Wie heeft een burn-out gehad?

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 15:49 schreef MsMelkboer het volgende:

[..]

Klopt. Iedereen wilt iets.

Relatie: huishouden, communicatie, assertiviteit, intimiteit, geduld, aanpassen, rekening houden, low budget life, verantwoordelijkheid
Ouders: studie, diploma, werk, rijbewijs, trouwen en hun respecteren (luisteren en zo veel mogelijk advies aannemen , want zij weten ''beter''
Oma: geloof, trouwen, kinderen en dat me vriend moslim wordt Ze heeft hem zelfs dingen laten reciteren uit de Koran... Hij dacht; ach ja, als ze daar gelukkig van wordt
Vrienden: gezelligheid, wat je alleen kan bieden als je lekker in je vel zit. Teveel op hun leunen zorgt weer dat je ze kwijt raakt of preken of Dr. Phil wannabe adviezen.
Werk (die ik nu niet heb): flexibiliteit, enthousiasme, leergierigheid tot uiterste, multi tasking (zo veel mogelijk tegelijk)
School: (In de klas) vooraf voorbereiden, participeren, (In projecten) Initiatief nemen en andere motiveren, zonder opdringerig worden om niet te lijken alsof je alles beter kan (alleen omdat je de groepscijfer niet omlaag wilt halen door weinig inbreng van anderen . Structureel leren en externe literatuur raadplegen. Buiten je studie nog een hoop zelfstudie doen, omdat er altijd wel vakken zijn waar je slecht in bent -> BBC kijken voor je Engels, de Economist lezen. En goede relaties met leraren bouwen, zodat je veilig zit.
Maatschappij: Algemene kennis en alles bijhouden zodat je praat materiaal hebt. Eh oh, charmant zijn, zonder flirterig over te komen. Netwerken en met iedereen kletsen. Plus in vorm zijn, anders ben je niet aantrekkelijk.
Gezondheid: Dus sport je even 3 dagen in de week. En dan nog gezond koken elke dag wat heel veel tijd kost. En gevarieerd natuurlijk, waardoor je veel centen kwijt bent. Gezien lange dagen die je maakt, is zodra je thuis komt alleen nog de AH open En dan de weekend om grote schoonmaak en gespaarde afwas te doen, omdat je daar doordeweeks niet aan toe komt.

Oh en wacht, sporten kost ook geld. Dus moet je toch gaan werken. En dan ben je zo moe dat je geen eens meer aan sporten toe komt.

Fuck life.

* ligt weer in bed*

Amen..

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 16:01 schreef MsMelkboer het volgende:

Loopt iedereen te acteren en zijn jullie - leden - de enige die er zo openhartig over praten?

De meeste mensen kunnen er voldoende goed mee omgaan - die hebben geleerd de verwachtingen te pareren. Dat is een sociale skill die je kunt leren. Voor deze mensen is het probleem al zo lang opgelost dat ze zich er niet meer bewust van zijn, en ze zullen zich dus niet volledig in je kunnen inleven. Dit is normaal: van dingen die je lang geleden hebt geleerd, vergeet je wat de moeilijkheden in het leerproces waren. Dit merk je bijvoorbeeld aan jonge docenten op middelbare scholen, die nog precies weten wat zij moeilijk vonden aan het oplossen van lineaire vergelijkingen (ik noem maar wat) en het daarom heel goed kunnen uitleggen. De oude rot in het vak van 50 doet dat al zo lang, dat hij niet meer inziet welke aspecten de leerlingen moeilijk vinden.

Verder zijn er mensen die daadwerkelijk aan de meeste verwachtingen kunnen voldoen, en die doen vaak alsof het voor iedereen no big deal zou moeten zijn. Da's een kwestie van voldoende energie hebben i.c.m. de juiste aanleg voor de juiste dingen, en een opvoeding die op de juiste dingen de nadruk legde. Niet iedereen heeft evenveel geluk om in deze categorie te vallen.

[ Bericht 8% gewijzigd door Polarcat op 08-05-2012 16:10:11 ]

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 16:03 schreef MsMelkboer het volgende:
Was dat sarcastisch bedoeld?

Mijn post? Nee absoluut niet.
Vond dat je goed uiteen zette onder hoeveel druk een mens eigenlijk staat.

Heb zelf ook een keer een burn out gehad. Paniekklachten, totaal uitgeput.. Jaar over gedaan om erweer uit te komen.

Ga er nu niet verder op in omdat ik nu ook in een onstuimige periode zit door heel veel druk.
Maar lees wel mee

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 14:08 schreef Canillas het volgende:

[..]

Ja, maar je hebt daar wel een ontzettend belangrijk stukje informatie; je wil met prestaties (iets externs en los van wie je echt bent) iets weg krijgen wat in jou zit....werkt niet! Maar helaas is dat wel het dode spoort waar veel mensen zichzelf op zetten.

Mensen lijden door wat ze zichzelf opleggen, en vraag jezelf eens af; heeft de buitenwereld ooit echt gemerkt dat je op die manier bezig was? Je vecht dan tegen de buitenwereld om hetgeen wat binnen je speelt niet onder ogen te hoeven komen, dat is een eindelijk gevecht tegen jezelf en het echt zijn van jezelf.

Denk eens na/fantaseer eens over hoe iemand die van zichzelf houdt en die zichzelf goed vinden zoals hij/zij is met zichzelf omgaat, wat zou diegene tegen zichzelf zeggen, hoe be/veroordeelt zo'n iemand zichzelf etc, misschien dat je daarin ideeën vind van op een fijnere manier met jezelf omgaan

hoewel ik het voor het grootste gedeelte met je eens bent vind ik wel dat je een punt een beetje onderbelicht; namelijk dat de mens in wezen toch een sociaal dier is, waardoor de visie/mening van een buitenstaander op jouw leven, jouw acties, jouw keuzes in meer of mindere mate van invloed zal zijn op je zelfbeeld. natuurlijk verschilt dit per persoon in hoeverre die invloed reikt, maar toch wordt dit denk ik wel onderschat door velen.

I second that.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 14:57 schreef Polarcat het volgende:
Er zullen ongetwijfeld meerdere oorzaken aan te wijzen zijn, maar ik denk dat een belangrijke te maken heeft met de grote vrijheid en vrijwel onbeperkte mogelijkheden die men tegenwoordig heeft. Met vrijheid komt verantwoordelijkheid: omdat je de mogelijkheid hebt alles te doen, voel je de druk om dat alles ook daadwerkelijk te doen en waar te maken. Waarom heb je geen universitaire studie, er is toch stufi? Waarom speel je geen muziekinstrument, er zijn toch betaalbare lessen om de hoek en Pietje volgt die ook? Waarom heb je geen rijbewijs, dat heeft iedereen in de familie toch gehaald? Waarom ben je geen lid van een sportclub zoals wij, je ziet toch aan ons dat het leuk is en goed voor je? Waarom kun je niet koken, dat moet tegenwoordig toch iedereen kunnen? Waarom ben je niet elke dag stijlvol gekleed, er zijn toch goede winkels en als je geen geld hebt kun je een prachtige garderode uit tweedehands winkels halen, kijk maar naar mijn zus, die doet dat ook. Waarom ben je niet elke dag vrolijk, alles is toch goed in het leven hier, je kunt alles doen en worden wat je wilt? Waarom ga je niet naar alle feestjes. ben je soms niet sociaal? Etc. etc.

De verwachtingen die je hier typt zijn die van anderen, van buiten je dus, wat je daarmee doet is je eigen verantwoordelijkheid, al die dingen die je noemt zijn er, hoe je ermee omgaat is jouw taak/zaak.

Wat je hier neerzet klinkt als een klaagzang die je combineert met een slachtoffer positie; het overkomt mij allemaal maar. Mensen kunnen dingen zeggen die jij als een aanval, als een bedreiging ervaart omdat je vind dat jij moet voldoen aan wat zij zeggen, zo werkt het niet. Je moet aan jezelf voldoen, de rest komt daarna.

Het zijn allemaal dingen die geen rol spelen wanneer jij met zekerheid in wie jij bent je eigen koers vaart, en dat is weer iets waar je niet aan toe komt wanneer je de maatschappij de 'schuld' wil geven voor je eigen situatie.

quote:

Als je alles moet doen wat je kunt doen, krijg je al heel snel een burnout. Dit zijn verwachtingen die door maatschappelijke druk op mensen worden gelegd. Het is natuurlijk je eigen keuze om die druk te accepteren en op je te nemen. Dat hoeft niet, mensen kunnen je niet dwingen om te voldoen aan hun verwachtingen tenzij je dat toelaat. Maar (en dit is een essentiële maar die vaak wordt genegeerd); het weigeren of pareren van die druk kost óók energie, want je moet jezelf verdedigen of mensen uit je leven kappen die dit soort druk op je blijven zetten. Of je nu accepteert of weigert, de verwachtingen die zijn ontstaan door alle mogelijkheden, kosten altijd energie. Niet iedereen heeft voldoende energie om zich door dit leven vol verwachtingen te manoeuvreren.

Het enige wat energie kost is verzet, daarnaast heb jij het over druk alsof het een gegeven is dat die druk er is. Die druk is er omdat jij die ervaart, hij is er omdat ie jou is maar dat is iets wat je zelf doet.

quote:

Ik ben verder van mening dat bovenstaande op zichzelf al een volledige verklaring kan zijn, en dat een burn-out je dus gemakkelijk kan overkomen zónder het mechanisme dat Canillas omschrijft; dat je aan jezelf probeert te ontsnappen.

Het is denk ik jammer dat wat jij neerzet is al aan jezelf willen ontspannen is want in plaats van je werkelijk zelf te zijn en je bezig te houden met wat bij jou past en hoort ga je door het leven als iemand die kleiner is dan die grote, boze, enge buiten wereld en al die mensen die iets van je (zouden) willen die je als een druk/bedreiging ervaart.

Dat kan alleen wanneer je de dingen buiten je groter maakt en meer waarde toe kent dat jezelf. Daar komt bij dat je vanuit zo'n slachtoffer positie nooit vrij in het leven zal/kan staan en uit die positie komen begint met verantwoordelijkheid voor jezelf nemen.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 15:06 schreef Metalfreak het volgende:

Dat is inderdaad wat me ook heel erg duidelijk werd tijdens een reis door Uganda in Afrika. De mensen daar hebben veel minder keuzes dan hier, maar zijn er geen moment ongelukkiger door. Sterker nog: ze leken veel gelukkiger daar dan de mensen hier dagelijks rondlopen. Ze hebben geen cent en moeten maar kijken dat ze dagelijks genoeg te eten hebben, maar er is geen druk om maar alles perfect te moeten en daardoor zijn de mensen veel gelukkiger dan hier. (ondanks alle armoede, ziektes en slechte vooruitzichten)

Ook dit is pas een punt wanneer je al die keuzes ziet als iets wat je verplicht bent om allemaal na te gaan, alsof je controle moet hebben over al die keuzes die er zijn.

Dat hoeft niet, je hoeft alleen maar uit te vinden wat werkelijk bij je past en wat je met je leven wil doen en daar de keuze die er het best op aansluit opzoeken. De rest kwa druk, spanning, etc roep je zelf in het leven wanneer je niet gelooft dat jij de keuzes mag maken die je wil maken en dat er wat op het spel staat betreft jou (eigen)waarde en commentaar/veroordeling van anderen.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 15:32 schreef MsMelkboer het volgende:
Hoewel Polarcat net het eeeeeerg verlichtend heeft gewerkt en heeft opgesomd welke druk de maatschappij op je uitoefent. Vooral nu Social media populair is en iedereen zich van de beste kanten laat zien, heb je het idee dat je uit je sloffen moet werken om ook op die niveau te komen, of uit zicht blijven om weg te lopen van de druk en denigrerende opmerkingen/houdingen. Of gewoon de onzekerheid zonder dat iemand iets zegt. Is er dan iets groots mis met mij?

Ik wil mijn comfortzone niet meer uit

Verlichtend hoe? Door het te bekijken vanuit een slachtoffer positie? De maatschappij zien als iets wat groter is dan jou en dus druk op jou kan uitoefenen? Dat kan alleen wanneer jij dat ervan maakt en wanneer je een gebrek aan eigenwaarde op die manier wil compenseren; dat gaat niet het.

Je lijdt wanneer je jezelf klein maakt maar dat is wel iets wat je zelf doet, en wat levert dat je op uiteindelijk? Meer van hetzelfde, meer klein-zijn.

Het is eigenwaarde, zelfwaardering; allemaal dingen die je zelf op moet bouwen.

En is het wel echt een comfortzone als je je algemeen gezien niet comfortabel voelt in het zijn van jezelf?

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 15:49 schreef MsMelkboer het volgende:
Klopt. Iedereen wilt iets.

En wat wil jij werkelijk echt voor jezelf?

En kom je daar ooit aan toe wanneer je je blik op de dingen buiten je gericht houdt?

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 15:33 schreef Polarcat het volgende:
Sterker nog, ik vermoed dat deze sociale druk bij de aanwezigheid van enorme mogelijkheden een onvermijdelijk gevolg is van de menselijke natuur. Dit heeft o.a. te maken met rationalisaties en het alles-is-relatief principe: mensen zullen hun sterke punten en prestaties gaan zien als algemene verwachtingen en die ook zo presenteren in hun sociale cirkel, omdat zij dan aan die verwachtingen voldoen en zich zodoende goed kunnen voelen. Dus zullen ze zeggen: "Waarom ben je geen lid van een sportclub zoals wij, je ziet toch aan ons dat het leuk is en goed voor je?"

Dit bestaat alleen wanneer je het laat bestaan. Eisen stellen heeft niks te maken met de menselijke natuurlijk, dat is puur ego gedrag en vind aansluiting bij andere ego's.

Stel zij verwachten van alles van je en jij gaat daar niet in mee, waar ben je dan werkelijk bang voor dat er gebeurt? Wat is die druk? Wat houdt die in?

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 16:31 schreef dawg het volgende:
hoewel ik het voor het grootste gedeelte met je eens bent vind ik wel dat je een punt een beetje onderbelicht; namelijk dat de mens in wezen toch een sociaal dier is, waardoor de visie/mening van een buitenstaander op jouw leven, jouw acties, jouw keuzes in meer of mindere mate van invloed zal zijn op je zelfbeeld. natuurlijk verschilt dit per persoon in hoeverre die invloed reikt, maar toch wordt dit denk ik wel onderschat door velen.

Nee. Simpelweg nee, omdat dat een proces is wanneer je je daar bewust van bent totaal geen invloed hoef te hebben.

Het is een zelfbeeld )iets waar jezelf verantwoordelijk voor bent en iets wat heel belangrijk is om positief in te investeren) niet een ik hoop maar dan anderen me niet afkraken want ben bang voor hun reacties dus pas ik me maar weer aanbeeld.

Ik denk dat iedereen hier met deze klachten zich beter kan richten op om een punt te komen waar je geen angst meer hebt om jezelf te laten zien voor wie je werkelijk bent en je negatieve zelfoordelen niet meer ontloopt door je te schuilen als dingen als druk van anderen etc. Het gaat erom te leren geloven dat jij er mag zijn zoals je bent, ongeacht wat een ander daarvan vind.

Daar kom je nooit zolang je iets of iemand anders verantwoordelijk houdt voor hoe je met jezelf omgaat.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 03:53 schreef MsMelkboer het volgende:
Ik ga morgen langs de huisarts. Ik vind dat het moet ophouden. Gezien alle zorgverzekeringen 5 psy zittingen vergoed (excl eigen risico), en mijn aanvullende nog 4 wil ik er gebruik van maken...

Een burn-out hangt vaak samen met ene klinische depressie.. Ga zeker naar een Psychiater, als het GGZ is wordt het via de basisverzekering vergoed. Zelf ervaring: Ja

1) overcompensatie, vaak mezelf genegeerd voelen. in principe hetzelfde als jij TS.
2009 gescheiden, was met de verkeerde getrouwd, ik accepteerde alles van hem
2011 moeder overleden op 64 jarige leeftijd.. Kouwe kleren?? Neuh.. Ook het 'het hoort zo' en 'alles moet' en 'het op alles anticiperen' brak me inderdaad op. Depressie, Burn-out en angstoornisje tot gevolg.
2) Klote, ik wilde mezelf wegstoppen.
3) Mindfulness, yoga, nee leren zeggen, psychiater die me op tijd een schop onder de kont gaf En uiteindelijk pluk ik er steeds meer de vruchten van.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 16:54 schreef Canillas het volgende:

[..]

Nee. Simpelweg nee, omdat dat een proces is wanneer je je daar bewust van bent totaal geen invloed hoef te hebben.

Het is een zelfbeeld )iets waar jezelf verantwoordelijk voor bent en iets wat heel belangrijk is om positief in te investeren) niet een ik hoop maar dan anderen me niet afkraken want ben bang voor hun reacties dus pas ik me maar weer aanbeeld.

Ik denk dat iedereen hier met deze klachten zich beter kan richten op om een punt te komen waar je geen angst meer hebt om jezelf te laten zien voor wie je werkelijk bent en je negatieve zelfoordelen niet meer ontloopt door je te schuilen als dingen als druk van anderen etc. Het gaat erom te leren geloven dat jij er mag zijn zoals je bent, ongeacht wat een ander daarvan vind.

Daar kom je nooit zolang je iets of iemand anders verantwoordelijk houdt voor hoe je met jezelf omgaat.

Dat is dus Mindful zijn! Luisteren naar je lichaam, naar je gevoel, naar je instinct, en niet oordelen..

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 16:54 schreef Canillas het volgende:

[..]

Nee. Simpelweg nee, omdat dat een proces is wanneer je je daar bewust van bent totaal geen invloed hoef te hebben.

Het is een zelfbeeld )iets waar jezelf verantwoordelijk voor bent en iets wat heel belangrijk is om positief in te investeren) niet een ik hoop maar dan anderen me niet afkraken want ben bang voor hun reacties dus pas ik me maar weer aanbeeld.

Ik denk dat iedereen hier met deze klachten zich beter kan richten op om een punt te komen waar je geen angst meer hebt om jezelf te laten zien voor wie je werkelijk bent en je negatieve zelfoordelen niet meer ontloopt door je te schuilen als dingen als druk van anderen etc. Het gaat erom te leren geloven dat jij er mag zijn zoals je bent, ongeacht wat een ander daarvan vind.

Daar kom je nooit zolang je iets of iemand anders verantwoordelijk houdt voor hoe je met jezelf omgaat.

jawel dus. is de aard van de mens. bevestiging, goedkeuring, etc.

je legt het begrip zelfbeeld te letterlijk uit. je zelfbeeld wordt namelijk ook gevormd door je sociale kring, opvoeding, maatschappij. zonder invloeden van buitenaf kan een persoonlijkheid zich niet vormen. althans niet in de zin die algemeen geaccepteerd is.

Hoe ben jij het ''opgelopen''?

Ik was heel hard aan het werk (m'n eerste baan) en wilde alles graag goed doen. Luisterde totaal niet naar signalen van m'n lichaam en opeens werd ik duizelig weet ik nog. Ben naar huis gegaan en was moe. Geluiden waren hard, licht was te fel en ik was zo vaak duizelig.

Ik hechtte veel te veel waarde aan wat anderen van m'n denken en ben een ster in voor anderen denken. Je nooit goed genoeg voelen, je er niet bij horen, allemaal vanuit het verleden. En dan nu maar proberen aan een bepaald beeld te voldoen en nooit echt zelf nagedacht hebben over wie ik nu ben en wat ik wil.

Hoe ervaar(de) je het?
Ontkenning, niet aanstellen maar doorgaan, ik ben veel te jong hiervoor. Vond ook geen begrip om me heen en dat maakte het een stuk moeilijker.

Hoe heb je het overwonnen?
Niet goed denk ik... Nu weer keihard in een depressie beland omdat de onderliggende problemen van de burn-out niet goed zijn aangepakt. Destijds had ik wel heel veel aan een haptonoom en yoga

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:15 schreef MsMelkboer het volgende:
Wat vinden jullie van anti-depressiva? Of draait het allemaal om gedachtegang? Ik lees veel over cognitieve gedragstherapie etc.

Daar zou ik niet meteen naar grijpen, zeker niet als je nooit eerder therapie hebt gevolgd. Cognitieve gedragstherapie, afhankelijk van de oorzaak van je problemen, helpzaam.f

Hoezo, zit je eraan te denken of is het je voorgesteld?

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:15 schreef MsMelkboer het volgende:
Wat vinden jullie van anti-depressiva? Of draait het allemaal om gedachtegang? Ik lees veel over cognitieve gedragstherapie etc.

CGT vanuit de GGZ heeft mij dus totaal niet geholpen, dat verschilt per persoon. Ik had en heb er wel baat bij (Zoloft)

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:18 schreef MsMelkboer het volgende:
Dawg en Canillas,

Dr Phil zegt: grootste behoefte van een mens is Overleven. grootste angst: Doodgaan

Maslov ook:

Check dit:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Piramide_van_Maslow

- Lichamelijke behoeften
- Behoefte aan veiligheid en zekerheid
- Behoefte aan sociaal contact
- Behoefte aan waardering en erkenning
- Zelfontplooiing

Ff aangepast

Oftewel, alles wordt instinctief een kwestie van overleven. Piramide van maslow vind ik zeker een goed beginpunt.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:22 schreef MsMelkboer het volgende:

[..]

Mijn eerste huisarts zei ooit dat het hoorde bij mijn leeftijd en dat psy en th's overbodig waren. Ik moest gewoon dingen ondernemen. En voor een Hollandse man kiezen, omdat ik zelf graag een eigen mening heb. Ben vrij koppig en wil dingen op mijn manier. Tegenstrijdig met mijn onzekerheid maar goed.

Mijn tweede huisarts stuurde me naar het ziekenhuis en zei dat wellicht mijn - gebleken - vit D tekort voor chronische vermoeidheid en depressie leidt.

Huidige heeft me verwezen naar een SPV ofzo

Wat is ha 1 voor een vage man? Nou goed, wel goed dat je naar de SPV gaat: weet je al wanneer dat is? Vanuit daar kan je altijd nog besluiten of een psychotherapeute wellicht iets voor je is.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:18 schreef MsMelkboer het volgende:
Dawg en Canillas,

Dr Phil zegt: grootste behoefte van een mens is acceptatie. grootste angst: afwijzing.

Maslov ook:

Check dit:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Piramide_van_Maslow

- Lichamelijke behoeften
- Behoefte aan veiligheid en zekerheid
- Behoefte aan sociaal contact
- Behoefte aan waardering en erkenning
- Zelfontplooiing

de maslow-pyramide is nooit echt empirisch gestaafd, dus daar zou ik niet naar kijken, ook al is het een leuke theorie.

wat ik al zei, het zelfbeeld van de mens is natuurlijk niet alleen afhankelijk van jezelf. het wordt ook gevormd door je thuissituatie, op school, met vrienden onder elkaar, relaties, etc. en niet onbelangrijk, door karakter, iedereen gaat anders met stimuli om, dus is ieders karakter uniek. waar de een zonder al te veel bevestiging denkt de wereld aan te kunnen, moet je de ander tot in de treure vertellen dat hij/zij heus wel waarde heeft.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:15 schreef dawg het volgende:
jawel dus. is de aard van de mens. bevestiging, goedkeuring, etc.

Nee, de aard van de mens is (net zoals alles wat leeft) tot volledige groei en bloei willen komen, positieve bevestiging van wie je bent is daarbij noodzakelijk maar dan wel vanuit de 1e plaats van jezelf en daarna van anderen.

Hoe jij met jezelf omgaat is de basis van je leven. Dat moet je zelf leren doen.

quote:

je legt het begrip zelfbeeld te letterlijk uit. je zelfbeeld wordt namelijk ook gevormd door je sociale kring, opvoeding, maatschappij. zonder invloeden van buitenaf kan een persoonlijkheid zich niet vormen. althans niet in de zin die algemeen geaccepteerd is.

Het wordt bepaald daardoor wanneer jij het daardoor laat bepalen, als jij een negatief zelfoordeel bij jezelf ontdekt kan je die plaatsen bij een gebeurtenis of meerdere dingen ''ow dus daarom ben ik zo over mezelf gaan denken'' dat is de onbewust gegaan. Vervolgens kan je bewust ervoor kiezen tot andere, nieuwe (positieve het lieft natuurlijk) oordelen over jezelf. Je wordt gevormd als je je laat vormen, doe je dat niet of wil het anders dan het is krijg je de optie dat zelf te gaan vormen.

Het is jouw bestaan, waarom zou je die laten beinvloeden of erger nog beperken door wat anderen willen/vinden? Er zijn miljarden van ''de ander'' er is maar 1 jij.

Moet je wel eerst leren jezelf oprecht die moeite waard te vinden natuurlijk

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:27 schreef Canillas het volgende:

[..]

Nee, de aard van de mens is (net zoals alles wat leeft) tot volledige groei en bloei willen komen, positieve bevestiging van wie je bent is daarbij noodzakelijk maar dan wel vanuit de 1e plaats van jezelf en daarna van anderen.

Mja, wel vind ik dat positieve bevestiging op heel jonge leeftijd niet van jezelf kan komen. Als je daarin iets mist, wordt het al een stuk lastiger (niet onmogelijk misschien, maar wel heel lastig). Door nieuwe, goede ervaringen met anderen te 'maken', ga je jezelf wellicht meer positief bevestigen. Maar daar zijn toch ook anderen voor nodig, al is het maar dat het leven ook om relaties gaat.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:18 schreef MsMelkboer het volgende:
Dawg en Canillas,

Dr Phil zegt: grootste behoefte van een mens is acceptatie. grootste angst: afwijzing.

Maslov ook:

Check dit:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Piramide_van_Maslow

- Lichamelijke behoeften
- Behoefte aan veiligheid en zekerheid
- Behoefte aan sociaal contact
- Behoefte aan waardering en erkenning
- Zelfontplooiing

Er is niemand die jou als volwassen persoon af kan wijzen behalve jijzelf, accepteer jij jezelf dan is er geen angst voor afwijzing.

Jezelf afwijzen maakt depressief (waarom leuk leven als je jezelf niks waard vind?) is vaak overgenomen vanuit hoe anderen met je omgingen (en wat je dus in stand houdt omdat je nu zelf zo met jezelf omgaat) is heel pijn en heel onnodig.

Het gaat erom dat hij vind dat je er mag zijn, dat dat je basis is en vanuit die basis kan je contacten en relatie met anderen aangaan, maar dan vanuit acceptatie van jezelf en de anderen en niet vanuit een ''ik ga alleen met mensen om die mij bevestigen en waar ik iets van macht over heb'' angst.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:28 schreef MsMelkboer het volgende:
Mijn moeder slikt Efexor. Ze heeft beide ouders in 3 jaar tijd verloren, waardoor ze depressief is geworden. Los daarvan heeft ze ruzie met de meeste broers, ontstaan rond de dood van mijn oma -> financiale issues (how typical Ze voelt zich alleen en vindt het leven maar onzin. Niet dat ze iets van plan is, maar ze is niet vrolijk at the moment. Door die pil heeft ze iig geen eet- en huilbuien. Ze wordt er ook niet suf van. Ik vroeg me af of het ook bij mij zou werken. Hoewel ze weer moest afbouwen en stoppen.

[..]

Het is geen wondermiddel, kent bijwerkingen en zijn geen smarties. Maar het werkt bij iedereen anders. Persoonlijk zou ik eerst beginnen met praten, pillen kunnen altijd nog (ik heb jaren therapie gevolgd zonder pillen, vorig jaar weer opnieuw in therapie gegaan en sinds december met ad's)

Topic gelezen, en goed en duidelijk uitgelegd door Canillas. Chapeau.

hierna ga ik er niet meer op in, anders wordt het wel erg offtopic, en dit topic gaat specifiek over burn-outs.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:27 schreef Canillas het volgende:

[..]

Nee, de aard van de mens is (net zoals alles wat leeft) tot volledige groei en bloei willen komen, positieve bevestiging van wie je bent is daarbij noodzakelijk maar dan wel vanuit de 1e plaats van jezelf en daarna van anderen.

Hoe jij met jezelf omgaat is de basis van je leven. Dat moet je zelf leren doen.

de fout die je maakt is dat jij uitgaat van het bewust zijn van diverse elementen, en dat je die blijkbaar kunt sturen, dat je dat kunt leren. en daar zit hem de crux. je persoonlijkheid (en dus ook o.a. je zelfbeeld) wordt al gevormd nog voor je geboren bent, en de basis van je karakter wordt de eerste 6 a 7 jaar gevormd als ik me niet vergis.

in die eerste jaren is het heel erg belangrijk hoe je omgeving met je omgaat, en aangezien je dan nog lang niet bewust bent van allerlei zaken, kun je dus ook onmogelijk dan al leren hoe je met jezelf om moet gaan. als de basis van je karakter eenmaal gevormd is, is het zeer moeilijk, zo niet vrijwel onmogelijk, om dit nog te veranderen. waarom denk je anders dat kinderen die vroeger gepest zijn daar op latere leeftijd nog last van kunnen ondervinden? om maar een voorbeeld te noemen.

quote:

Het wordt bepaald daardoor wanneer jij het daardoor laat bepalen, als jij een negatief zelfoordeel bij jezelf ontdekt kan je die plaatsen bij een gebeurtenis of meerdere dingen ''ow dus daarom ben ik zo over mezelf gaan denken'' dat is de onbewust gegaan. Vervolgens kan je bewust ervoor kiezen tot andere, nieuwe (positieve het lieft natuurlijk) oordelen over jezelf. Je wordt gevormd als je je laat vormen, doe je dat niet of wil het anders dan het is krijg je de optie dat zelf te gaan vormen.

Het is jouw bestaan, waarom zou je die laten beinvloeden of erger nog beperken door wat anderen willen/vinden? Er zijn miljarden van ''de ander'' er is maar 1 jij.

Moet je wel eerst leren jezelf oprecht die moeite waard te vinden natuurlijk

het gaat niet alleen om korte situaties, maar vooral juist om de langdurige omstandigheden. als iedereen tegen je zegt dat je dom bent en niks kunt, is het verdomde moeilijk om oprecht te geloven dat dat onzin is. laat staan als dat jarenlang tegen je gezegd wordt. weer een voorbeeld.

nogmaals, ik ben het met je eens dat je je er eigenlijk niet veel, of niks zelfs, van aan zou moeten trekken, maar zo zit de mens simpelweg niet in elkaar.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 16:56 schreef MsMelkboer het volgende:
Canillas,

Nee, het voelt niet comfortabel.

Uhm, mijn eigenwaarde/zelfwaardering heb ik leren meten dmv me vaders gedrag op mij. Als ik iets goeds voor elkaar kreeg, kreeg ik erkenning en anders werd ik de grond in geboord. Dag in dag uit. Hij doet dat nog wel eens, maar tegen me broertje en moeder. Hij zit ermee dat zijn broertje ervoor koos hogerop te komen en zijn vrienden die dat niet deden iig een paar huizen in het geboorteland hebben en hij niks, omdat hij het besteedde aan leuke dingen -> vakanties, chillen, biertje hier en daar.

Opgroeien bij ouders/verzorgers die niet in staat waren jou te geven wat je in emotioneel opzicht nodig had (bevestiging van wie jij bent, ongeacht wat je doet) is vreselijk, dat mag duidelijk zijn, ik wil daar ook absoluut niet luchtig over doen.

Wat echter net zo vreselijk is dat jij dit nu zelf doet bij jezelf omdat je die manier je hebt aangeleerd. Wat hier echter positief aan is is dat jij nu voor jezelf op zoek kan gaan naar een manier die beter past en die jou helpt in plaats van je beperkt.

quote:

Los van dit alles om uit een cultuur waarin status erg belangrijk is. Voor doordat de vorige generatie erg ondergewaardeerd wordt. Ik moet mijn ''kansen'' in Nederland benutten om jullie ''een poepie te laten ruiken''. (Niet door mijn ouders, want die gaan veel om met Hollanders, maar ''mijn'' volk in het algemeen). Nou heb ik niet heel veel gemeen met hun, maar ze blijven me confronteren dat ik toch het bloed draag etc etc.

Nu confronteren ze je met iets waarvan jij vind dat je niet aan voelt en wat je in negatieve zin op jezelf betrekt (dat is hier het werkelijk pijnlijke; je haalt jezelf omlaag). Hoe zou het zijn als jij jezelf leert accepteren en van jezelf leert houden zodat elke keer als je op zoiets wordt aangesproken je 'geconfronteerd' wordt met het feit dat je positief in het leven staat, een pad volgt wat bij je werkelijk zelf past en dat je blij bent met het feit dat je bestaat en hier op aarde de dingen kan doen die je wilt doen? Blij met jouw mening over jou, blij dat je positief met jezelf aan de slag bent gegaan om vrij te worden, weg van al die (uiteindelijk fictieve) geboden en verboden en waar je allemaal aan zou moeten voldoen om 'goed' te zijn, hoe zou je dat dan vinden?

Is nu nog te ver wellicht en dat is logisch, er zijn nog dingen die je moet leren om vrij te zijn, het is alleen niet verkeerd om zoiets als uitgangspunt te nemen.

quote:

Bovenop de gemiddelde burn out patient in Nederland heb ik dit ook nog eens erbij spelen. Een ''identiteitscrisis'' afkomstig van in 2 culturen te zijn opgegroeid. Hele tegenstrijdige culturen. Want mijn ''cultuur'' heeft zo heel veel nuances hier in Nederland als daar.

Die identiteitscrisis los je denk ik op door een passende identiteit voor jezelf op te bouwen, dus die echt bij jou past, los van al die andere zaken die je noemt.

Daar komt bij; als je nog niet vrij en gelukkig bent in het zijn van jezelf dan is dat iets wat je nu gewoon nog niet geleerd hebt, had je dat wel al geleerd dan was je het al, en dat geldt voor iedereen

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:45 schreef MsMelkboer het volgende:

[..]

Dat bedoelde ik met comfort zone. Ik ga alleen om met mensen bij wie ik die erkenning krijg. Daar probeer ik nu anders naar te kijken. Soms push ik mezelf en blijkt het reuze mee te vallen en iedereen zo z'n sores hebben. MAAR wanneer ik een arrogante persoon ontmoet word ik super onzeker. Ik HAAT dit! Ik probeer dan van alles bij diegene op te sommen, in mijn hoofd klein te krijgen, om zo controle te krijgen over mijn angst.

kleine tip: probeer de volgende keer als je een arrogant iemand ontmoet eens te bedenken dat wanneer diegene echt zelfverzekerd zou zijn, diegene zich geen (misplaatst) arrogante houding hoeft aan te meten, simpelweg omdat je dat dan niet nodig hebt.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:36 schreef dawg het volgende:
hierna ga ik er niet meer op in, anders wordt het wel erg offtopic, en dit topic gaat specifiek over burn-outs.

Wat je post heeft hier wel duidelijk mee te maken, wat dat betreft geen punt, veel mensen voelen zich bezwaard door het verleden omdat ze dat nog bij zich dragen en (onbewust) herhalen.

quote:

de fout die je maakt is dat jij uitgaat van het bewust zijn van diverse elementen, en dat je die blijkbaar kunt sturen, dat je dat kunt leren. en daar zit hem de crux. je persoonlijkheid (en dus ook o.a. je zelfbeeld) wordt al gevormd nog voor je geboren bent, en de basis van je karakter wordt de eerste 6 a 7 jaar gevormd als ik me niet vergis.

Als kind kan dat zeker niet, je hebt daar dan ook nog niet de benodigdheden (ontwikkelde ratio, etc) voor. Je kan je daar dus ook niet bewust van zijn als je nog jong bent, vandaar dat ik ook regelmatig erbij zeg ''als volwassene die je nu bent''. Het gaat er niet om die dingen te willen sturen, het gaat om begrijpen wat je uit je jeugd hebt meegenomen, te verwerken wat er te verwerken valt en je te richten op wat je nu wilt, hoe je nu wilt zijn en daar aandacht aan te besteden, daarmee vergroot je dat. Je verleden hoeft je heden en toekomst niet te bepalen en je kunt het leren loslaten.

Tuurlijk is dat moeilijk; je laat ideeën over wie je bent (of beter gezegd wie je gelooft te zijn of zou zijn) maar wanneer oordelen vanuit het verleden je beperken begrijp je ook wel dat die dingen leren los laten je in het heden en de toekomst vrijheid zullen geven.

quote:

in die eerste jaren is het heel erg belangrijk hoe je omgeving met je omgaat, en aangezien je dan nog lang niet bewust bent van allerlei zaken, kun je dus ook onmogelijk dan al leren hoe je met jezelf om moet gaan. als de basis van je karakter eenmaal gevormd is, is het zeer moeilijk, zo niet vrijwel onmogelijk, om dit nog te veranderen. waarom denk je anders dat kinderen die vroeger gepest zijn daar op latere leeftijd nog last van kunnen ondervinden? om maar een voorbeeld te noemen.

Dan maak jij hier de 'fout' (kan ook simpelweg een gebrek aan kennis zijn) dat je gelooft dat het niet te veranderen valt of dat dat zou moeten; je hoeft je er alleen maar bewust van te worden. Als je merkt dat je iets op een bepaalde manier doet zoals reageren op bepaalde dingen kan je dat gaan herkennen, begrijpen, er gewoon laten zijn en dan het gedrag kiezen wat je werkelijk zou willen.

Je hebt je karakter, dat kan je leren kennen, begrijpen en waarnemen; het zegt niets over wie je nu bent en wat je nu doet. Dat is alleen zo wanneer je dat zelf doet.

quote:

het gaat niet alleen om korte situaties, maar vooral juist om de langdurige omstandigheden. als iedereen tegen je zegt dat je dom bent en niks kunt, is het verdomde moeilijk om oprecht te geloven dat dat onzin is. laat staan als dat jarenlang tegen je gezegd wordt. weer een voorbeeld.

nogmaals, ik ben het met je eens dat je je er eigenlijk niet veel, of niks zelfs, van aan zou moeten trekken, maar zo zit de mens simpelweg niet in elkaar.

Ook hier gaat het niet om het er niks van aantrekken, het gaat om bewust worden dat het er is, dat het stamt uit het verleden maar niks zegt over het heden. Wanneer je heel je leven negatieve dingen over jezelf te horen kreeg dan draag je daar een grote lading van bij je, het principe is hetzelfde; dat was toen en daar is niks aan te doen, nu ga ik het anders doen Die keuze heb je, het is alleen wel een proces van leren die te maken. Je hoeft dus niet te gaan geloven dat dat onzin is of het weg willen gummen of veranderen, dat op zich al is daar aandacht aan besteden en dat voeden, het gaat om snappen dat dat toen was en niet nu.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:56 schreef Canillas het volgende:

[..]

Wat je post heeft hier wel duidelijk mee te maken, wat dat betreft geen punt, veel mensen voelen zich bezwaard door het verleden omdat ze dat nog bij zich dragen en (onbewust) herhalen.

[..]

Als kind kan dat zeker niet, je hebt daar dan ook nog niet de benodigdheden (ontwikkelde ratio, etc) voor. Je kan je daar dus ook niet bewust van zijn als je nog jong bent, vandaar dat ik ook regelmatig erbij zeg ''als volwassene die je nu bent''. Het gaat er niet om die dingen te willen sturen, het gaat om begrijpen wat je uit je jeugd hebt meegenomen, te verwerken wat er te verwerken valt en je te richten op wat je nu wilt, hoe je nu wilt zijn en daar aandacht aan te besteden, daarmee vergroot je dat. Je verleden hoeft je heden en toekomst niet te bepalen en je kunt het leren loslaten.

Tuurlijk is dat moeilijk; je laat ideeën over wie je bent (of beter gezegd wie je gelooft te zijn of zou zijn) maar wanneer oordelen vanuit het verleden je beperken begrijp je ook wel dat die dingen leren los laten je in het heden en de toekomst vrijheid zullen geven.

[..]

Dan maak jij hier de 'fout' (kan ook simpelweg een gebrek aan kennis zijn) dat je gelooft dat het niet te veranderen valt of dat dat zou moeten; je hoeft je er alleen maar bewust van te worden. Als je merkt dat je iets op een bepaalde manier doet zoals reageren op bepaalde dingen kan je dat gaan herkennen, begrijpen, er gewoon laten zijn en dan het gedrag kiezen wat je werkelijk zou willen.

Je hebt je karakter, dat kan je leren kennen, begrijpen en waarnemen; het zegt niets over wie je nu bent en wat je nu doet. Dat is alleen zo wanneer je dat zelf doet.

[..]

Ook hier gaat het niet om het er niks van aantrekken, het gaat om bewust worden dat het er is, dat het stamt uit het verleden maar niks zegt over het heden. Wanneer je heel je leven negatieve dingen over jezelf te horen kreeg dan draag je daar een grote lading van bij je, het principe is hetzelfde; dat was toen en daar is niks aan te doen, nu ga ik het anders doen Die keuze heb je, het is alleen wel een proces van leren die te maken. Je hoeft dus niet te gaan geloven dat dat onzin is of het weg willen gummen of veranderen, dat op zich al is daar aandacht aan besteden en dat voeden, het gaat om snappen dat dat toen was en niet nu.

volgens mij discussieren we nu op een verschillend niveau. ik ben het eens met wat je zegt, behalve het gedeelte waarbij jij -in mijn ogen- teveel credit toeschuift naar een persoon, en te weinig naar de invloed van de directe omgeving.

plus dat ik denk dat tussen bewustwording van patronen en verandering van diezelfde patronen een heel grote kloof zit. eentje die heel erg moeilijk te overbruggen is. niet onmogelijk, maar vrijwel onmogelijk. mooi nuanceverschil.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 18:52 schreef MsMelkboer het volgende:
Ik vind jullie discussie leuk Allebei kijken jullie het vanuit verschillende ooghoeken en zo zijn er een hoop factoren. Alleen verschilt het per persoon en bevolking.

Jullie missen beide deze factor:

Geert Hofstede heeft het heel mooi uitgevogeld;

http://geert-hofstede.com/netherlands.html
http://mens-en-samenlevin(...)es-van-hofstede.html

Nederland is een behoorlijk individualistische land (IDV); iedereen leeft vanuit ''ik'' mentaliteit. Verder is er weinig verschil onder mensen onderling (PD) (relatief gezien landen zoals in Azie), staan mensen meer open voor het onbekende (UAI). Het is relatief vrij feminien samenleving, wat mensen de mogelijkheid biedt te doen wat ze leuk vinden ipv prestatie gericht en competitief zijn alleen.

Ik kom uit een collectivistische cultuur waarin behoefte aan erkenning en waardering hoog is, want zij leven vanuit een ''wij'' mentaliteit. Afhankelijkheid is erg sterk. De relatief zwakkeren moeten de relatief sterkere individuen gehoorzamen. Zo hadden mijn ouders alles te zeggen en ik niets en mocht ik ook niets. Door regels omtrent cultuur en religie hielden ze zo hun behoudendheid. Verder is het (midden) oosten erg masculien. De bevolking is meer prestatie gericht en competitief. Er is vaak een algemene ongelijkheid tussen man en vrouw.

IDV Nederland = 80
IDV Duitsland = 67
IDV Belgie = 75.

Nederland scoort dus wel beduidend hoger dan de buurlanden wat betreft individualisme. Wat zou hiervoor eigenlijk de verklaring kunnen zijn?