quote:
Op maandag 7 mei 2012 12:55 schreef Basp1 het volgende:[..]
Kunnen woningbouwverenigingen dan geen langlopende leningen met vaststaande rentes afsluiten waarmee men bij de bank de risico's van deze speculatie legt. Dan hoeft men zich ook niet eens in te dekken tegen renteschommelingen.
Het is goed om 2 dingen van elkaar te onderscheiden. Hedging is het innemen van een positie voor het afdekken van een bepaald risico tot op een gewenst niveau en speculatie is het innemen van een positie met als doel er een bate uit te genereren. Wanneer een WBV een swap gebruikt voor hedging is dit een prima instrument, wanneer het is voor speculatie niet.
Waarom sluit je de swaps af? Goede vormen van swaps zouden bijvoorbeeld gebruikt kunnen worden wanneer je een nieuwe woonwijk wilt gaan bouwen en je het redelijke vermoeden hebt binnen een bepaalde periode op verschillende momenten een lening af te moeten sluiten. Doordat je nu een swaption afsluit behoud je het recht om in de toekomst het renteverschil tussen de toekomstige rente en de huidige rente door de andere partij te laten betalen. Wanneer de rente stijgt kun je dus met die swaption zorgen dat jouw financieringskosten niet stijgen. Doordat de investering niet zeker is, sluit je de swaption af zodat er geen verplichting uit voort komt om deze swap aan te gaan. Uiteraard betaal je voor de swaption wel een aardig bedrag bij wijze van spreken als verzekeringspremie.
Wanneer het al vrij zeker is dat je de investering moet doen kan je bijvoorbeeld een lening voor korte tijd afsluiten. De lening voor korte tijd heeft een lagere rente, omdat het risico op rentestijgingen en kredietrisico's beter te voorspellen zijn. Het vervelende voor de WBV van het korte contract is dat ze in de toekomst plots voor hogere rentebetalingen komt te staan. Hiervoor kun je forward contracten sluiten die het verschil tussen een toekomstige renteverschil kan laten betalen (bijvoorbeeld over 10 jaar het verschil tussen de marktrente (bijvoorbeeld LIBOR + 1%) en een vastgestelde rente van bijvoorbeeld 4%). Dit soort contracten worden vaak door banken gesloten wanneer ze je een 10jarige rente vaste periode op een hypotheek geven. De jaren 10 t/m 30 kunnen dmv een forward ook worden vastgelegd.
Ook kan je nu een variabel rentecontract afsluiten en de risico's van rentestijgingen afdekken door middel van een (plain vanilla) swap. Zolang je de nominale waarde van je swap gelijk houdt aan het geleende bedrag is dit niets anders dan je rente voor een langere tjid vast zetten. Wanneer de rente stijgt betaalt de tegenpartij aan jou de extra rente, die jij vervolgens naar de bank brengt. Wanneer de rente daalt betaal je minder aan de bank en het restant naar de tegenpartij. Voor dit soort swaps is in veel gevallen een pensioenfonds de tegenpartij. Dit pensioenfonds wil zich graag indekken voor lagere rentes, omdat de opbrengt van hun obligaties dan naar beneden gaat. Ze willen zich zo graag indekken hiervoor dat ze ook bereid zijn hiervoor extra te betalen.
Er zijn nu simpelweg 2 opties. De bank pakt het margeverschil tussen het uitzetten van het rentecontract met het pensioenfonds en de WBV, of je geeft de bank een fixed fee en je laat het margeverschil naar de contracten stromen. Dat maakt dit populairder, want de bank heeft hiermee niet het risico dat een van de partijen bankroet gaat en dus is de optie om het onderling te regelen goedkoper.
Wat er bij Vestia is gebeurd, is dat men toekomstige (dus nog niet afgesloten) leningen al ging afdekken tegen rentestijgingen. Wanneer de rente daalt, krijg je dus wel de extra lasten voor het betalen van de tegenpartij, maar niet de baten van de verlaagde interestlast. Het probleem is hier niet de derivaat of de complexiteit van de derivaat. Het probleem hier is de gouden berg die de CFO Marcel de V. kon beloven aan Erik S. Met de verwachting dat de rente gaat stijgen, leek een grote winst door de speculatie gegarandeerd.