Depressie & Angst #19

quote:

Op zondag 15 april 2012 00:28 schreef kingtoppie het volgende:
Nieuwe muziek downloaden en blijven verdiepen in muziek, probeer eens wat nieuwe radiostations uit ofzo

Of je luistert af en toe naar Radio49 op Fok Kan me daar nog regelmatig goed vermaken met zeer diverse muziek.

quote:

Op zondag 15 april 2012 00:28 schreef kingtoppie het volgende:
Nieuwe muziek downloaden en blijven verdiepen in muziek, probeer eens wat nieuwe radiostations uit ofzo

Toen ik niet meer wist wat ik bij youtube in moest typen heb ik inderdaad de radio meer aangezet, in ieder geval geen doodse stilte in de kamer.

Al is het maar puur voor wat afleiding, want problemen los ik er niet mee op.

Wat raar en kut dat je je huisarts niet te pakken kreeg. Als je het gevoel hebt dat t echt mis gaat moet je wel echt hulp regelen hoor, of iemand die bij je is. Zodat je geen dingen kan gaan doen waar je later spijt van krijgt.
Of je zoekt vast het nummer van een weekendarts/noodarts/crisisdienst op voor als het echt niet gaat, dan kan je die bellen als je het uit de hand ziet lopen.

Goed van je dat je in ieder geval bezig blijft met afleiding zoeken.

En anders gaan sporten. Ik loop hard, in mijn eentje, dus niemand bij nodig, maar het is wel heerlijk om mijn hoofd mee leeg te krijgen.

@ PatrickPSV, balen dat het zo gaat nu. Hopelijk krijg je snel de huisarts te pakken. En verder goed om afleiding te zoeken!

Hier voel ik me weer beter dan gisterenavond, er zit wel duidelijk ene trend in..overdag goed en 's avonds klote. Ik snap het niet, en meestal zoek ik altijd de trigger om te kijken wat ik eraan kan doen.
Maar nu zijn er zoveel mogelijke triggers, dat ik maar gewoon doorga!

Nu ga ik even aan de studie en dan vanmiddag heb ik met mensen afgesproken om middagje te sporten!

quote:

Op zondag 15 april 2012 10:07 schreef cafpow het volgende:
@ PatrickPSV, balen dat het zo gaat nu. Hopelijk krijg je snel de huisarts te pakken. En verder goed om afleiding te zoeken!

Hier voel ik me weer beter dan gisterenavond, er zit wel duidelijk ene trend in..overdag goed en 's avonds klote. Ik snap het niet, en meestal zoek ik altijd de trigger om te kijken wat ik eraan kan doen.
Maar nu zijn er zoveel mogelijke triggers, dat ik maar gewoon doorga!

Nu ga ik even aan de studie en dan vanmiddag heb ik met mensen afgesproken om middagje te sporten!

cafpow, mijn ervaring is dat s'avonds alles donkerder en vervelender is! Dingen waar je overdag niet mee worstelt kunnen s'avonds ineens groot en beangstigend zijn, en als dan weer wakker wordt is het weer veel minder erg!

patrick, succes en sterkte en inderdaad wat murmeli zegt: je kunt altijd de crisisdienst bellen

Volgens mij wordt dit niet mijn dag, erg kort lontje. Alle prikkels zijn te veel...

quote:

Op zondag 15 april 2012 00:49 schreef patrickpsv het volgende:

[..]

Toen ik niet meer wist wat ik bij youtube in moest typen heb ik inderdaad de radio meer aangezet, in ieder geval geen doodse stilte in de kamer.

Al is het maar puur voor wat afleiding, want problemen los ik er niet mee op.

Je moet gewoon muziek downloaden en beheren in winamp oid
17817 items
Je klikt gewoon net zo lang door totdat je een leuk nummer hebt. Altijd goed.

Tja, maar hopen dat ik morgen en anders overmorgen in ieder geval de afspraak heb gemaakt. Het rare is dat het gevoel waarmee ik ochtends opsta de laatste dagen niet veel minder erg is dan het gevoel waarmee ik ga slapen, waar ik voorheen toch altijd met goede moed begon aan de dag. Komt misschien ook omdat ik vrijdagavond iets raars heb gedaan, waardoor ik nu nog steeds hoofdpijn heb. En vandaag ook weer zo'n enorme chaos in mijn hoofd.

Sporten heb ik gister nog wel gedaan en doe ik voorderest doordeweeks al genoeg, waardoor ik in het weekend wel wat rust kan gebruiken.

Dat van de muziek ga ik wel eens proberen ja, gewoon dingen downloaden en wie weet zit er wat leuks bij.

Misschien een gekke vraag, maar wat voor "raars" heb je gedaan?

En muziek vind ik zelf ook wel heel fijn

Morgen voor het eerst in 5 maanden weer een poging doen tot een paar uurtjes werken, gedachtes lopen door elkaar heen, aan de ene kant blij dat ik weer wat kan doen aan de andere kant angst en paniek
Baal echt van dat gevoel omdat ik juist degene was die had aangegeven er wel weer klaar voor te zijn ( voelde me ook sterk en goed paar weken terug) maar nu het moment naderd weet ik het ineens allemaal niet zo zeker meer

quote:

Op zondag 15 april 2012 20:03 schreef LaPeach het volgende:
Morgen voor het eerst in 5 maanden weer een poging doen tot een paar uurtjes werken, gedachtes lopen door elkaar heen, aan de ene kant blij dat ik weer wat kan doen aan de andere kant angst en paniek
Baal echt van dat gevoel omdat ik juist degene was die had aangegeven er wel weer klaar voor te zijn ( voelde me ook sterk en goed paar weken terug) maar nu het moment naderd weet ik het ineens allemaal niet zo zeker meer

Je moet niet bang zijn om fouten te maken.

LaPeach, niet helemaal raar dat het nu weer spanning geeft... succes morgen en rustig aan!

quote:

Op zondag 15 april 2012 20:03 schreef LaPeach het volgende:
Morgen voor het eerst in 5 maanden weer een poging doen tot een paar uurtjes werken, gedachtes lopen door elkaar heen, aan de ene kant blij dat ik weer wat kan doen aan de andere kant angst en paniek
Baal echt van dat gevoel omdat ik juist degene was die had aangegeven er wel weer klaar voor te zijn ( voelde me ook sterk en goed paar weken terug) maar nu het moment naderd weet ik het ineens allemaal niet zo zeker meer

Je kunt het! Dat het na zo'n tijd weer moeilijk en eng is, dat is helemaal niet raar! Ik weet niet waarom je thuis was, Was dat door depressie, of was jij nou de ander met een burn-out?

quote:

Op zondag 15 april 2012 20:05 schreef Comp_Lex het volgende:

[..]

Je moet niet bang zijn om fouten te maken.

quote:

Op zondag 15 april 2012 20:35 schreef Nijna het volgende:
LaPeach, niet helemaal raar dat het nu weer spanning geeft... succes morgen en rustig aan!

quote:

Op zondag 15 april 2012 20:39 schreef gewoonmezelf87 het volgende:

[..]

Je kunt het! Dat het na zo'n tijd weer moeilijk en eng is, dat is helemaal niet raar! Ik weet niet waarom je thuis was, Was dat door depressie, of was jij nou de ander met een burn-out?

Het is niet zo zeer dat ik bang ben om fouten te maken, zat thuis met een burn-out en ook een depressie en paniekaanvallen (of die er eerder waren weet ik niet, maar wel pas tot uitbreiding kwam toen ik ziek werd).. Ik moet ook gewoon niet over na denken maar het idee om weer terug te moeten naar een plek waar ik me zo slecht door heb gevoeld is gewoon moeilijk maarja.. ik ga het gewoon proberen

quote:

Op zondag 15 april 2012 20:47 schreef LaPeach het volgende:

[..]

[..]

!

[..]

Het is niet zo zeer dat ik bang ben om fouten te maken, zat thuis met een burn-out en ook een depressie en paniekaanvallen (of die er eerder waren weet ik niet, maar wel pas tot uitbreiding kwam toen ik ziek werd).. Ik moet ook gewoon niet over na denken maar het idee om weer terug te moeten naar een plek waar ik me zo slecht door heb gevoeld is gewoon moeilijk maarja.. ik ga het gewoon proberen

Ik heb je even een pm gestuurd!

quote:

Op zondag 15 april 2012 19:59 schreef Nyota het volgende:
Misschien een gekke vraag, maar wat voor "raars" heb je gedaan?

En muziek vind ik zelf ook wel heel fijn

Mezelf een paar keer tegen mijn hoofd geslagen, dat heb ik geweten.
Verder niet zo'n ramp, als het maar niet vaker gebeurd.

Hoe ging t lapeach?

En heb jij de HA gesproken Patrick?

Hier verder pijn en ik kreeg te horen dat ik zelf ook nog voor de kkp moest bellen om me aan te melden. Dus meteen gedaan, maar morgen word ik teruggebeld bureaucratie ole

Het ging niet zoals gepland.. wel zoals verwacht, vanmorge weer volledig ingestort.. Hoe graag ik het ook wilde proberen het lukte me gewoon niet.. dus door een hoop gezeur de knoop maar doorgehakt om toch te zeggen dat ik er nog niet klaar voor ben, alles weer opnieuw in moeten schakelen.. Krijg waarscheinlijk ook een ander soort behandeling maar dat hoor ik vrijdag als ik bij de psycholoog moet komen..

Fijn dat ze dat ook even optijd doorgeven he Nyota, als ik het goed begrepen had zat je daar al een tijdje op te wachten??
Hopelijk hoor je morgen meer!

quote:

Op zaterdag 14 april 2012 23:52 schreef patrickpsv het volgende:

[..]

Hier nog eentje, eigenlijk de laatste 2 dagen al.

Donderdag en vrijdag geprobeerd de huisarts te bereiken, zonder succes. Vanaf vrijdag middag/avond ging het helemaal mis. Ik word gewoon ziek van mezelf zo langzamerhand, heb ook het gevoel mezelf tegen te werken en overal buiten te vallen. Op de echte dieptepunten, zoals die van gisteravond, lijk ik ook een beetje de controle over mezelf kwijt te zijn en gebeuren er rare dingen, nu nog steeds hoofdpijn van.

Op dat soort momenten heb ik gewoon geen greintje positiviteit meer in me en kan ik dat ook niet omgedraaid krijgen en dan is het wachten op een moment waarop mijn mindset weer veranderd, waardoor sommige dingen er toch wat genuanceerder op worden. Maar volgens mij kan ik die psycholoog wel gebruiken op het moment.

Me2, weet even zo niet wat ik met mezelf aan moet ...Kan alleen nog maar de slechte en negatieve kanten van het leven inzien. Dit gaat al een tijdje zo door, zelfs ook voor bij een hulpverlener gelopen maar die vond dat ik na 2 sessies al `beter was` wat eigelijk blijkt niet zo te zijn, al dacht ik dat toen zelf ook. Helaas blijk ik de laatste tijd weer terugval te hebben door kleine negatieve dingetjes die gebeuren waardoor mijn zelfbeeld weer naar beneden keldert. Resulteert in angst om fouten te maken (tot benauwdheid aan toe, durf amper nog dingen bij mijn manager in te leveren uit angst voor kritiek), erg zoeken naar bevestiging (bij mijn vriend maar ook door bij collega´s bevestiging te zoeken, soms op de verkeerde manier e.d.) en somberheid...Gek word ik van mezelf...

wow, blijkbaar een hoop gemist. Lees morgen nog even bij. Nu ben ik kapot, had vandaag tentamen en ik ben gewoon gigantisch pissed, door een hele chaos vooraf waardoor ik geen concentratie had, en absoluut niks meer wist...(voor wie de situatie intereseert zie de spoiler niet echt depressie relevant dus vandaar maar ff spoiler.)

En gisteren iets te drukken dag gehad, wel leuk, beetje overdag marathon kijken en koffie drinken en daarna de pub in, daarna een cafe wat koffie drinken. uiteindelijk een uur of half 10 thuis en eten waardoor ik vandaag niet al te goed voelde. Wel heel maar 2 biertjes gedronken maar de mix van in totaal 2 koffie vooraf, 2 bier en daarna nog een cola was niet echt al te best. Was vandaag gewoon aan het licht-trillen..en ik was gewoon kapot..en onrustig.
En op bepaalde momenten redleijk down.

Maar dat heb ik zo vaak, dan heb ik iets leuks gedaan voel me tijdens gewoon lekker. Maar daarna ga ik me gewoon slechter voelen en lichtelijk down...dat vind ik zo raar..mischien handig om te bespreken met de psych

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op maandag 16 april 2012 22:05 schreef Becausereasons het volgende:

[..]

Me2, weet even zo niet wat ik met mezelf aan moet ...Kan alleen nog maar de slechte en negatieve kanten van het leven inzien. Dit gaat al een tijdje zo door, zelfs ook voor bij een hulpverlener gelopen maar die vond dat ik na 2 sessies al `beter was` wat eigelijk blijkt niet zo te zijn, al dacht ik dat toen zelf ook. Helaas blijk ik de laatste tijd weer terugval te hebben door kleine negatieve dingetjes die gebeuren waardoor mijn zelfbeeld weer naar beneden keldert. Resulteert in angst om fouten te maken (tot benauwdheid aan toe, durf amper nog dingen bij mijn manager in te leveren uit angst voor kritiek), erg zoeken naar bevestiging (bij mijn vriend maar ook door bij collega´s bevestiging te zoeken, soms op de verkeerde manier e.d.) en somberheid...Gek word ik van mezelf...

Klinkt herkenbaar, mijn leven is op dit moment gewoon erg negatief, dus dat is ook de manier waarop mijn gedachten er mee om gaan. Ik heb tevens niet de illusie snel klaar te zijn bij de psycholoog, daar wil ik wel even de tijd voor nemen. We moeten eigenlijk zien te leren de positieve dingen in te zien, leuke dingen mee te maken en ons zelfbeeld te vergroten, maar in theorie is dat heel makkelijk gezegd, de werkelijkheid is toch anders. Al heb ik vaak het idee dat ik moeilijker doe dan nodig is. Daarnaast word ik ook gek van mezelf, ik kan me dat heel goed voorstellen en ik denk hulp zoeken dan de te maken stap is. Wat voor kleine negatieve dingetjes bedoel jij zoal?

@Nyota, ja ik heb vandaag eindelijk een afspraak kunnen regelen bij de huisarts, het was nog aardig druk, maar donderdagochtend kan ik terecht.

Ik ben hard toe aan wat hulp, want ik lijk steeds gekker, gekker en gekker te worden. Is zo'n verwijzing trouwens makkelijk te krijgen of moet je er bijna voor bedelen net als bij roaccutane?

Gevalletje depressie met angsten meldt zich.

De laatste jaren een grote confrontatie met mijn keuzes in het leven. Het positieve is dat ik nu de keuze maak hier wat mee te gaan doen ipv zoals vroeger weg te lopen. Het nadeel is dat het me op dit moment niet in de koude kleren zit.

Liefdesleven is abrupt tot stilstand gekomen, persoonlijk leven lijk ik ondanks het hebben van verre vrienden alleen in te staan door het totaal te ontbreken van een sociaal leven hier.

Zit nu zo'n beetje op de bodem, heb wel een huis en eten, maar daar is het wel zo'n beetje mee gezegd.

Ik durf soms geen initiatief te nemen, zou niet weten waar ik hier in de buurt vanuit het niets een sociaal leven op moet bouwen. Ik ben best een loner, kan hier ook best tevreden mee zijn, maar af en toe net wat meer aanspraak hebben ipv zelf overal achteraan te lopen... Zou ik zeker wel fijn vinden.

De laatste weken slaap ik ook slecht, laat erin, vroeg wakker door piekeren.

Ik wil dit doorbreken maar slaag er maar moeizaam in. Wel al veel oude patronen verbroken, maar sommige houden hardnekkig stand.

Voel me op dit moment boos, verdrietig en alleen tegelijk, terwijl mijn verstand zegt dat dit juist een kans is zelf te groeien.

gvd, ik ben het nu al zat. Ik weer bellen over de kkp: "nee, we hebben nog geen brief gezien". gvd 2 weken geleden opgestuurd. Het duurt maar en duurt maar, echt, grrrr

quote:

Op dinsdag 17 april 2012 14:49 schreef Nyota het volgende:
gvd, ik ben het nu al zat. Ik weer bellen over de kkp: "nee, we hebben nog geen brief gezien". gvd 2 weken geleden opgestuurd. Het duurt maar en duurt maar, echt, grrrr

Jeetje dat is echt balen en ook echt een hele slechte zaak
Dat zulke instanties zo langs elkaar heen kunnen blijven werken kan ik echt niet begrijpen.
Logisch dat je daar gefrustreerd van raakt, heel veel sterkte!!

quote:

Op dinsdag 17 april 2012 15:21 schreef LaPeach het volgende:

[..]

Jeetje dat is echt balen en ook echt een hele slechte zaak
Dat zulke instanties zo langs elkaar heen kunnen blijven werken kan ik echt niet begrijpen.
Logisch dat je daar gefrustreerd van raakt, heel veel sterkte!!

ik krijg meer de indruk dat de postbezorging ook een rol speelt. Die is de laatste tijd hier in de omgeving ook al bagger.

Maar het feit dat een Altrecht nog post wil ontvangen en niet alles digitaal doet....

Anyways, bleh. Krijg net ook nog te horen dat het UWV toch niet m'n loopbaantraject vergoed (wat geen drama is, maar ze zijn daar ook al 100 jaar mee bezig geweest).

Bah, ik weet het gewoon even allemaal al niet. Sessie van gisteren hakte er misschien toch wel weer in. Ik heb zo'n last van m'n ingesleten patroontjes

quote:

Op maandag 16 april 2012 23:01 schreef patrickpsv het volgende:

[..]

Klinkt herkenbaar, mijn leven is op dit moment gewoon erg negatief, dus dat is ook de manier waarop mijn gedachten er mee om gaan. Ik heb tevens niet de illusie snel klaar te zijn bij de psycholoog, daar wil ik wel even de tijd voor nemen. We moeten eigenlijk zien te leren de positieve dingen in te zien, leuke dingen mee te maken en ons zelfbeeld te vergroten, maar in theorie is dat heel makkelijk gezegd, de werkelijkheid is toch anders. Al heb ik vaak het idee dat ik moeilijker doe dan nodig is. Daarnaast word ik ook gek van mezelf, ik kan me dat heel goed voorstellen en ik denk hulp zoeken dan de te maken stap is. Wat voor kleine negatieve dingetjes bedoel jij zoal?

@Nyota, ja ik heb vandaag eindelijk een afspraak kunnen regelen bij de huisarts, het was nog aardig druk, maar donderdagochtend kan ik terecht.

Ik ben hard toe aan wat hulp, want ik lijk steeds gekker, gekker en gekker te worden. Is zo'n verwijzing trouwens makkelijk te krijgen of moet je er bijna voor bedelen net als bij roaccutane?

Bij mij lijkt het ook met de dag erger te worden, zelf vannacht 10 keer wakker geschoten om dingen die op mijn werk zijn voorgevallen. Het lijkt net een negatieve spiraal want an sich doe ik mijn werk goed en krijg vaak ook complimentjes, alleen als ik foutjes maak krijg ik op een soort van schooljufachtige manier kritiek en dat ik trek ik me zo erg aan dat ik blijkbaar ook in mijn slaap mee bezig ben. Dat zijn de kleine dingetjes die ik bedoel, daarnaast zie ik en spreek ik mijn vriendinnen steeds minder wat me ook erg raakt (studeren allemaal ver weg en krijgen steeds meer hun leven daar). Ik denk dat ik die hulpverlener morgen maar weer eens ga bellen en een afspraak ga maken, gelukkig mocht ik altijd bij haar aankloppen zonder eerst naar de huisarts te moeten.

Succes Patrick, ben benieuwd hoe het bij je huisarts gaat!

quote:

Op dinsdag 17 april 2012 15:25 schreef Nyota het volgende:

[..]

ik krijg meer de indruk dat de postbezorging ook een rol speelt. Die is de laatste tijd hier in de omgeving ook al bagger.

Maar het feit dat een Altrecht nog post wil ontvangen en niet alles digitaal doet....

Anyways, bleh. Krijg net ook nog te horen dat het UWV toch niet m'n loopbaantraject vergoed (wat geen drama is, maar ze zijn daar ook al 100 jaar mee bezig geweest).

Bah, ik weet het gewoon even allemaal al niet. Sessie van gisteren hakte er misschien toch wel weer in. Ik heb zo'n last van m'n ingesleten patroontjes

ik ga ook eens achter het riagg aanbellen voor mijn dossier eens kijken of die mijn brief hebben ontvangen (ja ook zo'n ding van papier)

quote:

Op dinsdag 17 april 2012 18:46 schreef Becausereasons het volgende:

[..]

Bij mij lijkt het ook met de dag erger te worden, zelf vannacht 10 keer wakker geschoten om dingen die op mijn werk zijn voorgevallen. Het lijkt net een negatieve spiraal want an sich doe ik mijn werk goed en krijg vaak ook complimentjes, alleen als ik foutjes maak krijg ik op een soort van schooljufachtige manier kritiek en dat ik trek ik me zo erg aan dat ik blijkbaar ook in mijn slaap mee bezig ben. Dat zijn de kleine dingetjes die ik bedoel, daarnaast zie ik en spreek ik mijn vriendinnen steeds minder wat me ook erg raakt (studeren allemaal ver weg en krijgen steeds meer hun leven daar). Ik denk dat ik die hulpverlener morgen maar weer eens ga bellen en een afspraak ga maken, gelukkig mocht ik altijd bij haar aankloppen zonder eerst naar de huisarts te moeten.

Succes Patrick, ben benieuwd hoe het bij je huisarts gaat!

Dankjewel, ik hoop in ieder geval dat die psycholoog gaat werken, anders ben ik helemaal ten einde raad.

Kut dat je er wakker van ligt, daar heb ik (nog) geen last van, ik ben vaak blij als dat de dag weer voorbij is. Bij mij lijkt het ook erger te worden, met af en toe een goede dag tussendoor. Die kleine dingetjes zijn inderdaad je zelfbeeld en onzekerheid waarschijnlijk, ik heb altijd gedacht het zelf te kunnen oplossen, maar blijk nu toch die psycholoog wel nodig te hebben, aangezien dat soort problemen gewoon een langere tijd nodig hebben om op te lossen. Ik zou die hulpverlener dan ook zeker raadplegen, niet geschoten is altijd mis. Vervelend dat je je vriendinnen zo weinig ziet, ik me heel goed voorstellen dat dat je raakt, maar probeer die vriendinnen wel te behouden. Naar ervaring weet ik dat zodra je alles maar laat vallen, je helemaal diep wegzakt.

Zijn jou problemen vooral op je werk of ook in het algemeen zoals je sociale leven of met andere dagelijkse bezigheden?

Ik vind het moeilijk om moed te houden

Ik heb ook zo mijn dagen dat ik dat lastig vind...

Je zult het toch echt moeten afwachten tot het weer wat beter gaat... Je kunt wel proberen jezelf te dwingen om activiteiten te doen oid? Stukje lopen met muziek en even naar de sterren kijken ofzo...

quote:

Op dinsdag 17 april 2012 19:20 schreef Murmeli het volgende:

[..]


ik ga ook eens achter het riagg aanbellen voor mijn dossier eens kijken of die mijn brief hebben ontvangen (ja ook zo'n ding van papier)

Handgeschreven ook?

Oh lieverds, echt instanties zuigen!!!

Verder heb ik inhoudelijk even weinig toe te voegen op het moment, Ik ben erg moe, en dus erg prikkelbaar, en gevoelig! Gisterenavond heel bewust ruzie lopen zoeken met mijn meneer, en toen die ruzie uiteindelijk ook kreeg voelde ik mezelf alleen maar rotter! En kon ik alleen maar huilen, Duidelijk iets met teveel hooi en een vork! Oh en ook iets met mezelf en voorbij lopen, maar hoe het precies zit ......

hooi in je hoofd en teveel je vork voorbijlopen is het toch? Dat is toch waarom we hier zitten? dat we allemaal zo'n honger hebben omdat we onze vork voorbij lopen? En dat je een houten (hooiige) kop krijgt van dat hooi erin? toch? of niet?

wel klote gewoonmezelf

@nyota: handgeschreven? Wat is dat? kan je dat eten? ik moest alleen mijn handtekening wel met de hand schrijven

ja zoiets was het wel murmeli! verklaard wel waarom mijn hoofd zo vol zit, hooi is niet echt ruimtebesparend! en de vork heb ik gevonden daarom maakt R nu tosti's hahaha

Ik dacht dat het een vork van watten was vanuit je hoofd. Hmm, snap er niets meer van...

M'n therapeute mailde me nog en gaat nu de brief via de interne post versturen (omdat ze toevallig ook bij de instelling werkt naast haar eigen praktijk). En ze zou proberen een schakel uit de intake te halen, maar het is natuurlijk maar de vraag of dat zomaar lukt.

Verder weer wezen rennen en wat meer tijd aan m'n pijn besteed en dat voelt toch wel goed om te doen. Kortom, het gaat weer ietsje pietsje beter dan de afgelopen week. Morgen naar de psychiater: overweeg toch een kleine verhoging gezien mijn grote weerstand in de gesprekken met m'n therapeute.

We gaan het zien. Nu naar buiten en hopelijk dat ik niet weg waai.

quote:

Op woensdag 18 april 2012 11:24 schreef Nyota het volgende:
Ik dacht dat het een vork van watten was vanuit je hoofd. Hmm, snap er niets meer van...

M'n therapeute mailde me nog en gaat nu de brief via de interne post versturen (omdat ze toevallig ook bij de instelling werkt naast haar eigen praktijk). En ze zou proberen een schakel uit de intake te halen, maar het is natuurlijk maar de vraag of dat zomaar lukt.

Verder weer wezen rennen en wat meer tijd aan m'n pijn besteed en dat voelt toch wel goed om te doen. Kortom, het gaat weer ietsje pietsje beter dan de afgelopen week. Morgen naar de psychiater: overweeg toch een kleine verhoging gezien mijn grote weerstand in de gesprekken met m'n therapeute.

We gaan het zien. Nu naar buiten en hopelijk dat ik niet weg waai.

En ben je blijven staan?

quote:

Op woensdag 18 april 2012 16:33 schreef gewoonmezelf87 het volgende:

[..]

En ben je blijven staan?

Ja, blijven staan. En heerlijk op het terras gezeten met een vriendin en zowaar nog wat met haar gepraat en mezelf een beetje laten zien. Was fijn.

Vervolgens een berichtje van een andere vriendin, die ik een tijd geleden eigenlijk alles had verteld, of ik nog ging sporten vanavond. Ik gaf aan dat het niet zo goed ging en ik mezelf er niet toe kon zetten (en vanochtend ook nog had gesport). Ze vroeg of ze me toch niet kon overhalen, maar ik schreef dat ik me echt niet goed voel en zo in huilen kan uitbarsten (theoretisch dan... ) en dat het me spijt dat ik haar moest teleurstellen.

GEEN reactie, helemaal niets. En ja, misschien overdrijf ik, misschien schrik ik haar af en laat ze me liever met rust, maar toch, gezien wat ik haar onlangs heb verteld. Ik ben er een beetje klaar mee, maar tegelijkertijd zo verdrietig. Zo gaat het nou altijd, ik krijg het altijd weer voor elkaar.

quote:

Op woensdag 18 april 2012 19:50 schreef Nyota het volgende:

[..]

Ja, blijven staan. En heerlijk op het terras gezeten met een vriendin en zowaar nog wat met haar gepraat en mezelf een beetje laten zien. Was fijn.

Vervolgens een berichtje van een andere vriendin, die ik een tijd geleden eigenlijk alles had verteld, of ik nog ging sporten vanavond. Ik gaf aan dat het niet zo goed ging en ik mezelf er niet toe kon zetten (en vanochtend ook nog had gesport). Ze vroeg of ze me toch niet kon overhalen, maar ik schreef dat ik me echt niet goed voel en zo in huilen kan uitbarsten (theoretisch dan... ) en dat het me spijt dat ik haar moest teleurstellen.

GEEN reactie, helemaal niets. En ja, misschien overdrijf ik, misschien schrik ik haar af en laat ze me liever met rust, maar toch, gezien wat ik haar onlangs heb verteld. Ik ben er een beetje klaar mee, maar tegelijkertijd zo verdrietig. Zo gaat het nou altijd, ik krijg het altijd weer voor elkaar.

WOO HOOO HOO HOO STOP!!!
Jij hebt een hele grote stap gezet door eerlijk te zeggen hoe je je voelt, en dat tot 2x toe, En misschien weet zij zich geen houding te geven, dat is ook heel lastig voor een buitenstaander, maar het betekent niet automatisch dat ze geen vrienden meer wil zijn.
En meis, je hebt vandaag al een sociale ativiteit ondernomen, Je bent vanmorgen al wezen sporten en vanmiddag heb je op een terras gezeten met een vriendin, ook jij hebt een limiet hé!

Weer iets liever voor jezelf, Kruip lekker op de bank met een goed boek of de tv aan, en een kop thee!
En bedenk dat je goed bezig bent, Maar waar ons leven veelal draait om de depressie/angst/burn-out, whatever, hebben anderen hele anderen dingen aan hun hoofd!

Het komt wel goed lieverd, Geef het wat tijd!

quote:

Op woensdag 18 april 2012 20:29 schreef gewoonmezelf87 het volgende:

[..]

WOO HOOO HOO HOO STOP!!!
Jij hebt een hele grote stap gezet door eerlijk te zeggen hoe je je voelt, en dat tot 2x toe, En misschien weet zij zich geen houding te geven, dat is ook heel lastig voor een buitenstaander, maar het betekent niet automatisch dat ze geen vrienden meer wil zijn.
En meis, je hebt vandaag al een sociale ativiteit ondernomen, Je bent vanmorgen al wezen sporten en vanmiddag heb je op een terras gezeten met een vriendin, ook jij hebt een limiet hé!

Weer iets liever voor jezelf, Kruip lekker op de bank met een goed boek of de tv aan, en een kop thee!
En bedenk dat je goed bezig bent, Maar waar ons leven veelal draait om de depressie/angst/burn-out, whatever, hebben anderen hele anderen dingen aan hun hoofd!

Het komt wel goed lieverd, Geef het wat tijd!

Ja, ik weet het. Maar het gaat al maanden zo. En elke keer verzin ik een excuus voor haar. Er zit een keer een limiet aan. En als ze de afgelopen tijd ook al een paar keer begint over dat vrienden soms in andere levensfases terechtkomen en vriendschappen daardoor eindigen, knoop ik vanalles -misschien onterecht- al aan elkaar.

Maar feitelijk gezien mis ik haar natuurlijk en zou ik juist willen dat ze er voor me is. Anderzijds denk ik dan weer, fuck it, ik heb je niet nodig.

Ik vind mijn patronen niet zo leuk

Het afstoten is waarschijnlijk een beschermingsinstinct! Maar ik snap je wel hoor.

Voor ik in de burn-out terecht kwam, had ik een vriendin, en die zag ik echt vaak, altijd ff een bakkie doen enz, Toen ging zij verhuizen, nou geen probleem, de trein/auto bracht ons bij elkaar, Maar toen ik heel diep zat en het heel moeilijk had, was zij er niet, en als ik haar al eens sprak dan vroeg ze hoe het ging, waarop ik eerlijk antwoordde dat het niet zo goed ging, En vervolgens werd daar niet op gereageerd, maar kreeg ik een heel verhaal over hoe leuk haar leven wel niet was, en hoe goed het wel niet ging enz enz enz, maar geen enkel bemoedigend woord, Ik heb haar toen ook maanden niet gezien, en nu pas sinds 2 maanden hebben we weer een beetje contact! Maar het blijft lastig!

Ik denk dat je jezelf de vraag moet stellen, Wil ik haar in mijn leven houden, en kan ik haar steun gebruiken, maar ook informeren hoe het met haar gaat, of vind ik het wel goed zo?

De afgelopen maanden ben ik er voor haar geweest, in het ziekenhuis, ervoor, erna whatever. Nu vraag ik haar regelmatig hoe het met haar gaat en met haar kersverse kindje. En ik begrijp dat als je net een kindje hebt, dingen op z'n kop staan. Dat snap ik zo goed. En ik was zo blij voor haar dat alles uiteindelijk goed was gegaan. Ik was ook bij haar op het moment dat ze hoorde dat het kindje die middag geboren moest worden. Ik heb die middag ook een welkomstfilmpje gemaakt voor de nieuwe spruit

Ik heb altijd gedacht: je krijgt terug wat je geeft. En heb dus altijd gedacht dat ik het nooit goed genoeg deed, want anders zou ik toch ook wel iets positiefs krijgen? Dus daarom dacht ik toen ik haar een aantal jaren geleden leerde kennen: dit gaat me nu niet weer gebeuren. Maar blijkbaar toch wel.
Toen ik vorig jaar agv natuurgeweld ptss had, was ze er niet, toen ik instortte in juli en al aangaf dat het niet goed ging, reageerde ze afwijzend op het feit dat ik me ziek wilde melden. M'n ontslag, m'n eerste dag van de ziektewet (zijnde via UWV=sinds ik geen werk meer heb) die op m'n verjaardag viel, niks. En elke keer dacht ik: ze heeft het druk, ze heeft andere dingen aan d'r hoofd, je overdrijft etc etc etc. Terwijl ik eindelijk eens iemand zou willen die misschien een kleine poging doet om zich te verplaatsen in mij. Maar heel even.

En dan soms opeens is ze er wel. Als ik haar dan dingen vertel, reageert ze lief. En heeft ze me een keer geholpen met uitzoeken van oude werkpapieren. En dat brengt me zo in verwarring. En het geeft hoop ofzo. Tegelijkertijd zie ik steeds meer dat mensen die dat met mijn doen, mijn valkuil is. Ik wil zulk soort mensen om me heen omdat ik dat gewend ben. Terwijl ik eigenlijk schreeuw van binnen om een mama, een echte mama, die er altijd voor mij is. En ja, ik weet dat ik dat nooit zal hebben en daar anders nu invulling aan moet gaan geven. Maar weet verdomme mijn god niet hoe

En nu weet ik echt niet meer wat ik moet zeggen! Sorry!!! Ik kan je alleen maar een hele dikke knuffel geven, al voel je er weinig van, ik bedoel m heel warm!

quote:

Op woensdag 18 april 2012 21:02 schreef gewoonmezelf87 het volgende:
En nu weet ik echt niet meer wat ik moet zeggen! Sorry!!! Ik kan je alleen maar een hele dikke knuffel geven, al voel je er weinig van, ik bedoel m heel warm!

Al lief dat je luistert.
Dank je wel.

quote:

Op woensdag 18 april 2012 21:04 schreef Nyota het volgende:

[..]

Al lief dat je luistert.
Dank je wel.

Ik heb misschien niet altijd advies of een goede oplossing, Een luisterend oor heb ik altijd!

@Nyota, wat beschrijft is heel normaal. En het is ook meeer dan normaal dat je een grens hebt. Ach mischien is het niet wat je hoopte met die vriendin, maar je weet nu duidelijk waar je staat, wat je aan haar hebt, en je hebt kunnen oefenen met jezelf bloot geven.
En ik zou gewoon lekker trots opjezelf blijven, en probeer in te prenten dat het haar probleem is en niet van jou! En dat jij dus ook geen blaam treft!

@Gewoonmezelf,
mischien is het handig om per dag ieder bepaald aantal uren een verplichte rust-kwartier ofzo in te stellen. Waarin je je compleet afzonderd en bijvoorbeeld even rustig op de bank of in bed ligt.
Dus zegmaar de dag in delen te verdelen, zodat je mischien 's avonds meer ontspannen en relaxed bent. Ipv van ruzie zoeken...??
Ik probeer dat vaak te doen.

Hier is gaat het op zich wel, ben zo zenuwachtig als de pest ..wachtend op de tentamen resultaten en 't tentamen van vrijdag. Waar ik zo tegenop zie, dat als ik eraan begin ik geen concentratie weet op te brengen.
Enik heb 's avonds weer zware piekerbuien..ik weet wat het piekeren veroorzaakt weet alleen niet echt wat te doen eraan dus wil dan volgende week maandag met de psycholoog bespreken.
En ga mezelf verplichten om dit weekend rust te nemen, en mezelf even terug te trekken.want ik ben teveel sociabiliteit aan het opbouwen in kort tempo, en begin een beetje gewoonmezelf na te doen...met dat hooi en de vork enz.

Hier nog een hooi-vorkmeisje

Lieve nyota, ik vind t zo kut voor je....

Ik kan je helaas niet vertellen hoe je het anders moet doen. Sowieso is eerlijk zijn tegen haar, over dat je je in de steek gelaten een goede is. Al is het moeilijk.

En als je steeds excuses voor iemand zit te bedenken klopt er iets niet. Misschien krijg je van haar dan echt te weinig. Misschien trek je inderdaad mensen aan die liever nemen dan geven, heb ik ook een tijd gedaan, maar die mensen trap ik nu meestal mijn leven uit of ik hou ze voor erbij, bijv om leuke dingen mee te doen.

Heeeeele dikke knuffel en we gaan volgende week gewoon ff gezellig zijn ga ik weer eens proberen me over mijn knuffelvrees heen te zetten hihihi

Ben bij de huisarts geweest vanochtend en heb die verwijzing. Waar ik wel van baal is dat ik nu bijna een maand moet wachten op een gesprek, dat had ik niet verwacht. Dat betekent dat ik nog een paar weken moet volhouden, van de andere kant kun je zeggen dat het goed is dat ik er eindelijk werk van gemaakt heb om er daadwerkelijk wat aan te doen. Daar ben ik dan wel blij om.

quote:

Op donderdag 19 april 2012 10:00 schreef patrickpsv het volgende:
Ben bij de huisarts geweest vanochtend en heb die verwijzing. Waar ik wel van baal is dat ik nu bijna een maand moet wachten op een gesprek, dat had ik niet verwacht. Dat betekent dat ik nog een paar weken moet volhouden, van de andere kant kun je zeggen dat het goed is dat ik er eindelijk werk van gemaakt heb om er daadwerkelijk wat aan te doen. Daar ben ik dan wel blij om.

Een maand valt opzich nog mee, maar als je er zo midden in zit is dat inderdaad lang. Wel heel goed van je!!!

En dank je Murmeli

nou, de brief van de kkp gaat vandaag dan echt verstuurd worden hoor ik net en helaas lukt het m'n therapeute niet om er een schakel uit te slopen. Kortom, ik moet 2 keer m'n verhaal gaan doen en waarschijnlijk nog behoorlijk geduldig zijn.
Eerst een gesprek bij de aanmeldtoko, daarna een gesprek bij de afdeling zelf. Dus dat gaat behoorlijk duren denk ik.

Bleh, ik baal hier wel een beetje van. Ik wil vooruit. En verder een baaldag.

Hier nog een baaldag. Gaat ff wat mis op mn werk plus dat ik chronisch tegen mijn eigen chaos aanloop (kut adhd), en ik voel me meteen als een dweil.
En zit nu te wachten op iemand en die is te laat. Ff bellen maar.