SPT Sport Algemeen
Ben jij sportief? Volg je alles wat met sport te maken heeft? Of heb je gewoon iets te melden of te vragen over een sport? Dan is dit het forum waar je zijn moet.
Is hij eigenlijk al zwaarder dan Danny Nelissen?quote:Op zondag 20 januari 2013 13:06 schreef OProg het volgende:
[..]
En waarom zou hij ook. Geschorst is hij al geweest, Telecom/Fuentes kennen we, geen stichtingen en belangrijke contracten. En bovendien niet zo veel zin om in de belangstelling te staan.
Viel nog wel mee zag ik op foto's. Niet volslank, maar ook geen Danny.quote:Op zondag 20 januari 2013 13:09 schreef debeterebob het volgende:
[..]
Is hij eigenlijk al zwaarder dan Danny Nelissen?
Denk ook dat hij vrat als uitlaatklep van het strakke profrenners-bestaan.
"Het is oorlog, bedankt Vannoppen, bedankt Van der Linden. Dit is het laatste dat ik voor de Belgische ploeg gedaan heb. Ze kunnen allemaal de boom in."
Improv: Rich Tapestry of Life
Improv: Rich Tapestry of Life
Zeker was (is?) doping part of the game, maar is het ook part of the sport, zoals jij de sport ziet? Oftewel, is Armstrong de beste dopinggebruiker of de beste wielrenner? Ik vind het eerste. Nog buiten het verhaal dat doping voor verschillende renners hele verschillende meerwaarde kan hebben, blijft ook gewoon buiten kijf staan dat Armstrong op de beste manier doping gebruikte. Alle andere teams deden het ook, maar die konden niet zo "goed" doping gebruiken als Lance. Zie alle ex-teamgenoten van Lance die voor zichzelf gingen rijden.quote:
[..]
Als ik Thomas Dekker mag geloven ging het er bij Rabo niet veel beter aan toe, hooguit wat minder georganiseerd. Maar verder ook gewoon 1 zieke dopingbende. De Phonak's, T-Mobile's, Liberty Seguros etc van deze wereld laten verder wel zien dat doping overal part of the game was in die tijd. Misschien nog steeds in mindere mate is, met Ibarguren's en zwemcoaches crap lijkt de wielersport nog niet veel geleerd te hebben.
Flikker al die oude dopinghonden er eerst maar uit, dan kan je pas over nieuw wielrennen beginnen.
Op dit moment is Contador de beste dopinggebruiker. Nou, ik word er niet warm van.
Inderdaad, flikker eerst die Riis, Vino's, Ibarguren's en die schijnheilige Vaughters eens buiten.
Lekker zuipen, lekker dansen en daarna lekker neuken.
Ze hadden gewoon alle tweede plekken van hem moeten omzetten in eerste plekken. Was toch vrij briljant geweest als hij achteraf record-houder Tourzeges was geworden.quote:
[..]
En waarom zou hij ook. Geschorst is hij al geweest, Telecom/Fuentes kennen we, geen stichtingen en belangrijke contracten. En bovendien niet zo veel zin om in de belangstelling te staan.
Wind extinguishes a candle and energizes fire
Rabobank (de bank dus) zelf begon op een gegeven moment dus wel degelijk druk te zetten om met betere resultaten te komen.quote:
[..]
Bij Rabo krijg ik wel idee dat alles uiteindelijk je eigen keuze was en je niet onder druk werd gezet. En dat Leinders' activiteiten maar werden toegestaan, omdat dat voorkomt dat renners overal en nergens gaan shoppen met alle risico's van dien.
Daar zit 'em dus het lastige. Velen kotsen op een Vaughters, maar wie zegt dat hij niet daadwerkelijk dingen doet die goed voor de sport zijn? Feit is iig dat hij op fora verschijnt veel vragen te beantwoorden waar wielerliefhebbers mee zitten. Stel je eens voor dat Breukink hier met ons in discussie zou gaan over rare vormcurves van Menchov! Dat wordt dan als PR gezien, maar dat is wel heel ergquote:
Inderdaad, flikker eerst die Riis, Vino's, Ibarguren's en die schijnheilige Vaughters eens buiten.
. Want wat is het enige dat ‘het gros’ daarvan weet? Hooguit dat hij daar zaken geopenbaard heeft over het dopinggebruik van Zabriskie, Vandevelde, Dekker, etc. Top PR!Feit is ook dat dé dopingdokter een hekel aan Garmin heeft. Dat de ex-dopinggebruikers díe bij Garmin rondrijden minder presteren dan in hun dopingperiode. Dat vind ik goede tekens. Natuurlijk zijn er ook zaken waar je aan kan twijfelen, maar als je goed zoekt kan dat altijd. Doet een Brailsford meer voor de sport volgens jou? Ik denk van niet, ik denk zelfs het tegendeel. Maar ik denk in íeder geval niet dat een ex-dopinggebruiker per definitie meer pro-doping is dan iemand die nooit met doping in aanraking is geweest.
Toch niet letterlijk aanzetten tot dopinggebruik toch niet.quote:
[..]
Rabobank (de bank dus) zelf begon op een gegeven moment dus wel degelijk druk te zetten om met betere resultaten te komen.
Eens. Vaughters (en Garmin) komt op mij wel betrouwbaar over. In tegenstelling tot een SKY of zoquote:
[..]
Daar zit 'em dus het lastige. Velen kotsen op een Vaughters, maar wie zegt dat hij niet daadwerkelijk dingen doet die goed voor de sport zijn? Feit is iig dat hij op fora verschijnt veel vragen te beantwoorden waar wielerliefhebbers mee zitten. Stel je eens voor dat Breukink hier met ons in discussie zou gaan over rare vormcurves van Menchov! Dat wordt dan als PR gezien, maar dat is wel heel erg
Feit is ook dat dé dopingdokter een hekel aan Garmin heeft. Dat de ex-dopinggebruikers díe bij Garmin rondrijden minder presteren dan in hun dopingperiode. Dat vind ik goede tekens. Natuurlijk zijn er ook zaken waar je aan kan twijfelen, maar als je goed zoekt kan dat altijd. Doet een Brailsford meer voor de sport volgens jou? Ik denk van niet, ik denk zelfs het tegendeel. Maar ik denk in íeder geval niet dat een ex-dopinggebruiker per definitie meer pro-doping is dan iemand die nooit met doping in aanraking is geweest.
Ik stel mezelf vraagtekens bij die betrouwbaarheid. Maar het is inderdaad lastig oordelen van buitenaf.quote:
[..]
Eens. Vaughters (en Garmin) komt op mij wel betrouwbaar over. In tegenstelling tot een SKY of zo
Lekker zuipen, lekker dansen en daarna lekker neuken.
Omdat hij heel erg open spreekt over doping. Uitlegt hoe dingen werken en niet om vragen heen draait.quote:Op zondag 20 januari 2013 13:46 schreef Szura het volgende:
[..]
Ik stel mezelf vraagtekens bij die betrouwbaarheid. Maar het is inderdaad lastig oordelen van buitenaf.
Het paradoxale is dat de media het best verkopen als er dopingverhalen zijn. Ze lopen wel steeds te huilen en dopingzondaars aan de hoogste boom te knopen, maar ze hebben er alleen maar baat bij. De NRC sportpagina is nog nooit zo goed gelezen waarschijnlijk.
En terecht. Beste stuk dat ik in tijden heb gezien over doping. Goed werk van Zonneveld! Eindelijk genuanceerd en gedegen werk.quote:
Het paradoxale is dat de media het best verkopen als er dopingverhalen zijn. Ze lopen wel steeds te huilen en dopingzondaars aan de hoogste boom te knopen, maar ze hebben er alleen maar baat bij. De NRC sportpagina is nog nooit zo goed gelezen waarschijnlijk.
Was wel een goed stuk ja.quote:
[..]
En terecht. Beste stuk dat ik in tijden heb gezien over doping. Goed werk van Zonneveld! Eindelijk genuanceerd en gedegen werk.
Nog klein dingetje dat me opviel:
TD zegt dat hij eind 2007 laatste keer bloeddoping gebruikte en Vaughters zegt 2008
Zie NRC-artikel en:
http://www.nieuwsblad.be/sportwereld/cnt/DMF20121106_012
TD zegt dat hij eind 2007 laatste keer bloeddoping gebruikte en Vaughters zegt 2008
Zie NRC-artikel en:
http://www.nieuwsblad.be/sportwereld/cnt/DMF20121106_012
Tot 2008 = 2007.quote:Op zondag 20 januari 2013 13:54 schreef debeterebob het volgende:
Nog klein dingetje dat me opviel:
TD zegt dat hij eind 2007 laatste keer bloeddoping gebruikte en Vaughters zegt 2008
Zie NRC-artikel en:
http://www.nieuwsblad.be/sportwereld/cnt/DMF20121106_012
"Niet-wielrenners. De leegheid van die levens schokt me." - T. Krabbé
Overigens zegt Dekker nergens dat hij in 2008 geen bloeddoping meer nam. Hij zegt alleen dat hij na de Tour 2007, geen dynepo meer nam (behalve nog twee spuiten die hij nog vond met Kerstquote:
[..]
Ah vooruit. Maar dat beiden het verhaal bevestigen pleit toch wel voor hen.
). Ook zegt ie dat hij in 2006 begon met bloeddoping en "de jaren erna" drie keer een bloedzak kreeg. Ten eerste was het gebruik van bloeddoping dus relatief beperkt, maar het sluit verder niet uit dat hij in 2008 geen bloeddoping meer nam.
Maakt ook verder weinig uit, sowieso fijn om een keer een geloofwaardig en open artikel van Dekker te lezen.
"Niet-wielrenners. De leegheid van die levens schokt me." - T. Krabbé
Hier trouwens dat hele artikel van Dekker, weet niet of het al gepost was..
NRC
Interview
Thomas Dekker, oud-wielrenner Rabobank
Thomas Dekker komt bij Rabobank terecht in een cultuur die draait om resultaat – hoe maakt niet uit. Hij gaat epo spuiten.
Door onze redacteur Thijs Zonneveld
‘Bij mij was het altijd alles of niets. De manier waarop ik koerste, waarop ik leefde en ook waarop ik doping gebruikte. Ik heb niet eerst een tijdje leren autorijden in een klein autootje: ik ben meteen in een Ferrari gestapt en heb vol gas gegeven.
Ik kwam in 2005 over naar de profs. Ik won bijna het Critérium International, andere koersen reed ik ook hard – maar ik kon niet mee in de klassiekers en de grote rondes. In de Giro werd ik weg gefietst zodra het bergop ging. Dat ergerde me mateloos, ik was ongeduldig.
Al snel kreeg ik door dat doping erbij hoorde, dat je jezelf moest prepareren om mee te doen bij de echte jongens. Ik wilde winnen, ik wilde erbij horen, ik was er gevoelig voor. Ik had toen eigenlijk mensen nodig die tegen me hadden moeten zeggen dat ik geduld moest hebben, dat ik met mijn fikken van de doping af moest blijven.
Maar die waren er niet.
Integendeel.
In het milieu waarin ik terechtkwam hoorde doping erbij. Sterker nog: doping was a way of life voor veel ploeggenoten en collega’s om me heen. Je leeft hard, je traint hard, je doet er alles voor: doping hoort bij je beroep. Ik weet nog dat ik voor 600 euro aan vitaminen had gekocht. Een paar andere renners van de ploeg lachten me uit: ‘Voor dat geld had je wel wat harder kunnen rijden.’
Ik was zo jong, zo makkelijk te beïnvloeden. Ik wilde naar de top, zo snel mogelijk. Ik stond overal voor open.
In augustus 2006 heb ik voor het eerst epo gebruikt. Een kuurtje, zelf gekocht. Bang om gepakt te worden was ik niet, er waren nog geen out-of-competition-controles. Als je lang genoeg van tevoren gebruikte, kon je niet nat gaan. De artsen bij Rabobank legden me uit hoe ik het moest gebruiken, verder bemoeide niemand zich er mee. Niemand stuurde me een andere kant op, niemand vroeg iets. Je gebruikte doping, of je gebruikte het niet. Iedereen maakte het zelf uit.
Vlak na mijn eerste kuur reed ik de Ronde van Polen. Ik was supergoed. Mijn hematocriet was 48,3. Maar in de eerste rit ging ik op mijn bek. Had ik voor niks epo gebruikt.
Een toenmalige begeleider bracht me in contact met een man die bloedtransfusies deed. Ik dacht dat dat de weg naar succes was. Alle grote renners deden het, zei hij. Ik heb in de jaren erna drie keer een bloedzak gekregen.
In 2007 kreeg ik last van mijn heup. Ik kon nauwelijks trainen, ik zocht naar manieren om te presteren. De snelste manier was epo. Dat kocht ik bij een apotheek buiten Nederland. Dat was heel normaal, je kocht het gewoon onder de toonbank. Zelfs wielertoeristen deden dat.
Ik werd twaalfde in de Amstel, daarna won ik de Ronde van Romandië. Ik kon de hele wereld aan, tot ik weer last kreeg van mijn heup. Voor de Ronde van Zwitserland gebruikte ik weer epo. Dat sloeg niet echt aan – mijn hematocriet kwam niet hoger dan 43. Ik verwachtte er niet veel van. De dag voor de koers ben ik nog op stap geweest met Tyler Hamilton. Tot mijn verbazing reed ik in Zwitserland heel goed, won een rit.
In de beruchte Tour – die waarin Rasmussen eruit werd gezet – gebruikte ik dynepo. Na de Tour heb ik niets meer gebruikt. De voorraad was toch op. En degene die bij de bron kon, hield het meeste voor zichzelf. Pas bij het opruimen van de koelkast, vlak voor Kerst, vond ik nog twee spuiten. Die heb ik toen maar gezet.
Ik weet nog dat we een bloedcontrole hadden voor de Eneco Tour, in het najaar. Renner X vroeg: ‘Nog wat gedaan?’
Ik zei: ‘Niks.’
Hij: ‘Ik wel.’
Bij de bloedcontrole had ik een hematocriet van 39, renner X zat op 47. Hij lachte me uit: ‘Wat doe je hier? Hahahaha!’
Maar ik werd vierde in het eindklassement.
In 2008 kreeg ik problemen met [Rabo-teamdirecteur] Harold Knebel, serieuze problemen. Hij wilde me uit de ploeg zetten. Dat vond ik niet terecht. Alsof ik de enige was. Maar met de rest deden ze niks. Ik dacht: had dan vanaf het begin tegen me gezegd dat ik niks mocht gebruiken! Als je een jonge renner wilt leren dat hij niks mag gebruiken, dan moet je er bovenop zitten. Elke week bloed testen of zo. Achteraf denk ik er wel anders over. Knebel wist gewoon van niks. Hij had de slechte jaren niet meegemaakt bij Rabobank.
Ik vertrok bij Rabo en tekende bij Lotto. Ik gebruikte daar niets. Ja, cortisonen voor een klassieker, zogenaamd op attest – en verder reed ik schoon. Ik ging wel voor het eerst op hoogtestage. Daarmee werd ik derde in de tijdrit in de Ronde van Zwitserland. Ik voelde me beter en beter worden. Ik besefte dat het ook zonder doping kon.
En toen kwam het telefoontje.
Ik wist meteen dat het niet goed zat toen ik zag dat het een Zwitsers nummer was. Anne Gripper, hoofd anti-doping van de UCI, hing aan de andere kant van de lijn. Ze zei dat ik positief was; er was doping aangetroffen in een urinestaal van anderhalf jaar eerder. Ik dacht alleen maar: hoe kan dat? Hoe kan dat?
Ik was positief op Dynepo en fluctuaties in mijn bloedpaspoort, bloeddoping dus. Twee verschillende zaken kwamen samen in één overtreding.
Ik voelde me bedrogen, geflikt. Door wie wist ik eigenlijk ook niet. Tot ik met Pat McQuaid sprak in Maastricht, juni 2011. Hij zei me: ‘Thomas je zat fout. We hielden je al lang in de gaten, we gingen je hoe dan ook een keer pakken.’ Toen kon ik het echt afsluiten. Ze hadden gelijk.
Ik ben door een diep dal gegaan. Ik voelde me zo slecht. Ik kon het niet opbrengen om te trainen, ik wilde soms helemaal niets met wielrennen te maken hebben. Ik vond andere renners een stel hypocrieten. Ze lachten me uit in mijn gezicht terwijl ze precies hetzelfde hebben gedaan.
Ik ben tijdens mijn schorsing langzaam maar zeker gaan beseffen wat er allemaal met me gebeurd is, wat ik allemaal heb gedaan, waarom ik ooit ben geen wielrennen. Het was zo moeilijk. Ik, ik… ik vind het zo jammer dat ik niet een paar jaar jonger ben. En dat ik in een ploeg terecht ben gekomen waar er altijd een grijs gebied bestond. Ik wilde erbij horen, ik wilde winnen. Later denk ik wel eens: was er maar een leider geweest die me had gezegd dat ik niet had moeten gebruiken, iemand met ballen. Dan had ik wel geluisterd, denk ik. Maar uiteindelijk heb ik vooral spijt dat ik zelf niet stevig genoeg in mijn schoenen stond.
Nu, bij Garmin, gaat het heel anders. Er wordt niets gebruikt, ook geen cortisonen. Jonge renners krijgen vanaf het eerste begin ingepeperd dat ze zonder doping ook kunnen winnen. Het is een andere tijd, hè? Het gaat er zo veel anders aan toe in het peloton. Het wielrennen van na mijn schorsing is een hele andere sport dan voor mijn schorsing. Soms is het gewoon lachwekkend, zo langzaam als we rijden.
Ik hoef de Tour niet meer te winnen; die tijd is geweest. Ik heb weer plezier in het fietsen, dat is veel belangrijker. Ik heb nog heel veel ambitie en doelen, maar dan wel realistisch.
Godverdomme, ik besefte vroeger niet hoe goed ik was. Ik was de beste belofte ter wereld. Het is zo zonde. Die twee jaar krijg ik nooit meer terug, mijn onbevangenheid is voor altijd kapot. Ik zou alle jonge renners maar één ding willen meegeven over doping: doe het niet. Het is het niet waard.
Met doping krijg je misschien eerst heel even alles. Maar uiteindelijk blijf je achter met niets.”
NRC
Interview
Thomas Dekker, oud-wielrenner Rabobank
Thomas Dekker komt bij Rabobank terecht in een cultuur die draait om resultaat – hoe maakt niet uit. Hij gaat epo spuiten.
Door onze redacteur Thijs Zonneveld
‘Bij mij was het altijd alles of niets. De manier waarop ik koerste, waarop ik leefde en ook waarop ik doping gebruikte. Ik heb niet eerst een tijdje leren autorijden in een klein autootje: ik ben meteen in een Ferrari gestapt en heb vol gas gegeven.
Ik kwam in 2005 over naar de profs. Ik won bijna het Critérium International, andere koersen reed ik ook hard – maar ik kon niet mee in de klassiekers en de grote rondes. In de Giro werd ik weg gefietst zodra het bergop ging. Dat ergerde me mateloos, ik was ongeduldig.
Al snel kreeg ik door dat doping erbij hoorde, dat je jezelf moest prepareren om mee te doen bij de echte jongens. Ik wilde winnen, ik wilde erbij horen, ik was er gevoelig voor. Ik had toen eigenlijk mensen nodig die tegen me hadden moeten zeggen dat ik geduld moest hebben, dat ik met mijn fikken van de doping af moest blijven.
Maar die waren er niet.
Integendeel.
In het milieu waarin ik terechtkwam hoorde doping erbij. Sterker nog: doping was a way of life voor veel ploeggenoten en collega’s om me heen. Je leeft hard, je traint hard, je doet er alles voor: doping hoort bij je beroep. Ik weet nog dat ik voor 600 euro aan vitaminen had gekocht. Een paar andere renners van de ploeg lachten me uit: ‘Voor dat geld had je wel wat harder kunnen rijden.’
Ik was zo jong, zo makkelijk te beïnvloeden. Ik wilde naar de top, zo snel mogelijk. Ik stond overal voor open.
In augustus 2006 heb ik voor het eerst epo gebruikt. Een kuurtje, zelf gekocht. Bang om gepakt te worden was ik niet, er waren nog geen out-of-competition-controles. Als je lang genoeg van tevoren gebruikte, kon je niet nat gaan. De artsen bij Rabobank legden me uit hoe ik het moest gebruiken, verder bemoeide niemand zich er mee. Niemand stuurde me een andere kant op, niemand vroeg iets. Je gebruikte doping, of je gebruikte het niet. Iedereen maakte het zelf uit.
Vlak na mijn eerste kuur reed ik de Ronde van Polen. Ik was supergoed. Mijn hematocriet was 48,3. Maar in de eerste rit ging ik op mijn bek. Had ik voor niks epo gebruikt.
Een toenmalige begeleider bracht me in contact met een man die bloedtransfusies deed. Ik dacht dat dat de weg naar succes was. Alle grote renners deden het, zei hij. Ik heb in de jaren erna drie keer een bloedzak gekregen.
In 2007 kreeg ik last van mijn heup. Ik kon nauwelijks trainen, ik zocht naar manieren om te presteren. De snelste manier was epo. Dat kocht ik bij een apotheek buiten Nederland. Dat was heel normaal, je kocht het gewoon onder de toonbank. Zelfs wielertoeristen deden dat.
Ik werd twaalfde in de Amstel, daarna won ik de Ronde van Romandië. Ik kon de hele wereld aan, tot ik weer last kreeg van mijn heup. Voor de Ronde van Zwitserland gebruikte ik weer epo. Dat sloeg niet echt aan – mijn hematocriet kwam niet hoger dan 43. Ik verwachtte er niet veel van. De dag voor de koers ben ik nog op stap geweest met Tyler Hamilton. Tot mijn verbazing reed ik in Zwitserland heel goed, won een rit.
In de beruchte Tour – die waarin Rasmussen eruit werd gezet – gebruikte ik dynepo. Na de Tour heb ik niets meer gebruikt. De voorraad was toch op. En degene die bij de bron kon, hield het meeste voor zichzelf. Pas bij het opruimen van de koelkast, vlak voor Kerst, vond ik nog twee spuiten. Die heb ik toen maar gezet.
Ik weet nog dat we een bloedcontrole hadden voor de Eneco Tour, in het najaar. Renner X vroeg: ‘Nog wat gedaan?’
Ik zei: ‘Niks.’
Hij: ‘Ik wel.’
Bij de bloedcontrole had ik een hematocriet van 39, renner X zat op 47. Hij lachte me uit: ‘Wat doe je hier? Hahahaha!’
Maar ik werd vierde in het eindklassement.
In 2008 kreeg ik problemen met [Rabo-teamdirecteur] Harold Knebel, serieuze problemen. Hij wilde me uit de ploeg zetten. Dat vond ik niet terecht. Alsof ik de enige was. Maar met de rest deden ze niks. Ik dacht: had dan vanaf het begin tegen me gezegd dat ik niks mocht gebruiken! Als je een jonge renner wilt leren dat hij niks mag gebruiken, dan moet je er bovenop zitten. Elke week bloed testen of zo. Achteraf denk ik er wel anders over. Knebel wist gewoon van niks. Hij had de slechte jaren niet meegemaakt bij Rabobank.
Ik vertrok bij Rabo en tekende bij Lotto. Ik gebruikte daar niets. Ja, cortisonen voor een klassieker, zogenaamd op attest – en verder reed ik schoon. Ik ging wel voor het eerst op hoogtestage. Daarmee werd ik derde in de tijdrit in de Ronde van Zwitserland. Ik voelde me beter en beter worden. Ik besefte dat het ook zonder doping kon.
En toen kwam het telefoontje.
Ik wist meteen dat het niet goed zat toen ik zag dat het een Zwitsers nummer was. Anne Gripper, hoofd anti-doping van de UCI, hing aan de andere kant van de lijn. Ze zei dat ik positief was; er was doping aangetroffen in een urinestaal van anderhalf jaar eerder. Ik dacht alleen maar: hoe kan dat? Hoe kan dat?
Ik was positief op Dynepo en fluctuaties in mijn bloedpaspoort, bloeddoping dus. Twee verschillende zaken kwamen samen in één overtreding.
Ik voelde me bedrogen, geflikt. Door wie wist ik eigenlijk ook niet. Tot ik met Pat McQuaid sprak in Maastricht, juni 2011. Hij zei me: ‘Thomas je zat fout. We hielden je al lang in de gaten, we gingen je hoe dan ook een keer pakken.’ Toen kon ik het echt afsluiten. Ze hadden gelijk.
Ik ben door een diep dal gegaan. Ik voelde me zo slecht. Ik kon het niet opbrengen om te trainen, ik wilde soms helemaal niets met wielrennen te maken hebben. Ik vond andere renners een stel hypocrieten. Ze lachten me uit in mijn gezicht terwijl ze precies hetzelfde hebben gedaan.
Ik ben tijdens mijn schorsing langzaam maar zeker gaan beseffen wat er allemaal met me gebeurd is, wat ik allemaal heb gedaan, waarom ik ooit ben geen wielrennen. Het was zo moeilijk. Ik, ik… ik vind het zo jammer dat ik niet een paar jaar jonger ben. En dat ik in een ploeg terecht ben gekomen waar er altijd een grijs gebied bestond. Ik wilde erbij horen, ik wilde winnen. Later denk ik wel eens: was er maar een leider geweest die me had gezegd dat ik niet had moeten gebruiken, iemand met ballen. Dan had ik wel geluisterd, denk ik. Maar uiteindelijk heb ik vooral spijt dat ik zelf niet stevig genoeg in mijn schoenen stond.
Nu, bij Garmin, gaat het heel anders. Er wordt niets gebruikt, ook geen cortisonen. Jonge renners krijgen vanaf het eerste begin ingepeperd dat ze zonder doping ook kunnen winnen. Het is een andere tijd, hè? Het gaat er zo veel anders aan toe in het peloton. Het wielrennen van na mijn schorsing is een hele andere sport dan voor mijn schorsing. Soms is het gewoon lachwekkend, zo langzaam als we rijden.
Ik hoef de Tour niet meer te winnen; die tijd is geweest. Ik heb weer plezier in het fietsen, dat is veel belangrijker. Ik heb nog heel veel ambitie en doelen, maar dan wel realistisch.
Godverdomme, ik besefte vroeger niet hoe goed ik was. Ik was de beste belofte ter wereld. Het is zo zonde. Die twee jaar krijg ik nooit meer terug, mijn onbevangenheid is voor altijd kapot. Ik zou alle jonge renners maar één ding willen meegeven over doping: doe het niet. Het is het niet waard.
Met doping krijg je misschien eerst heel even alles. Maar uiteindelijk blijf je achter met niets.”
Reis ver, drink wijn, denk na, lach hard, duik diep. Kom Terug.
Tjah, nu haalt hij met moeite nog de top 20 van de AGR ...
En hij kan wel de beste belofte ter wereld geweest zijn , ik ben ervan overtuigd dat hij toen ook al pakte. Pakweg Bernie Kohl komt ook uit het Rabo-opleidingsteam , net als Dekker ...
En hij kan wel de beste belofte ter wereld geweest zijn , ik ben ervan overtuigd dat hij toen ook al pakte. Pakweg Bernie Kohl komt ook uit het Rabo-opleidingsteam , net als Dekker ...
Frank Vandenbroucke : * 06-11-74; + 12-10-09
"Mijn comeback wordt de grootste uit de wielergeschiedenis!" (14-08-07)
"Vdb is klaar om opnieuw te schitteren" (10-10-07)
"Ik rij geen koers, ik geef een voorstelling" (17-01-08)
"Mijn comeback wordt de grootste uit de wielergeschiedenis!" (14-08-07)
"Vdb is klaar om opnieuw te schitteren" (10-10-07)
"Ik rij geen koers, ik geef een voorstelling" (17-01-08)
Domme vraag maar wat is er verdacht aan zwemcoaches?quote:
[..]
Als ik Thomas Dekker mag geloven ging het er bij Rabo niet veel beter aan toe, hooguit wat minder georganiseerd. Maar verder ook gewoon 1 zieke dopingbende. De Phonak's, T-Mobile's, Liberty Seguros etc van deze wereld laten verder wel zien dat doping overal part of the game was in die tijd. Misschien nog steeds in mindere mate is, met Ibarguren's en zwemcoaches crap lijkt de wielersport nog niet veel geleerd te hebben.
Flikker al die oude dopinghonden er eerst maar uit, dan kan je pas over nieuw wielrennen beginnen.
Deuger, Woke & Gutmensch
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
"Conservatism consists of exactly one proposition, to wit: There must be in-groups whom the law protects but does not bind, alongside out-groups whom the law binds but does not protect."
Kohl die overigens gezegd heeft dat dat de enige periode uit zijn carrière is waarin een ploegleider tegen hem had gezegd vooral geen doping te gebruiken. En dat was in het pre-2007 tijdperk.quote:
Tjah, nu haalt hij met moeite nog de top 20 van de AGR ...
En hij kan wel de beste belofte ter wereld geweest zijn , ik ben ervan overtuigd dat hij toen ook al pakte. Pakweg Bernie Kohl komt ook uit het Rabo-opleidingsteam , net als Dekker ...
Maar denk dat Dekker inderdaad al in de jeugd pakte, gezien zijn cleane prestaties nu.
Ik denk pas dat het wielrennen veranderd als ook de artsen ineens gaan bekennen, welke maskeringsmiddelen/technieken worden gebruikt.
Bron: l1.nlquote:Marc Lotz gebruikte al doping bij Raboploeg
Oud-wielrenner Marc Lotz gebruikte doping in zijn jaren bij de Rabobank-ploeg. De Valkenburger bekende dat zondag tegenover L1.
Marc Lotz reed van 1997 tot en met 2004 bij de Nederlandse ploeg. 'Vanaf 2001 ben ik stimulerende middelen gaan gebruiken, EPO en cortisonen. Ik hoorde in het peloton om me heen wat er gebeurde. Om competitief te blijven deed ik eraan mee, zelfs als knecht'.
Lotz kwam ook in aanraking met groeihormonen, maar wilde die niet gebruiken omdat hij de gezondheidsrisico's te groot vond. 'En aan bloedtransfusies heb ik nooit gedaan'.
Lotz zegt alles op eigen houtje te hebben gedaan. 'De ploeg bood mij niets aan, een arts begeleidde me. Lotz wil niet zeggen of het om Rabo-ploegarts Geert Leinders ging. Zaterdag vertelde oud-Rabo-renner Danny Nelissen dat Leinders hem begeleidde bij zijn epo-gebruik.
Marc Lotz werd in 2005 voor twee jaar geschorst, nadat hij werd betrapt op dopingbezit. In zijn appartement werden epo-ampullen gevonden. Hij reed in dat jaar voor QuickStep.
