[USA] Spartacus #4 SHALL WE BEGIN?!

quote:

Op zaterdag 13 april 2013 16:00 schreef ongelovelijk het volgende:
Welke serie kan de leegte opvullen van deze geweldige serie vol geweld, bloed en seks???

Spartacus is geschoten in de stijl van 300. Misschien is dat wat voor je? In augustus komt er een prequel uit van 300. Gaat over de Oude Grieken die tegenover de Perzische grootmacht staan.

quote:

300: Rise of an Empire (2013)
Deze film is een prequel op 300. Vertelt het verhaal van de Griekse generaal Themistocles die de Atheniërs aanvoert tegen de eenheden van Xerxes. Themistocles werkt zich in tegenstelling tot Leonidas door het leven met leugens en samenzweringen. Dit verhaal gaat over de zeeslag in Artemisia die op dezelfde tijdstip plaatsvond als de slag bij Thermopylae die we in 300 te zien kregen. Ook krijgen we de slag bij Salamis te zien en het achtergrondverhaal van hoe Xerxes de 'goddelijke empire' werd. Xerxes heeft nadat zijn vader overleed zijn zinnen gezet om Griekenland op de knieën te krijgen, waar zijn vader nooit in slaagde. Perzië was destijds een ongekend wereldmacht, maar dat gold ook voor de Grieken. Twee wereldmachten tegen elkaar met op het spel de macht over Griekenland.Bron: 300: Pictures & Photos from 300: Rise of an Empire - IMDb

De eerste foto's die gepubliceerd zijn van deze film.

quote:

De Atheniër Themistocles die zijn eenheden aanvoert tegen de legers van Xerxes. Het is een held, maar wel een die veel leugens en samenzweringen verspreidt. In zijn tijd was Rome nog heel jong. Misschien net 20/30 jaar, maar hij staat tegenover Perzië. De grootmacht van die tijd.

http://en.wikipedia.org/wiki/Themistocles

[ Bericht 2% gewijzigd door Jellereppe op 13-04-2013 16:19:06 ]

There is no greater victory than to fall from this world a freeman.

THE TEN GREATEST REBELS THROUGH HISTORY.

History is littered with rebels, and because there are so many examples, I’ve specifically chosen rebels with a low social standing. People with low social origins have more reason to become rebels than members of the upper class, but the rebels that originate from the upper class have a better chance at becoming leaders. That’s why certain famous people are missing from this list, including William I, Prince of Orange, Simon Bolivar, Rani Lakshmibai or José Gabriel Condorcanqui. Besides the issue of social standing, I have also chosen to focus on rebels with a military background. That’s why there are no political leaders from the French or Russian Revolutions on this list.

10. Guillaume Cale: 1320 – 1358.



Guillaume Cale was most likely a peasant from Mello, a town north of Paris. Rebellion began in the spring of 1358, when an army of approximately 5,000 men took control in the region of Beauvais, and killed hundreds of nobles. The army, under Cale’s command, having taken over much of the region, stayed on the hills near Mello and awaited the arrival of the king’s army, led by Charles II, King of Navarre. On June 10, 1358, promising safe passage, Charles of Navarre offered Cale a chance to discuss treaty terms in his camp, an opportunity Cale accepted. He left his lines, having prepared an efficient defense and entered the noble forces, from which he never emerged. Cale was dragged in irons to Clermont where, following brutal torture, he was beheaded in the town square, along with the remnants of his army. (Some accounts offer that he was tortured to death by being crowned with a red-hot crown.)

9. Walter (Wat) Tyler: 1341 – 1381.



Wat Tyler may have been a tiler from Kent or Essex County. The reason for rebellion, at the time, was the attempt to enforce the poll tax. King Richard II was only 14 years old at the time. The first protest happened on May 30, 1351, and in June of 1351, the rebel army, under the leadership of Wat Tyler, marched to London. On June 14, 1381, during a delegation negotiated with King Richard II, the rebels stormed the tower and killed there, among others, the Lord Chancellor and Archbishop of Canterbury, Simon of Sudbury, and Lord Treasurer Robert de Hales. On June 15, 1381, before the next round of negotiations began, Wat Tyler was killed by the Lord Major of London, William Walworth. King Richard II promised to meet the rebels’ demands, but broke his word. His only concession was that the term “poll tax” was no longer used.

8. Jakob Rohrbach: 1490 – 1525.



Jakob Rohrbach was a war leader for the peasant population. He was born in the village of Bockingen, near Heilbronn in Germany. He was a serf under the rule of feudalism, but he achieved respect and prosperity, despite the fact that he was constantly in conflict with his lord. When the 1525 Peasants’ War broke out, he became a commander of one of the detachments. At its largest, his detachment included over 8000 men. He was captured during the battle and burned alive. Unfortunately, little information about him exists in English.

7. Yemelyan Pugachev: 1742 – 1775.



Yemelyan Pugachev was a Cossack from the Don River; he was also from the same village as Stepan Razin (below). At 20 years of age, he left his home and went to the Ural River. Rebellion began in 1773, when Pugachev claimed to be Peter III, the murdered husband of Catherine II. The rebellion covered an area as big as France. At its largest, the rebel army was about 100,000 men. Pugachev was captured by his own Cossacks, transported to Moscow in a metal cage and publicly executed. In the affected areas, the rebels were executed until only about a third of the population remained.

6. Stepan Razin: 1630 – 1671.



Stepan Razin was a Cossack leader who led a major uprising against the nobility and Tsar’s bureaucracy in South Russia. Cossacks were landowners bound to the military, who were often in opposition to central state power. In 1670, Razin, while ostensibly on his way to report himself at the Cossack headquarters on the Don, openly rebelled against the government, captured Cherkassk, and Tsaritsyn. After capturing Tsaritsyn, Razin sailed up the Volga with his army of almost 7000 men. The men traveled toward Cherny Yar, a government stronghold between Tsaritsyn and Astrakhan. Razin and his men swiftly took Cherny Yar when the Cherny Yar streltsy rose up against their officers and joined the Cossack cause in June 1670. After massacring all who opposed him (including two Princes Prozorovsky) and giving the rich bazaars of the city over to pillage, he converted Astrakhan into a Cossack republic. In 1671, he and his brother Frol Razin were captured at Kaganlyk, his last fortress, and carried to Moscow, where, after tortures, Stepan was quartered alive in the Red Square at the Lobnoye Mesto.

5. Giuseppe Garibaldi: 1807 – 1882.



Giuseppe Garibaldi was born to a merchant family, and initially became a ship’s captain. In 1834, he participated in a failed insurrection inspired by Giuseppe Mazzini, and went into exile in South America. He participated in some rebel actions in Brasilia before becoming the commander of the Uruguayan fleet in an action against the former president of Uruguay. In 1848, he participated in military action during a revolution in Italy and, with a detachment of men, defended Rome against French troops. After the revolution was put down in 1850, he went to the U.S.A. and then to other countries in America and the Pacific. When his brother died, in 1859, he returned to Italy. On the eleventh of May, 1860, he and 1000 volunteers landed in Sicily. After some fighting, they conquered the isle with the help of the British Navy. In continental Italy his army grew to 25,000 men. He was captured in battle, imprisoned and later released. He participated in some further military campaigns, was elected to parliament, advocated the emancipation of women, and died as a very respectable man.

Interesting fact: In 1861, Garibaldi offered his services to President Lincoln during the American Civil War, with the condition that a declaration of abolition of slavery be made, but Lincoln refused.

4. Pancho Villa: 1878 – 1923.



Doroteo Arango, later known as Pancho Villa, was born as the oldest son in a poor peasant family. When he was 16, he shot Lopez Negre, one of the owners or administrators of the hacienda, because Lopez tried to rape Doroteo’s sister. Doroteo fled and became a part of a group of bandits. As the Mexican revolution began in 1910, he commanded a large cavalry. He cooperated with General Huerta but soon got into a conflict with him. He was sentenced to execution, but President Madero changed his sentence to imprisonment, from which Villa later escaped. After Huerta was defeated, Doroteo became governor of one of the Mexican states. Later he got into a conflict with the U.S. and attacked some areas in New Mexico and Texas. He was assassinated while visiting a bank in the town of Parral to get gold to pay his staff. It has never been completely proven who was responsible for the assassination.

3. Zhu Yuanzhang: 1328 –1398.



Probably the most successful rebel in this list was a Chinese soldier; Zhu Yuanzhang was born in a poor village as the oldest of seven children. His family died in a flood when he was 16. For some time he lived as a wandering beggar and personally experienced the hardships many commoners lived through. Between 20 and 24 he lived in a monastery, where he learned to read and write. The monastery was destroyed in 1352, when local troops rebelled against the Mongol Yuan Dynasty. He joined the rebel troops and, by 1357, the army, which was by then under his command, conquered Nanjing, the capital. He became the emperor under the name Hongwu (though he was better known under his temple name, Taizu). He established the Ming Dynasty, which is considered to be one of the pinnacles of Chinese culture.

2. William Wallace: 1273 – 1305.



William Wallace was of minor noble heritage. He found himself in conflict with the English because of personal reasons, but instead of becoming an outlaw, he became a rebel. Wallace’s position was not in accordance with Scottish high noblesse, which recognized Edward I, King of England, as an arbiter in a succession dispute.
Wallace personally killed William de Heselrig, the sheriff of Lanark, and open rebellion began in 1297. Troops under Wallace’s command won two large battles, even while outnumbered. He was captured through betrayal, transported to London and executed by being hung, drawn and quartered.

1. Spartacus: 109 BC – 71 BC.


Spartacus (c. 109 BC – 71 BC) was the most notable leader of the slaves in the Third Servile War, a major slave uprising against the Roman Republic. Little is known about Spartacus beyond the events of the war, and surviving historical accounts are sometimes contradictory and may not always be reliable. Spartacus was trained at the gladiatorial school (ludus) near Capua, belonging to Lentulus Batiatus. In 73 BC, Spartacus was among a group of gladiators plotting an escape. The plot was betrayed, but about 70 men seized kitchen implements, fought their way free from the school, and seized several wagons of gladiatorial weapons and armor. The escaped slaves defeated a small force sent after them, plundered the region surrounding Capua, recruited many other slaves into their ranks, and eventually retired to a more defensible position on Mount Vesuvius. Once free, the escaped gladiators chose Spartacus and two Gaul slaves — Crixus and Oenomaus — as their leaders. The group went on to fight many successful expeditions. After two years of fighting in the Third Servile War, Spartacus turned his forces around and brought his entire strength to bear on the legions in a last stand, in which the slaves were routed completely, with the vast majority of them being killed on the battlefield. The eventual fate of Spartacus himself is unknown, as his body was never found, but he is accounted by historians to have perished in battle along with his men.

http://listverse.com/2011/05/17/top-10-rebels-through-history/

[ Bericht 0% gewijzigd door Jellereppe op 14-04-2013 14:28:19 ]

Met die kreet "freedom" moest ik wel aan William Wallace denken

Top 10 Generals of Western History

In our modernized, mechanized age of warfare, where decisions are made by civilians, officers far from any line of combat, congressional committees, and unknown military strategists in committee, an army is a faceless thing. For the last six decades, the idea of massed armies doing battle has been considered a curiosity of the past, and warfare is often viewed more as an endemic state of some sort rather than a series of events.

10. Attila the Hun.



Leader of the Hunnish empire that stretched from the borders of modern day France to the steppes of Russia, this thorn in the side of both Roman and Byzantine empires assembled a massive force of all the tribes and nations traditionally viewed as provincial savages – Huns, Goths, Ostrogoths, Vandals, and many more, and nearly conquered mainland Europe. In the template of other “barbarian” conquerors to come after him, like Genghis Khan, he showed the lie of assumed Western superiority; and whenever your enemies names you “the Scourge of God”, you can assume you’ve proved yourself a respected threat.

9. Frederick the Great.



Frederick II of Prussia was a student of modern warfare, and later its guiding voice in the late 18th century. He modernized the army of his disjointed pseudo-German kingdom, and fought continuous wars against Austria, the dominating power of the Holy Roman Empire at the time. Known for both his books and treatises on warfare, as well as leading troops into battle personally (he had six horses shot from under him), Frederick was a force to be reckoned with

8. George S. Patton.



The most controversial figure of the Allied forces in WWII, Patton himself may have believed himself to be reincarnated from more ancient warriors, carrying their bravery and experience into his battles. A promising early career helping Pershing hunt Pancho Villa jumpstarted Patton into the armored corps, where he became a mentor to Eisenhower (later promoted over his head). In WWII, he gladly used the Germans’ blitzkrieg against them, using the maneuverability of American armored units to out maneuver German lines and gaining large amounts of ground over short periods of time. His infamous incidents, including troops under his command executing more than one massacre, and Patton’s slapping of a supposedly cowardly soldier in a field hospital, contributed to his decline, but more than anyone else, he led the Allies to victory in Europe.

Notable contemporaries: Benard Montgomery, British general and competitior; Erwin Rommel, Nazi tank commander and adversary

7. Joan of Arc.



The maid of Orleans is the only commander on this list to have had to share command in even her finest moments of victory, but as she is also the only woman, one feels an exception is in order. A French peasant girl who claimed visions from God, she traveled to Charles II, the French king losing the war to the English. Though she was hampered by skepticism at first, Joan influenced several important French victories, leading charges personally, and inspiring French troops to renewed fervor. Tried and executed by an English court for witchcraft, she was later exonerated, beatified, and made the patron saint of France

6. Julius Caesar.



The famed consul of Rome was perhaps the ablest of the late Republic’s military leaders, vying with his co-consul, Pompey for glory in subjugating territory to Rome’s expansionist will. His campaign against the Gauls is still required reading in many military academies, and his defeat of Pompey nearly granted him the kingship of firmly republican Rome. The political and personal treachery that ended his life and provided the opportunity for his nephew, Octavian, to become emperor, is legendary, but Caesar’s successes were more reliant on the loyalty and victory of his armies than political maneuvering.

Notable contemporaries: Pompey the Great (adversary), Marc Antony (protégé)

5. George Washington.



Washington was the pivotal, and probably most successful, leader of the American revolutionary forces vying for independence from the British Empire. Though ably assisted by several subordinates (including Benedict Arnold, whose military acumen has been overshadowed by his famous betrayal), Washington proved the uniting force of the Continental Army, leading it to victory at Trenton and Yorktown, and holding the piecemeal forces together in the hard winter at Valley Forge. Being elected President twice without serious opposition seemed the least Americans could do for their war leader.

4. Robert E. Lee.



Lee, perhaps the most successful commander in history against numerically and materially superior forces, was the gentle genius in charge of the Army of Northern Virginia and most Confederate forces during the Civil War. He developed a reputation of near omniscience among both enemies and allies, and soundly thrashed Union forces soundly on numerous occasions. His losses, few as they were, were generally more devastating to his opponents than himself, and Ulysses S. Grant, the only general to successfully corner Lee, was forced to adopt a strategy of attrition, rather than any attempt to outfight Lee.

3. Salah ad Din.



Saladin, as he is known in our language, was the most outstanding leader of the Crusades, hampering the fledgling crusader states and European invasions with equal aplomb. Known for his calm and rationality, his lack of fanaticism, and his respect for his opponents, he conquered Syria, Egypt, and most of modern day Israel steadily and without great difficulty. He was enormously respected by nearly all of his rivals, and maintained an epistolary friendship with Richard the Lionheart, sending him gifts, horses, and his own physician.

2. Hannibal Barkas/Barca.



The most feared opponent Rome ever faced, this Carthaginian general was raised to the task of defeating the Romans from early childhood by his father, Hasdrubal. Hannibal abandoned previous Carthaginian tactics of passive naval superiority, and marched a force on elephants over the Italian Alps. Defeating the Romans at nearly every battle he fought, he made a Roman general, Quintus Fabius Maximus, famous merely for being able to delay Hannibal’s advance without enormous loss of life (Fabius was granted the title “Cunctator”, or delayer, by the Roman senate).At Cannae, Hannibal’s forces, cobbled together and suffering from losses, routed an enormous Roman army, killing or capturing upwards of fifty thousand enemies. Eventually defeated by Scipio Africanus and deserted by his government, he remained a scourge the Romans invoked to justify razing Carthage.

1. Napoleon Bonaparte.



Born a Corsican, Napoleon became by far the most able general of the modern age, rising from obscurity during the Revolution to Consul and Emperor of the French Empire which spanned from Madrid to Moscow and from Oslo to Cairo. Originally an artilleryman, he led campaigns that conquered the Italian States, Austria, Egypt, Prussia, Spain, the Netherlands, Swedish Pomerania, parts of the Caribbean, and large swathes of Russia. Leading brilliant campaigns, using concentrated force in lightning strikes on the field, developing independent and complete army corps (a system still modeled today), installing puppet rulers, conscripting troops from each nation he subdued, and inspiring a host of marshals who were all able tacticians themselves (Murat, Massena, Bernadotte, Ney, and many others), Napoleon revolutionized warfare. No less than four international alliances of powers were required to bring his empire to its knees, and without the simultaneous pressure or Russian winter, British naval domination, Spanish guerillas, and Wellington’s stolid and unbreakable Anglo-Spanish-Portuguese Army, very likely Bonaparte would have sat astride the his European conquests for years to come.

Sadly, this list cannot be exhaustive; our knowledge comes to us through dubious historians, and a mythos that may deny some great leaders their due. Notables who missed the top ten by a hair: Alexander the Great, who conquered most of Southeastern Europe, Asia Minor, and large parts of India in a single sweeping campaign, before dying in tears that “there were no more worlds to conquer”; Genghis Khan, whose horde took most of China and Russia; Charlemagne, the first Holy Roman Emperor, who took Western Europe in the late Dark Ages, defeating native tribes, isolated kingdoms, and Moorish conquerors alike; and of course, contemporaries and rivals of those in the top ten. Wellington, Jackson, Pericles, Leonidas, Grant, Pompey, Garibaldi, and Tokugawa all played their roles, and should not be underestimated lightly. But the ten we have inscribed are perhaps the most iconic, representative, and beloved (or feared) of conquerors, a breed of men that knew the direst times of human history, and thrived in them. We shall not see their like again.

Mijn favoriet uit bovenstaande lijst is Hannibal Barkas, nummer 2. Volgens velen de grootste tegenstander van Rome ooit. Hij was degene die het dichtst bij de val van Rome zat. Ik zal smullen als die trilogie over hem uitkomt. Hopelijk nemen ze de tijd voor een gelikte trilogie. Hannibal zijn leger heeft 85.000 Romeinen vermoord volgens bronnen. Veel Romeinen hadden volgens bronnen ook al aangegeven dat Hannibal waarschijnlijk de grootste tegenstander is die Rome ooit heeft gekend.

Romeinse schrijvers noemden Barkas, Sertorius en Spartacus the big three enemies of Rome. Ik zou ook er zelf de grote vier van maken. Attila the Hun kan ook in het rijtje, hoewel die pas veel later leefde. Had misschien Rome ten val gebracht als hij niet voortijdig gestorven was. Tevens zijn ze bezig met een spin-off van Julius Caesar als het goed is. Twee grote generaals/legeraanvoerders.

Atilla the Hun is bij velen onbekend, maar was ook een groot figuur en tegenstander van Rome.

[ Bericht 10% gewijzigd door Jellereppe op 13-04-2013 20:07:32 ]

Poll: The greatest enemies of Rome
• Brennus (Gaul)
• Hannibal (Carthage)
• Sertorius (Roman Rebel)
• Mithridates (Pontus)
• Spartacus (Thrace)
• Vercingetorix (Arvernii)
• Arminius (Cheruscii)
• Calgacus (Caledonii)
• Alaric (Goth)
• Attila (Hun)
<sup>Tussenstand:

Ook een poll maken? Klik hier</sup>

quote:

Brennus (Gaul): Punished Rome for sticking their noses into other people’s business.
Hannibal (Carthage): Hated Rome and all it stood for with almost religious zeal.
Sertorius (Roman Rebel): Never hated Rome, just his political opponents.
Mithridates (Pontus): Rome meddling again. More warfare in self defence than animosity.
Spartacus (Thrace): Wanted to leave Italy and free as many slaves as possible.
Vercingetorix (Arvernii): Wanted to kick the Romans out of Gaul.
Arminius (Cheruscii): Wanted to kick the Romans out of Germany.
Calgacus (Caledonii): Wanted to kick the Romans out of Caledonia/Scotland/North Britain.
Alaric (Goth): Wanted to be a Roman and have a homeland for his people within the empire.
Attila (Hun): Wanted to rule the world.

[ Bericht 12% gewijzigd door Jellereppe op 14-04-2013 17:25:57 ]

Net eps9 en 10 achter elkaar gekeken.....

Wat een geweldig einde van een geweldige serie,

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op zaterdag 13 april 2013 16:00 schreef ongelovelijk het volgende:
Welke serie kan de leegte opvullen van deze geweldige serie vol geweld, bloed en seks???

Erg goed eind, heerlijke aflevering

quote:

Op zaterdag 13 april 2013 13:08 schreef Karina het volgende:
Geweldige laatste aflevering zelfs de aftiteling gekeken en niet voor niets.
[ afbeelding ]

Mooi dat ze Andy nog eren

Ik zeg op naar een trilogie van Hannibal Barkas. Dan gaan we de meester der veldslagen te werk zien. Een van de weinige tegenstanders van Rome die nog gevreesder was dan Spartacus.

quote:

Op zondag 31 maart 2013 15:46 schreef Kenju het volgende:

[..]

En niet iedereen ziet die trailer of kijkt de previews, snappie?? Verder hebben een hoop mensen niet de interesse in de werkelijke geschiedenis, en voor hen is Spartacus dus gewoon een serie waar ze niets over het vervolg willen weten.

Over de geschiedenis gesproken, vond ik het wel een makkelijke keus om Crixus maar voor Rome te laten gaan. Immers, dat dat een kansloze missie was, wisten de meesten toch wel? In werkelijkheid wilde hij gewoon door gaan met plunderen; een bezigheid waarmee je veel makkelijker een heel leger kan ontlopen.

Nou ja, Rome heeft zichzelf uiteindelijk vernietigd. Waren veel interne conflicten. Uiteindelijk was het verzwakt, dat tegenstanders ze makkelijk konden onderlopen. De latere grote tegenstanders zoals Attila hebben een aanzienlijk makkelijkere Rome tegenover zich gehad, dan bijvoorbeeld Spartacus/Hannibal Barkas. Die vochten tegen een Rome in haar hoogtijdagen.

Ook wat traantjes weggepinkt.

Zo, nog een keer kijken

Leuk al die referenties naar eerste seizoen

Over de Byzantijnse generaal Belisarius zou ook tof zijn. Helaas vast te onbekend voor tv.

Man man man, wat een episch laatste aflevering! Zo jammer dat het is afgelopen. Mooi op het einde die regen toen Spartacus dood ging. Gelukkig dat er toch een koppel is dat het heeft overleefd. Jammer dat Gannicus dood ging. Had hem graag teruggezien in de spin-off van Caesar.

HOLY FUCK Wat een fantastische aflevering! Laatste kwartier toen vrijwel iedereen viel met een brok in m'n keel zitten kijken De aftiteling was mooi met als hoogtepunt natuurlijk I AM SPARTACUS van Andy Whitfield. Daarna nog zo'n vijf minuten wezenloos naar de TV gestaard.....

Einde aan een prachtig seizoen en een waardig einde aan deze briljante serie! Eerste seizoenen met Batiatus waren legendarisch. Vond Vengeance enigszins tegenvallen maar War od the Damned was weer als vanouds Had graag meer gezien maar ben ook wel blij dat ze op het hoogtepunt gestopt zijn

Tevens een ode aan Liam McIntyre Genoten van de man ondanks het feit dat ik eerst ook moest wennen maar hij heeft de rol van Spartacus met verve gespeeld!

quote:

Op zaterdag 13 april 2013 21:29 schreef ems. het volgende:

[..]

[ afbeelding ]

Ook dat was een goede serie En Hercules.

quote:

Op zondag 14 april 2013 00:04 schreef Beach het volgende:
Over de Byzantijnse generaal Belisarius zou ook tof zijn. Helaas vast te onbekend voor tv.

Oh, maar je kunt over veel legeraanvoerders/generaals een serie maken. Helaas heb je wel een punt. Ik denk eerder dat ze het gaan zoeken bij Alexander de Grote, Djengis Khan en Hannibal Barkas. Die zijn stuk voor stuk bekend.

Ik zie ook graag een serie over de Romeinse rebel Sertorius, maar die is ook niet echt bekend onder het grote publiek. Dat soort films over rebels doen het over het algemeen goed. Braveheart en Spartacus zijn een succes.

[ Bericht 7% gewijzigd door Jellereppe op 14-04-2013 00:59:13 ]

Goede laatste ep wel.

Wow. Just wow. Vroeg me echt af of, en vooral hoe, ze hier een mooi einde aan konden geven, maar het is ze gelukt. Nu meteen zin om weer opnieuw te beginnen met seizoen 1

quote:

Op zondag 14 april 2013 00:05 schreef glaba het volgende:
Man man man, wat een episch laatste aflevering! Zo jammer dat het is afgelopen. Mooi op het einde die regen toen Spartacus dood ging. Gelukkig dat er toch een koppel is dat het heeft overleefd. Jammer dat Gannicus dood ging. Had hem graag teruggezien in de spin-off van Caesar.

Gannicus hing aan het kruis, kreeg wat visioenen, maar ik heb hem niet daadwerkelijk dood gezien, of vergis ik mij ?

Natuurlijk is hij wel dood.

quote:

Op zondag 14 april 2013 09:30 schreef Nic1 het volgende:
Natuurlijk is hij wel dood.

je was er bij ?

Tenzij je snel wordt vrijgelaten (zoals Agron), sterf je na een kruisiging. Niet meteen, maar uiteindelijk wel.

Daarnaast stierf de echte Gannicus ook. (al hoeft dat voor de TV-serie natuurlijk geen reden te zijn)

Prachtige laatste episode... jammer dat de serie voorbij is zeg, deze ga ik zeker over een tijdje nog 'ns als marathon bekijken...

En wat een focking badass was die Crassus zegg.... jesus... na een prachtige scene met z'n slavin haar zo te straffen... prachtige scene trouwens eerst de onthulling, Caesar die de situatie nog probeert te redden en dan later de ontknoping. Meesterlijk !

Een klein beetje teleurstelling had ik wel dat Spartacus en Gannicus niet op 't slachtveld sterven als helden in het harnas, maar goed, zo geef je misschien meer romantiek aan de afsluiting.

Erg blij nog een laatste prachtige liefdesscene tussen Gannicus en Sibyl te mogen zien.. heerlijk !

Ontroerend einde... zorg dat je de complete aftiteling ziet en alle helden en monsters van de hele serie nog 'ns te zien... prachtige afsluiting.

[ Bericht 0% gewijzigd door SickPuppiesNeedLove2 op 14-04-2013 12:19:17 ]

quote:

Op zondag 14 april 2013 00:53 schreef Jellereppe het volgende:

[..]

Oh, maar je kunt over veel legeraanvoerders/generaals een serie maken. Helaas heb je wel een punt. Ik denk eerder dat ze het gaan zoeken bij Alexander de Grote, Djengis Khan en Hannibal Barkas. Die zijn stuk voor stuk bekend.

Volgens mij las ik pas dat men bezig is met een serie over Hannibal.

Mooie laatste ep. De geschiedenis legt in dit geval de schrijvers een hoop beperkingen op, omdat de uitkomst voor de hoofdkarakters vast staat. Viel me wel op dat het dialoog tussen Caesar en Crassus wel duidelijk het Triumviraat inluidt, wat wel op een spin-off hint.

Waar ik ook wel een serie over zou willen zien is Odoaker en die tijd sowieso.

quote:

Op zondag 14 april 2013 11:59 schreef SickPuppiesNeedLove2 het volgende:
Een klein beetje teleurstelling had ik wel dat Spartacus en Gannicus niet op 't slachtveld sterven als helden in het harnas, maar goed, zo geef je misschien meer romantiek aan de afsluiting.

Waarschijnlijk omdat het lichaam van de echte Spartacus ook nooit is weergevonden (al hadden ze dat op een andere manier kunnen oplossen). Net als de kruisiging op het eind.

quote:

While most of the rebel slaves were killed on the battlefield, some 6,000 survivors were captured by the legions of Crassus. All 6,000 were crucified along the Appian Way from Rome to Capua.

Vond het trouwens jammer dat Spartacus door anderen van achteren werd geraakt, had liever gezien dat Crassus het helemaal zelf had gedaan.

quote:

Op zondag 14 april 2013 13:51 schreef Nic1 het volgende:
[..]
Waarschijnlijk omdat het lichaam van de echte Spartacus ook nooit is weergevonden (al hadden ze dat op een andere manier kunnen oplossen). Net als de kruisiging op het eind.
[..]
Vond het trouwens jammer dat Spartacus door anderen van achteren werd geraakt, had liever gezien dat Crassus het helemaal zelf had gedaan.

Yup... dat bedoel ik... zo'n dood verdienden Spartacus en Gannicus niet.

Alhoewel dat eindshot van Gannicus in gedachten terug in de arena wel ontroerend was.

Klopt, net als Crixus.

quote:

Op zondag 14 april 2013 13:11 schreef Witchfynder het volgende:

[..]

Volgens mij las ik pas dat men bezig is met een serie over Hannibal.

Mooie laatste ep. De geschiedenis legt in dit geval de schrijvers een hoop beperkingen op, omdat de uitkomst voor de hoofdkarakters vast staat. Viel me wel op dat het dialoog tussen Caesar en Crassus wel duidelijk het Triumviraat inluidt, wat wel op een spin-off hint.

Waar ik ook wel een serie over zou willen zien is Odoaker en die tijd sowieso.

Verbaast mij niks. Hannibal Barkas verdient een groots spektakel. Zowel als serie als een trilogie. Als je Spartacus naar het 'witte doek' brengt, dan kan deze grootheid niet achterwege blijven. Waarschijnlijk een van de beste generaals ooit samen met Napoleon. Heeft 15 jaar oorlog gevoerd tegen Rome. Daar kun je vele seizoenen over maken. Dan zullen we ook Carthago gaan zien, de thuisbasis van Barkas (het huidige Tunesië).

[ Bericht 2% gewijzigd door Jellereppe op 14-04-2013 14:47:43 ]

Ik moet de laatste episode nog kijken, maar vind het lastig om er aan te beginnen merk ik, nu al wetende dat het toch slecht gaat aflopen

(Dit ondanks dat ik normaliter helemal geen "I want a happy ending" type ben. Als het een goede serie (itt tot een niet zo'n goede serie of "slechts" een film) betreft leef je toch meer (met de "good guys") mee ofzo...).

quote:

Op zondag 14 april 2013 15:02 schreef Forbry het volgende:
Ik moet de laatste episode nog kijken, maar vind het lastig om er aan te beginnen merk ik, nu al wetende dat het toch slecht gaat aflopen

(Dit ondanks dat ik normaliter helemal geen "I want a happy ending" type ben. Als het een goede serie (itt tot een niet zo'n goede serie of "slechts" een film) betreft leef je toch meer (met de "good guys") mee ofzo...).

Ga kijken. Het is episch.

quote:

Op zondag 14 april 2013 15:27 schreef Jellereppe het volgende:

[..]

Ga kijken. Het is episch.

Komt goed, mijn nieuwsgierigheid zal deze innerlijke strijd uiteindelijk wel winnen

quote:

Op zondag 14 april 2013 15:30 schreef Forbry het volgende:

[..]

Komt goed, mijn nieuwsgierigheid zal deze innerlijke strijd uiteindelijk wel winnen

Mwah, je moet het zo zien. Velen hebben nu eindelijk rust. Vooral Spartacus. Wat heeft die als een leeuw gevochten. Hij was letterlijk en figuurlijk helemaal op aan het einde van de aflevering. Vooral toen hij naar de wolken keek, een paar keer slikte en toen die lege blik.

quote:

Op zondag 14 april 2013 15:51 schreef Ziewoarut het volgende:
Eigenlijk mede ook door de aftiteling had ik de minuten erna ook nog kippenvel. Wat ga ik dit missen zeg...

Wat ook een van de mooiste momenten was toen Spartacus als eerste over die ladders op de legioenen van Crassus afrende en hoe al die rebels hem dan rennend volgen. Die blik van Caesar toen die ladders de lucht in gingen. Niemand had het zien aankomen.

quote:

Op zondag 14 april 2013 15:51 schreef Ziewoarut het volgende:
Eigenlijk mede ook door de aftiteling had ik de minuten erna ook nog kippenvel. Wat ga ik dit missen zeg...

Ik weet niet, maar ik het het al vele malen aangekaart in dit topic, maar Spartacus was niet de enige grote tegenstander van Rome. Sertorius en Hannibal Barkas zijn door Romeinse schrijvers ook als grote tegenstanders van Rome beschreven in hun geschriften. Sertorius leefde in dezelfde tijd als Spartacus en vocht tegen Pompei.

Deze man zal het op het witte doek misschien ook goed doen. Een Germaan. Hij werd 53 jaar na de dood van Spartacus geboren. Ook een grote man die Rome in haar gloriedagen heeft uitgedaagd.

quote:

Arminius (ca. 18 v.Chr.-ca. 19 n.Chr.) was een Germaanse aanvoerder. Hij stond aan het hoofd van een verbond van Germaanse stammen, dat erin slaagde de Romeinen een vernietigende slag toe te brengen in het Slag bij het Teutoburgerwoud, en van de Elbe naar de Rijn terug te dringen. Arminius was afkomstig van de stam de stam der Cherusken en diende een tijdlang als officier in het Romeinse leger.

De opstand

Hoe Arminius ertoe is gekomen een opstand te ontketenen weten we niet, maar waarschijnlijk hebben zijn persoonlijke ervaringen in Germania hierbij een rol gespeeld. Uit de verwijten die Arminius maakt na de ontvoering van zijn vrouw Thusnelda door haar vader Segestes, kunnen we opmaken dat de Romeinse straffen zoals kruisiging en de belastingen samen met de ontberingen, die een lange oorlog meebrengen, hem tot verzet prikkelen.

Deze Segestes, eveneens een Cherusk en de onvrijwillige schoonvader van Arminius verwijt hem zijn dochter te hebben geroofd. Uit de beschrijving van de uitlevering van Thusnelda kunnen we echter opmaken dat ze eerder geschaakt dan ontvoerd is. Dat wil zeggen dat Thusnelda vrijwillig met Arminius is meegegaan. Segestes doet zijn beklag bij Varus en licht hem in omtrent de dreigende opstand. Varus onderneemt geen actie, in de veronderstelling dat de Germanen zich bij een Romeinse overheersing hebben neergelegd. Er volgt een laatste banket, waarbij zowel Varus als Segestes aanwezig zijn.

Zeker is dat Arminius zich in een ideale positie manoeuvreert om een opstand te ontketenen, enerzijds door intensieve contacten met de verschillende stammen te onderhouden en anderzijds door het vertrouwen van Varus te winnen. Met het bericht dat verschillende stammen in opstand zijn gekomen, lokt hij Varus weg van de gebruikelijke route naar een smalle landstrook tussen de Kalkrieser Berg bij Osnabrück en het veen, zodat hij de lange en zwaarbepakte colonne in de flank kan aanvallen en de legionairs de keuze hebben tussen bergop aanvallen of het veen ingedreven worden, zonder tijd om zich te groeperen in slagorde.

Na deze eerste klap trekken de restanten van de drie legioenen verder. Echter in vijandelijk terrein, ver van de gebruikelijke route en zonder de hulp van Germaanse gidsen maken de Romeinen geen schijn van kans. Varus pleegt ten slotte zelfmoord en slechts een enkeling kan aan de slachting ontsnappen. Samen met de manschappen gaan de aquilae (adelaars) van het XVIIe, XVIIIe en XIXe legioen verloren.

Dit is de grootste ramp die de Romeinen ooit heeft getroffen sinds de invallen van de Cimbren en Teutonen. Augustus dwaalt 's nachts door zijn paleis en smeekt de schim van Varus hem zijn legioenen terug te geven. De gehele bezettingsmacht van Germania is vernietigd en de Romeinen trekken zich terug op de Rijn.

De wraak van Germanicus

Pas vijf jaar later, in 14 na Christus, steekt Germanicus de Rijn weer over, in eerste instantie om de schande van de rebellie in Germania Inferior met het bloed van de Marsen uit te wissen, later openlijk met het doel de nederlaag van Varus te wreken. Na diverse moordpartijen te hebben aangericht onder nietsvermoedende Marsen en de Chatten, begint Germanicus een achtervolging op Arminius.

Ondertussen (16 na Christus) is de controverse tussen Segestes, die tegen zijn wil in de oorlog is meegesleept, en Arminius op zijn hoogtepunt beland. Segestes ontvoert de vrouw van Arminius, Thusnelda. Segestes, die inmiddels door zijn landgenoten belegerd wordt, stuurt een gezantschap naar de Romeinen. Hij wordt door Germanicus ontzet, loopt over en levert Thusnelda, die zwanger is, uit aan Germanicus.

Dit jaagt niet alleen de Cherusken, maar ook alle omringende stammen in het harnas. Arminius is woedend en vliegt in razende galop langs de stammen om hun steun te verkrijgen. Ook Inguiomerus, de oom van Arminius en een invloedrijk man, zowel bij de Romeinen als bij de Germanen, kiest hierdoor de kant van Arminius.

De troepen van Germanicus worden in de val gelokt, niet ver van de plaats waar Varus zijn nederlaag leed en Germanicus weet ternauwernood een ramp te voorkomen. Ondertussen (15 n.C) is de zomer vergevorderd en Germanicus breekt zijn achtervolging af om naar zijn winterkwartieren terug te keren. Op de terugweg naar de winterkwartieren echter wordt Caecina, onderbevelhebber van Germanicus, die op weg is naar Castra Vetera (Xanten) bij de Ponti Longi (lange bruggen), door Arminius overvallen. Omdat de Germaanse troepen lichtbewapend zijn en een grote mate van terreinkennis hebben, zijn ze veel sneller dan de Romeinse troepen, die zwaar beladen zijn, zwaar bewapend en vergezeld worden door (voor die tijd) zware artillerie. Dit geeft Arminius en Inguiomerus de keuze van het slagveld. Caecina moet zijn aandacht verdelen tussen het herstellen van de ponti longi - een stelsel van bruggen en dijken door het veen, die door L. Domitius in de tijd van Drusus zijn aangelegd - en de troepen van Inguiomerus en Arminius.

De laatste wil Caecina bestrijden zoals Varus en wachten tot de Romeinen het kamp verlaten. Inguiomerus is ongeduldig en wil het kamp overrompelen en krijgt een groot gedeelte van zijn manschappen achter zich en het kamp wordt aangevallen. Caecina echter weet de Germanen, die op een gedemoraliseerd legioen rekenen, te verrassen en kan ternauwernood naar de Rijn ontsnappen.

Het jaar daarop organiseert Germanicus een nog grootsere veldtocht. Hij laat duizend schepen bouwen, en na de Marsen en de Chatten nogmaals te hebben overvallen, valt hij nu aan over de Oceaan (de Noordzee) en de monding van de Eems, waarbij de Chauken hem hulptroepen aanbieden. Bij de Weser komt het eerst tot het bovengenoemde twistgesprek tussen Arminius en zijn broer Flavus en later tot een veldslag op de vlakte van Idavisto, ten oosten van de Weser. Germanicus behaalt de overwinning en drijft de Germanen op de vlucht. Arminius blijft ongedeerd, maar Inguiomerus raakt zwaargewond. In Romeinse gelederen gaat het gerucht dat de Chauken Arminius hebben laten ontsnappen.

Arminius en Maroboduus

Spoedig hierna (17 n.C.) raken de Cherusken in conflict met de Sueben. De Sueben hebben een vredesverdrag gesloten met Tiberius, toen deze nog veldheer in Germania was, en Maroboduus ziet mogelijkheden voor een makkelijke gebiedsuitbreiding. Arminius is echter, dankzij de opstand, zeer populair. Maroboduus heeft de koningstitel aangenomen en dit zet kwaad bloed bij de Sueben.

Arminius is daarom niet alleen verzekerd van de steun van de Cherusken en hun oude bondgenoten, maar kan ook rekenen op de steun van twee Suebische stammen: de Semnonen en de Longobarden. Inguiomerus loopt naar Maroboduus over en vecht aan diens zijde omdat hij als oom en met het oog op zijn hoge leeftijd weigert bevelen aan te nemen van de zoon van zijn broer. Het komt tot een veldslag en Maroboduus wordt verslagen. De positie van Maroboduus is nu zeer wankel en na een staatsgreep door Catualda, op instigatie van Drusus, de zoon van Tiberius, wordt hij ten val gebracht en vlucht over de Donau, overgeleverd aan de genade van Tiberius met wie hij eens een vredesverdrag heeft gesloten. Catualda wordt later verjaagd door de Hermunduren onder hun aanvoerder Vibilius.

De dood van Arminius

In het jaar 19 biedt Adgendestrius, de leider van de Chatten, de Senaat aan Arminius te vergiftigen, als de Romeinen het vergif leveren. De Romeinen weigeren, zeggende dat zij slechts wraak zullen nemen met de wapens in de hand. Maar nadat de Romeinen waren vertrokken en Maroboduus verdreven, komt Arminius in conflict met zijn stamgenoten omdat hij de titel koning opeist. Men neemt de wapens tegen hem op en beide partijen hebben afwisselend succes. Uiteindelijk komt hij door verraad in eigen kring om het leven.

Tacitus over Arminius

De Romeinse schrijver Tacitus over Arminius, Annales II, 88.

"...zonder twijfel de bevrijder van Germania, en iemand die, anders dan andere koningen en leiders, niet het Romeinse volk in zijn beginperiode, maar het rijk in zijn volle bloei heeft uitgedaagd -- met wisselend succes in de strijd, maar niet verslagen in de oorlog. Hij is zevenendertig jaar oud geworden en had twaalf jaar de macht, en wordt nog steeds bezongen bij de barbaarse volkeren, is onbekend in de annalen van de Grieken (die alleen bewondering hebben voor hun eigen geschiedenis) en geniet geenszins dezelfde roem bij ons Romeinen, die het verleden verheerlijken en niet nieuwsgierig zijn naar recente gebeurtenissen."[1]
Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Arminius_(veldheer)

Standbeeld Arminius, Duitsland.



[ Bericht 0% gewijzigd door Jellereppe op 14-04-2013 17:51:26 ]

Maar die slag heeft daar nooit plaatsgevonden

quote:

Op zondag 14 april 2013 17:38 schreef Beach het volgende:
Maar die slag heeft daar nooit plaatsgevonden

Hoe bedoelt U?

quote:

Op zondag 14 april 2013 17:40 schreef Jellereppe het volgende:

[..]

Hoe bedoelt U?

In het Teutoburgerwoud.

quote:

Op zondag 14 april 2013 17:43 schreef Beach het volgende:

[..]

In het Teutoburgerwoud.

Deel wat u wilt delen! We wachten er met smart op.

Misschien gaan we Vercingetorix zien in de Caesar-Spinoff. Geen idee hoeveel seizoenen ze willen maken. Die het verzet van Gallië leidde tegen de troepen van Julius Caesar.

quote:

Vercingetorix wordt door Julius Caesar beschreven in zijn werk Commentarii de bello Gallico. In 58 v.Chr. was de Romeinse veldheer over de Alpen getrokken om Gallië te veroveren. Zijn campagne verliep voorspoedig, totdat Vercingetorix erin slaagde meerdere stammen te verenigen in zijn verzet tegen de Romeinen. Aanvankelijk boekte hij succes, dankzij de tactiek van de verschroeide aarde, het afsnijden van de Romeinse aanvoerwegen en door verrassingsaanvallen op het veel tragere Romeinse leger. Echter, een jaar na het begin van de opstand werden de Gallische troepen in 52 v.Chr. bij Alesia ingesloten. Alhoewel in de meerderheid, moest Vercingetorix zich na een maandenlang beleg overgeven, waarna Caesar hem meevoerde naar Rome als oorlogstrofee. Met de beslissende slag bij Alesia werd Gallië voorgoed verslagen en ingelijfd in het Romeinse Rijk.

Vercingetorix verbleef zes jaar in een Romeinse kerker te Rome; de Mamertijnse gevangenis. Hij kreeg alleen schaars eten en water om zich in leven te houden. Zijn haren, snor en baard waren zodanig gegroeid, dat hij, toen hij uit de kerker werd gehaald voor de executie aan de garrote (wurgpaal), eerst grondig gewassen moest worden en zijn haren moest laten knippen, om weer "herkenbaar" te zijn.[bron?] Door de zeer slechte hygiëne zag en was hij zeer onderkomen en stonk hij enorm, maar omdat hij voor het Romeinse tribunaal, de adel en het publiek, als voormalig Gallische koning gevonnist zou worden, moest hij er "toonbaar en proper" uitzien.[bron?]
Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Vercingetorix

quote:

Op zondag 14 april 2013 18:09 schreef Jellereppe het volgende:
Misschien gaan we Vercingetorix zien in de Caesar-Spinoff. Geen idee hoeveel seizoenen ze willen maken. Die het verzet van Gallië leidde tegen de troepen van Julius Caesar.

[..]

[ afbeelding ]

Hebben we die in een van de eerdere seizoenen van Spartacus niet al gezien? Er staat me iets van bij dat ie al het loodje had gelegd.
Of misschien ben ik in de war met Rome...

quote:

Op zondag 14 april 2013 18:32 schreef WheeleE het volgende:

[..]

Hebben we die in een van de eerdere seizoenen van Spartacus niet al gezien? Er staat me iets van bij dat ie al het loodje had gelegd.
Of misschien ben ik in de war met Rome...

Kan mij daar niks van herinneren. Hij komt pas 13 jaar na de dood van Spartacus om de hoek kijken.

quote:

Op zondag 14 april 2013 18:33 schreef Jellereppe het volgende:

[..]

Kan mij daar niks van herinneren. Hij komt pas 13 jaar na de dood van Spartacus om de hoek kijken.

Dan zal dat wel in een van de twee seizoenen van Rome hebben gezeten.

quote:

Op zondag 14 april 2013 18:36 schreef WheeleE het volgende:

[..]

Dan zal dat wel in een van de twee seizoenen van Rome hebben gezeten.

Dat lijkt mij ook.