Wie heeft een burn-out gehad?

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:15 schreef MsMelkboer het volgende:
Wat vinden jullie van anti-depressiva? Of draait het allemaal om gedachtegang? Ik lees veel over cognitieve gedragstherapie etc.

CGT vanuit de GGZ heeft mij dus totaal niet geholpen, dat verschilt per persoon. Ik had en heb er wel baat bij (Zoloft)

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:18 schreef MsMelkboer het volgende:
Dawg en Canillas,

Dr Phil zegt: grootste behoefte van een mens is Overleven. grootste angst: Doodgaan

Maslov ook:

Check dit:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Piramide_van_Maslow

- Lichamelijke behoeften
- Behoefte aan veiligheid en zekerheid
- Behoefte aan sociaal contact
- Behoefte aan waardering en erkenning
- Zelfontplooiing

Ff aangepast

Oftewel, alles wordt instinctief een kwestie van overleven. Piramide van maslow vind ik zeker een goed beginpunt.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:22 schreef MsMelkboer het volgende:

[..]

Mijn eerste huisarts zei ooit dat het hoorde bij mijn leeftijd en dat psy en th's overbodig waren. Ik moest gewoon dingen ondernemen. En voor een Hollandse man kiezen, omdat ik zelf graag een eigen mening heb. Ben vrij koppig en wil dingen op mijn manier. Tegenstrijdig met mijn onzekerheid maar goed.

Mijn tweede huisarts stuurde me naar het ziekenhuis en zei dat wellicht mijn - gebleken - vit D tekort voor chronische vermoeidheid en depressie leidt.

Huidige heeft me verwezen naar een SPV ofzo

Wat is ha 1 voor een vage man? Nou goed, wel goed dat je naar de SPV gaat: weet je al wanneer dat is? Vanuit daar kan je altijd nog besluiten of een psychotherapeute wellicht iets voor je is.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:18 schreef MsMelkboer het volgende:
Dawg en Canillas,

Dr Phil zegt: grootste behoefte van een mens is acceptatie. grootste angst: afwijzing.

Maslov ook:

Check dit:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Piramide_van_Maslow

- Lichamelijke behoeften
- Behoefte aan veiligheid en zekerheid
- Behoefte aan sociaal contact
- Behoefte aan waardering en erkenning
- Zelfontplooiing

de maslow-pyramide is nooit echt empirisch gestaafd, dus daar zou ik niet naar kijken, ook al is het een leuke theorie.

wat ik al zei, het zelfbeeld van de mens is natuurlijk niet alleen afhankelijk van jezelf. het wordt ook gevormd door je thuissituatie, op school, met vrienden onder elkaar, relaties, etc. en niet onbelangrijk, door karakter, iedereen gaat anders met stimuli om, dus is ieders karakter uniek. waar de een zonder al te veel bevestiging denkt de wereld aan te kunnen, moet je de ander tot in de treure vertellen dat hij/zij heus wel waarde heeft.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:15 schreef dawg het volgende:
jawel dus. is de aard van de mens. bevestiging, goedkeuring, etc.

Nee, de aard van de mens is (net zoals alles wat leeft) tot volledige groei en bloei willen komen, positieve bevestiging van wie je bent is daarbij noodzakelijk maar dan wel vanuit de 1e plaats van jezelf en daarna van anderen.

Hoe jij met jezelf omgaat is de basis van je leven. Dat moet je zelf leren doen.

quote:

je legt het begrip zelfbeeld te letterlijk uit. je zelfbeeld wordt namelijk ook gevormd door je sociale kring, opvoeding, maatschappij. zonder invloeden van buitenaf kan een persoonlijkheid zich niet vormen. althans niet in de zin die algemeen geaccepteerd is.

Het wordt bepaald daardoor wanneer jij het daardoor laat bepalen, als jij een negatief zelfoordeel bij jezelf ontdekt kan je die plaatsen bij een gebeurtenis of meerdere dingen ''ow dus daarom ben ik zo over mezelf gaan denken'' dat is de onbewust gegaan. Vervolgens kan je bewust ervoor kiezen tot andere, nieuwe (positieve het lieft natuurlijk) oordelen over jezelf. Je wordt gevormd als je je laat vormen, doe je dat niet of wil het anders dan het is krijg je de optie dat zelf te gaan vormen.

Het is jouw bestaan, waarom zou je die laten beinvloeden of erger nog beperken door wat anderen willen/vinden? Er zijn miljarden van ''de ander'' er is maar 1 jij.

Moet je wel eerst leren jezelf oprecht die moeite waard te vinden natuurlijk

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:27 schreef Canillas het volgende:

[..]

Nee, de aard van de mens is (net zoals alles wat leeft) tot volledige groei en bloei willen komen, positieve bevestiging van wie je bent is daarbij noodzakelijk maar dan wel vanuit de 1e plaats van jezelf en daarna van anderen.

Mja, wel vind ik dat positieve bevestiging op heel jonge leeftijd niet van jezelf kan komen. Als je daarin iets mist, wordt het al een stuk lastiger (niet onmogelijk misschien, maar wel heel lastig). Door nieuwe, goede ervaringen met anderen te 'maken', ga je jezelf wellicht meer positief bevestigen. Maar daar zijn toch ook anderen voor nodig, al is het maar dat het leven ook om relaties gaat.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:18 schreef MsMelkboer het volgende:
Dawg en Canillas,

Dr Phil zegt: grootste behoefte van een mens is acceptatie. grootste angst: afwijzing.

Maslov ook:

Check dit:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Piramide_van_Maslow

- Lichamelijke behoeften
- Behoefte aan veiligheid en zekerheid
- Behoefte aan sociaal contact
- Behoefte aan waardering en erkenning
- Zelfontplooiing

Er is niemand die jou als volwassen persoon af kan wijzen behalve jijzelf, accepteer jij jezelf dan is er geen angst voor afwijzing.

Jezelf afwijzen maakt depressief (waarom leuk leven als je jezelf niks waard vind?) is vaak overgenomen vanuit hoe anderen met je omgingen (en wat je dus in stand houdt omdat je nu zelf zo met jezelf omgaat) is heel pijn en heel onnodig.

Het gaat erom dat hij vind dat je er mag zijn, dat dat je basis is en vanuit die basis kan je contacten en relatie met anderen aangaan, maar dan vanuit acceptatie van jezelf en de anderen en niet vanuit een ''ik ga alleen met mensen om die mij bevestigen en waar ik iets van macht over heb'' angst.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:28 schreef MsMelkboer het volgende:
Mijn moeder slikt Efexor. Ze heeft beide ouders in 3 jaar tijd verloren, waardoor ze depressief is geworden. Los daarvan heeft ze ruzie met de meeste broers, ontstaan rond de dood van mijn oma -> financiale issues (how typical Ze voelt zich alleen en vindt het leven maar onzin. Niet dat ze iets van plan is, maar ze is niet vrolijk at the moment. Door die pil heeft ze iig geen eet- en huilbuien. Ze wordt er ook niet suf van. Ik vroeg me af of het ook bij mij zou werken. Hoewel ze weer moest afbouwen en stoppen.

[..]

Het is geen wondermiddel, kent bijwerkingen en zijn geen smarties. Maar het werkt bij iedereen anders. Persoonlijk zou ik eerst beginnen met praten, pillen kunnen altijd nog (ik heb jaren therapie gevolgd zonder pillen, vorig jaar weer opnieuw in therapie gegaan en sinds december met ad's)

Topic gelezen, en goed en duidelijk uitgelegd door Canillas. Chapeau.

hierna ga ik er niet meer op in, anders wordt het wel erg offtopic, en dit topic gaat specifiek over burn-outs.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:27 schreef Canillas het volgende:

[..]

Nee, de aard van de mens is (net zoals alles wat leeft) tot volledige groei en bloei willen komen, positieve bevestiging van wie je bent is daarbij noodzakelijk maar dan wel vanuit de 1e plaats van jezelf en daarna van anderen.

Hoe jij met jezelf omgaat is de basis van je leven. Dat moet je zelf leren doen.

de fout die je maakt is dat jij uitgaat van het bewust zijn van diverse elementen, en dat je die blijkbaar kunt sturen, dat je dat kunt leren. en daar zit hem de crux. je persoonlijkheid (en dus ook o.a. je zelfbeeld) wordt al gevormd nog voor je geboren bent, en de basis van je karakter wordt de eerste 6 a 7 jaar gevormd als ik me niet vergis.

in die eerste jaren is het heel erg belangrijk hoe je omgeving met je omgaat, en aangezien je dan nog lang niet bewust bent van allerlei zaken, kun je dus ook onmogelijk dan al leren hoe je met jezelf om moet gaan. als de basis van je karakter eenmaal gevormd is, is het zeer moeilijk, zo niet vrijwel onmogelijk, om dit nog te veranderen. waarom denk je anders dat kinderen die vroeger gepest zijn daar op latere leeftijd nog last van kunnen ondervinden? om maar een voorbeeld te noemen.

quote:

Het wordt bepaald daardoor wanneer jij het daardoor laat bepalen, als jij een negatief zelfoordeel bij jezelf ontdekt kan je die plaatsen bij een gebeurtenis of meerdere dingen ''ow dus daarom ben ik zo over mezelf gaan denken'' dat is de onbewust gegaan. Vervolgens kan je bewust ervoor kiezen tot andere, nieuwe (positieve het lieft natuurlijk) oordelen over jezelf. Je wordt gevormd als je je laat vormen, doe je dat niet of wil het anders dan het is krijg je de optie dat zelf te gaan vormen.

Het is jouw bestaan, waarom zou je die laten beinvloeden of erger nog beperken door wat anderen willen/vinden? Er zijn miljarden van ''de ander'' er is maar 1 jij.

Moet je wel eerst leren jezelf oprecht die moeite waard te vinden natuurlijk

het gaat niet alleen om korte situaties, maar vooral juist om de langdurige omstandigheden. als iedereen tegen je zegt dat je dom bent en niks kunt, is het verdomde moeilijk om oprecht te geloven dat dat onzin is. laat staan als dat jarenlang tegen je gezegd wordt. weer een voorbeeld.

nogmaals, ik ben het met je eens dat je je er eigenlijk niet veel, of niks zelfs, van aan zou moeten trekken, maar zo zit de mens simpelweg niet in elkaar.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 16:56 schreef MsMelkboer het volgende:
Canillas,

Nee, het voelt niet comfortabel.

Uhm, mijn eigenwaarde/zelfwaardering heb ik leren meten dmv me vaders gedrag op mij. Als ik iets goeds voor elkaar kreeg, kreeg ik erkenning en anders werd ik de grond in geboord. Dag in dag uit. Hij doet dat nog wel eens, maar tegen me broertje en moeder. Hij zit ermee dat zijn broertje ervoor koos hogerop te komen en zijn vrienden die dat niet deden iig een paar huizen in het geboorteland hebben en hij niks, omdat hij het besteedde aan leuke dingen -> vakanties, chillen, biertje hier en daar.

Opgroeien bij ouders/verzorgers die niet in staat waren jou te geven wat je in emotioneel opzicht nodig had (bevestiging van wie jij bent, ongeacht wat je doet) is vreselijk, dat mag duidelijk zijn, ik wil daar ook absoluut niet luchtig over doen.

Wat echter net zo vreselijk is dat jij dit nu zelf doet bij jezelf omdat je die manier je hebt aangeleerd. Wat hier echter positief aan is is dat jij nu voor jezelf op zoek kan gaan naar een manier die beter past en die jou helpt in plaats van je beperkt.

quote:

Los van dit alles om uit een cultuur waarin status erg belangrijk is. Voor doordat de vorige generatie erg ondergewaardeerd wordt. Ik moet mijn ''kansen'' in Nederland benutten om jullie ''een poepie te laten ruiken''. (Niet door mijn ouders, want die gaan veel om met Hollanders, maar ''mijn'' volk in het algemeen). Nou heb ik niet heel veel gemeen met hun, maar ze blijven me confronteren dat ik toch het bloed draag etc etc.

Nu confronteren ze je met iets waarvan jij vind dat je niet aan voelt en wat je in negatieve zin op jezelf betrekt (dat is hier het werkelijk pijnlijke; je haalt jezelf omlaag). Hoe zou het zijn als jij jezelf leert accepteren en van jezelf leert houden zodat elke keer als je op zoiets wordt aangesproken je 'geconfronteerd' wordt met het feit dat je positief in het leven staat, een pad volgt wat bij je werkelijk zelf past en dat je blij bent met het feit dat je bestaat en hier op aarde de dingen kan doen die je wilt doen? Blij met jouw mening over jou, blij dat je positief met jezelf aan de slag bent gegaan om vrij te worden, weg van al die (uiteindelijk fictieve) geboden en verboden en waar je allemaal aan zou moeten voldoen om 'goed' te zijn, hoe zou je dat dan vinden?

Is nu nog te ver wellicht en dat is logisch, er zijn nog dingen die je moet leren om vrij te zijn, het is alleen niet verkeerd om zoiets als uitgangspunt te nemen.

quote:

Bovenop de gemiddelde burn out patient in Nederland heb ik dit ook nog eens erbij spelen. Een ''identiteitscrisis'' afkomstig van in 2 culturen te zijn opgegroeid. Hele tegenstrijdige culturen. Want mijn ''cultuur'' heeft zo heel veel nuances hier in Nederland als daar.

Die identiteitscrisis los je denk ik op door een passende identiteit voor jezelf op te bouwen, dus die echt bij jou past, los van al die andere zaken die je noemt.

Daar komt bij; als je nog niet vrij en gelukkig bent in het zijn van jezelf dan is dat iets wat je nu gewoon nog niet geleerd hebt, had je dat wel al geleerd dan was je het al, en dat geldt voor iedereen

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:45 schreef MsMelkboer het volgende:

[..]

Dat bedoelde ik met comfort zone. Ik ga alleen om met mensen bij wie ik die erkenning krijg. Daar probeer ik nu anders naar te kijken. Soms push ik mezelf en blijkt het reuze mee te vallen en iedereen zo z'n sores hebben. MAAR wanneer ik een arrogante persoon ontmoet word ik super onzeker. Ik HAAT dit! Ik probeer dan van alles bij diegene op te sommen, in mijn hoofd klein te krijgen, om zo controle te krijgen over mijn angst.

kleine tip: probeer de volgende keer als je een arrogant iemand ontmoet eens te bedenken dat wanneer diegene echt zelfverzekerd zou zijn, diegene zich geen (misplaatst) arrogante houding hoeft aan te meten, simpelweg omdat je dat dan niet nodig hebt.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:36 schreef dawg het volgende:
hierna ga ik er niet meer op in, anders wordt het wel erg offtopic, en dit topic gaat specifiek over burn-outs.

Wat je post heeft hier wel duidelijk mee te maken, wat dat betreft geen punt, veel mensen voelen zich bezwaard door het verleden omdat ze dat nog bij zich dragen en (onbewust) herhalen.

quote:

de fout die je maakt is dat jij uitgaat van het bewust zijn van diverse elementen, en dat je die blijkbaar kunt sturen, dat je dat kunt leren. en daar zit hem de crux. je persoonlijkheid (en dus ook o.a. je zelfbeeld) wordt al gevormd nog voor je geboren bent, en de basis van je karakter wordt de eerste 6 a 7 jaar gevormd als ik me niet vergis.

Als kind kan dat zeker niet, je hebt daar dan ook nog niet de benodigdheden (ontwikkelde ratio, etc) voor. Je kan je daar dus ook niet bewust van zijn als je nog jong bent, vandaar dat ik ook regelmatig erbij zeg ''als volwassene die je nu bent''. Het gaat er niet om die dingen te willen sturen, het gaat om begrijpen wat je uit je jeugd hebt meegenomen, te verwerken wat er te verwerken valt en je te richten op wat je nu wilt, hoe je nu wilt zijn en daar aandacht aan te besteden, daarmee vergroot je dat. Je verleden hoeft je heden en toekomst niet te bepalen en je kunt het leren loslaten.

Tuurlijk is dat moeilijk; je laat ideeën over wie je bent (of beter gezegd wie je gelooft te zijn of zou zijn) maar wanneer oordelen vanuit het verleden je beperken begrijp je ook wel dat die dingen leren los laten je in het heden en de toekomst vrijheid zullen geven.

quote:

in die eerste jaren is het heel erg belangrijk hoe je omgeving met je omgaat, en aangezien je dan nog lang niet bewust bent van allerlei zaken, kun je dus ook onmogelijk dan al leren hoe je met jezelf om moet gaan. als de basis van je karakter eenmaal gevormd is, is het zeer moeilijk, zo niet vrijwel onmogelijk, om dit nog te veranderen. waarom denk je anders dat kinderen die vroeger gepest zijn daar op latere leeftijd nog last van kunnen ondervinden? om maar een voorbeeld te noemen.

Dan maak jij hier de 'fout' (kan ook simpelweg een gebrek aan kennis zijn) dat je gelooft dat het niet te veranderen valt of dat dat zou moeten; je hoeft je er alleen maar bewust van te worden. Als je merkt dat je iets op een bepaalde manier doet zoals reageren op bepaalde dingen kan je dat gaan herkennen, begrijpen, er gewoon laten zijn en dan het gedrag kiezen wat je werkelijk zou willen.

Je hebt je karakter, dat kan je leren kennen, begrijpen en waarnemen; het zegt niets over wie je nu bent en wat je nu doet. Dat is alleen zo wanneer je dat zelf doet.

quote:

het gaat niet alleen om korte situaties, maar vooral juist om de langdurige omstandigheden. als iedereen tegen je zegt dat je dom bent en niks kunt, is het verdomde moeilijk om oprecht te geloven dat dat onzin is. laat staan als dat jarenlang tegen je gezegd wordt. weer een voorbeeld.

nogmaals, ik ben het met je eens dat je je er eigenlijk niet veel, of niks zelfs, van aan zou moeten trekken, maar zo zit de mens simpelweg niet in elkaar.

Ook hier gaat het niet om het er niks van aantrekken, het gaat om bewust worden dat het er is, dat het stamt uit het verleden maar niks zegt over het heden. Wanneer je heel je leven negatieve dingen over jezelf te horen kreeg dan draag je daar een grote lading van bij je, het principe is hetzelfde; dat was toen en daar is niks aan te doen, nu ga ik het anders doen Die keuze heb je, het is alleen wel een proces van leren die te maken. Je hoeft dus niet te gaan geloven dat dat onzin is of het weg willen gummen of veranderen, dat op zich al is daar aandacht aan besteden en dat voeden, het gaat om snappen dat dat toen was en niet nu.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 17:56 schreef Canillas het volgende:

[..]

Wat je post heeft hier wel duidelijk mee te maken, wat dat betreft geen punt, veel mensen voelen zich bezwaard door het verleden omdat ze dat nog bij zich dragen en (onbewust) herhalen.

[..]

Als kind kan dat zeker niet, je hebt daar dan ook nog niet de benodigdheden (ontwikkelde ratio, etc) voor. Je kan je daar dus ook niet bewust van zijn als je nog jong bent, vandaar dat ik ook regelmatig erbij zeg ''als volwassene die je nu bent''. Het gaat er niet om die dingen te willen sturen, het gaat om begrijpen wat je uit je jeugd hebt meegenomen, te verwerken wat er te verwerken valt en je te richten op wat je nu wilt, hoe je nu wilt zijn en daar aandacht aan te besteden, daarmee vergroot je dat. Je verleden hoeft je heden en toekomst niet te bepalen en je kunt het leren loslaten.

Tuurlijk is dat moeilijk; je laat ideeën over wie je bent (of beter gezegd wie je gelooft te zijn of zou zijn) maar wanneer oordelen vanuit het verleden je beperken begrijp je ook wel dat die dingen leren los laten je in het heden en de toekomst vrijheid zullen geven.

[..]

Dan maak jij hier de 'fout' (kan ook simpelweg een gebrek aan kennis zijn) dat je gelooft dat het niet te veranderen valt of dat dat zou moeten; je hoeft je er alleen maar bewust van te worden. Als je merkt dat je iets op een bepaalde manier doet zoals reageren op bepaalde dingen kan je dat gaan herkennen, begrijpen, er gewoon laten zijn en dan het gedrag kiezen wat je werkelijk zou willen.

Je hebt je karakter, dat kan je leren kennen, begrijpen en waarnemen; het zegt niets over wie je nu bent en wat je nu doet. Dat is alleen zo wanneer je dat zelf doet.

[..]

Ook hier gaat het niet om het er niks van aantrekken, het gaat om bewust worden dat het er is, dat het stamt uit het verleden maar niks zegt over het heden. Wanneer je heel je leven negatieve dingen over jezelf te horen kreeg dan draag je daar een grote lading van bij je, het principe is hetzelfde; dat was toen en daar is niks aan te doen, nu ga ik het anders doen Die keuze heb je, het is alleen wel een proces van leren die te maken. Je hoeft dus niet te gaan geloven dat dat onzin is of het weg willen gummen of veranderen, dat op zich al is daar aandacht aan besteden en dat voeden, het gaat om snappen dat dat toen was en niet nu.

volgens mij discussieren we nu op een verschillend niveau. ik ben het eens met wat je zegt, behalve het gedeelte waarbij jij -in mijn ogen- teveel credit toeschuift naar een persoon, en te weinig naar de invloed van de directe omgeving.

plus dat ik denk dat tussen bewustwording van patronen en verandering van diezelfde patronen een heel grote kloof zit. eentje die heel erg moeilijk te overbruggen is. niet onmogelijk, maar vrijwel onmogelijk. mooi nuanceverschil.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 18:52 schreef MsMelkboer het volgende:
Ik vind jullie discussie leuk Allebei kijken jullie het vanuit verschillende ooghoeken en zo zijn er een hoop factoren. Alleen verschilt het per persoon en bevolking.

Jullie missen beide deze factor:

Geert Hofstede heeft het heel mooi uitgevogeld;

http://geert-hofstede.com/netherlands.html
http://mens-en-samenlevin(...)es-van-hofstede.html

Nederland is een behoorlijk individualistische land (IDV); iedereen leeft vanuit ''ik'' mentaliteit. Verder is er weinig verschil onder mensen onderling (PD) (relatief gezien landen zoals in Azie), staan mensen meer open voor het onbekende (UAI). Het is relatief vrij feminien samenleving, wat mensen de mogelijkheid biedt te doen wat ze leuk vinden ipv prestatie gericht en competitief zijn alleen.

Ik kom uit een collectivistische cultuur waarin behoefte aan erkenning en waardering hoog is, want zij leven vanuit een ''wij'' mentaliteit. Afhankelijkheid is erg sterk. De relatief zwakkeren moeten de relatief sterkere individuen gehoorzamen. Zo hadden mijn ouders alles te zeggen en ik niets en mocht ik ook niets. Door regels omtrent cultuur en religie hielden ze zo hun behoudendheid. Verder is het (midden) oosten erg masculien. De bevolking is meer prestatie gericht en competitief. Er is vaak een algemene ongelijkheid tussen man en vrouw.

IDV Nederland = 80
IDV Duitsland = 67
IDV Belgie = 75.

Nederland scoort dus wel beduidend hoger dan de buurlanden wat betreft individualisme. Wat zou hiervoor eigenlijk de verklaring kunnen zijn?