Cyril Gautier![819888-14010539-458-238.png]()
Cyril Gautier zag op 26 september 1987 in het immer pittoreske gehucht Pabu (nog geen 3000 inwoners) in Bretagne het levenslicht. Voor een bloemrijke voorstelling van zijn levensloop verwijs ik door naar zijn eigen site
www.cyril-gautier.fr, waar een schets van zijn leven en carrière is gemaakt door het ludieke gebruik van zijn naam in de trant van de G is van Gaat hij een etappe winnen? Maar veel interessanter is om te kijken naar wat hij zoal gepresteerd heeft en wat zijn stijl van wielrennen is.
Cyril is met zijn 1.68 de op één na kleinste renner van het Tour peloton, maar kan daarmee alsnog onderdeurtje Samuel Dumoulin als staan tafel gebruiken. Maar zoals het een echte Franse wielrenner betaamt is zijn drang allesbehalve klein en zijn ambitie juist groot. Hij debuteerde op twintig jarige leeftijd bij de bescheiden Franse continentale ploeg Bretagne-Armor Lux, waar zijn meest opvallende resultaat de derde plaats in de GP van Rennes was.
In 2008 reed hij al een stuk harder, want na een tweede plek in de GP Plumelec (achter huidig ploeggenoot en bekkentrekker Voeckler) en een overwinning in de altijd lastige koers Kreiz Breizh, werd hij Europees kampioen op de weg bij de Espoirs! Daar liet hij onder andere Ben Swift en de ook in de Tour aanwezige Kristian Koren achter zich. De champagne liet hij zich goed smaken, maar verzaken deed hij verder dat seizoen niet, want hij werd later dat jaar zesde bij het wereldkampioenschap beloften achter toppers als Degenkolb, Rui Costa en winnaar Duarte.
Deze prestaties lieten de grotere ploegen niet onbetuigd. En uiteindelijk tekende hij bij zijn huidige ploeg, die toen nog onder de naam Bbox Bouygues Telecom rondreed. 2009 begon meer dan behoorlijk met een vijftiende plaats in het eindklassement van de Ronde van de Middelandse Zee en met de Waalse Pijl (123e) en Luik Bastenaken Luik (68e) reed hij zijn eerste Pro Tour koersen. Dicht bij een overwinning kwam Cyril dat jaar slechts éénmaal, hij werd tweede in een etappe van Circuit de Lorraine.
In 2010 ging het met hem een heel stuk voortvarender. Hij werd 17e in Paris - Nice en 17e in het Criterium International. En op 2 april behaalde hij zijn derde profzege in de Route Adélie de Vitré. Na een degelijke Waalse Pijl (35e) werd hij 8e op het Franse kampioenschap. Waarna zijn eerste Tour de France een feit werd! Cyril kennende wierp hij alle schroom van zich af en viel aan daar waar hij kon. Echt dichtbij een ritzege kwam hij nooit, met de vijftiende plaats als beste in een etappe. Maar hij sloot de koers af met een goede 45e plaats in het eindklassement. Hij sloot het jaar af met een 32e plaats op het WK.
Cyril in de aanval in Luik Bastenaken Luik.
Zoals wel vaker met jongere renners, was het jaar na de overstap naar de grotere jongens, erg lastig. Want buiten de 6e plaats in de Ster van Bessèges kon hij niet echt overtuigen. Wel reed hij dat jaar zijn tweede Tour, waarin hij 43e werd. Ondanks de hogere klassering, was zijn Tour minder geslaagd dan het jaar ervoor, want nergens eindigde hij echt vooraan. Dat jaar was hij wel nog goed in de allereerste GP Montréal, waar hij 13e werd.
Afgelopen jaar heeft Cyril wel weer stappen kunnen maken. Al waren zijn resultaten in het voorjaar allesbehalve om naar huis te schrijven, met als meest aansprekende uitslag de 21e plaats in het eindklassement van de Ronde van Trentino. Ook het begin van de Tour was allerminst overtuigend (174e in de proloog). Maar Gautier zou Gautier niet zijn als hij zich niet zou terugvechten in de rest van de Ronde. Want in de twaalfde etappe kwam hij dichterbij etappewinst dan ooit! Helaas waren winnaar David Millar (die diverse commentaarduo's bijna tot tranen aanstuurde door deze winst na zijn comback) en landgenoot Peraud al gevlogen. Uiteindelijk werd hij door Egoi Martinez nog geklopt voor de sprint om de derde plaats, maar wist hij wel Kiserlovski achter zich te houden, waardoor hij naar een fraaie vierde plek reed.
Ook in de veertiende etappe wist hij de juiste ontsnapping te vinden. Maar in deze etappe, die door LL Sanchez werd gewonnen, kon hij niet echt bolwerken. Waardoor hij op ruime afstand werd gereden. Maar een 11e plek was ook niet mis. Door het sterke rijden van ploeggenoten Rolland en Voeckler zat er geen verbetering in qua eindklassement (61e), omdat hij veel heeft moeten knechten. Toch liet hij zien dat het een renner is om rekening mee te houden.
Dit seizoen is hij redelijk op dreef met een 5e plaats in de Ster van Bessèges en verder wat redelijke klasseringen in diverse aansprekende koersen. Wel heeft hij dit jaar al een keer de champagne kunnen proeven en de kussen van de ronde missen ontvangen, want hij won de Tour du Finistère. De Dauphiné reed hij vooral in dienst van zijn kopman Voeckler die een etappezege greep. En ook het nationaal kampioenschap moest hij genoegen nemen met slechts een 32e plaats.
In de Tour die morgen van start gaat, zal Cyril Gautier echter laten zien dat hij een talent is. Want met zijn 25 jaar is hij nog steeds een jonkie. Zijn aanvalslust, zal hem zeker meerde malen in beeld brengen. En gezien zijn neusje voor de goede ontsnapping zie ik het helemaal goed komen met hem. Daarbij is hij een meer dan behoorlijke klimmer en kan hij best aardig aankomen, waardoor hij allesbehalve kansloos is voor etappe winst.
Uiteraard zal hij door mijn aanmoedigingen naar grotere hoogtes kunnen stijgen en hopelijk ook een stapje hoger komen in het eindklassement
Gautier op het erepodium van de Tour du Finistère. Geflankeerd door Frederik Veuchelen en Anthony Geslin.