Depressie & Angst #19

quote:

Op maandag 16 april 2012 23:01 schreef patrickpsv het volgende:

[..]

Klinkt herkenbaar, mijn leven is op dit moment gewoon erg negatief, dus dat is ook de manier waarop mijn gedachten er mee om gaan. Ik heb tevens niet de illusie snel klaar te zijn bij de psycholoog, daar wil ik wel even de tijd voor nemen. We moeten eigenlijk zien te leren de positieve dingen in te zien, leuke dingen mee te maken en ons zelfbeeld te vergroten, maar in theorie is dat heel makkelijk gezegd, de werkelijkheid is toch anders. Al heb ik vaak het idee dat ik moeilijker doe dan nodig is. Daarnaast word ik ook gek van mezelf, ik kan me dat heel goed voorstellen en ik denk hulp zoeken dan de te maken stap is. Wat voor kleine negatieve dingetjes bedoel jij zoal?

@Nyota, ja ik heb vandaag eindelijk een afspraak kunnen regelen bij de huisarts, het was nog aardig druk, maar donderdagochtend kan ik terecht.

Ik ben hard toe aan wat hulp, want ik lijk steeds gekker, gekker en gekker te worden. Is zo'n verwijzing trouwens makkelijk te krijgen of moet je er bijna voor bedelen net als bij roaccutane?

Bij mij lijkt het ook met de dag erger te worden, zelf vannacht 10 keer wakker geschoten om dingen die op mijn werk zijn voorgevallen. Het lijkt net een negatieve spiraal want an sich doe ik mijn werk goed en krijg vaak ook complimentjes, alleen als ik foutjes maak krijg ik op een soort van schooljufachtige manier kritiek en dat ik trek ik me zo erg aan dat ik blijkbaar ook in mijn slaap mee bezig ben. Dat zijn de kleine dingetjes die ik bedoel, daarnaast zie ik en spreek ik mijn vriendinnen steeds minder wat me ook erg raakt (studeren allemaal ver weg en krijgen steeds meer hun leven daar). Ik denk dat ik die hulpverlener morgen maar weer eens ga bellen en een afspraak ga maken, gelukkig mocht ik altijd bij haar aankloppen zonder eerst naar de huisarts te moeten.

Succes Patrick, ben benieuwd hoe het bij je huisarts gaat!

quote:

Op dinsdag 17 april 2012 15:25 schreef Nyota het volgende:

[..]

ik krijg meer de indruk dat de postbezorging ook een rol speelt. Die is de laatste tijd hier in de omgeving ook al bagger.

Maar het feit dat een Altrecht nog post wil ontvangen en niet alles digitaal doet....

Anyways, bleh. Krijg net ook nog te horen dat het UWV toch niet m'n loopbaantraject vergoed (wat geen drama is, maar ze zijn daar ook al 100 jaar mee bezig geweest).

Bah, ik weet het gewoon even allemaal al niet. Sessie van gisteren hakte er misschien toch wel weer in. Ik heb zo'n last van m'n ingesleten patroontjes

ik ga ook eens achter het riagg aanbellen voor mijn dossier eens kijken of die mijn brief hebben ontvangen (ja ook zo'n ding van papier)

quote:

Op dinsdag 17 april 2012 18:46 schreef Becausereasons het volgende:

[..]

Bij mij lijkt het ook met de dag erger te worden, zelf vannacht 10 keer wakker geschoten om dingen die op mijn werk zijn voorgevallen. Het lijkt net een negatieve spiraal want an sich doe ik mijn werk goed en krijg vaak ook complimentjes, alleen als ik foutjes maak krijg ik op een soort van schooljufachtige manier kritiek en dat ik trek ik me zo erg aan dat ik blijkbaar ook in mijn slaap mee bezig ben. Dat zijn de kleine dingetjes die ik bedoel, daarnaast zie ik en spreek ik mijn vriendinnen steeds minder wat me ook erg raakt (studeren allemaal ver weg en krijgen steeds meer hun leven daar). Ik denk dat ik die hulpverlener morgen maar weer eens ga bellen en een afspraak ga maken, gelukkig mocht ik altijd bij haar aankloppen zonder eerst naar de huisarts te moeten.

Succes Patrick, ben benieuwd hoe het bij je huisarts gaat!

Dankjewel, ik hoop in ieder geval dat die psycholoog gaat werken, anders ben ik helemaal ten einde raad.

Kut dat je er wakker van ligt, daar heb ik (nog) geen last van, ik ben vaak blij als dat de dag weer voorbij is. Bij mij lijkt het ook erger te worden, met af en toe een goede dag tussendoor. Die kleine dingetjes zijn inderdaad je zelfbeeld en onzekerheid waarschijnlijk, ik heb altijd gedacht het zelf te kunnen oplossen, maar blijk nu toch die psycholoog wel nodig te hebben, aangezien dat soort problemen gewoon een langere tijd nodig hebben om op te lossen. Ik zou die hulpverlener dan ook zeker raadplegen, niet geschoten is altijd mis. Vervelend dat je je vriendinnen zo weinig ziet, ik me heel goed voorstellen dat dat je raakt, maar probeer die vriendinnen wel te behouden. Naar ervaring weet ik dat zodra je alles maar laat vallen, je helemaal diep wegzakt.

Zijn jou problemen vooral op je werk of ook in het algemeen zoals je sociale leven of met andere dagelijkse bezigheden?

Ik vind het moeilijk om moed te houden

Ik heb ook zo mijn dagen dat ik dat lastig vind...

Je zult het toch echt moeten afwachten tot het weer wat beter gaat... Je kunt wel proberen jezelf te dwingen om activiteiten te doen oid? Stukje lopen met muziek en even naar de sterren kijken ofzo...

quote:

Op dinsdag 17 april 2012 19:20 schreef Murmeli het volgende:

[..]


ik ga ook eens achter het riagg aanbellen voor mijn dossier eens kijken of die mijn brief hebben ontvangen (ja ook zo'n ding van papier)

Handgeschreven ook?

Oh lieverds, echt instanties zuigen!!!

Verder heb ik inhoudelijk even weinig toe te voegen op het moment, Ik ben erg moe, en dus erg prikkelbaar, en gevoelig! Gisterenavond heel bewust ruzie lopen zoeken met mijn meneer, en toen die ruzie uiteindelijk ook kreeg voelde ik mezelf alleen maar rotter! En kon ik alleen maar huilen, Duidelijk iets met teveel hooi en een vork! Oh en ook iets met mezelf en voorbij lopen, maar hoe het precies zit ......

hooi in je hoofd en teveel je vork voorbijlopen is het toch? Dat is toch waarom we hier zitten? dat we allemaal zo'n honger hebben omdat we onze vork voorbij lopen? En dat je een houten (hooiige) kop krijgt van dat hooi erin? toch? of niet?

wel klote gewoonmezelf

@nyota: handgeschreven? Wat is dat? kan je dat eten? ik moest alleen mijn handtekening wel met de hand schrijven

ja zoiets was het wel murmeli! verklaard wel waarom mijn hoofd zo vol zit, hooi is niet echt ruimtebesparend! en de vork heb ik gevonden daarom maakt R nu tosti's hahaha

Ik dacht dat het een vork van watten was vanuit je hoofd. Hmm, snap er niets meer van...

M'n therapeute mailde me nog en gaat nu de brief via de interne post versturen (omdat ze toevallig ook bij de instelling werkt naast haar eigen praktijk). En ze zou proberen een schakel uit de intake te halen, maar het is natuurlijk maar de vraag of dat zomaar lukt.

Verder weer wezen rennen en wat meer tijd aan m'n pijn besteed en dat voelt toch wel goed om te doen. Kortom, het gaat weer ietsje pietsje beter dan de afgelopen week. Morgen naar de psychiater: overweeg toch een kleine verhoging gezien mijn grote weerstand in de gesprekken met m'n therapeute.

We gaan het zien. Nu naar buiten en hopelijk dat ik niet weg waai.

quote:

Op woensdag 18 april 2012 11:24 schreef Nyota het volgende:
Ik dacht dat het een vork van watten was vanuit je hoofd. Hmm, snap er niets meer van...

M'n therapeute mailde me nog en gaat nu de brief via de interne post versturen (omdat ze toevallig ook bij de instelling werkt naast haar eigen praktijk). En ze zou proberen een schakel uit de intake te halen, maar het is natuurlijk maar de vraag of dat zomaar lukt.

Verder weer wezen rennen en wat meer tijd aan m'n pijn besteed en dat voelt toch wel goed om te doen. Kortom, het gaat weer ietsje pietsje beter dan de afgelopen week. Morgen naar de psychiater: overweeg toch een kleine verhoging gezien mijn grote weerstand in de gesprekken met m'n therapeute.

We gaan het zien. Nu naar buiten en hopelijk dat ik niet weg waai.

En ben je blijven staan?

quote:

Op woensdag 18 april 2012 16:33 schreef gewoonmezelf87 het volgende:

[..]

En ben je blijven staan?

Ja, blijven staan. En heerlijk op het terras gezeten met een vriendin en zowaar nog wat met haar gepraat en mezelf een beetje laten zien. Was fijn.

Vervolgens een berichtje van een andere vriendin, die ik een tijd geleden eigenlijk alles had verteld, of ik nog ging sporten vanavond. Ik gaf aan dat het niet zo goed ging en ik mezelf er niet toe kon zetten (en vanochtend ook nog had gesport). Ze vroeg of ze me toch niet kon overhalen, maar ik schreef dat ik me echt niet goed voel en zo in huilen kan uitbarsten (theoretisch dan... ) en dat het me spijt dat ik haar moest teleurstellen.

GEEN reactie, helemaal niets. En ja, misschien overdrijf ik, misschien schrik ik haar af en laat ze me liever met rust, maar toch, gezien wat ik haar onlangs heb verteld. Ik ben er een beetje klaar mee, maar tegelijkertijd zo verdrietig. Zo gaat het nou altijd, ik krijg het altijd weer voor elkaar.

quote:

Op woensdag 18 april 2012 19:50 schreef Nyota het volgende:

[..]

Ja, blijven staan. En heerlijk op het terras gezeten met een vriendin en zowaar nog wat met haar gepraat en mezelf een beetje laten zien. Was fijn.

Vervolgens een berichtje van een andere vriendin, die ik een tijd geleden eigenlijk alles had verteld, of ik nog ging sporten vanavond. Ik gaf aan dat het niet zo goed ging en ik mezelf er niet toe kon zetten (en vanochtend ook nog had gesport). Ze vroeg of ze me toch niet kon overhalen, maar ik schreef dat ik me echt niet goed voel en zo in huilen kan uitbarsten (theoretisch dan... ) en dat het me spijt dat ik haar moest teleurstellen.

GEEN reactie, helemaal niets. En ja, misschien overdrijf ik, misschien schrik ik haar af en laat ze me liever met rust, maar toch, gezien wat ik haar onlangs heb verteld. Ik ben er een beetje klaar mee, maar tegelijkertijd zo verdrietig. Zo gaat het nou altijd, ik krijg het altijd weer voor elkaar.

WOO HOOO HOO HOO STOP!!!
Jij hebt een hele grote stap gezet door eerlijk te zeggen hoe je je voelt, en dat tot 2x toe, En misschien weet zij zich geen houding te geven, dat is ook heel lastig voor een buitenstaander, maar het betekent niet automatisch dat ze geen vrienden meer wil zijn.
En meis, je hebt vandaag al een sociale ativiteit ondernomen, Je bent vanmorgen al wezen sporten en vanmiddag heb je op een terras gezeten met een vriendin, ook jij hebt een limiet hé!

Weer iets liever voor jezelf, Kruip lekker op de bank met een goed boek of de tv aan, en een kop thee!
En bedenk dat je goed bezig bent, Maar waar ons leven veelal draait om de depressie/angst/burn-out, whatever, hebben anderen hele anderen dingen aan hun hoofd!

Het komt wel goed lieverd, Geef het wat tijd!

quote:

Op woensdag 18 april 2012 20:29 schreef gewoonmezelf87 het volgende:

[..]

WOO HOOO HOO HOO STOP!!!
Jij hebt een hele grote stap gezet door eerlijk te zeggen hoe je je voelt, en dat tot 2x toe, En misschien weet zij zich geen houding te geven, dat is ook heel lastig voor een buitenstaander, maar het betekent niet automatisch dat ze geen vrienden meer wil zijn.
En meis, je hebt vandaag al een sociale ativiteit ondernomen, Je bent vanmorgen al wezen sporten en vanmiddag heb je op een terras gezeten met een vriendin, ook jij hebt een limiet hé!

Weer iets liever voor jezelf, Kruip lekker op de bank met een goed boek of de tv aan, en een kop thee!
En bedenk dat je goed bezig bent, Maar waar ons leven veelal draait om de depressie/angst/burn-out, whatever, hebben anderen hele anderen dingen aan hun hoofd!

Het komt wel goed lieverd, Geef het wat tijd!

Ja, ik weet het. Maar het gaat al maanden zo. En elke keer verzin ik een excuus voor haar. Er zit een keer een limiet aan. En als ze de afgelopen tijd ook al een paar keer begint over dat vrienden soms in andere levensfases terechtkomen en vriendschappen daardoor eindigen, knoop ik vanalles -misschien onterecht- al aan elkaar.

Maar feitelijk gezien mis ik haar natuurlijk en zou ik juist willen dat ze er voor me is. Anderzijds denk ik dan weer, fuck it, ik heb je niet nodig.

Ik vind mijn patronen niet zo leuk

Het afstoten is waarschijnlijk een beschermingsinstinct! Maar ik snap je wel hoor.

Voor ik in de burn-out terecht kwam, had ik een vriendin, en die zag ik echt vaak, altijd ff een bakkie doen enz, Toen ging zij verhuizen, nou geen probleem, de trein/auto bracht ons bij elkaar, Maar toen ik heel diep zat en het heel moeilijk had, was zij er niet, en als ik haar al eens sprak dan vroeg ze hoe het ging, waarop ik eerlijk antwoordde dat het niet zo goed ging, En vervolgens werd daar niet op gereageerd, maar kreeg ik een heel verhaal over hoe leuk haar leven wel niet was, en hoe goed het wel niet ging enz enz enz, maar geen enkel bemoedigend woord, Ik heb haar toen ook maanden niet gezien, en nu pas sinds 2 maanden hebben we weer een beetje contact! Maar het blijft lastig!

Ik denk dat je jezelf de vraag moet stellen, Wil ik haar in mijn leven houden, en kan ik haar steun gebruiken, maar ook informeren hoe het met haar gaat, of vind ik het wel goed zo?

De afgelopen maanden ben ik er voor haar geweest, in het ziekenhuis, ervoor, erna whatever. Nu vraag ik haar regelmatig hoe het met haar gaat en met haar kersverse kindje. En ik begrijp dat als je net een kindje hebt, dingen op z'n kop staan. Dat snap ik zo goed. En ik was zo blij voor haar dat alles uiteindelijk goed was gegaan. Ik was ook bij haar op het moment dat ze hoorde dat het kindje die middag geboren moest worden. Ik heb die middag ook een welkomstfilmpje gemaakt voor de nieuwe spruit

Ik heb altijd gedacht: je krijgt terug wat je geeft. En heb dus altijd gedacht dat ik het nooit goed genoeg deed, want anders zou ik toch ook wel iets positiefs krijgen? Dus daarom dacht ik toen ik haar een aantal jaren geleden leerde kennen: dit gaat me nu niet weer gebeuren. Maar blijkbaar toch wel.
Toen ik vorig jaar agv natuurgeweld ptss had, was ze er niet, toen ik instortte in juli en al aangaf dat het niet goed ging, reageerde ze afwijzend op het feit dat ik me ziek wilde melden. M'n ontslag, m'n eerste dag van de ziektewet (zijnde via UWV=sinds ik geen werk meer heb) die op m'n verjaardag viel, niks. En elke keer dacht ik: ze heeft het druk, ze heeft andere dingen aan d'r hoofd, je overdrijft etc etc etc. Terwijl ik eindelijk eens iemand zou willen die misschien een kleine poging doet om zich te verplaatsen in mij. Maar heel even.

En dan soms opeens is ze er wel. Als ik haar dan dingen vertel, reageert ze lief. En heeft ze me een keer geholpen met uitzoeken van oude werkpapieren. En dat brengt me zo in verwarring. En het geeft hoop ofzo. Tegelijkertijd zie ik steeds meer dat mensen die dat met mijn doen, mijn valkuil is. Ik wil zulk soort mensen om me heen omdat ik dat gewend ben. Terwijl ik eigenlijk schreeuw van binnen om een mama, een echte mama, die er altijd voor mij is. En ja, ik weet dat ik dat nooit zal hebben en daar anders nu invulling aan moet gaan geven. Maar weet verdomme mijn god niet hoe

En nu weet ik echt niet meer wat ik moet zeggen! Sorry!!! Ik kan je alleen maar een hele dikke knuffel geven, al voel je er weinig van, ik bedoel m heel warm!

quote:

Op woensdag 18 april 2012 21:02 schreef gewoonmezelf87 het volgende:
En nu weet ik echt niet meer wat ik moet zeggen! Sorry!!! Ik kan je alleen maar een hele dikke knuffel geven, al voel je er weinig van, ik bedoel m heel warm!

Al lief dat je luistert.
Dank je wel.

quote:

Op woensdag 18 april 2012 21:04 schreef Nyota het volgende:

[..]

Al lief dat je luistert.
Dank je wel.

Ik heb misschien niet altijd advies of een goede oplossing, Een luisterend oor heb ik altijd!

@Nyota, wat beschrijft is heel normaal. En het is ook meeer dan normaal dat je een grens hebt. Ach mischien is het niet wat je hoopte met die vriendin, maar je weet nu duidelijk waar je staat, wat je aan haar hebt, en je hebt kunnen oefenen met jezelf bloot geven.
En ik zou gewoon lekker trots opjezelf blijven, en probeer in te prenten dat het haar probleem is en niet van jou! En dat jij dus ook geen blaam treft!

@Gewoonmezelf,
mischien is het handig om per dag ieder bepaald aantal uren een verplichte rust-kwartier ofzo in te stellen. Waarin je je compleet afzonderd en bijvoorbeeld even rustig op de bank of in bed ligt.
Dus zegmaar de dag in delen te verdelen, zodat je mischien 's avonds meer ontspannen en relaxed bent. Ipv van ruzie zoeken...??
Ik probeer dat vaak te doen.

Hier is gaat het op zich wel, ben zo zenuwachtig als de pest ..wachtend op de tentamen resultaten en 't tentamen van vrijdag. Waar ik zo tegenop zie, dat als ik eraan begin ik geen concentratie weet op te brengen.
Enik heb 's avonds weer zware piekerbuien..ik weet wat het piekeren veroorzaakt weet alleen niet echt wat te doen eraan dus wil dan volgende week maandag met de psycholoog bespreken.
En ga mezelf verplichten om dit weekend rust te nemen, en mezelf even terug te trekken.want ik ben teveel sociabiliteit aan het opbouwen in kort tempo, en begin een beetje gewoonmezelf na te doen...met dat hooi en de vork enz.

Hier nog een hooi-vorkmeisje

Lieve nyota, ik vind t zo kut voor je....

Ik kan je helaas niet vertellen hoe je het anders moet doen. Sowieso is eerlijk zijn tegen haar, over dat je je in de steek gelaten een goede is. Al is het moeilijk.

En als je steeds excuses voor iemand zit te bedenken klopt er iets niet. Misschien krijg je van haar dan echt te weinig. Misschien trek je inderdaad mensen aan die liever nemen dan geven, heb ik ook een tijd gedaan, maar die mensen trap ik nu meestal mijn leven uit of ik hou ze voor erbij, bijv om leuke dingen mee te doen.

Heeeeele dikke knuffel en we gaan volgende week gewoon ff gezellig zijn ga ik weer eens proberen me over mijn knuffelvrees heen te zetten hihihi

Ben bij de huisarts geweest vanochtend en heb die verwijzing. Waar ik wel van baal is dat ik nu bijna een maand moet wachten op een gesprek, dat had ik niet verwacht. Dat betekent dat ik nog een paar weken moet volhouden, van de andere kant kun je zeggen dat het goed is dat ik er eindelijk werk van gemaakt heb om er daadwerkelijk wat aan te doen. Daar ben ik dan wel blij om.

quote:

Op donderdag 19 april 2012 10:00 schreef patrickpsv het volgende:
Ben bij de huisarts geweest vanochtend en heb die verwijzing. Waar ik wel van baal is dat ik nu bijna een maand moet wachten op een gesprek, dat had ik niet verwacht. Dat betekent dat ik nog een paar weken moet volhouden, van de andere kant kun je zeggen dat het goed is dat ik er eindelijk werk van gemaakt heb om er daadwerkelijk wat aan te doen. Daar ben ik dan wel blij om.

Een maand valt opzich nog mee, maar als je er zo midden in zit is dat inderdaad lang. Wel heel goed van je!!!

En dank je Murmeli

nou, de brief van de kkp gaat vandaag dan echt verstuurd worden hoor ik net en helaas lukt het m'n therapeute niet om er een schakel uit te slopen. Kortom, ik moet 2 keer m'n verhaal gaan doen en waarschijnlijk nog behoorlijk geduldig zijn.
Eerst een gesprek bij de aanmeldtoko, daarna een gesprek bij de afdeling zelf. Dus dat gaat behoorlijk duren denk ik.

Bleh, ik baal hier wel een beetje van. Ik wil vooruit. En verder een baaldag.

Hier nog een baaldag. Gaat ff wat mis op mn werk plus dat ik chronisch tegen mijn eigen chaos aanloop (kut adhd), en ik voel me meteen als een dweil.
En zit nu te wachten op iemand en die is te laat. Ff bellen maar.