Het is al een tijdje geleden dat dit topic is geopend, maar wil toch graag reageren.... Ik sta op het punt om ons eigen verhaal in een blog te gaan verwerken om wellicht snuffelende en zoekende ouders extra stof aan te bieden op het gebied van een "iets anders kind". Precies, een iets ander kind....
Laat ik voorop stellen dat ik graag nuchter en rationeel in het leven sta en iedereen de vrijheid gun om te geloven wat iedereen vindt en voelt, van zweverigheid tot pure feitenkennis.
Onze dochter van net 3 jaar zit in een traject van de IVH (Integrale Vroehulp) i.v.m. "opvoedingsproblemen". Dit traject hebben wij als ouders vrijwillig gestart in de hoop ons meiske beter te begrijpen en vooral minder "stress" in huis te hebben.
Hoe het begon:
- dochterlief huilde veel, heeeeeeel veel in haar babytijd (Puckababy noodzakelijk om in slaap te komen)
- was vanaf dag 1 een "volwassene" en er was een visie in haar ogen af te lezen
- bij ongenoegen sloeg en trapte ze om zich heen
- ze heeft even gebrabbeld, vervolgens kwamen er woorden van meerdere lettergrepen en daarna direct volledige zinnen
- was laat met kruipen en laat met lopen
- was vaak enorm gefrustreerd (en nog steeds)
Juist dit laatste is een enorm struikelblok en is de daadwerkelijke reden geweest dat ik toen dochterlief 2 1/2 jaar was de telefoon heb gepakt (na een aantal malen mijn bevindingen bij het consultatiebureau te hebben aangegeven) en de IVH heb gebeld om mijn vragen te stellen. Na even gepraat te hebben, leek het de mevrouw aan de andere kant van de lijn een goed plan om een gesprek aan te gaan met de casemanager van de IVH. Zo gezegd zo gedaan. Deze casemanager is 2x bij ons thuis geweest en heeft een samenvatting gemaakt van in totaal 6uur gesprekstof, van geboorte tot nu. Bij veel wat ter sprake kwam kregen wij te horen, wat anders dan "normaal"... Voor ons was de vraag is onze dochter hoogsensitief of iets dergelijks. Hier hebben wij geen antwoord op gekregen, dit is rechtstreeks aangenomen en niet verder onderzocht n.a.v. het verslag van de casemanager. De samenvatting is in een kernteam (bestaande uit 2 GZ psychologen, een orthopedagoge en een kinderrevalidatiearts) besproken. Advies: aan de slag met de orthopedagoge i.v.m. advies om onze dochter te ondersteunen. Natuurlijk hebben wij dit advies ter harte genomen en hebben er afspraken plaatsgevonden. Eerst om te observeren, maar al snel om een vervolgtraject in gang te zetten. De orthopedagoge vond het enorm verrassend hoe rijk onze dochter kon praten en hoe snel zij kennis kon opnemen. De volgende stap was een IQ-test. Deze is onlangs afgenomen: WPPSI. In de uitslag was af te lezen dat onze dochter een zeer hoog verbaal IQ heeft (voorbij hoogbegaafd). Performaal was flik lager en hierdoor kwam ze op een gemiddelde van: bovengemiddeld IQ. De orthopedagoge gaf aan dat het een zeer strenge test is en onze dochter nog erg jong is. We moeten er rekening mee houden wanneer er volgend jaar een nieuwe test wordt afgenomen ze een flink stuk hoger zal uitvallen.
We kregen dus niet 1 label, maar meteen 2: hoogsensitief (aanvoelen van emotie, empathie,opgeslokt worden door omgeving, reageren op sterke geuren e.d......zie de"zweverige sites") en bovengemiddeld IQ (lees net iets minder dan hoogbegaafd op dit moment). N.a.v. een volgend gesprek met de orthopedagoge kwam naar voren dat onze dochter wellicht ook moeite heeft met: sensorische integratie. "Van wat" was mijn vraag. Even intypen in google en zo waar, weer nieuwe info. Hiervoor zou dochterlief doorgestuurd worden naar een ergotherapeut.
Hier zijn we inmiddels 3x geweest... en ja ook dit label komt op haar strippenkaart. Het blijkt dat ze zeer moeilijk om kan gaan met diverse prikkels: texturen / structuren, warm / koud, bewegingen, hoogte, diepte, snelheid en wat nog meer zal in de volgende sessies naar voren komen. Vandaag was mijn vraag aan de ergotherapeut: "ik zie dat u mijn dochter allerlei zaken laat uitproberen en dat u haar oberserveert, maar wat worden de adviezen?". Het is de bedoeling om d.m.v. spel onze dochter te laten wennen aan zaken die zij met haar zintuigen als obstakel "ziet" toch te laten kunnen en vooral durven.
Dus hoe nuchter ik ook wil redeneren,soms moet ik toegeven dat er een zweverig iets is.... HSP, Indigo-kinderen, Nieuwetijdskinderen of welke naam je ook wilt geven. En dat het overkomt als kinderen die zeer lief zijn of zich alleen als een engeltje voortbewegen... NEE, ik help u meteen uit deze droom.
Het is bij onze dochter wit of zwart. Wit: empathie, enorme liefde voor natuur, planten en dieren, genieten van smaken, geuren, kleuren, praten als een volwassene, meer weten dan mogelijk zou kunnen zijn... of zwart: hel, paniek, gillen, huilen, trappen, slaan, bijten uit frustratie die wij vaak niet snappen (of te laat). Eten (diverse structuren zorgen voor kokhalsneigingen), tijdsdruk, drukte, lawaai, wind, regen, felle zon en noem maar nog een aantal simpele dingen op, kunnen er voor zorgen dat een dag heel anders verloopt dan gepland. Lees: leuke dingen gaan niet door omdat ze zo boos en ongelukkig is.
Geloof me, wij willen geen speciaal kind en onze dochter wil totaal niet speciaal zijn (ze zet inmiddels een "masker" op zodat mensen niets vreemds aan haar zien / merken). Toch zal ze zich moeten leren handhaven in deze maatschappij, waar "gelukkig" steeds meer van deze kinderen in zullen leven en er wellicht zoals ook uitgesproken door de orthopedagoge aanpassingen in het onderwijs voor nodig zullen zijn (Hoogevoelig en HB is vaak verweven)!
Dus hierbij het verhaal van een realistische moeder die onder ogen moet zien, dat er meer is dan de gebruikelijke zintuigen opmerken.