter levend en afhankelijk van dan dood zonder. De eerste stap is dus vragen aan je psycholoog of je een doorverwijzing kunt krijgen naar een psychiater (en een beetje snel), of jezelf laten opnemen als je echt een gevaar bent voor jezelf.quote:Op donderdag 12 september 2013 00:16 schreef Gary_Oak het volgende:
Ik dus ook niet. Mja, zal ook eens naar de psychiater gaan, hoewel ik wel als de dood ben voor antidepressiva. Ik wil niet dat het mijn insuline wordt, als je begrijpt wat ik bedoel.
Waardoor je weer je dagelijkse activiteiten kunt doen, gezond kunt eten, en op die manier kunt herstellen waarna je langzaam afbouwt.quote:Op donderdag 12 september 2013 00:26 schreef aequus het volgende:
Het beste blijft van de verdovende middelen afblijven, je stopt alleen het probleem weg voor even.
Dat is een beetje het ding met depressie he. Gebrek aan initiatief, energie en motivatie. Daarom is het zo moeilijk om eruit te komen.quote:Op donderdag 12 september 2013 10:15 schreef fathank het volgende:
Blijkbaar vind je het wel prima zo anders had je wel meer moeite gedaan om er bovenop te komen.
Ipv initiatief te nemen en met je psych eens te praten over een andere behandelmethode of een tijdelijke opname bijvoorbeeld tik je liever een zielig verhaal op FOK!
wel of geen medicatie etc is iets voor een behandelaar, daar hebben we te weinig kijk op.... hulpverlening inschakelen lijkt me nu het belangrijstequote:Op donderdag 12 september 2013 12:25 schreef -Strawberry- het volgende:
[..]
Waardoor je weer je dagelijkse activiteiten kunt doen, gezond kunt eten, en op die manier kunt herstellen waarna je langzaam afbouwt. Voor Gary lijkt medicatie me op dit punt absolute noodzaak. De medicatie zal zijn hersenen helpen om te herstellen van de diepe put dat depressie is.
Dat is waar. Meer om even aan te geven dat er nog opties zijn als dat praten met de psycholoog niet helpt.quote:Op donderdag 12 september 2013 12:33 schreef Re het volgende:
[..]
wel of geen medicatie etc is iets voor een behandelaar, daar hebben we te weinig kijk op.... hulpverlening inschakelen lijkt me nu het belangrijste
ja een griepje is dan ook wel wat anders dan een depressiequote:Op donderdag 12 september 2013 11:35 schreef fathank het volgende:
[..]
Her is wel zielig als je er geen kloot aan doet. Je merkt dat je Therapie niet aanslaat, doe er wat aan. Als ik ziek ben en mn medicijnen slaan niet aan ga ik ook naar de dokter. Dan ga ik geen topic openen.
Heel goed omschreven, vrij pessimistisch. Dat wel, maar waarheid. Maar wat te doen als je tot zulk inzicht bent gekomen dat het vrij zinloos is? Doet mij denken aan de volgende filosoof.quote:Op donderdag 12 september 2013 12:31 schreef Springtouw het volgende:
Elke dag kom ik tot de conclusie dat het leven raar is.
Iedereen heeft pijn op de één of andere manier. De één is gelukkiger dan de ander en we zijn allemaal enorm verschillend.
Ondanks dat het leven niet zo lang duurt, leven we alsof we het leven erg belangrijk vinden. We zijn allemaal processen die iets uitvoeren. Elk mens heeft een kleine doel in het leven. En al die kleine doelen maken één grote doel.
Het meeste om ons heen zullen wij nooit begrijpen (computers, auto's gebouwen, fietsen, muziek, zorg). We zijn altijd afhankelijk van anderen. Je kunt je ergens in specialiseren en daar goed in worden. Maar je krijgt simpelweg de tijd en de kans er niet voor om alles te ontdekken.
Tot die tijd ben je een toeschouwer, een deelnemer. Je gaat naar school in massa's, je gaat naar je werk in massa's en je gaat naar huis in massa's. Je bent niet uniek, maar tegelijkertijd wel.
Waarom vermeld ik dit allemaal? Je leven heeft toch geen zin. Je bent al zo goed als dood.
Voor mijn gevoel, hebben we allemaal al zelfmoord gepleegd en hoeven we dat niet weer te doen. We leven namelijk toch niet zo langEn het leven is sneller voorbij dan je denkt.
Het heeft ook geen zin om je zorgen te maken over jezelf. Leef gewoon. Je kunt het niet verprutsen, je kunt niet falen in het leven. Je mag alleen even leven.
Voor een griepje ga ik niet naar de dokter.quote:Op donderdag 12 september 2013 13:18 schreef Apotheose het volgende:
[..]
ja een griepje is dan ook wel wat anders dan een depressie
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |